บทที่ 21 ภาพลักษณ์พังทลาย
บทที่ 21 ภาพลักษณ์พังทลาย
“กล้าดียังไงมาพูดแบบนั้น?” พี่สะใภ้หลี่พูดด้วยความโกรธ
ซ่งเยวี่ยหัวเราะออกมา ก่อนที่จะเดินเข้าไปหาพี่สะใภ้หวัง
พี่สะใภ้หวังชี้หน้าด่าซ่งเยวี่ยว่า “นังผู้หญิงแพศยาสำส่อน! มียุวปัญญาชนที่ไหนเขาหน้าด้านไร้ยางอายเหมือนแกบ้าง?”
ได้ยินเสียงเพียะ ซ่งเยวี่ยตบหน้าของพี่สะใภ้หวังอย่างจัง
ทุกคนถึงกับตกตะลึง ไม่มีใครคิดมาก่อนว่าซ่งเยวี่ยจะกล้าลงไม้ลงมือ!
ในสายตาของทุกคน ซ่งเยวี่ยดูบอบบางและอ่อนแอ แต่เธอกลับกล้าตบคนอย่างไม่ลังเล
หลังจากตบไปหนึ่งครั้ง ซ่งเยวี่ยไม่รอให้อีกฝ่ายทันตั้งตัว เธอก็ตบซ้ำไปอีกหนึ่งที พลางกระชากตัวพี่สะใภ้หวังไว้แล้วพูดว่า “ฉันมีหลักการอยู่อย่างหนึ่ง คือถ้าลงมือได้ก็จะไม่เสียเวลาพูด
ในเมื่อคุณกล้าดูถูกฉัน ก็อย่ามาโทษว่าฉันใจร้าย ก่อนฉันแต่งงานฉันเคยทำเรื่องโง่ๆ อะไรมา มันก็ไม่เกี่ยวกับคุณ แต่การที่คุณมาด่าฉันแบบนี้สิคือสิ่งที่ผิด
อีกอย่าง การที่ฉันแต่งงานกับเสิ่นอวิ๋นจิ่น หากมองตามภูมิหลังนี่คือการรวมตัวกันระหว่างยุวปัญญาชนและชาวนายากจน ฉันคือยุวปัญญาชน เป็นปัญญาชนที่มีการศึกษา การที่ฉันแต่งเข้ามากองผลิตฉางเจียงที่หนึ่งไม่ใช่แค่เป็นเกียรติให้กองผลิตฉางเจียงที่หนึ่งเท่านั้น แต่ยังส่งผลดีต่อการพัฒนาหมู่บ้านทั้งหมดด้วย การที่คุณมาด่าฉันและยุวปัญญาชนโดยไม่มีเหตุผลแบบนี้ ฉันว่าคุณนั่นแหละที่ไม่ต้องการให้หมู่บ้านเราเจริญ คุณนั่นแหละคือผู้ต่อต้านการปฏิวัติตัวจริง”
ซ่งเยวี่ยไม่เพียงแต่ลงมือตบ แต่ยังร่ายยาวจนอีกฝ่ายยืนอึ้งพูดไม่ออก
คนจากกองผลิตฉางเจียงที่สองพอเห็นซ่งเยวี่ยลงมือก็ทำท่าจะพุ่งเข้ามา แต่พอเห็นร่างกายที่ดูบอบบางทว่าแฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวของเธอ พวกเขาก็ไม่กล้าก้าวสุ่มสี่สุ่มห้า
ด้านคนจากกองผลิตฉางเจียงที่หนึ่งรีบพุ่งเข้าไปทันที พี่สะใภ้หลี่นำทีมเข้าไปแยกซ่งเยวี่ยกับพี่สะใภ้หวังออกจากกัน
พี่สะใภ้หลี่เดินมาขวางหน้าแล้วพูดกับพี่สะใภ้หวังว่า “พี่หวัง ยังอาละวาดไม่พออีกใช่ไหม?”
วันนี้พี่สะใภ้หวังตั้งใจจะมาหาเรื่องซ่งเยวี่ย แต่กลับกลายเป็นฝ่ายถูกตบเสียเอง พอถูกพี่สะใภ้หลี่ตวาดใส่ซ้ำอีกเธอก็โกรธจนแทบกระอัก “อะไรที่ว่าฉันอาละวาดไม่พอ? เป็นยุวปัญญาชนแล้วยังไง? เป็นยุวปัญญาชนแล้วจะเที่ยวตบคนอื่นตามใจชอบได้หรือไง?”
พี่สะใภ้หลี่ตอบกลับอย่างดุดัน “ตบแกแล้วมันทำไม? ก็แกมันปากเสีย พ่นคำพูดทุเรศๆ ออกมาไม่หยุด เขาเพิ่งจะแต่งงานกัน รักกันดีอยู่แท้ๆ แต่แกกลับจงใจมาทำลายความสัมพันธ์ ใส่ร้ายป้ายสีชื่อเสียงของยุวปัญญาชนซ่ง แล้วยังจะโยนความผิดให้เสิ่นอวิ๋นจิ่นที่เขาไม่ได้ทำอะไรผิด ตบแกแค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ
ถ้าแกไม่ยอมจบ เราก็ไปคุยกันที่บ้านหัวหน้าหมู่บ้านเลยไหมล่ะ ดูซิว่าใครจะเป็นฝ่ายถูก!”
คนจากกองผลิตฉางเจียงที่สองต่างพากันดึงตัวพี่สะใภ้หวังไว้
ถึงแม้พี่สะใภ้หวังจะเสียท่าถูกตบไปสองครั้ง แต่เมื่อพิจารณาดูแล้วก็เห็นชัดว่าฝ่ายตนเป็นฝ่ายเริ่มหาเรื่องอย่างไร้เหตุผลก่อน
“ช่างมันเถอะ สะใภ้บ้านหวัง พอแค่นี้เถอะ”
“พี่สะใภ้หวัง พอกันทีเถอะ เรื่องนี้พวกเราเป็นฝ่ายผิดจริงๆ”
คนจากกองผลิตฉางเจียงที่สองพากันเกลี้ยกล่อมพี่สะใภ้หวังอย่างเงียบๆ
ส่วนทางด้านกองผลิตฉางเจียงที่หนึ่ง ทุกคนต่างพากันมายืนล้อมหน้าล้อมหลังปกป้องซ่งเยวี่ยไว้
“ยุวปัญญาชนซ่งไม่ต้องกังวลนะ ต่อให้ต้องไปหาหัวหน้าหมู่บ้านในวันนี้ คุณก็เป็นฝ่ายถูก พวกเราจะไปเป็นพยานให้เอง!”
“ใช่แล้ว ยุวปัญญาชนซ่ง พวกเราทุกคนจะทำหน้าที่พยานให้คุณ พวกนั้นมันแค่พวกหาเรื่องไร้สาระ”
ซ่งเยวี่ยซาบซึ้งใจขณะมองดูบรรดาสหายจากกองผลิตฉางเจียงที่หนึ่ง “ขอบคุณค่ะ ขอบคุณทุกคนจริงๆ”
ต้องยอมรับเลยว่าเสิ่นอวิ๋นจิ่นคนนี้มีฝีมือไม่เบา ถึงทำให้คนในกองผลิตฉางเจียงที่หนึ่งพร้อมใจกันเข้าข้างเขาขนาดนี้
หญิงสาวที่อยู่ด้านหลังพี่สะใภ้หวังเดินออกมาพูดว่า “พี่สะใภ้หลี่ เรื่องในวันนี้ให้มันจบลงแค่นี้เถอะ แยกย้ายกันได้แล้วอย่าเสียเวลาอีกเลย ไม่อย่างนั้นงานวันนี้จะทำไม่เสร็จเอา”
“ใช่ๆ ทุกคนยังต้องเก็บแต้มค่าแรงกันอยู่ เรื่องนี้ก็ให้มันแล้วกันไปเถอะ อย่าเอาไปพูดต่อข้างนอกเลย ถอยกันคนละก้าวเถอะนะ ขนาดฟันกับลิ้นยังกระทบกระทั่งกันได้ พวกเราก็คนในหมู่บ้านเดียวกัน บ้านใกล้เรือนเคียงกันทั้งนั้น เห็นหน้ากันอยู่ทุกวัน พอกันทีเถอะนะ”
“นั่นสิ พอแค่นี้เถอะ ทุกคนแยกย้ายกันได้แล้ว”
คนจากกองผลิตฉางเจียงที่สองพากันออกมาพูดเกลี้ยกล่อมให้ทุกคนแยกย้ายกันไปเสียที
เมื่อได้ยินเช่นนั้น พี่สะใภ้หลี่จึงไม่ซักถามอะไรต่อ เธอจึงตะโกนบอกทุกคนว่า “ไม่เป็นไร ทุกคนกลับไปทำงานกันได้แล้ว”
“แยกย้ายกันไปเถอะ ทุกคนกลับไปทำงานกันได้”
คนจากทั้งสองกองผลิตต่างเริ่มกลับไปยังพื้นที่นาของตนเอง
พี่สะใภ้หลี่จูงมือซ่งเยวี่ยไปส่งยังจุดที่เธอต้องทำงานเมื่อวาน ก่อนจะยกนิ้วโป้งให้พร้อมรอยยิ้ม “เมียเหล่าซาน วันนี้เธอเก่งจริงๆ”
ซ่งเยวี่ยยิ้มอย่างเขินอาย “พี่สะใภ้หลี่ วันนี้ฉันดูหยาบคายไปหน่อยหรือเปล่าคะ?”
แย่แล้ว แย่แล้ว เมื่อกี้เผลอหลุดตัวตนจริงๆ ออกไปเสียได้ ท่าทางที่แสดงออกไปเมื่อกี้มันช่างดูรุนแรงและป่าเถื่อนสิ้นดี ทั้งที่เธออุตส่าห์ตั้งใจจะสร้างภาพลักษณ์เป็นสาวงามผู้สูงศักดิ์และสง่างามแท้ๆ
คราวนี้คงพังไม่เป็นท่าแน่ๆ
พี่สะใภ้หลี่หัวเราะ “หยาบคายที่ไหนกัน? เธอทำถูกแล้ว ยัยคนนั้นมันปากไวคนเขารู้กันทั้งหมู่บ้าน คนอื่นอาจไม่รู้ แต่ฉันน่ะรู้ดี ตอนที่ฉันไปบ้านเธอวันก่อน ฉันเห็นกับตาว่าผ้าห่มของเหล่าซานมันขาดรุ่งริ่งขนาดไหน สภาพแบบนั้นมันไม่ใช่ของที่คนจะใช้ได้แล้ว จะเปลี่ยนผ้าห่มผืนใหม่ให้เขามันผิดตรงไหน?
ต่อให้เขาไม่ใช้ เธอก็ต้องใช้อยู่ดี ผัวเมียก็นอนเตียงด้วยกัน ใครๆ ก็รู้ว่าเธอถูกเลี้ยงมาแบบไข่ในหิน การจะเปลี่ยนผ้าห่มเปลี่ยนหมอนมันก็เป็นเรื่องที่สมควรแล้ว”
ซ่งเยวี่ย: “...”
ความจริงที่เธอเปลี่ยนผ้าห่มให้เสิ่นอวิ๋นจิ่น มันไม่ใช่เพราะพวกเขานอนเตียงเดียวกันเสียหน่อย แต่เรื่องนี้เธอคงบอกใครไม่ได้
ซ่งเยวี่ยก้มหน้าลงพลางพูดอย่างเอียงอาย “พี่สะใภ้หลี่ ต้องขอโทษจริงๆ นะคะ ที่ทำให้พวกพี่ต้องลำบากกันอีกแล้ว”
“ลำบากอะไรกัน ไม่ใช่เรื่องใหญ่เลย พวกเราไม่หาเรื่องใครก่อนแต่ก็ใช่ว่าจะยอมให้ใครมารังแกเอาฝ่ายเดียว ภูมิหลังของเหล่าซานอาจจะมีปัญหา แต่จะยอมให้ใครมาข่มเหงตามใจชอบไม่ได้ หลายปีมานี้เหล่าซานทำงานหนักในกองผลิตแค่ไหนทุกคนก็เห็นกันอยู่ ทุกคนต่างรู้อยู่แก่ใจทั้งนั้น
คนในกองผลิตเราจะเถียงกันบ้าง ทะเลาะกันบ้าง แต่วันที่มีเรื่องขึ้นมาจริงๆ พวกเราก็คือครอบครัวเดียวกัน ถ้าคนจากกองผลิตฉางเจียงที่สองมาหาเรื่องเธออีก ก็ให้มาบอกฉัน คนในกองผลิตเราจะไม่ยอมให้ใครมารังแกกันง่ายๆ หรอก”
นี่คือคำประกาศกร้าวของพี่สะใภ้หลี่ที่จะคอยหนุนหลังซ่งเยวี่ยและเสิ่นอวิ๋นจิ่น
ซ่งเยวี่ยได้ยินดังนั้นก็มองพี่สะใภ้หลี่ด้วยสายตาซาบซึ้ง “พี่สะใภ้หลี่ ขอบคุณมากจริงๆ ค่ะ”
พี่สะใภ้หลี่ตบมือซ่งเยวี่ยเบาๆ “คนกันเองจะขอบคุณอะไรกันนักหนา? ไม่ต้องเกรงใจหรอก เธอเป็นยุวปัญญาชน แต่งเข้าหมู่บ้านเราแล้ว ต่อไปก็ไม่ไปไหนแล้ว เราก็ต้องดูแลกันเป็นธรรมดา”
ซ่งเยวี่ยยิ้มหวาน “ได้อยู่ที่หมู่บ้านนี้ ถือเป็นเกียรติของฉันค่ะ”
พี่สะใภ้หลี่ยิ้มตอบ “ปากหวานจริงๆ เลยนะ อ้อ เมียเหล่าซาน วันนี้หม่าเยี่ยนนีไม่ได้มาทำงาน งานส่วนของเธอเลยต้องมีคนช่วยทำ เธอช่วยเหนื่อยเพิ่มกับยุวปัญญาชนซุนอีกสักหน่อยนะ แต่ไม่น่าจะเกินชั่วโมงก็น่าจะเสร็จแล้วล่ะ”
เมื่อวานหม่าเยี่ยนนีเดินไกลเกินไป ทั้งเหนื่อยทั้งหิวจนลุกจากเตียงไม่ไหว วันนี้เลยล้มป่วยขอลาหยุดงาน
ซ่งเยวี่ยได้ยินดังนั้นก็พยักหน้า “พี่สะใภ้หลี่วางใจได้เลยค่ะ รับรองว่าฉันจะจัดการให้เรียบร้อย”
พี่สะใภ้หลี่ยิ้มอย่างพอใจ
ซ่งเยวี่ยที่เคยผ่านงานมาแล้วเมื่อวานทั้งเช้า วันนี้จึงเริ่มคุ้นมือและทำงานได้คล่องแคล่วว่องไวกว่าเดิม แม้เมื่อกี้จะเสียเวลาไปกับการทะเลาะวิวาทบ้าง แต่เธอก็เร่งทำงานจนเสร็จสิ้นก่อนช่วงเที่ยง
พองานเสร็จ เธอก็รีบกลับบ้านเพื่อไปทำกับข้าวทันที
แต่พอถึงบ้าน เธอกลับพบว่าเสิ่นอวิ๋นจิ่นกำลังนั่งก่อไฟอยู่ในครัวแล้ว