บทที่ 20 พฤติกรรมไม่เหมาะสม
บทที่ 20 พฤติกรรมไม่เหมาะสม
เช้าวันรุ่งขึ้น ซ่งเยวี่ยถูกปลุกโดยเสิ่นอวิ๋นจิ่น
“ตื่นเถอะ ถ้าไม่รีบลุกจะไปทำงานสายนะ อาหารเช้าผมทำไว้ให้แล้ว” เสิ่นอวิ๋นจิ่นพูดพลางยกกะละมังน้ำสำหรับล้างหน้าเข้ามาวางให้เธอในห้อง
ซ่งเยวี่ยเหลือบมองเวลาแล้วรีบกระโดดลงจากเตียงทันที “จะสายแล้วเหรอ? ทำไมคุณไม่รีบปลุกฉันล่ะ แย่แล้ว แย่แน่ๆ”
เธอยังตั้งใจจะปรับปรุงภาพลักษณ์ของตัวเองให้ดีขึ้นในสายตาของทุกคน หากไปทำงานแค่วันที่สองก็สายเสียแล้ว คนอื่นคงได้เอาเธอไปพูดจาว่าร้ายกันสนุกปากแน่
“ยังทันอยู่ กินอะไรก่อนค่อยไป ผมขอตัวไปก่อนนะ” เสิ่นอวิ๋นจิ่นกำชับซ่งเยวี่ยก่อนจะเดินออกไป
ซ่งเยวี่ยรีบล้างหน้าอย่างลวกๆ ไม่ทันได้ทาครีมบำรุงผิวใดๆ เธอรีบกินอาหารแล้ววิ่งออกไปข้างนอกทันที
เมื่อเธอไปถึงทุ่งนา ก็พบว่ามีชาวบ้านมาถึงกันไม่น้อยแล้ว
เธอก้มมองเวลาอีกครั้ง ยังดีที่มาทันเวลาพอดี ไม่ถือว่าสาย
พี่สะใภ้หลี่เห็นซ่งเยวี่ยเดินมาก็รีบเข้ามาทักทาย “เมียเหล่าซาน ได้ยินว่าเมื่อวานพวกเธอเข้าไปซื้อของในตำบลมาตั้งเยอะแยะ จนรถม้าเกือบจะบรรทุกไม่หมดเลยเหรอ?”
ซ่งเยวี่ยได้ยินดังนั้นก็ยิ้มตอบ “พี่สะใภ้ ไม่ได้เกินจริงขนาดนั้นหรอกค่ะ ฉันแค่ไปซื้อของใช้ในชีวิตประจำวันนิดหน่อยเท่านั้นเอง”
“นิดหน่อยเหรอ? ฉันว่ามันไม่ใช่นิดหน่อยแล้วนะยุวปัญญาชนซ่ง ฉันรู้ว่าทางบ้านเธอฐานะดี มีเงินมีทอง แต่ในเมื่อเธอมาอยู่ที่กองผลิตฉางเจียงของเราแล้ว ก็ควรจะปรับตัว ทำตัวให้กลมกลืนไปกับส่วนรวมของกองผลิตฉางเจียงสิ
เสิ่นอวิ๋นจิ่นมีภูมิหลังอย่างไร มีสถานะแบบไหน เธอยังจะเอาของดีๆ พวกนั้นมาประเคนให้เขา รักความสะดวกสบายแบบนี้ คิดจะเดินตามวิถีทุนนิยม ส่งเสริมค่านิยมฟุ้งเฟ้อหรือไง? เขามีสิทธิ์อะไรมาเสวยสุขกับของพวกนั้น?” หวังซานซาน ภรรยาของหัวหน้ากองผลิตฉางเจียงที่สอง ตำหนิซ่งเยวี่ยด้วยน้ำเสียงฉะฉานแฝงความชอบธรรม
ซ่งเยวี่ยรู้ดีว่าแม้สถานการณ์ทางการเมืองในช่วงนี้จะไม่ตึงเครียดเท่าแต่ก่อน แต่ในสถานที่ห่างไกลและยากจนแห่งนี้ ความคิดแบบป่าเถื่อนมักจะปะทุขึ้นมาได้เสมอ ยิ่งเสิ่นอวิ๋นจิ่นมีภูมิหลังที่เปราะบาง หากไม่ระวังเพียงนิดก็อาจพาชีวิตดิ่งลงเหวได้
ในเวลานี้ หากเธอคล้อยตามคำพูดของอีกฝ่าย วันหน้าไม่ว่าจะเป็นคนจากกองผลิตที่หนึ่งหรือกองผลิตที่สองก็คงหาโอกาสมาถากถางพวกเธอได้ไม่จบสิ้น
คนเรามักเลือกข่มเหงคนที่ยอมอ่อนแอเสมอ หากคราวนี้เธอยอมนิ่งเฉยถูกรังแก ก็อย่าหวังเลยว่าจะมีชีวิตที่สงบสุขได้ในอนาคต
ซ่งเยวี่ยหัวเราะออกมาเบาๆ “พี่สะใภ้หวัง พูดแบบนี้มันไม่น่าฟังเลยนะคะ ครอบครัวฉันมีเงิน ฉันใช้เงินของตัวเองซื้อของ มันผิดตรงไหนกัน?
ฟูกที่นอนของเสิ่นอวิ๋นจิ่นน่ะใช้มาตั้งกี่สิบปีแล้ว นุ่นข้างในทั้งแข็งทั้งจับตัวเป็นก้อน การจะเปลี่ยนชุดใหม่มันไม่ควรทำตรงไหน? ถึงแม้ภูมิหลังเขาจะมีปัญหา แต่หลายปีมานี้ตอนที่เขาอยู่ในหมู่บ้าน อยู่ในกองผลิต เขาทำงานหนักแค่ไหน ทุกคนก็น่าจะเห็นกันอยู่ไม่ใช่เหรอคะ? ไม่ว่าเมื่อก่อนเขาจะเป็นใคร แต่ตอนนี้เขาคือคนใช้แรงงานในกองผลิตฉางเจียง เป็นชาวนาผู้ยากจน เป็นคนหนุ่มที่ขยันขันแข็งและใฝ่ดี
เท่าที่ฉันรู้ หลายปีมานี้เสิ่นอวิ๋นจิ่นทำงานแลกแต้มค่าแรงในกองผลิตมาหลายปี เขาไม่เคยลาหยุดเลยแม้แต่ครั้งเดียว ในกองผลิตใครมีเรื่องเดือดร้อนมาขอให้เขาช่วยทำงานแทน เขาก็ไปช่วยให้ฟรีๆ เสมอ
คนขยัน ซื่อสัตย์ และเจียมเนื้อเจียมตัวขนาดนี้ เพียงแค่เปลี่ยนฟูกที่นอนกลับกลายเป็นพวกนิยมความฟุ้งเฟ้อ เป็นความผิดพลาดทางอุดมการณ์ทางการเมืองไปเสียได้หรือคะ?
ถ้าจำไม่ผิด ในกองผลิตที่สองของพวกพี่ ก็มีคนหนุ่มคนหนึ่งที่มีภูมิหลังไม่ใสสะอาดเหมือนกัน แถมตอนนี้ดูเหมือนจะสนิทสนมกับคนฝั่งบ้านเดิมของพี่เป็นพิเศษด้วย ลองเอาเขาไปเปรียบเทียบกับเสิ่นอวิ๋นจิ่นดูสิคะว่า ชีวิตใครมันหรูหราฟุ่มเฟือยกว่ากัน และอุดมการณ์ของใครกันแน่ที่ไม่ถูกต้อง!”
พี่สะใภ้หวังจากกองผลิตที่สองตั้งใจมาหาเรื่องซ่งเยวี่ยและเสิ่นอวิ๋นจิ่นโดยเฉพาะในวันนี้
กองผลิตฉางเจียงกองที่หนึ่งกับกองที่สองนั้นอยู่ติดกัน ทั้งสองกลุ่มอาศัยอยู่ในหมู่บ้านเดียวกัน
พี่สะใภ้หวังคนนี้เป็นสะใภ้ทางฝั่งลุงของจางเฉียง ทั้งสองครอบครัวมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมาก ช่วงสองวันมานี้จางเฉียงถูกผู้คนนินทาลับหลังเรื่องเสิ่นอวิ๋นจิ่นไม่น้อย พี่สะใภ้หวังจึงทนไม่ได้ และตั้งใจจะมาออกหน้าทวงศักดิ์ศรีคืนให้จางเฉียงในวันนี้
พอได้ยินซ่งเยวี่ยสวนกลับเช่นนั้น พี่สะใภ้หวังก็รีบตะโกนเรียกให้ทุกคนมามุง “ดูสิทุกคน มาดูเร็วเข้า ดูซิว่าเมียของเสิ่นอวิ๋นจิ่นคนนี้ฝีปากกล้าแค่ไหน!
ตัวเองคว้าคนภูมิหลังไม่ดี มีปัญหาเรื่องประวัติมาเป็นผัว คราวนี้เลยพาลมองคนอื่นว่ามีปัญหาเหมือนตัวเองไปหมด บรรพบุรุษของเสิ่นอวิ๋นจิ่นน่ะมันพวกคนชั่ว เป็นพวกเจ้าของที่ดินที่จ้องแต่จะกดขี่ข่มเหงชาวบ้านยากจนอย่างพวกเรา
ตอนนี้เธอแต่งงานกับเขา แทนที่จะช่วยขัดเกลาเขากลับส่งเสริมให้ใช้จ่ายฟุ่มเฟือย นี่มันพวกที่ถูกคนเลวล้างสมองไปแล้วชัดๆ คิดจะเดินตามวิถีทุนนิยมที่หลงระเริงและความหรูหรา นี่มันคือปัญหาร้ายแรงทางความคิด!”
พี่สะใภ้หวังพยายามยัดเยียดความผิดให้ซ่งเยวี่ยอย่างเต็มที่
ซ่งเยวี่ยได้ยินก็แค่นเสียงเหอะออกมา “พี่สะใภ้หวัง พี่ยังกล้าเรียกให้คนอื่นมาช่วยตัดสินอีกเหรอคะ ในเมื่อพี่พูดมาขนาดนี้ ฉันเองก็อยากให้ทุกคนช่วยตัดสินเหมือนกัน
ทุกคนคะ ลองพูดกันตามความสัตย์จริงและใช้จิตสำนึกของตัวเองตัดสินเถอะค่ะ พวกคุณว่าเสิ่นอวิ๋นจิ่นน่ะ นอกจากเรื่องชาติตระกูลแล้ว เขาเคยทำอะไรผิดบ้างไหม? เขาเป็นคนรักสบายหรือเปล่า? เขาเคยได้เสวยสุขกับเขาบ้างไหม?”
“ไม่เคย แน่นอนว่าไม่เคย เหล่าซานน่ะเป็นคนหนักเอาเบาสู้ และซื่อตรงมาก”
“ใช่แล้ว เหล่าซานเป็นคนยังไง พวกเรารู้ดี”
ชายสองคนจากกองผลิตฉางเจียงก้าวออกมาพูดช่วยเสิ่นอวิ๋นจิ่น
พี่สะใภ้หวังแผดเสียงด่า “พวกแกสองคนบังอาจเข้าข้างศัตรูทางชนชั้นของเหล่าชาวนายากจนเหรอ? พวกแกก็มีปัญหาเหมือนกัน!”
ชายสองคนนั้นได้ยินก็เริ่มโมโห “ยัยแซ่หวัง พูดจาให้มันระวังปากหน่อย ที่นี่ไม่ใช่กองผลิตที่สองของพวกแก พวกเราทุกคนล้วนเป็นชาวนาผู้ยากจน บรรพบุรุษกี่รุ่นต่อกี่รุ่นก็ลำบากมาตลอด
ถ้าแกอยากจะสร้างเรื่องใส่ร้ายป้ายสี ก็ช่วยเอาหลักฐานออกมาให้ดูหน่อย”
“นั่นสิ เสิ่นอวิ๋นจิ่นแค่เปลี่ยนของใช้ในบ้านมันจะเป็นอะไรไป? ฉันว่าแกแค้นแทนจางเฉียงที่เสียหน้า เลยจงใจมาหาเรื่องล่ะสิ! คนกองผลิตฉางเจียงที่หนึ่งของพวกเราไม่ใช่จะมาข่มเหงกันได้ง่ายๆ นะ”
“ใช่แล้ว นึกว่ากองผลิตที่หนึ่งไม่มีคนหรือไง? ทีพวกเจ้าของที่ดินในกองผลิตที่สองของพวกแกกินดีอยู่ดีมีชีวิตสุขสบาย พวกแกไม่เห็นไปขัดเกลาเขาบ้างล่ะ แต่กลับจ้องจะมาสอดเรื่องในกองผลิตของเรา ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่แกจะมาวางอำนาจตัดสินใจได้หรอกนะ!” คราวนี้คนที่พูดออกมาคือพี่สะใภ้หลี่
ทันทีที่พี่สะใภ้หลี่ออกตัว เพื่อนร่วมงานจากกองผลิตฉางเจียงที่หนึ่งก็พากันกรูออกมา ทุกคนต่างถือเครื่องมือทำนาในมือพลางถลกแขนเสื้อขึ้นเตรียมพร้อม ท่าทางข่มขวัญอีกฝ่ายได้อย่างยอดเยี่ยม
ซ่งเยวี่ยเห็นภาพนั้น มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นบางๆ ผู้มีคุณธรรมย่อมได้รับการสนับสนุน ผู้ไร้คุณธรรมย่อมไร้คนเหลียวแล คำโบราณว่าไว้ไม่ผิดจริงๆ
นิสัยใจคอของเสิ่นอวิ๋นจิ่นนั้นไม่มีที่ให้ติ หลายปีมานี้เขาทำงานหนักแค่ไหนและเจียมตัวเพียงใด ทุกคนต่างเห็นแก่สายตา
คนกองผลิตฉางเจียงที่หนึ่งยืนหยัดเคียงข้างกันเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน
พี่สะใภ้หวังเห็นท่าไม่ดีก็เริ่มใจฝ่อลง เธอไม่กล้าจี้จุดเรื่องของเสิ่นอวิ๋นจิ่นต่อ ได้แต่ชี้นิ้วใส่หน้าซ่งเยวี่ยด้วยความโกรธจัด “วันนี้ถือว่าพวกแกแน่ ฉันจะไม่ถือสาพวกแกก็แล้วกัน แต่จำไว้ให้ดีเถอะ โดยเฉพาะแก เป็นถึงยุวปัญญาชนแท้ๆ ถุย! นังผู้หญิงชั้นต่ำ หน้าไม่อาย เสนอตัวให้เฉินเหวินปินแต่เขาก็ไม่เอา ยังแย่กว่าโสเภณีเสียอีก”
เธอเปลี่ยนเป้าหมายมาโจมตีที่ซ่งเยวี่ยแทน เพราะชื่อเสียงของซ่งเยวี่ยในหมู่บ้านนั้นไม่ดีจริงๆ วันๆ เอาแต่ขี้เกียจสันหลังยาว ไม่เคยสร้างความประทับใจให้ใคร แถมวันที่แต่งงานกับเสิ่นอวิ๋นจิ่นก็ก่อเรื่องให้น่าขำขันจนเสียหน้าไปตามๆ กัน
พี่สะใภ้หวังเท้าสะเอว มองซ่งเยวี่ยด้วยสายตาเหนือกว่าราวกับผู้ชนะ “เป็นไงล่ะ ฉันพูดถูกทุกอย่างเลยใช่ไหม?”