บทที่ 1 ให้ตายเถอะ ทำไมถึงได้จนขนาดนี้
บทที่ 1 ให้ตายเถอะ ทำไมถึงได้จนขนาดนี้
ซ่งเยวี่ยตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัวราวกับถูกรถทับ แม้แต่โคนผมทุกเส้นก็ยังรู้สึกเจ็บระบม
เธอขยี้ตาพลางมองดูผนังหินเปลือยเปล่าด้วยความตกตะลึง ใช่แล้ว เธอไม่ได้ตาฝาด มันคือหินจริงๆ!
ความทรงจำแปลกประหลาดหลั่งไหลเข้ามาในหัวเป็นระลอกจนเธอถึงกับอึ้งไปครู่ใหญ่
หลังจากตั้งสติได้พักหนึ่ง เธอก็ยังไม่อาจยอมรับความจริงได้ว่าตนเองหลุดเข้ามาอยู่ในนิยายยุค 70 เรื่อง “บันทึกการเติบโตของภรรยาผู้แสนดี” ที่เพิ่งอ่านไปเมื่อไม่นานมานี้ คนอื่นทะลุมิติมาเป็นนางเอกที่มีพลังวิเศษมีโชคช่วยสารพัด แต่ทำไมเธอกลับโชคร้ายมาอยู่ในร่างของนางร้ายไปได้!
ถ้าเป็นนางร้ายที่ใช้ชีวิตหรูหราก็ว่าไปอย่าง แต่นี่เธอดันมาอยู่ในร่างของตัวซวยที่อายุสั้นเสียนี่!
ซ่งเยวี่ยพูดไม่ออกจริงๆ ในนิยายเรื่องนี้ ตัวละครที่เธอเกลียดที่สุดก็คือซ่งเยวี่ยคนนี้แหละ
นางร้ายอย่างซ่งเยวี่ยทั้งที่ฐานะครอบครัวดี มีพี่ชายถึงสามคนคอยประคบประหงม แม้จะไม่ถึงกับคาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิด แต่ก็เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของบ้าน ทว่ากลับเป็นพวกคลั่งรักและทุ่มเทให้กับความรักอย่างบ้าคลั่ง ถึงขั้นยอมทุ่มเทหรือทำเรื่องบ้าบิ่นเพราะความรักแบบไม่ลืมหูลืมตา
ซ่งเยวี่ยหลงรักเฉินเหวินปินเพื่อนบ้านที่เติบโตมาด้วยกันจนถอนตัวไม่ขึ้น เมื่อรู้ว่าเขาต้องลงพื้นที่ชนบท เธอก็ยอมกัดฟันตามเขามาด้วย แต่ใครจะคิดว่าพอไปถึงที่นั่น เฉินเหวินปินกลับได้พบรักแท้กับนางเอกในชนบทแห่งนี้ เพื่อที่จะใส่ร้ายนางเอก เธอจึงทำทุกวิถีทางโดยไม่เลือกวิธีการ จนสุดท้ายก็ต้องรับกรรมด้วยการตกที่นั่งลำบาก ต้องแต่งงานกับเสิ่นอวิ๋นจิ่น ชายหนุ่มที่มีปูมหลังครอบครัวไม่สู้ดีนัก
แม้เสิ่นอวิ๋นจิ่นจะเป็นคนชนบท แต่บรรพบุรุษของเขาเคยเป็นเศรษฐีผู้มั่งคั่งในท้องถิ่น ด้วยเหตุนี้เอง สถานะของเขาในตอนนี้จึงน่าอึดอัดใจ ทว่าเขาคือคนหนุ่มที่ซื่อสัตย์ขยันสร้างเนื้อสร้างตัว และหลังจากมีการปฏิรูปและเปิดประเทศ เขายังเป็นคนกลุ่มแรกๆ ที่สร้างเนื้อสร้างตัวจนร่ำรวยขึ้นมา แต่ก่อนจะถึงวันนั้น เสิ่นอวิ๋นจิ่นถูกซ่งเยวี่ยลากลงเหวและเดือดร้อนไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง
เมื่อทบทวนเนื้อเรื่องในนิยาย ซ่งเยวี่ยก็ถึงกับหน้าถอดสี หากจำไม่ผิด ห้องที่เธออาศัยอยู่ตอนนี้คือบ้านของเสิ่นอวิ๋นจิ่น และพวกเขาทั้งสองเพิ่งจะแต่งงานกันเมื่อวานนี้เอง!
ที่เรียกว่าการแต่งงานนั้นก็เป็นเพียงการที่เธอหอบข้าวของเข้ามาอยู่ในบ้านของเสิ่นอวิ๋นจิ่นเท่านั้น พิธีแต่งงานก็เรียบง่ายจนไม่ต้องพูดถึง แต่สิ่งที่เธอทำลงไปเมื่อวานนี้สิ กลับทำให้เสิ่นอวิ๋นจิ่นต้องอับอายขายหน้าไปทั่วทั้งหมู่บ้าน
เดิมทีในฐานะยุวปัญญาชนที่ลงมาปฏิบัติงานในชนบท เธอควรจะพักอยู่ที่บ้านพักยุวปัญญาชน แต่เจ้าของร่างเดิมเห็นเฉินเหวินปินรับของจากหลิวเจีย ด้วยความโกรธจัดจึงเข้าไปหาเรื่องเขา ผลคือเฉินเหวินปินไม่สนใจไยดีเธอแม้แต่น้อย แถมยังด่าว่าเธอเป็นพวกงี่เง่าไร้เหตุผลอีกด้วย
ด้วยความโกรธ เธอจึงดื่มเหล้าไปไม่น้อย แล้วเดินโซซัดโซเซไปทำงานที่เดียวกับหลิวเจีย พอเจอหน้าก็ตรงเข้ากระชากลากอีกฝ่ายจนผมของหลิวเจียหลุดติดมือมาเป็นกระจุก แน่นอนว่าเธอเองก็ไม่ได้มีจุดจบที่ดี เพราะถูกหลิวเจียผลักตกจากนาขั้นบันได ร่างกลิ้งไปหยุดอยู่ตรงหน้าเสิ่นอวิ๋นจิ่นพอดี
เพราะฤทธิ์สุราทำให้สติสัมปชัญญะเลอะเลือน เมื่อเห็นเสิ่นอวิ๋นจิ่นเธอก็เข้าใจผิดว่าเป็นเฉินเหวินปิน ทั้งกอดทึ้งดึงรั้งและระดมจูบอย่างบ้าคลั่ง แทบจะถอดเสื้อผ้าของชายหนุ่มออกจนหมดเสียตรงนั้น
เมื่อหวนนึกถึงเหตุการณ์อันดุเดือดเมื่อวาน ซ่งเยวี่ยก็ได้แต่กุมขมับหลับตาลง
เธออาละวาดเพราะความเมาต่อหน้าพวกผู้หญิงทั้งหมู่บ้าน ตอนนั้นมีเพียงเสิ่นอวิ๋นจิ่นที่เป็นผู้ชายเพียงคนเดียวที่อยู่ตรงนั้น ไม่ใช่แค่เธอที่ถูกคนอื่นเห็นเรือนร่างไปถึงไหนต่อไหนเท่านั้น แต่เธอยังเกือบจะแก้ผ้าเขาด้วย
ซ่งเยวี่ยเคาะหัวตัวเองเบาๆ พลางภาวนาให้เรื่องทั้งหมดเป็นเพียงความฝัน แต่น่าเสียดายที่มันคือความจริง
จากเหตุการณ์เมื่อวาน หากเจ้าของร่างเดิมไม่แต่งงานกับเสิ่นอวิ๋นจิ่น หรือหากเสิ่นอวิ๋นจิ่นไม่ยอมแต่งงานกับเธอ เรื่องนี้ก็คงไม่จบลงง่ายๆ
ตอนแรกเสิ่นอวิ๋นจิ่นกะว่าจะรอให้เธอสร่างเมาเสียก่อน
แต่เพียงหนึ่งชั่วโมงให้หลัง เจ้าของร่างเดิมที่ยังมึนเมาอยู่กลับยืนกรานด้วยความประชดประชันว่าจะแต่งงานกับเขาให้ได้
ซ่งเยวี่ยเดิมทีคิดว่าเฉินเหวินปินจะมาห้าม แต่ฝ่ายนั้นกลับเกรงว่าจะถูกดึงเข้าไปพัวพันจนเสียชื่อเสียง จึงรีบหลบหน้าไปไกลตั้งนานแล้ว
เสิ่นอวิ๋นจิ่นปีนี้อายุยี่สิบสามปีแล้ว ถ้าเป็นบ้านอื่นป่านนี้ลูกคงวิ่งวุ่นเต็มบ้าน แต่เขาไม่เหมือนคนอื่น เขาอยู่ตัวคนเดียว ไม่มีพี่ชายหรือน้องชาย แม้จะมีพี่สาวและน้องสาวแต่ก็แต่งงานไปไกลหมดแล้ว
ด้วยภูมิหลังของเขา การจะหาคู่ครองในชนบทจึงไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะยุคนั้นเป็นยุคที่ต้องใช้แรงงานแลกแต้มค่าแรง ประกอบกับฐานะทางครอบครัวที่เป็นชนักติดหลังด้วยแล้ว ครอบครัวดีๆ ที่ไหนจะยอมยกลูกสาวให้
แม้เสิ่นอวิ๋นจิ่นจะเป็นคนซื่อสัตย์ แต่เขาก็มีศักดิ์ศรีและทิฐิในตัว หากไม่ใช่คนที่ใช่เขาก็ไม่ขอรับใครเข้ามา แต่ใครจะคิดว่าเขาจะมาตกม้าตายด้วยน้ำมือของเจ้าของร่างเดิม ถูกเธอใช้วิธีสกปรกเช่นนี้ได้
ตามเนื้อเรื่องเดิม เจ้าของร่างเดิมย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านของเสิ่นอวิ๋นจิ่นแบบนี้แหละ แม้จะแต่งงานกันแล้ว แต่พอเธอรู้ตัวว่าการประชดรักไม่ได้ผลอะไรเลย เธอก็ออกไปอาละวาดข้างนอกอีกจนทำให้เสิ่นอวิ๋นจิ่นเสียหน้าอย่างมาก
พอนึกถึงคำพูดพล่อยๆ ที่เจ้าของร่างเดิมพ่นออกมาตอนที่อาละวาดเมื่อวาน ซ่งเยวี่ยก็อดไม่ได้ที่จะลูบจมูกตัวเอง พลางนึกเลื่อมใสในความอดทนของเสิ่นอวิ๋นจิ่น ขนาดถูกเจ้าของร่างเดิมก่อเรื่องวุ่นวายขนาดนั้น เขาก็ยังแค่เฉยเมยใส่ ไม่ได้ทำรุนแรงตอบโต้ ช่างเป็นคนที่ความอดทนสูงเสียจริง
ซ่งเยวี่ยขยับตัว ตอนที่กลิ้งตกจากนาขั้นบันได เธอไปกระแทกเข้ากับก้อนหินหลายครั้งจนได้รับบาดเจ็บจริงๆ ประกอบกับการอาละวาดเมื่อวาน ตอนนี้ทั่วทั้งร่างจึงระบมเหมือนจะแยกออกจากกัน
งานแต่งงานที่ควรจะมีเพียงครั้งเดียวในชีวิต กลับไม่มีแม้แต่พิธีเลี้ยงฉลอง จบลงทื่อๆ แบบนี้ ความรู้สึกในใจมันช่างหดหู่อย่างบอกไม่ถูก
แม้จะเศร้าใจขนาดไหน แต่ซ่งเยวี่ยก็ยังสงสัยว่าทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ มาเพื่อตามล้างตามเช็ดเรื่องยุ่งเหยิงที่เจ้าของร่างเดิมทำไว้อย่างนั้นหรือ?
หลังจากคิดอยู่นาน ซ่งเยวี่ยก็หาคำตอบไม่ได้
เธอเลิกหมกมุ่นกับคำถามนั้น แล้วหันมาลูบท้องที่ว่างเปล่าของตัวเอง การได้กลับมาเกิดใหม่ในยุคที่ทุกอย่างต้องใช้คูปองแลกซื้อ และบางอย่างถึงจะมีคูปองก็ยังหาซื้อไม่ได้ ทำให้เธอรู้สึกอ่อนล้าและหมดอาลัยตายอยากขึ้นมาทันที
เธอค่อยๆ ขยับตัวลงจากเตียงคัง (เตียงอิฐแบบโบราณของจีนทางเหนือที่สามารถจุดไฟให้ความอุ่นข้างใต้ได้)อย่างช้าๆ
ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่าง แต่โชคดีที่เป็นเพียงแผลภายนอก ไม่ได้กระทบถึงกระดูก ไม่อย่างนั้นเกิดใหม่มาเป็นคนพิการ เธอคงทำใจยอมรับไม่ได้จริงๆ
เธอเดินไปที่โต๊ะเพื่อรินน้ำดื่ม เพียงแค่จิบเข้าไปก็ต้องรีบพ่นทิ้งทันที เพราะมันคือน้ำดิบ (น้ำที่ยังไม่ได้ต้ม) แถมยังมีกลิ่นแปลกๆ อีกด้วย!
ขณะที่กำลังวางถ้วยน้ำลง ม่านก็ถูกเลิกขึ้น ชายร่างสูงโปร่งเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว
เพียงแวบเดียว ซ่งเยวี่ยก็จำได้ทันที ชายคนนี้คือสามีที่เธอเพิ่งจะแต่งด้วยเมื่อวานไม่ผิดตัวแน่
เสิ่นอวิ๋นจิ่นทั้งผอมทั้งสูง ดูจากสายตาน่าจะสูงร้อยแปดสิบกว่าเซนติเมตร รูปร่างเพรียวบาง กางเกงขายาวมีรอยปะชุน ส่วนชายเสื้อก็ขาดรุ่ยไปหมดแล้ว
เขามีดวงตาที่สวยมาก ดูมีสง่าราศีแบบบัณฑิต จมูกโด่งเป็นสันรับกับใบหน้าคมเข้ม ผิวที่เผยออกมาของเขาคล้ำแดดไปบ้าง แต่จากผิวส่วนหนึ่งที่เผยให้เห็นใต้ลำคอ ก็พอมองออกได้ว่า เดิมทีเขาเป็นคนผิวขาวมากคนหนึ่ง
ซ่งเยวี่ยทำตัวไม่ถูกขึ้นมาในชั่วขณะ เพราะอย่างไรเสียผู้ชายตรงหน้าคือสามีของเธอในตอนนี้ ทั้งที่ก่อนจะทะลุมิติเข้ามาในนิยายเรื่องนี้ เธอยังเป็นโสดอยู่เลยด้วยซ้ำ
เสิ่นอวิ๋นจิ่นเห็นซ่งเยวี่ยลุกขึ้นมาได้แล้ว สีหน้าของเขาเรียบเฉยไร้อารมณ์ ราวกับกำลังมองคนแปลกหน้า ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเรียบพร่า “ถ้าเธอเดินไหว ฉันจะพาเธอไปหย่าเดี๋ยวนี้”
แตงที่ฝืนเด็ดจากต้นย่อมไม่หวาน สิ่งที่รั้งไว้ไม่ได้ก็ไม่ควรฝืนรั้ง... นี่คือคำสอนประจำตระกูลเสิ่น (หมายถึง การกระทำอะไรโดยฝืนใจอีกฝ่าย ย่อมได้รับผลลัพธ์ที่ไม่ดี)
ซ่งเยวี่ยฟังแล้วถึงกับตกตะลึงไป
เธอนึกขึ้นได้ว่าในนิยายต้นฉบับ หลังจากซ่งเยวี่ยและเสิ่นอวิ๋นจิ่นแต่งงานกันได้ไม่นานก็ต้องหย่าร้าง และเพราะปูมหลังครอบครัวของเสิ่นอวิ๋นจิ่นที่ไม่ธรรมดา ทำให้เหตุการณ์ครั้งนี้กลายเป็นช่องโหว่ให้คนบางกลุ่มเข้ามาตรวจสอบเขาอย่างหนัก แม้จะไม่เจอความผิดร้ายแรงอะไร แต่เสิ่นอวิ๋นจิ่นก็ถูกกลั่นแกล้งและทรมาน
จากการกลั่นแกล้งในครั้งนั้น ทำให้เสิ่นอวิ๋นจิ่นได้รับบาดเจ็บสาหัสที่ท่อนล่างขณะทำงาน ทำให้เขาพิการไปตลอดชีวิต นับจากนั้นเขาก็ถูกผู้คนดูถูกเหยียดหยามและใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะ นั่นเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เขากลายเป็นคนโหดเหี้ยมและไร้ความเมตตา แม้จะหย่ากันไปแล้ว แต่เขาก็ยังตามราวีและทรมานเจ้าของร่างเดิมอย่างแสนสาหัส
เจ้าของร่างเดิมนอกจากจะถูกพระเอกนางเอกในเรื่องสู้กลับจนชีวิตพังทลายแล้ว สุดท้ายเธอก็ต้องมาจบชีวิตลงด้วยน้ำมือการทรมานของเสิ่นอวิ๋นจิ่นอีกด้วย
ซ่งเยวี่ยขมวดคิ้ว รู้สึกได้ทันทีว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดาเสียแล้ว
ไม่ว่าจะเพื่อรักษาชีวิตน้อยๆ นี้ไว้หรือไม่ก็ตาม แต่อย่างไรเธอก็จะหย่าไม่ได้เด็ดขาด!