บทที่ 19 สงสารเขาเหรอ?
บทที่ 19 สงสารเขาเหรอ?
ซ่งเยวี่ยลูบผมพลางยันตัวลุกขึ้นนั่งด้วยความเก้อเขิน
หลิวเจียเห็นซ่งเยวี่ยตื่นแล้วก็ถามด้วยรอยยิ้ม “ตื่นแล้วเหรอ? รถม้ามันสั่นเกินไปน่ะสิ ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่ตื่นเร็วขนาดนี้หรอก ทั้งที่เมื่อกี้ยังหลับปุ๋ยอยู่เลย”
ซ่งเยวี่ยลูบหัวตัวเอง ถึงได้สังเกตเห็นว่าเสิ่นอวิ๋นจิ่นกับพี่หลิวต่างก็นั่งอยู่ข้างหน้า พวกเขาสี่คนกำลังนั่งรถม้าอยู่
หม่าเยี่ยนนีกับเฉินเหวินปินตามรถม้าไม่ทันงั้นเหรอ? เสิ่นอวิ๋นจิ่นแบกเธอเดินมา ความเร็วนี่จะมากเกินไปแล้วนะ
ซ่งเยวี่ยเกาะขอบรถม้าเพื่อประคองตัวให้มั่นคงพลางถามว่า “อีกนานไหมคะกว่าจะถึงหมู่บ้าน?”
หลิวเจียตอบว่า “ใกล้แล้วล่ะ ถึงหมู่บ้านตระกูลหวังแล้ว ผ่านไปอีกสองหมู่บ้านก็ถึงหมู่บ้านเราแล้ว”
ซ่งเยวี่ยอุทานด้วยความแปลกใจ “เสิ่นอวิ๋นจิ่นแบกฉันเดินมาไกลขนาดนี้เลยเหรอคะ?”
หลิวเจียยิ้มพลางอธิบาย “เขาแบกเธอเดินเส้นทางลัดน่ะ ตัดหน้าพวกเราจนตามมาทันนี่แหละ”
ซ่งเยวี่ยเข้าใจทันที “ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง”
คนท้องถิ่นย่อมมีข้อได้เปรียบเรื่องเส้นทางจริงๆ หม่าเยี่ยนนีกับเฉินเหวินปินตามมาไม่ทัน คงเป็นเพราะไม่ได้เดินเส้นทางลัด แต่ไปเดินอ้อมตามถนนใหญ่แทน ระยะทางไกลขนาดนั้นคงมีเหนื่อยกันบ้างแหละ ไหนว่าอยากจะขัดเกลาจิตใจไม่ใช่หรือ?
วันนี้ก็ให้พวกเขาได้ขัดเกลากันให้เต็มที่ไปเลย
ในที่สุด เมื่อพวกเขามาถึงหมู่บ้าน ผู้คนจำนวนมากกำลังนั่งรับลมเย็นอยู่ที่ทางเข้าหมู่บ้าน เมื่อเห็นคนกลุ่มหนึ่งนั่งรถม้ากลับมา แถมบนรถม้ายังมีข้าวของวางกองพะเนิน จึงเป็นที่ดึงดูดสายตาอย่างยิ่ง
ชาวบ้านต่างพากันลุกขึ้นยืนดูข้าวของบนรถม้าด้วยความอยากรู้อยากเห็น เพราะของดีเต็มรถขนาดนี้ต้องใช้ทั้งเงินและคูปองไม่น้อยเลยทีเดียว
บางคนอดไม่ได้ที่จะตะโกนถาม “เหล่าหลิวรวยแล้วนี่นา! ไปเอาของล้ำค่าพวกนี้มาจากไหนเยอะแยะ?”
เหล่าหลิวตะโกนตอบ “ของฉันที่ไหนกันล่ะ ทั้งหมดนี่เป็นของที่เมียอวิ๋นจิ่นเขาซื้อมาทั้งนั้น”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกสายตาต่างก็จับจ้องไปที่ซ่งเยวี่ยซึ่งนั่งอยู่บนรถม้า
ซ่งเยวี่ยประคองข้าวของไว้นั่งตัวตรง เสิ่นอวิ๋นจิ่นจะจนก็จนไป แต่ซ่งเยวี่ยน่ะมีเงิน ฐานะทางครอบครัวของเธอคนในหมู่บ้านพอจะได้ยินมาบ้าง จึงไม่ได้ตกใจกันมากนัก
หลังจากรถม้าจากไป ทางเข้าหมู่บ้านก็แทบจะระเบิดด้วยเสียงวิพากษ์วิจารณ์
“พวกเธอเห็นไหม? ของเยอะขนาดนั้น ต้องใช้เงินเท่าไรกัน?”
“เครื่องนอนพวกนั้น ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นของดี ปีนี้ตอนลูกชายฉันแต่งงาน ฉันยังตัดใจทำได้แค่ผืนเดียวเอง เสิ่นเหล่าซานนี่มันโชคดีจริงๆ”
“พวกเธอรู้ไหม ได้ยินมาว่าพ่อของยุวปัญญาชนซ่งเป็นถึงหัวหน้าแผนกในเมืองเชียวนะ แม่ก็ทำงานในร้านอาหารของรัฐ แถมยังมีพี่ชายอีกตั้งหลายคน ทุกคนมีงานทำหมดเลย เสิ่นเหล่าซานครั้งนี้ได้ของล้ำค่ามาเลยเชียวล่ะ”
“ถึงได้ว่ากันว่า สามสิบปีอยู่ทางฝั่งตะวันออกของแม่น้ำ สามสิบปีอยู่ทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำ (หมายถึงชีวิตมีขึ้นมีลง) เหล่าซานอยู่ในหมู่บ้านพวกเรา ตัวคนเดียว ไม่มีใครอยากยกลูกสาวให้ แต่ตอนนี้สิ กลับได้แต่งงานกับยุวปัญญาชนเฉยเลย พวกเธอว่าดวงดีไหมล่ะ?”
“เหอะ ที่เขาได้แต่งงานกับซ่งเยวี่ย ก็แค่เก็บของเหลือที่เฉินเหวินปินไม่เอาแล้วต่างหาก ไม่แน่ป่านนี้ซ่งเยวี่ยอาจจะเคยนอนกับเฉินเหวินปินจนกลายเป็นรองเท้าขาด (หมายถึงผู้หญิงสำส่อน) ไปแล้วก็ได้ ต่อให้ยกให้ฉันฟรีๆ ฉันก็ไม่เอา” จางเฉียงที่ยืนอยู่ข้างๆ เริ่มพูดจาจิกกัดด้วยความอิจฉา
“จางเฉียง แกอย่ามาทำเป็นกินองุ่นไม่ได้แล้วบอกว่าองุ่นเปรี้ยวหน่อยเลย เรื่องที่ผู้ใหญ่บ้านพูดเมื่อสองวันก่อนแกจำไม่ได้แล้วหรือไง?”
“ใช่แล้ว จางเฉียง ถ้าแกยังกล้าพูดแบบนี้อีก อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจนะ” หลี่เม่าตะโกนใส่จางเฉียง
“เหอะ ก็แค่รองเท้าขาดที่คนอื่นเขาไม่เอาแล้วจริงๆ นี่นา” จางเฉียงพึมพำประโยคหนึ่งแล้วก็เดินจากไป
หลี่เม่าตะโกนตามหลังด้วยความโกรธ “ถุย แกเป็นผู้ชายประสาอะไร? มานินทาผู้หญิงลับหลัง รู้ไหมว่ายุวปัญญาชนซ่งดีกับพี่สามขนาดไหน? ฉันว่าแกมันก็แค่อิจฉาเขามากกว่า”
ชาวบ้านคนอื่นๆ ต่างพากันปลอบหลี่เม่าว่าอย่าไปถือสาคนพรรค์นั้นเลย
หลี่เม่าจึงหันไปชื่นชมซ่งเยวี่ยให้ทุกคนฟัง แถมยังป่าวประกาศว่าซ่งเยวี่ยกับเสิ่นอวิ๋นจิ่นรักกันมาก พยายามกู้หน้าคืนให้เสิ่นอวิ๋นจิ่นอย่างสุดกำลัง
ทางเข้าหมู่บ้านครึกครื้นอย่างยิ่ง แต่ซ่งเยวี่ยกับเสิ่นอวิ๋นจิ่นที่กลับถึงบ้านแล้วกลับยุ่งจนตัวเป็นเกลียว
ซ่งเยวี่ยซื้อของมามากมาย ทั้งหม้อ กระทะ จาน ชาม มีครบทุกอย่าง เธอตั้งใจจะเปลี่ยนของใช้เดิมในบ้านทิ้งให้หมด
เครื่องครัวเดิมของเสิ่นอวิ๋นจิ่นใช้มาหลายปีแล้ว ถ้าจะให้ซ่งเยวี่ยใช้ต่อ เธอไม่มีวันยอมเด็ดขาด
หลังจากเสิ่นอวิ๋นจิ่นขนของจากรถม้าเข้าบ้านเสร็จ เขาก็ยังไม่ได้นั่งพัก
ซ่งเยวี่ยก็เริ่มวางแผนทันที “ของในห้องครัวฉันซื้อมาใหม่หมดแล้ว ของเก่าก็เอาออกไปเถอะค่ะ อันไหนที่ใช้ไม่ได้แล้วก็ทิ้งไปเลย”
เมื่อได้รับคำสั่ง เสิ่นอวิ๋นจิ่นก็ลุกขึ้นทันทีแล้วเดินตรงไปยังห้องครัวเพื่อเริ่มจัดเก็บ
ท้องฟ้ามืดลงแล้ว แต่ยังดีที่จุดตะเกียงน้ำมันไว้ ประกอบกับแสงจันทร์ข้างนอกที่สาดส่องเข้ามา แม้ในบ้านจะสลัวไปบ้างแต่ก็พอมองเห็นอะไรได้ชัดเจน
เสิ่นอวิ๋นจิ่นง่วนอยู่กับการเก็บกวาดในครัว ส่วนซ่งเยวี่ยก็จัดระเบียบของในห้อง ทั้งกะละมังล้างหน้า กะละมังล้างเท้า ที่วางแปรงสีฟัน รวมถึงผ้าปูที่นอนและผ้าห่ม ทั้งหมดถูกเปลี่ยนเป็นของใหม่
พอเสิ่นอวิ๋นจิ่นจัดการห้องครัวเสร็จเดินเข้ามา ในดวงตาก็ฉายแววประหลาดใจวูบหนึ่ง ห้องนี้ดูเหมือนจะไม่ใช่ห้องเดิมที่เขาเคยอยู่อีกต่อไป
ซ่งเยวี่ยหอบเอาผ้าปูที่นอนและผ้าห่มผืนเก่าของเสิ่นอวิ๋นจิ่นมากองไว้บนโต๊ะ “ฉันเปลี่ยนของใหม่ให้คุณแล้วค่ะ พวกนี้ก็เอาไปทิ้งไว้ที่ห้องเก็บของเถอะ”
เสิ่นอวิ๋นจิ่นเหลือบมองบนเตียงคัง ชุดเครื่องนอนสองชุดถูกพับวางไว้อย่างเป็นระเบียบและสะอาดสะอ้าน
นี่คือเครื่องนอนชุดใหม่ของเขา เป็นของที่เป็นของเขาจริงๆ หลายปีมานี้ ไม่เคยมีใครคิดจะเปลี่ยนของพวกนี้ให้เขาเลยสักครั้ง
เสิ่นอวิ๋นจิ่นมองซ่งเยวี่ย ในใจเกิดความรู้สึกอบอุ่นสายหนึ่งอย่างบอกไม่ถูก
“ขอบคุณนะ”
เขาพูดออกมาหลังจากเงียบไปครู่ใหญ่
ซ่งเยวี่ยไม่ได้สังเกตเห็นแววตาที่เปลี่ยนไปของเขา เธอพูดตามปกติว่า “ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ เราเป็นเพื่อนร่วมห้องกัน การดูแลกันและกันเป็นเรื่องที่ควรทำอยู่แล้ว
วันนี้ก็ขอบคุณนะคะที่แบกฉันกลับมา”
จะอย่างไรเธอก็หนักเกือบร้อยจิน (ประมาณ 50 กิโลกรัม) เสิ่นอวิ๋นจิ่นแบกเธอเดินมาไกลขนาดนั้น นับว่าลำบากเขาจริงๆ
“ไม่เป็นไร” เสิ่นอวิ๋นจิ่นตอบเสียงเรียบ
ซ่งเยวี่ยชี้ไปที่กะละมังล้างหน้าและกะละมังล้างเท้า “นี่ค่ะ กะละมังสองใบตรงนั้น ใบหนึ่งเป็นกะละมังล้างหน้า อีกใบเป็นกะละมังล้างเท้านะคะ ส่วนแก้วน้ำนั่นฉันเตรียมไว้ให้คุณ แปรงสีฟันก็เป็นอันใหม่ เอาแช่น้ำก่อนแล้วค่อยใช้ได้เลย ส่วนผ้าขนหนูต้องเปลี่ยนตามระยะเวลานะคะ ผืนเก่าของคุณฉันเก็บไว้ทำผ้าขี้ริ้วแล้วค่ะ”
เธอแทบจะกลายเป็นแม่บ้านไปแล้ว มีเรื่องให้ต้องจัดการจุกจิกเต็มไปหมด
เสิ่นอวิ๋นจิ่นพยักหน้า ยอมรับการจัดการทุกอย่างด้วยความยินดี
ซ่งเยวี่ยพอใจมาก ความรู้สึกดีๆ ที่มีต่อเพื่อนร่วมห้องคนนี้เพิ่มขึ้นอีกไม่น้อย การร่วมมือกันก็ต้องอยู่กับคนที่ดูแล้วเจริญหูเจริญตาแบบนี้แหละ เดิมทีเสิ่นอวิ๋นจิ่นก็เป็นคนรักความสะอาดอยู่แล้ว เพียงแต่เขาประหยัดจนเกินไป พอเปลี่ยนของใหม่หมดแบบนี้ก็ยิ่งดูสะอาดสะอ้านขึ้นไปอีก
“คุณลองดูว่ามีอะไรต้องเก็บอีกไหม ฉันจะล้างหน้าแล้ว” ซ่งเยวี่ยสั่งต่อ
เมื่อเสิ่นอวิ๋นจิ่นได้ยินดังนั้น ก็เดินตรงไปที่กะละมังล้างหน้าแล้วยกกะละมังทั้งสองใบของซ่งเยวี่ยขึ้นมา “คุณล้างหน้าก่อนเถอะ เดี๋ยวผมจะไปต้มน้ำมาให้แช่เท้า”
ซ่งเยวี่ยชะงักไปเล็กน้อย นึกไม่ถึงว่าเสิ่นอวิ๋นจิ่นจะทำแบบนี้ เธอรีบห้ามเขาไว้ทันที “ไม่ต้องค่ะ ฉันทำเองได้”
เธอจะกล้าให้เสิ่นอวิ๋นจิ่นมาคอยตักน้ำล้างหน้าล้างเท้าให้ได้อย่างไรกัน?
ทว่าเสิ่นอวิ๋นจิ่นกลับไม่ยอมส่งกะละมังคืนให้ “ให้ผมทำเถอะ เท้าคุณยังไม่หายดี”
ซ่งเยวี่ยก้มมองเท้าของตัวเอง จึงเข้าใจว่าเสิ่นอวิ๋นจิ่นกำลังดูแลเธอเพราะอาการบาดเจ็บ
เธอยังไม่ทันได้พูดอะไร เสิ่นอวิ๋นจิ่นก็ถือกะละมังเดินออกไปแล้ว
ซ่งเยวี่ยมองตามหลังของเขาไป ในใจเกิดความรู้สึกอบอุ่นขึ้นมา ผู้ชายคนนี้ก็รู้จักห่วงใยคนอื่นเหมือนกันนี่นา
หลังจากล้างหน้าเสร็จ ทั้งซ่งเยวี่ยและเสิ่นอวิ๋นจิ่นต่างก็มุดเข้าผ้าห่มของตนเอง
เพราะวันนี้เหนื่อยเกินไป หลังจากล้มตัวลงนอนได้ไม่นานซ่งเยวี่ยก็หลับสนิท
ส่วนเสิ่นอวิ๋นจิ่นนั้นพลิกตัวกลับมามองทางซ่งเยวี่ย แม้ท้องฟ้าจะมืดมิดจนมองแทบไม่เห็นอะไร แต่พอคิดว่าบนเตียงคังแห่งนี้มีคนที่ห่วงใยเขาเพิ่มขึ้นมาหนึ่งคน ในใจของเขาก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมามาก
กี่ปีแล้วนะที่เขาต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวอ้างว้างเช่นนี้