บทที่ 18 คุณจะแบกฉันเหรอ?
บทที่ 18 คุณจะแบกฉันเหรอ?
หลิวเจียได้ยินดังนั้นก็ช่วยเกลี้ยกล่อมอีกแรง “จริงด้วยซ่งเยวี่ย จากที่นี่ไปถึงหมู่บ้านเรายังอีกไกลนักนะ ถ้าเธอเดินกลับไปเอง เกรงว่าต้องใช้เวลาถึงสองชั่วโมงเชียว”
“ต่อให้ต้องเดินสองชั่วโมงฉันก็จะเดิน ฉันลงมาปฏิบัติงานในชนบทก็เพื่อฝึกฝนและขัดเกลาจิตใจ เรื่องลำบากแค่นี้ยังทนไม่ได้ แล้วจะทุ่มเทแรงกายแรงใจเพื่อร่วมพัฒนาชนบทได้ยังไงกัน?” ซ่งเยวี่ยพูดออกมาด้วยน้ำเสียงฉะฉานและเด็ดเดี่ยว
เหล่าหลิวได้ฟังก็ชื่นชม “ยุวปัญญาชนซ่งสมกับเป็นยุวปัญญาชนจริงๆ ความตระหนักรู้ในตนเองสูงส่งนัก กลับไปฉันจะต้องเอาเรื่องในวันนี้ไปเล่าให้หัวหน้าหมู่บ้านฟังเสียหน่อยแล้ว”
ตระกูลหลิวเป็นตระกูลใหญ่ในหมู่บ้าน แม้แต่หัวหน้าหมู่บ้านก็เป็นคนในตระกูลหลิวเช่นกัน
หม่าเยี่ยนนีได้ยินเช่นนั้นก็เริ่มนั่งไม่ติดที่ หากเหล่าหลิวนำเรื่องนี้ไปบอกคนในหมู่บ้านว่าซ่งเยวี่ยกับเสิ่นอวิ๋นจิ่นยอมเดินเท้าเพื่อขัดเกลาจิตใจ แต่เธอกลับเป็นยุวปัญญาชนที่นั่งบนรถม้าสบายใจเฉิบ เธอคงไม่พ้นถูกชาวบ้านเอาไปนินทาลับหลังอีกเป็นแน่
หม่าเยี่ยนนีรีบพูดขึ้นมาทันที “ฉันก็จะเดินกลับเหมือนกันค่ะ ความลำบากแค่นี้ไม่เท่าไรหรอก ยุวปัญญาชนลงมาที่ชนบทก็เพื่อมาฝึกฝนตัวเองอยู่แล้ว”
เธอทำเช่นนี้ก็เพื่อหวังจะเรียกคะแนนความประทับใจจากเหล่าหลิวบ้าง
เฉินเหวินปินเมื่อเห็นหม่าเยี่ยนนีและซ่งเยวี่ยพูดเช่นนั้น ในฐานะที่เป็นผู้ชายเพียงคนเดียวในกลุ่มยุวปัญญาชนที่มาด้วยกัน หากเขายังขืนนั่งบนรถม้าต่อไปก็คงดูไม่ดีนัก
เฉินเหวินปินจึงพูดสั้นๆ เพียงประโยคเดียว “ผมก็จะลงไปเดินเหมือนกัน”
บนรถม้าจึงเหลือเพียงหลิวเจียแค่คนเดียว
หลิวเจียเห็นสถานการณ์เป็นเช่นนั้นก็รู้สึกกระดากใจที่จะนั่งบนรถม้าต่อไปเพียงลำพัง “ฉันจะไปฝึกฝนกับพวกเธอด้วย”
พูดจบเธอก็โดดลงจากรถม้าทันที
พริบตาเดียว บนรถม้าก็ว่างเปล่า
เหล่าหลิวมองหลิวเจียแล้วพูดว่า “พวกนั้นเขาเป็นยุวปัญญาชน อยากจะฝึกฝนร่างกายขัดเกลาจิตใจ แต่แกมันลูกหลานชาวไร่ชาวนา จะไปผสมโรงกับเขาทำไมกัน? รีบขึ้นมาเถอะ บนรถม้าต้องมีคนคอยนั่งประคองไว้คนหนึ่ง ไม่อย่างนั้นข้าวของพวกนี้หล่นหายไปจะทำยังไง?”
ซ่งเยวี่ยหันไปมองหลิวเจียแล้วพูดว่า “หลิวเจีย เธอฟังพี่หลิวเถอะนะ แล้วฉันคงต้องรบกวนให้เธอช่วยดูของพวกนี้ให้ฉันหน่อย อย่าให้มันกระเด็นตกจากรถม้าไปเสียก่อนล่ะ”
หลิวเจียได้ยินดังนั้นก็นึกถึงระยะทางครู่หนึ่งก่อนจะตอบ “จริงด้วย ต้องมีคนคอยประคองของไว้ งั้นฉันนั่งรถม้าต่อแล้วกันนะ ยุวปัญญาชนซ่งเธอวางใจเถอะ ฉันจะดูแลของของเธอให้ถึงที่หมายอย่างปลอดภัยแน่นอน”
ซ่งเยวี่ยขอบคุณหลิวเจีย
รถม้าค่อยๆ เคลื่อนตัวจากไปอย่างช้าๆ
ซ่งเยวี่ยไม่รอช้า เธอไม่ได้มองคนทั้งสองที่อยู่ข้างๆ เลยแม้แต่น้อย แต่กลับรีบเดินไปข้างหน้าทันที
เสิ่นอวิ๋นจิ่นเดินตามหลังซ่งเยวี่ยไปติดๆ ทั้งสองเดินตามกันไปโดยไม่มีใครพูดอะไรแม้แต่คำเดียว
เมื่อซ่งเยวี่ยและเสิ่นอวิ๋นจิ่นเดินไปแล้ว เฉินเหวินปินและหม่าเยี่ยนนีจึงรีบเร่งฝีเท้าตามหลังมา
เฉินเหวินปินมองแผ่นหลังของซ่งเยวี่ยที่ก้าวเดินอย่างกระฉับกระเฉงอยู่ข้างหน้าด้วยความรู้สึกไม่อยากจะเชื่อสายตา
เพื่อรักษาเรี่ยวแรงไว้ ซ่งเยวี่ยจึงไม่ยอมพูดอะไร ส่วนเสิ่นอวิ๋นจิ่นที่อยู่ข้างๆ ก็เปรียบเสมือนคนใบ้ที่เงียบขรึม
ทางด้านหม่าเยี่ยนนีและเฉินเหวินปินเองก็ไม่มีเรื่องอะไรจะคุยกัน ทั้งสองจึงเดินตามหลังซ่งเยวี่ยและเสิ่นอวิ๋นจิ่นไปเงียบๆ
เมื่อครู่ซ่งเยวี่ยถูกเบียดจนทนไม่ไหวจึงต้องลงจากรถม้า แต่หลังจากเดินมาได้สักพัก เธอก็เพิ่งตระหนักได้ว่าวันนี้เธอทำผิดพลาดครั้งใหญ่หลวงเสียแล้ว เพราะรองเท้าหนังคู่นี้มันช่างทำพิษเหลือเกิน!
การสวมรองเท้าหนังเดินบนถนนภูเขาเช่นนี้ ไม่เพียงแต่รองเท้าจะทนไม่ไหว แต่เท้าของเธอก็เจ็บจนแทบจะขาดใจ
ในช่วงแรกซ่งเยวี่ยยังเดินได้เร็วมาก โดยมีเสิ่นอวิ๋นจิ่นเดินตามมาอย่างสม่ำเสมอ ส่วนหม่าเยี่ยนนีและเฉินเหวินปินนั้นสภาพร่างกายไม่ดีนัก จึงทำได้เพียงเดินตามให้ทันอย่างยากลำบาก
ทว่าตอนนี้เท้าของซ่งเยวี่ยเริ่มเจ็บระบมอย่างหนัก ความเร็วในการเดินจึงค่อยๆ ลดลง ทุกก้าวที่เหยียบลงไปช่างเจ็บปวดเสียดแทงไปถึงขั้วหัวใจ
ความเร็วของซ่งเยวี่ยลดลงจนเกือบจะหยุดนิ่ง ขณะที่ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีสลัวมืดครึ้มลงเรื่อยๆ
เสิ่นอวิ๋นจิ่นสังเกตเห็นว่าฝีเท้าของซ่งเยวี่ยช้าลง และเห็นท่าทางการเดินของเธอที่ดูผิดปกติไป เขาจึงรีบเดินเข้าไปขวางหน้าเธอแล้วถามว่า “เท้าของเธอเป็นอะไรไป?”
เมื่อเห็นเสิ่นอวิ๋นจิ่นถาม ซ่งเยวี่ยก็ไม่คิดจะฝืนทำเป็นเก่งอีกต่อไป เธอทรุดตัวลงนั่งข้างทางแล้วถอดรองเท้าออก เพียงแค่เหลือบมองก็เห็นว่าเท้าทั้งสองข้างถูกรองเท้าหนังเสียดสีจนผิวถลอกไปหมดแล้ว
“ฉันใส่รองเท้าหนังมา เดินทางไกลขนาดนี้ไม่ไหวหรอกค่ะ” ซ่งเยวี่ยพูดด้วยน้ำเสียงน้อยเนื้อต่ำใจ “ทำยังไงดีล่ะตอนนี้? คุณช่วยเรียกให้รถม้ากลับมารับฉันหน่อยได้ไหม?”
เธออยากจะเข้มแข็งและก้าวต่อไปอยู่หรอก แต่มันเกินขีดจำกัดที่จะทนไหวจริงๆ
เสิ่นอวิ๋นจิ่นเห็นเฉินเหวินปินกับหม่าเยี่ยนนีใกล้จะตามมาทันแล้ว เขาจึงคว้าเอารองเท้าของซ่งเยวี่ยมาถือไว้ในมือ ก่อนจะโน้มตัวลงแล้วพูดว่า “ขึ้นมาสิ”
เขากำลังหมายความว่าจะให้เธอขี่หลังของเขา
ซ่งเยวี่ยถึงกับตกตะลึง ถามกลับอย่างไม่เชื่อหู “คุณจะแบกฉันเหรอคะ?”
“ไม่อย่างนั้นจะให้ทำยังไง? ขึ้นมาเร็ว”
เมื่อเห็นเช่นนั้นซ่งเยวี่ยก็ไม่เกรงใจอีกต่อไป เธอโน้มตัวขึ้นไปบนหลังเขาช้าๆ
ตอนปกติมองดูเสิ่นอวิ๋นจิ่นนั้นช่างผอมบางเหลือเกิน แต่พอได้ขึ้นมาอยู่บนแผ่นหลังของเขาจริงๆ ถึงได้พบว่าร่างกายของเขานั้นช่างแข็งแรงกำยำ กล้ามเนื้อทุกสัดส่วนดูแน่นตึงและเต็มไปด้วยพลัง
ตอนที่ซบลงบนแผ่นหลังของเขา เธอกลับรู้สึกถึงความมั่นคงและปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก
แม้จะแบกซ่งเยวี่ยไว้บนหลัง แต่ฝีเท้าของเสิ่นอวิ๋นจิ่นก็ไม่ได้ช้าลงเลยแม้แต่น้อย เขาเดินอย่างรวดเร็วแต่กลับนุ่มนวล จนคนบนหลังไม่รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนเลยสักนิด
หม่าเยี่ยนนีเดินจนเหนื่อยแทบขาดใจ
เธอนึกเสียใจจนอยากจะบ้าตาย เมื่อครู่ไม่รู้อะไรดลใจให้ต้องตามลงมาด้วย นี่มันช่างน่าอับอายเหลือเกิน!
ทั้งชีวิตของเธอไม่เคยเดินเท้าไกลขนาดนี้มาก่อน ตอนที่ลงมาชนบทใหม่ๆ ก็ไม่ได้เดินไกลขนาดนี้เพราะมีรถบรรทุกมารับส่ง แต่การเดินเท้าในวันนี้แทบจะพรากเอาวิญญาณเธอไปเสียให้ได้
พอเห็นซ่งเยวี่ยให้เสิ่นอวิ๋นจิ่นแบกไปเช่นนั้น ในใจเธอก็รู้สึกอิจฉาจนแทบคลั่ง แต่ปากกลับพ่นคำเหน็บแนมออกมา “ซ่งเยวี่ยนี่ร้ายกาจจริงๆ หลอกให้พวกเราลงมาฝึกฝนกันหมด แต่ตัวเองกลับให้คนอื่นแบกไปสบายๆ”
เฉินเหวินปินเองก็เห็นภาพซ่งเยวี่ยที่อยู่ไกลออกไปกำลังขี่หลังเสิ่นอวิ๋นจิ่นอยู่เช่นกัน เขากัดฟันกำมือแน่น พูดออกมาด้วยสีหน้าเย็นชา “สำออยจริงๆ”
ใช่แล้ว ซ่งเยวี่ยก็เป็นคนสำออยแบบนี้แหละ
เสิ่นอวิ๋นจิ่นก้าวเดินอย่างรวดเร็วปานเหินหาว ทว่าทางที่เขาใช้กลับไม่ใช่ถนนสายหลักที่ใช้เดินทางมา
หม่าเยี่ยนนีและเฉินเหวินปินที่เดินตามมาข้างหลังคิดจะตามเขาเข้าทางลัดไปบ้าง แต่พอเดินตามไป เสิ่นอวิ๋นจิ่นที่แบกคนอยู่บนหลังกลับหายลับไปอีกเส้นทางหนึ่งแล้ว ทั้งสองยืนงงไม่รู้จะไปทางไหนดี สุดท้ายจึงต้องจำใจเดินกลับไปใช้ถนนสายหลักตามเดิม
ทั้งหม่าเยี่ยนนีและเฉินเหวินปินต่างโกรธจนแทบจะอกแตกตาย
เสิ่นอวิ๋นจิ่นแบกซ่งเยวี่ยใช้ทางลัดจนตามมาทันรถม้าของเหล่าหลิว
ท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว ตอนที่เสิ่นอวิ๋นจิ่นมาถึง รถม้าของเหล่าหลิวก็เคลื่อนที่ไปไม่เร็วนัก เมื่อเขาเห็นเสิ่นอวิ๋นจิ่นแบกซ่งเยวี่ยมาจึงพูดแหย่ขึ้นว่า “อ้าว ไม่ขัดเกลาจิตใจต่อแล้วเหรอ?”
เหล่าหลิวหยุดรถม้าลง เมื่อมองดูอีกทีก็เห็นว่าซ่งเยวี่ยหลับปุ๋ยไปเสียแล้ว
เขาอดไม่ได้ที่จะแซวต่อ “อวิ๋นจิ่น ดูท่าเมียแกวันนี้จะเหนื่อยจัดนะเนี่ย ถึงได้หลับคาหลังแกไปแบบนั้น”
หลิวเจียเห็นซ่งเยวี่ยกับเสิ่นอวิ๋นจิ่นมาถึงแล้วก็รีบถามขึ้นทันที “แล้วเยี่ยนนีกับเหวินปินล่ะ?”
เสิ่นอวิ๋นจิ่นตอบเรียบๆ “อยู่ข้างหลังน่ะ”
หลิวเจียช่วยขยับที่ทางให้ซ่งเยวี่ย “ให้เธอนอนลงตรงนี้เถอะ”
เหล่าหลิวเห็นดังนั้นจึงบอกว่า “เจียเจีย ขยับมานั่งข้างหน้ากับอานี่ ให้อวิ๋นจิ่นไปนั่งข้างหลังคอยประคองของ แล้วจะได้ดูแลเมียไปด้วย”
การจัดการของเหล่าหลิวช่างดูรู้ความและเอาใจใส่เป็นที่สุด
ซ่งเยวี่ยถูกวางลงที่ท้ายรถม้าโดยมีเสิ่นอวิ๋นจิ่นคอยประคองไว้ เขาขยับไปนั่งข้างๆ เธอ มือซ้ายคอยยึดข้าวของข้างกายไว้ ส่วนมือขวาก็ประคองร่างของซ่งเยวี่ยที่กำลังหลับอย่างเป็นสุข
ตอนหลับซ่งเยวี่ยหลับตาพริ้ม ใบหน้าดูอ่อนโยน มีความงามที่เงียบสงบอย่างบอกไม่ถูก
เสิ่นอวิ๋นจิ่นมองซ่งเยวี่ยในสภาพเช่นนั้น ในใจก็เกิดความคิดต่างๆ นานาผุดขึ้นมานับไม่ถ้วน
ซ่งเยวี่ยตื่นขึ้นเพราะแรงสั่นสะเทือนของรถม้า ทันทีที่ลืมตาขึ้นเธอก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อครู่ตนเองเผลอหลับไปบนหลังของเสิ่นอวิ๋นจิ่น!
ซ่งเยวี่ย: “...”
นี่มันน่าอายจริงๆ เธอเผลอหลับไปได้อย่างไรกันนะ?