บทที่ 17 ฉันจะลงจากรถ
บทที่ 17 ฉันจะลงจากรถ
ซ่งเยวี่ยเดินตามหลังเสิ่นอวิ๋นจิ่นไปอย่างมีความสุข วันนี้ช่างเป็นวันดีจริงๆ แม้เธอจะเสียทั้งคูปองธัญพืช คูปองผ้า และเงินไปไม่น้อย แต่ในที่สุดก็ได้ซื้อของใช้ในชีวิตประจำวันมาจนครบ
เสิ่นอวิ๋นจิ่นแบกข้าวของพะรุงพะรังแต่ฝีเท้ายังคงว่องไว เมื่อมาถึงจุดจอดรถม้าของเหล่าหลิว คนอื่นๆ ยังกลับมาไม่ถึง
รถม้าของเหล่าหลิวจอดรออยู่ก่อนแล้ว เสิ่นอวิ๋นจิ่นจึงจัดการวางข้าวของทั้งหมดลงบนรถ
ซ่งเยวี่ยมองข้าวของของตนเอง พลางคิดในใจว่าพอกลับไปถึงบ้านคงมีเรื่องให้ต้องยุ่งวุ่นวายอีกแน่
เหล่าหลิวเดินกลับมาจากห้องน้ำ พอเห็นของเต็มรถเขาก็ร้องอุทานออกมาซ้ำๆ “ไอ้หยาๆ นี่มันบรรยากาศข้าวใหม่ปลามันจริงๆ เลยนะอวิ๋นจิ่น ฉันว่านายควรจะทำบ้านใหม่ได้แล้วล่ะ ไม่อย่างนั้นมันจะดูไม่คู่ควรกับของที่อุตส่าห์ไปหาซื้อมาพวกนี้เอาได้นะ”
ซ่งเยวี่ยทำเพียงยิ้มตอบ
สีหน้าของเสิ่นอวิ๋นจิ่นยังคงราบเรียบเย็นชาเขามองดูข้าวของเหล่านั้นพลางคิดว่าซ่งเยวี่ยช่างเป็นคุณหนูจากในเมืองที่รักความสบายเสียจริง ในบ้านก็มีของตั้งเยอะแยะแล้ว แต่วันนี้เธอกลับซื้อมาเพิ่มอีกมากมายขนาดนี้ ต่อไปถ้าเขาไม่ขยันทำงานเพื่อแต้มค่าแรงให้หนักขึ้น คงไม่มีปัญญาเลี้ยงเธอแน่ๆ
หลิวเจียและเฉินเหวินปินเดินกลับมาพร้อมกัน โดยมีหม่าเยี่ยนนีเดินตามหลังมาติดๆ
ทั้งสามคนถึงกับตกตะลึงเมื่อเห็นข้าวของบนรถม้าของซ่งเยวี่ย ไม่ว่าจะเป็นของใช้จิปาถะ ฟูกที่นอน ผ้าปูเตียง ไปจนถึงกะละมังและอุปกรณ์ล้างหน้า ทุกอย่างล้วนเป็นของใหม่ทั้งหมด
ข้างๆ กันนั้นยังมีกระสอบธัญพืชและเครื่องปรุงรสนานาชนิดวางเรียงรายอยู่ด้วย ปกติแล้วชาวบ้านทั่วไปแม้แต่ช่วงตรุษจีนก็ยังไม่เคยซื้อหาข้าวของมากมายขนาดนี้มาก่อน
หลิวเจียจ้องมองสิ่งของเหล่านั้นด้วยความอิจฉาตาร้อน
เธอพูดกับซ่งเยวี่ยว่า “ซ่งเยวี่ย กะละมังใบนี้ของเธอสวยจังเลยนะ”
ซ่งเยวี่ยยิ้มบางๆ แล้วตอบว่า “นี่เป็นกะละมังล้างหน้าที่ฉันซื้อให้เขาน่ะ”
เสิ่นอวิ๋นจิ่นได้ยินดังนั้น ในใจก็พลันรู้สึกอบอุ่นขึ้นมา
ทว่าสีหน้าของเฉินเหวินปินกลับยิ่งดูแย่ลงไปอีก ซ่งเยวี่ยเปลี่ยนไปขนาดนี้ได้อย่างไร? เมื่อก่อนเธอไม่มีทางเป็นแบบนี้แน่! เสิ่นอวิ๋นจิ่นเป็นแค่ชาวนาธรรมดาๆ มันมีดีตรงไหน? ซ่งเยวี่ยถึงกับยอมควักเงินซื้อของให้มัน!
เฉินเหวินปินไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่ดวงตากลับฉายแววเย็นเยียบ
หลิวเจียเห็นผ้าห่มผืนใหม่ของซ่งเยวี่ย เธออดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปสัมผัส “เนื้อผ้านี่ดีเกินไปหรือเปล่า? ซ่งเยวี่ย ผ้าห่มผืนนี้สวยจังเลย เป็นแบบใหม่ล่าสุดจากในตำบลใช่ไหม?”
ซ่งเยวี่ยยิ้มตอบ “ก็ถือว่าพอใช้ได้นะ เป็นแบบล่าสุดนั่นแหละ ความจริงฉันกะจะทำเองสักผืน แต่เห็นว่ามันใช้เวลานานเกินไป เลยซื้อแบบสำเร็จรูปมาเลยดีกว่า”
“ห่มผ้าห่มผืนนี้ต้องรู้สึกสบายมากแน่ๆ” หลิวเจียพึมพำออกมา
“ของใหม่ย่อมดีกว่าอยู่แล้ว แต่พอใช้จนเก่ามันก็เหมือนกันหมดนั่นแหละ” ซ่งเยวี่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
หม่าเยี่ยนนีมองดูผ้าห่มผืนใหม่เหล่านั้นแล้วแกล้งถามขึ้นว่า “ซ่งเยวี่ย เธอก็มีของพวกนี้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงซื้อมาเพิ่มอีกตั้งเยอะแยะล่ะ?”
เธอตั้งใจถามเพื่อเหน็บแนม
ซ่งเยวี่ยมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นชาพลางตอบกลับไปว่า “ทั้งหมดนี้ฉันเตรียมไว้ให้สามีของฉันน่ะสิ สัมภาระเดิมของเขาเก่าเกินไปแล้ว สมควรต้องเปลี่ยนใหม่เสียที”
หม่าเยี่ยนนีได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้ว “ซ่งเยวี่ย เธอน่าจะรู้นะว่าภูมิหลังสามีเธอเป็นยังไง การให้เขาใช้ของหรูหราฟุ่มเฟือยแบบนี้ มันไม่ใช่พฤติกรรมพวกศักดินาที่ดินหรอกหรือ?”
ซ่งเยวี่ยหัวเราะ “แค่เปลี่ยนผ้าห่มใหม่ผืนเดียวก็กลายเป็นพวกศักดินาแล้วเหรอ? ช่างขยันหาเรื่องใส่ร้ายคนอื่นเสียจริง อุตส่าห์จบตั้งมัธยมปลายมาแท้ๆ นี่ไม่มีสามัญสำนึกในการใช้ชีวิตเลยหรือไง?
ผ้าห่มที่ใช้นานเกินไปมันก็เป็นแหล่งสะสมของไรฝุ่นและเชื้อโรค ซึ่งมันส่งผลเสียต่อร่างกาย ไม่ว่าภูมิหลังครอบครัวเขาจะเป็นยังไง เขาก็คือคนที่มีชีวิตจิตใจคนหนึ่งไม่ใช่เหรอ? การที่เขาอยากจะมีชีวิตความเป็นอยู่ตามปกติที่ถูกสุขลักษณะมันผิดตรงไหน?
ยุวปัญญาชนหม่าอุตส่าห์ลงมาที่กองผลิตฉางเจียงเพื่อช่วยปฏิรูปสภาพแวดล้อมในชนบท ช่างมีคุณูปการใหญ่หลวงนัก คงจะขยันขันแข็ง ทำงานหนัก และอดทนต่อความยากลำบากมาไม่น้อยเลยสินะ แต้มค่าแรงที่สะสมไว้ก็คงจะมากอยู่
ถ้าอย่างนั้น เรื่องหนี้สินระหว่างฉันกับยุวปัญญาชนหม่านี่ เราควรมาสะสางให้จบกันเลยดีไหม?”
หม่าเยี่ยนนีถึงกับหน้าเสียและเจ็บใจมาก เดิมทีเธอเพียงแค่ต้องการหาเรื่องให้คนอื่นขุ่นเคืองใจเล่น แต่ไม่คิดเลยว่าซ่งเยวี่ยจะตอกกลับมาได้รุนแรงขนาดนี้
เฉินเหวินปินขมวดคิ้วแน่น เขารู้สึกว่าซ่งเยวี่ยช่างเป็นพวกชอบรุกไล่กดดันคนอื่น นึกไม่ถึงเลยว่าเธอจะพูดจาแบบนี้เพื่อปกป้องชาวนาบ้านนอกคนหนึ่ง ช่างไม่รู้จักวางตัวเอาเสียเลย
ส่วนเสิ่นอวิ๋นจิ่นนั้น หัวใจของเขาเบ่งบานด้วยความอบอุ่น ที่ผ่านมาไม่เคยมีใครปกป้องเขาแบบนี้มาก่อน ไม่ว่าจะเจอเรื่องอะไรเขาก็ต้องกัดฟันแบกรับมันไว้เพียงลำพังเสมอ แต่ตอนนี้กลับมีใครคนหนึ่งเต็มใจมายืนอยู่ตรงหน้าเพื่อเป็นโล่กำบังพายุให้กับเขา
ความรู้สึกตื้นตันใจหลั่งไหลเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย
เมื่อหม่าเยี่ยนนีเห็นว่าซ่งเยวี่ยถึงขั้นทวงหนี้เพื่อปกป้องเสิ่นอวิ๋นจิ่น เธอก็ไม่กล้าทำอะไรอีกต่อไป
“เยวี่ยเยวี่ย เมื่อกี้ฉันก็แค่ล้อเล่นเองนะ ไม่ได้คิดอะไรอย่างอื่นจริงๆ”
ซ่งเยวี่ยได้ยินดังนั้นก็ยิ้มบางๆ “ในเมื่อเป็นแค่เรื่องล้อเล่น งั้นก็แล้วไป”
เธอขยับเข้าไปใกล้หม่าเยี่ยนนีแล้วกระซิบเบาๆ “เป็นหนี้ก็ต้องใช้คืน เป็นเรื่องที่ถูกต้องที่สุด อย่าลืมล่ะว่าระหว่างเธอกับฉันยังมีบัญชีที่ต้องสะสางกันอยู่”
นี่คือคำเตือนที่ชัดเจนจากซ่งเยวี่ย
ตราบใดที่หม่าเยี่ยนนียังไม่คืนเงิน เธอก็ไม่กล้ามาอวดดีต่อหน้าซ่งเยวี่ยอีก
หม่าเยี่ยนนีเงียบเสียงลงทันที
เฉินเหวินปินไม่ได้พูดอะไรออกมาเช่นกัน เพียงแต่สีหน้าของเขาก็ดูไม่ได้เลย
ด้านหลิวเจียนั้นได้แต่จ้องมองข้าวของของซ่งเยวี่ยด้วยความอิจฉา เธอรู้อยู่แล้วว่าพื้นฐานครอบครัวของซ่งเยวี่ยดีมาก แต่ไม่คิดว่าจะดีถึงขนาดนี้ เมื่อเห็นของดีเต็มรถม้า หลิวเจียก็ได้แต่คิดว่าตอนเธอแต่งงาน เธอจะมีวาสนาได้แบบนี้บ้างไหมนะ เธอหันไปมองเฉินเหวินปินด้วยสายตาแห่งความหวัง ทว่าใบหน้าของเขากลับมืดครึ้มอยู่ตลอดเวลา ไม่รู้ว่าวันนี้เขาเป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีก
เหล่าหลิวเห็นว่าทุกคนมากันครบแล้ว จึงหันไปบอกเสิ่นอวิ๋นจิ่น “อวิ๋นจิ่น นายดูสิ ของพวกนี้มันเยอะเกินไปแล้ว จัดที่จัดทางหน่อย ไม่อย่างนั้นคนอื่นจะขึ้นรถไม่ได้นะ”
เสิ่นอวิ๋นจิ่นจัดแจงพื้นที่บนรถม้าใหม่ เดิมทีรถม้าก็ไม่ได้กว้างขวางอะไรนัก พอซ่งเยวี่ยซื้อของมามากมายขนาดนี้ พื้นที่ที่เหลือจึงเบียดเสียดกันจนแทบจะหาที่แทรกตัวไม่ได้
เหล่าหลิวประคองรถม้าพลางบอกให้ทุกคนทยอยกันขึ้นไป
“นั่งกันให้ดีๆ นะ”
ถึงแม้จะนั่งกันจนครบทุกคน แต่ระยะห่างระหว่างแต่ละคนก็น้อยเสียจนตัวแนบชิดติดกัน เสิ่นอวิ๋นจิ่นนั่งเบียดกับซ่งเยวี่ย และอีกด้านของซ่งเยวี่ยก็คือหม่าเยี่ยนนี ทุกคนนั่งตัวเบียดเสียดกันจนแทบจะขยับไม่ได้
ถ้าเป็นการนั่งดีๆ ก็คงพอทนได้ แต่บนรถม้าที่โคลงเคลงแบบนี้ มันทั้งเบียดทั้งอึดอัดจนแทบทนไม่ไหว
เมื่อรถม้าเริ่มเคลื่อนตัวไปได้เพียงครู่เดียว ซ่งเยวี่ยก็เริ่มจะทนไม่ไหวอีกต่อไป
สีหน้าของเธอแย่ลงเรื่อยๆ ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห อยู่ดีๆ ทำไมเธอต้องมาตกระกำลำบากอยู่ในที่เฮงซวยแบบนี้ด้วย เดินทางก็ไม่มีทั้งเครื่องบินหรือรถไฟความเร็วสูง อย่าว่าแต่แท็กซี่เลย แค่จะหาเงาก็ยังไม่มี
รถม้าที่เบียดกันจนแทบจะหายใจไม่ออกนี้ ทำให้เธอรู้สึกวิญญาณจะหลุดออกจากร่าง
“มันเบียดเกินไปแล้ว ฉันจะลง!” ซ่งเยวี่ยหันไปบอกเสิ่นอวิ๋นจิ่น “ฉันจะเดินกลับเอง คุณอยู่เฝ้าของไปแล้วกัน”
เสิ่นอวิ๋นจิ่นชะงักไปครู่หนึ่ง เขาไม่คิดว่าซ่งเยวี่ยจะอยากลงเดินจริงๆ
“นี่มันทางภูเขา เดินลำบากนะ” เสิ่นอวิ๋นจิ่นทักท้วง
“ก็ยังดีกว่าตอนนี้ ฉันจะถูกเบียดตายอยู่แล้ว อีกอย่างรถม้าบรรทุกของหนักขนาดนี้ มันก็ไม่ได้วิ่งเร็วกว่าเดินสักเท่าไรหรอก”
ซ่งเยวี่ยตัดสินใจเด็ดขาดแล้วว่าจะลงจากรถให้ได้
เสิ่นอวิ๋นจิ่นเห็นดังนั้นจึงต้องตะโกนเรียกเหล่าหลิว “พี่หลิว พี่หลิว!”
เหล่าหลิวได้ยินดังนั้นก็ดึงบังเหียนให้รถม้าหยุด “มีอะไรเหรอ?”
เสิ่นอวิ๋นจิ่นพูดว่า “พี่หลิว รบกวนพี่ช่วยขนของพวกนี้ไปส่งที่ลานบ้านผมทีนะ เดี๋ยวผมจะเดินกลับไปกับซ่งเยวี่ยเอง”
“รถม้ามันเบียดไปหน่อย แต่มันไม่เหนื่อยนะ นี่ทางยังไม่ถึงครึ่งเลย พวกนายจะเดินกลับกันจริงๆ เหรอ?” เหล่าหลิวแทบไม่เชื่อหูตัวเอง เขาคิดว่าความคิดของซ่งเยวี่ยนี่ช่างเหมือนกับเรื่องเพ้อฝันเสียจริง