บทที่ 22 สงสารเขา
บทที่ 22 สงสารเขา
ซ่งเยวี่ยเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ “วันนี้ทำไมคุณกลับมาเร็วจัง?”
เสิ่นอวิ๋นจิ่นหันกลับมาและตอบว่า “วันนี้งานถางป่าบนเขาเสร็จเร็ว ตัดไม้ได้เร็ว เลยลงเขามาเร็วหน่อย”
ซ่งเยวี่ยพยักหน้า “งั้นคุณไปจุดไฟรอเถอะ เดี๋ยวฉันจะไปเก็บแตงกวามาให้”
ที่สวนหลังบ้านยังมีแตงกวาเหลืออยู่ ส่วนในบ้านก็ยังมีไข่เหลืออีกไม่กี่ฟอง แตงกวาผัดไข่ทำง่ายแถมยังรสชาติดีด้วย
เสิ่นอวิ๋นจิ่นไม่ได้ตอบ แต่กลับถามว่า “คุณได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”
ซ่งเยวี่ยชะงักไปครู่หนึ่ง เธอมองเสิ่นอวิ๋นจิ่นด้วยความงุนงง
บาดเจ็บ? ทำไมเธอต้องบาดเจ็บด้วยล่ะ?
เสิ่นอวิ๋นจิ่นสำรวจเธออย่างละเอียด เมื่อเห็นว่าซ่งเยวี่ยดูไม่ได้รับบาดเจ็บตรงไหน เขาก็รู้สึกโล่งใจ
“เรื่องที่เกิดขึ้นในนาวันนี้ ผมได้ยินมาหมดแล้ว แรงของยายหวังน่ะเยอะมาก คราวหน้าอย่าไปลงไม้ลงมือกับแกจะดีกว่า จะได้ไม่เจ็บตัว” เสิ่นอวิ๋นจิ่นพูดเบาๆ
ซ่งเยวี่ยได้ยินดังนั้นก็นิ่งอึ้งไปพลางพยักหน้าตอบ “ฉันเข้าใจแล้วค่ะ”
วันนี้เธอเป็นฝ่ายได้เปรียบเต็มๆ อีกฝ่ายยังไม่ทันได้ลงมือตอบโต้ด้วยซ้ำ พวกฝั่งเธอก็ดาหน้ากันเข้ามาช่วยและปกป้องเธอไว้หมดแล้ว
“ภูมิหลังของผมมันไม่ค่อยดีจริงๆ วันหน้าถ้ามีคนมาด่าผม คุณไม่ต้องช่วยแก้ต่างให้หรอก ขอแค่คุณไม่เป็นอะไรก็พอแล้ว” เสิ่นอวิ๋นจิ่นพูดกำชับอีกประโยคด้วยเสียงเบา
เมื่อซ่งเยวี่ยได้ยินคำพูดของเขา เธอก็รู้ทันทีว่าผู้ชายคนนี้คงจะเคยชินกับการถูกเอาเปรียบและรังแกเสียแล้ว เพราะเขาชินกับการถูกเข้าใจผิด ชินกับการถูกเหยียดหยาม จนขี้เกียจจะอธิบายโต้แย้งใดๆ
ภูมิหลังของเขาก็คือภูมิหลังของเขา เสิ่นอวิ๋นจิ่นไม่ได้ทำอะไรผิดเลยสักนิด หลังจากเขาเกิดมาได้ไม่นานแม่ก็เสียชีวิตไป และพ่อของเขาก็หนีไปหลังจากนั้นไม่นาน แม้จะไม่ถึงกับสิ้นเนื้อประดาตัวแต่มันก็ใกล้เคียง
การที่เขาสามารถเติบโตมาจนป่านนี้ได้ ย่อมต้องผ่านความยากลำบากมาอย่างแสนสาหัสจริงๆ
ในชั่วพริบตานั้น ซ่งเยวี่ยรู้สึกสงสารและเห็นใจเสิ่นอวิ๋นจิ่นขึ้นมา
ซ่งเยวี่ยจึงพูดกับเขาว่า “คนเราเลือกเกิดไม่ได้ แต่เลือกทางเดินของตัวเองได้นะ การเป็นคน ขอแค่ให้ถามใจตัวเองแล้วไม่รู้สึกผิด ไม่ละอายต่อฟ้าดินก็พอแล้ว”
เสิ่นอวิ๋นจิ่นเหลือบมองซ่งเยวี่ย ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่าความอบอุ่นในใจมันยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น
ในที่แห่งนี้ น้อยนักที่เขาจะได้ยินใครพูดจาให้กำลังใจและอบอุ่นใจกับเขาเช่นนี้
หลังจากพูดจบซ่งเยวี่ยก็ไปเก็บแตงกวา เรื่องจะใหญ่แค่ไหนก็ไม่เท่าเรื่องปากท้อง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ต้องกินให้อิ่มก่อนถึงจะมีแรงทำงาน
แตงกวาผัดไข่ พร้อมด้วยผักดองจานเล็กๆ กินคู่กับโจ๊กข้าวโพดเมล็ดหยาบที่ล้างด้วยน้ำเย็นจัด มื้อกลางวันของซ่งเยวี่ยจึงนับว่ามีสารอาหารครบถ้วนทีเดียว
เมื่อวานเธอแลกพวกข้าว แป้ง และน้ำมันมาไม่น้อย แต่เธอก็ยังใช้อย่างประหยัด เพราะการจะใช้ชีวิตคู่ไปนานๆ ต้องรู้จักวางแผนกินใช้อย่างรอบคอบ
เมื่อกินเสร็จ เสิ่นอวิ๋นจิ่นก็เริ่มเก็บถ้วยชามทันที
“เดี๋ยวผมล้างเอง คุณไปพักผ่อนเถอะ” เขาหยิบถ้วยชามทั้งหมดไปโดยไม่เปิดโอกาสให้ซ่งเยวี่ยได้ลงมือทำเลยสักนิด
ซ่งเยวี่ยเห็นท่าทางรีบร้อนของเขาก็อดไม่ได้ที่จะหลุดยิ้มออกมาเล็กน้อย
ถ้าคนนอกไม่รู้ คงนึกว่าในชามพวกนี้มีสมบัติล้ำค่าซ่อนอยู่แน่ๆ ถึงได้รีบคว้าไปขนาดนั้น
ในเมื่อเสิ่นอวิ๋นจิ่นอยากให้เธอพัก เธอก็จะพัก
ซ่งเยวี่ยรู้สึกว่าเพิ่งหลับไปได้ไม่นาน เสิ่นอวิ๋นจิ่นก็มาปลุกเธอให้ตื่น
เธอล้างหน้าให้สดชื่น แล้วจึงออกไปทำงาน
งานในช่วงบ่ายนี้เดิมทีเป็นหน้าที่ของหม่าเยี่ยนนี แต่เนื่องจากวันนี้เธอลาหยุด พี่สะใภ้หลี่จึงมอบหมายให้ซ่งเยวี่ยทำร่วมกับซุนเชี่ยนแทน
เมื่อซุนเชี่ยนเห็นซ่งเยวี่ย เธอก็ยิ้มทักทาย “มาแล้วเหรอ”
ซ่งเยวี่ยยิ้มตอบ “เธอมาเร็วเหมือนกันนะ”
“ก็ไม่ได้เร็วเท่าไรหรอก งานช่วงบ่ายมีไม่เยอะ ฉันอยากรีบทำให้เสร็จ จะได้ไปเรียนฝังเข็มต่อน่ะ” แม้ซุนเชี่ยนจะจบเพียงมัธยมปลาย แต่เธอก็มุ่งมั่นที่จะเรียนหมอ ยามว่างเธอมักจะศึกษาค้นคว้าด้านนี้เสมอ ในหมู่บ้านมีหมอเท้าเปล่าอยู่สองคน เวลาว่างเธอก็มักจะไปขอความรู้จากพวกเขา (คือบุคลากรทางการแพทย์ในชนบทจีนยุคปฏิวัติวัฒนธรรม ซึ่งได้รับการฝึกอบรมการรักษาพื้นฐานและการฝังเข็มแบบย่อ เพื่อให้บริการสาธารณสุขแก่ชาวบ้านในพื้นที่ห่างไกล)
“เธอนี่ขยันจริงๆ เลยนะ” ซ่งเยวี่ยชื่นชมด้วยความเลื่อมใส
ในบรรดายุวปัญญาชนที่ลงมาอยู่ชนบท น้อยคนนักที่จะขยันใฝ่เรียนรู้เหมือนอย่างซุนเชี่ยน บางคนยอมรับชะตากรรมยอมอยู่ที่นี่ไปตลอด ความรู้ที่เคยเรียนมาส่วนใหญ่ก็เลยพลอยสูญเปล่าไป
อย่างไรก็ตาม หลายคนยังคงเฝ้ารอโอกาสที่จะได้กลับไปอยู่ในเมือง เพียงแต่ตำแหน่งงานในเมืองนั้นมีจำกัด เหมือนหลุมที่มีไว้ให้หัวไชเท้าลงแค่หัวเดียว ถ้าไม่มีตำแหน่งว่าง ก็ไม่มีใครสามารถกลับไปได้
พี่น้องคนอื่นๆ ของซุนเชี่ยนต่างก็ได้อยู่ในเมืองกันหมด มีเพียงเธอคนเดียวที่ต้องลงมาลำบากในชนบท เธอเป็นลูกคนที่สองของบ้านซึ่งไม่เคยได้รับความสำคัญมาแต่ไหนแต่ไร ตอนที่จะต้องส่งคนมาชนบท คนแรกที่ครอบครัวนึกถึงก็คือเธอ และจัดการส่งเธอมาที่นี่ทันที
ซ่งเยวี่ยลองทบทวนเนื้อเรื่องเดิมเกี่ยวกับจุดจบของซุนเชี่ยน แต่เธอกลับจำไม่ได้แน่ชัด รู้เพียงว่าซุนเชี่ยนขยันเรียนจนได้เป็นหมอเท้าเปล่า อย่างไรเสียการเป็นหมอที่มีวิชาติดตัว ชีวิตก็ไม่น่าจะลำบากเกินไปนักหรอกมั้ง?
“ขยันอะไรกันล่ะ ฉันแค่ชอบเรื่องพวกนี้เท่านั้นเอง จริงๆ แล้วก่อนจะมาที่นี่ฉันอยากสอบเข้าวิทยาลัยแพทย์ด้วยซ้ำ แต่ที่บ้านจำเป็นต้องส่งใครสักคนออกมา” น้ำเสียงของซุนเชี่ยนแฝงไปด้วยความรู้สึกจนใจ
เธอมองมาที่ซ่งเยวี่ยแล้วพูดต่อ “ซ่งเยวี่ย ฉันล่ะอิจฉาเธอจริงๆ เธอไม่เหมือนพวกเรา พวกเราถูกบังคับให้มา แต่เธอมาด้วยความสมัครใจ”
ซุนเชี่ยนรู้ดีว่าครอบครัวของซ่งเยวี่ยมีฐานะ และรู้ว่าที่ซ่งเยวี่ยยอมลงมาที่นี่ก็เพื่อเฉินเหวินปิน ไม่เหมือนกับเธอที่ต้องมาเพียงเพราะเป็นลูกคนรองและเป็นผู้หญิง จึงต้องเป็นฝ่ายเสียสละเพื่อครอบครัว
“มีอะไรน่าอิจฉากันล่ะ? ในเมื่อเธอรู้เรื่องนั้น เธอก็ยิ่งน่าจะรู้ว่าชีวิตฉันตอนนี้มันเหมือนตัวตลกชัดๆ” การได้คุยกับคนที่มีนิสัยอ่อนโยนและนอบน้อมอย่างซุนเชี่ยน ทำให้ซ่งเยวี่ยรู้สึกคุยถูกคอและยินดีที่จะเปิดใจพูดคุยด้วย
ซุนเชี่ยนไม่ได้แสร้งทำเป็นไม่รู้ เธอถามออกมาตรงๆ ว่า “เธอน่ะดื้อรั้นเอาแต่ใจจนเคยตัว พอเจอกับตัวเข้าแบบนี้ก็คงจะได้เข้าใจอะไรๆ มากขึ้นแล้วล่ะ
แต่ว่าในโลกนี้ไม่มียาแก้เสียใจหรอกนะ แล้วตอนนี้เธอจะทำยังไงต่อไป? ในเมื่อแต่งงานไปแล้วแบบนี้ วันข้างหน้าถ้าคิดจะกลับไป มันคงไม่ใช่ง่ายๆ แล้วล่ะ”
คนอื่นจะกลับไปยังยากเย็นแสนเข็ญ แต่ด้วยความรักที่ครอบครัวซ่งมีต่อซ่งเยวี่ย พวกเขาต้องพยายามทุกวิถีทางเพื่อพาเธอกลับไปแน่ๆ เพียงแต่ตอนนี้เธอแต่งงานแล้ว การจะไปได้หรือไม่นั้น ต้องขึ้นอยู่กับว่าทางบ้านสามีจะยินยอมไหม กองผลิตและหมู่บ้านจะยอมปล่อยตัวไปหรือเปล่า
“จะทำยังไงได้ล่ะ? ในเมื่อแต่งงานแล้ว ก็ต้องก้มหน้าก้มตาใช้ชีวิตกันต่อไป”
แม้ซ่งเยวี่ยจะคุยกับซุนเชี่ยนได้ถูกคอ แต่เธอก็ไม่กล้าเล่าทุกอย่างออกมา เพราะในยุคสมัยนี้การหย่าร้างไม่ใช่แค่เรื่องใหญ่โต แต่มันจะกลายเป็นเรื่องอื้อฉาวที่สั่นสะเทือนไปทั่ว
ซุนเชี่ยนไม่คาดคิดว่าซ่งเยวี่ยจะยอมรับชะตากรรมง่ายๆ แบบนี้ เธอจึงพึมพำออกมาว่า “ฉันคิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะยอมจำนนต่อโชคชะตา แต่ถ้าไม่นับเรื่องภูมิหลังครอบครัวแล้ว เสิ่นอวิ๋นจิ่นก็เป็นคนดีนะ ถ้าเธออยู่กับเขา ต่อไปเมื่อผ่านพ้นความลำบากไปได้ เธอก็จะได้เสวยสุขแน่ๆ”
คำพูดเหล่านี้ล้วนมาจากใจจริงของเธอ
ซ่งเยวี่ยยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนจะหยิบลูกอมมงคลออกมาจากกระเป๋าสองสามเม็ด “เอ้า ในเมื่อเธออวยพรพวกเราขนาดนี้ ถ้าไม่ให้ของหวานติดมือไปบ้าง ก็คงจะเสียแรงที่เธออุตส่าห์พูดจาหวานๆ ให้ฉันนะ”
เมื่อซุนเชี่ยนเห็นลูกอม เธอก็ดูประหลาดใจ “เธอนี่เกรงใจกันเกินไปแล้ว แค่คนอื่นพูดดีด้วยนิดหน่อยก็ให้ของตอบแทน ในบ้านมีของดีเยอะนักหรือไงถึงเอามาแจกแบบนี้?”
ซุนเชี่ยนพูดไปตามความจริงด้วยความหวังดีต่อซ่งเยวี่ย
“เกรงใจอะไรกัน? ปกติก็ควรจะเชิญทุกคนมาทานลูกอมมงคลอยู่แล้ว แต่วันที่ฉันกับเขาแต่งงานกันมันวุ่นวายไปหมด ทุกอย่างดูรวบรัดตัดตอนไปเสียหมด นี่ถือว่าเป็นการให้ชดเชยก็แล้วกัน กินเถอะ ถ้าเป็นคนอื่นฉันไม่ให้หรอกนะ” ซ่งเยวี่ยยัดลูกอมใส่มือซุนเชี่ยนทันที
เธอรู้ถึงสถานการณ์ของซุนเชี่ยนดี ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่เธอก็ไม่ค่อยได้ติดต่อกับทางบ้าน แต้มค่าแรงที่ทำได้ในกองผลิตก็น้อยนิด ลำพังผู้หญิงตัวคนเดียวต้องมีค่าใช้จ่ายส่วนตัว ต่อให้ไม่ถึงกับอดอยากแต่ก็ต้องอยู่อย่างขัดสนแน่นอน
ซุนเชี่ยนมองซ่งเยวี่ยที่ใจกว้างขนาดนี้แล้วพูดว่า “มิน่าล่ะ หม่าเยี่ยนนีถึงได้สนิทกับเธอนัก เธอจ่ายหนักมือเติบขนาดนี้ ยัยนั่นย่อมต้องชอบเธอเป็นธรรมดา”
ซ่งเยวี่ยแค่นเสียงเหอะออกมา “อย่ามาพูดถึงยัยนั่นให้ฉันได้ยินเลย นึกถึงยัยนั่นแล้วฉันรู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาทันที”