บทที่ 23 แผนการในอนาคต
บทที่ 23 แผนการในอนาคต
กับคนตรงไปตรงมาอย่างซุนเชี่ยน ซ่งเยวี่ยก็ไม่ได้คิดจะปิดบังอะไร
“โอ้ พวกเธอสองคนเป็นอะไรกันไปน่ะ? ไม่ใช่ว่าฉันอยากจะเสี้ยมให้พวกเธอแตกคอกันหรอกนะ แต่เมื่อคืนตอนหล่อนกลับมา หล่อนด่าเธอเสียยกใหญ่เลยล่ะ”
แต่ก่อนความสัมพันธ์ระหว่างซุนเชี่ยนกับซ่งเยวี่ยก็ไม่ได้สนิทสนมกันนัก แต่ความสัมพันธ์ของเธอกับหม่าเยี่ยนนีนั้นยิ่งแย่กว่า
หม่าเยี่ยนนีรู้ฐานะทางบ้านของซุนเชี่ยนดี ว่าซุนเชี่ยนนั้นลำพังแค่จะทำให้ตัวเองอิ่มท้องยังแทบแย่ คนที่เห็นแก่ได้และชอบประจบสอพลออย่างหม่าเยี่ยนนีจึงไม่มีทางเข้าไปเอาอกเอาใจหรือเริ่มทำดีกับซุนเชี่ยนก่อน ไม่เพียงเท่านั้น เธอยังคอยฉวยโอกาสเอาเปรียบซ่งเยวี่ยอยู่บ่อยครั้ง แล้วยังชอบเอามาโอ้อวดใส่ซุนเชี่ยนอีกด้วย
ซ่งเยวี่ยหัวเราะออกมาเบาๆ “งั้นเหรอ? ฉันก็นึกอยู่แล้วเชียวว่าทำไมเมื่อคืนถึงรู้สึกคันหูยิบๆ ที่แท้ก็มีคนแอบนินทาด่าว่าลับหลังนี่เอง สำหรับฉันกับเธอก็ไม่มีอะไรหรอก เพียงแต่หนทางพิสูจน์ม้า กาลเวลาพิสูจน์คน
คนอย่างเธอ คบหาด้วยไม่ลงจริงๆ”
ซุนเชี่ยนเหลือบมองซ่งเยวี่ยแวบหนึ่ง “เธอเปลี่ยนไปนะ เปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนมากจริงๆ”
ซ่งเยวี่ยยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่มีใครหยุดนิ่งอยู่กับที่หรือเหมือนเดิมไปตลอดหรอก ผ่านเรื่องราวมาตั้งมากมายขนาดนี้ ถ้าฉันยังดูคนไม่ออกอีก ก็คงเป็นคนโง่เต็มทีแล้ว”
“เธอที่เป็นแบบนี้ ดูดีกว่าเมื่อก่อนเยอะเลย” ซุนเชี่ยนชม
“มันแน่อยู่แล้ว หม่าเยี่ยนนีเอาเปรียบฉันไปตั้งเท่าไร ตอนนี้ยังติดเงินติดของฉันอยู่เลย เมื่อวานตอนไปในตำบล เธอก็รั้นจะตามไปด้วยให้ได้
พอตอนขากลับ ฉันรำคาญที่รถม้ามันกระแทกก็เลยลงมาเดินก่อน แต่เธอกับเฉินเหวินปินดันอยากจะอวดเก่งลงมาเดินตามด้วย พอฉันเดินเหนื่อย เสิ่นอวิ๋นจิ่นก็เลยแบกฉันเดินมาตลอดทาง ส่วนพวกเขาสองคนต้องเดินกันกลับมาเอง สงสัยคงจะเหนื่อยจนสายตัวแทบขาด
เธอมีหน้าอะไรมาด่าฉัน? ในเมื่อเธอเป็นคนอยากจะฝึกฝนความอดทนด้วยการลงจากรถมาเดินกลับเองแท้ๆ มันเกี่ยวอะไรกับฉันด้วยล่ะ?”
ซ่งเยวี่ยอธิบายถึงสาเหตุที่หม่าเยี่ยนนีแอบด่าเธอเมื่อคืนนี้
“ที่แท้มันเป็นอย่างนี้นี่เอง ฉันก็ยังสงสัยอยู่ว่าไปเดินอีท่าไหนถึงขนาดรองเท้าพังยับเยิน แถมคนยังเหนื่อยจนเบลอไปหมด เมื่อเช้าเห็นว่ามีไข้ขึ้นนิดหน่อยด้วย แต่ตอนเที่ยงที่ฉันกลับไป เธอดูดีขึ้นเยอะแล้วล่ะ ทว่าสีหน้ายังไม่ค่อยสู้ดีนัก” ซุนเชี่ยนกับหม่าเยี่ยนนีพักอยู่ที่บ้านพักยุวปัญญาชนด้วยกัน มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นในนั้น ทุกคนย่อมรับรู้กันหมด
ซ่งเยวี่ยนึกในใจว่า นั่นก็ถือเป็นกรรมที่เธอทำตัวเองแล้วล่ะ แต่ก็ต้องขอบคุณที่เมื่อวานเสิ่นอวิ๋นจิ่นยอมแบกเธอ ไม่อย่างนั้นต่อให้ร่างกายเธอจะไม่เป็นอะไร แต่เท้าคู่นี้คงถูกรองเท้าหนังกัดจนพองเป็นแถบๆ แน่
“งั้นเธอก็คงจะสงบเสงี่ยมไปได้สักพักใหญ่เลยล่ะ” ซ่งเยวี่ยพูดพร้อมกับยิ้ม
เธอรำคาญหม่าเยี่ยนนีจะแย่อยู่แล้ว และไม่อยากจะเห็นหน้าเธอเลยสักนิด
ซุนเชี่ยนได้ยินดังนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่กลับเปลี่ยนหัวข้อสนทนาแทน “ได้ยินมาว่าเมื่อเช้าเธอไปทะเลาะกับพี่สะใภ้หวังแห่งกองผลิตฉางเจียงที่สองเพื่อปกป้องเสิ่นอวิ๋นจิ่นเหรอ วันหลังระวังตัวหน่อยนะ คนของกองผลิตฉางเจียงที่สองน่ะปกป้องพวกพ้องจะตายไป แถมคนตระกูลหวังก็มีตั้งเยอะ”
ซุนเชี่ยนเตือนเธอด้วยความหวังดี
ซ่งเยวี่ยยิ้มบางๆ “ฉันรู้ว่าบ้านนั้นน่ะชอบปกป้องพวกพ้องจะตาย ทั้งหวังซานซานกับจางเฉียงก็ไม่ได้ทำอะไรฉันสำเร็จ พวกเขาเลยยกโขยงออกมาหาเรื่องกันทั้งบ้าน พอเด็กสู้ไม่ได้ พวกผู้ใหญ่ก็ออกโรงกันหมด ช่างหน้าไม่อายจริงๆ
ถ้าพวกนั้นยังมาหาเรื่องอีก ฉันจะจัดการให้เข็ด จะได้รู้ซึ้งถึงความร้ายกาจของฉันเสียบ้าง”
ซุนเชี่ยนมองซ่งเยวี่ยด้วยความประหลาดใจ “เธอเป็นบ้าไปแล้วหรือไง? กล้าพูดอะไรออกมาน่ะ รู้ไหมว่าคนในกองผลิตฉางเจียงที่สองแซ่หวังกันกี่คน? ถ้าไปทำให้คนตระกูลหวังขุ่นเคืองเข้า อนาคตเธอได้เดือดร้อนแน่”
“ต่อให้คนกองผลิตฉางเจียงที่สองจะแซ่หวังกันหมด แต่คนในกองผลิตฉางเจียงที่หนึ่งของเราไม่ได้แซ่หวังเสียหน่อยนี่? พวกเขาไม่มีอำนาจมากพอจะปิดแผ่นฟ้าด้วยมือเดียวหรอก ฉันกับพวกเขามีเรื่องบาดหมางกันมาไม่ใช่แค่หนสองหน ถ้าฉันยอมถอยให้พวกเขาสักครั้ง คนพวกนี้คงได้ข่มเหงฉันจนไม่เหลือแม้แต่กระดูกแน่ๆ” ซ่งเยวี่ยอธิบาย
ซุนเชี่ยนนิ่งคิดตาม แล้วก็เห็นด้วยว่าคนบ้านหวังนั้นเป็นพวกที่ชอบเอาเปรียบและไม่ยอมรามือจริงๆ
“ถ้าอย่างนั้นเธอก็ระวังตัวด้วยล่ะ ตอนนี้เธอแต่งงานแล้ว ไม่ได้ตัวคนเดียวเหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ”
ซ่งเยวี่ยพยักหน้า “แน่นอน”
เสิ่นอวิ๋นจิ่นเป็นคนซื่อสัตย์และขยันขันแข็ง อยู่ในกองผลิตและหมู่บ้านเขาก็มักจะพูดน้อยก้มหน้าก้มตาทำงาน ไม่เคยเข้าไปพัวพันกับเรื่องอื้อฉาวใดๆ ที่ผ่านมาเขาจึงถูกคนอื่นรังแกอยู่บ่อยครั้ง แต่ตอนนี้ทั้งคู่มีฐานะเป็นสามีภรรยากันในนาม การรังแกเธอก็เท่ากับรังแกเสิ่นอวิ๋นจิ่น และการรังแกเสิ่นอวิ๋นจิ่นก็เท่ากับรังแกเธอด้วย เสิ่นอวิ๋นจิ่นอาจจะต้องทนกล้ำกลืนเพราะภูมิหลังของครอบครัว แต่สำหรับซ่งเยวี่ยเธอไม่ต้องทน
เธอมีภูมิหลังเป็นลูกหลานกรรมกรและชาวนาที่ประวัติขาวสะอาด การแต่งงานกับเสิ่นอวิ๋นจิ่นถือเป็นการเสียสละเพื่อกองผลิตฉางเจียง ทั้งในแง่ความคิดและการกระทำ เธอกำลังช่วยขัดเกลาเสิ่นอวิ๋นจิ่นให้ดีขึ้น ใครที่กล้ามาหาเรื่องเธอ ก็เท่ากับหาเรื่องต่อองค์กรและกำลังเดินบนเส้นทางที่ผิดมหันต์
ซ่งเยวี่ยกับซุนเชี่ยนคุยไปทำงานไป จนในที่สุดงานก็เสร็จสิ้นลงอย่างรวดเร็ว หลังจากเสร็จงาน ซุนเชี่ยนไปเรียนรู้เทคนิคการทำงานต่อ ส่วนซ่งเยวี่ยก็ตรงดิ่งกลับบ้านทันที
เมื่อถึงบ้านเธอก็ยังไม่รีบร้อนเตรียมมื้อค่ำ แต่กลับนั่งลงเขียนบางอย่าง เธอทะลุมิติมาอยู่ที่นี่ได้สักพักใหญ่แล้ว ถึงเวลาที่ต้องวางแผนอนาคตอย่างจริงจังเสียทีว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป
เส้นทางของเหล่ายุวปัญญาชนถ้าไม่ปักหลักอยู่ที่ชนบทแห่งนี้ ก็มีเพียงทางเดียวคือการย้ายออกไป แต่การจะกลับเข้าเมืองนั้น ตำแหน่งงานแต่ละที่ก็มีคนจองไว้จนเต็มหมดแล้ว หากไม่มีทักษะความรู้ติดตัว ก็คงยากที่จะเลี้ยงตัวเองให้รอดได้
เธอเองก็ไม่มีทักษะด้านอื่น นอกจากมีความสามารถในการเขียนหนังสืออยู่บ้าง จึงคิดจะลองเขียนบทความส่งไปยังสำนักพิมพ์ เพื่อดูว่าจะสามารถหาเงินค่าเรื่องได้บ้างไหม และเมื่อถึงเวลาที่มีการฟื้นฟูการสอบเข้ามหาวิทยาลัย เธอก็จะกลับไปเรียนหนังสืออีกครั้ง
อย่างไรเสีย ความรู้ก็คือพลัง
ซ่งเยวี่ยคาบด้ามปากกา เขียนไปฉีกทิ้งไปอยู่นาน ในที่สุดก็เขียนบทความเสร็จสมบูรณ์สองฉบับ เธอสอดพวกมันลงในซองจดหมาย กำลังจะเตรียมนำไปส่ง ก็ประจวบเหมาะกับที่เสิ่นอวิ๋นจิ่นเดินกลับเข้ามาพอดี
ซ่งเยวี่ยเหลือบมองเวลา ปรากฏว่าเกือบจะหกโมงเย็นแล้ว เธอยังไม่ได้ทำอาหารให้เสิ่นอวิ๋นจิ่นเลย
เสิ่นอวิ๋นจิ่นเห็นซองจดหมายในมือของเธอจึงถามขึ้น “จะส่งจดหมายเหรอ?”
ซ่งเยวี่ยพยักหน้า “คุณกลับมาแล้ว งั้นฉันไปทำกับข้าวก่อน เรื่องนี้ไม่รีบ ส่งวันไหนก็ได้”
เธอถือจดหมายเตรียมจะเดินกลับเข้าห้อง
เสิ่นอวิ๋นจิ่นรั้งเธอไว้ “เอามาให้ผมเถอะ เดี๋ยวผมให้โก่วตั้นไปส่งให้ จะได้ส่งไปพรุ่งนี้พอดี”
ซ่งเยวี่ยได้ยินดังนั้นก็ส่งจดหมายให้เขา “ดีเหมือนกันค่ะ งั้นฉันไปทำกับข้าวนะคะ”
เสิ่นอวิ๋นจิ่นรับจดหมายแล้วเดินออกไป
ซ่งเยวี่ยเพิ่งจะทำอาหารเสร็จ ภรรยาของหลี่เม่าก็ยกชามเนื้อไก่เดินเข้ามา กลิ่นหอมกรุ่นของเนื้อไก่ลอยเตะจมูกทันทีที่ก้าวเข้ามาในบ้าน
ของดี นี่มันของดีจริงๆ! ถ้าไม่ใช่ช่วงเทศกาล บ้านไหนจะยอมฆ่าไก่กินกันล่ะ?
ซ่งเยวี่ยมองภรรยาของหลี่เม่าด้วยความประหลาดใจ ไม่รู้ว่าเธอไปเอาเนื้อไก่นี่มาจากไหน
หวังเยวี่ยเซียนถือชามเดินเข้ามาพลางเอ่ย “พี่สะใภ้ รีบเอาชามมาเปลี่ยนเร็วเข้า”
ซ่งเยวี่ยรู้ว่าหลี่เม่ากับเสิ่นอวิ๋นจิ่นมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน จึงไม่ได้ปฏิเสธตามมารยาท เธอหยิบชามใบใหญ่มาเปลี่ยนถ่ายเนื้อไก่ไปทันที
“ไปเอาของดีแบบนี้มาจากไหนกัน? เก็บไว้กินเองเถอะ อุตส่าห์แบ่งมาให้พวกเราด้วย” ซ่งเยวี่ยพูดอย่างเกรงใจ
หวังเยวี่ยเซียนรับชามคืนพลางเอ่ยอย่างเป็นกันเอง “บ้านเดิมของฉันส่งมาให้ครึ่งตัว ที่บ้านยังมีเจ้าตัวเล็กอีกสองคนที่อ้าปากรอจะกินอยู่ เลยแบ่งมาให้พี่ได้เท่านี้เอง ของมีไม่มาก พี่อย่ารังเกียจเลยนะ”
ซ่งเยวี่ยยิ้มตอบ “มีของดีขนาดนี้มาให้ก็ดีมากแล้ว ฉันจะไปรังเกียจได้ยังไง เข้ามานั่งพักก่อนสิ ฉันเพิ่งจะยุ่งเสร็จพอดี”
หวังเยวี่ยเซียนถูกซ่งเยวี่ยดึงตัวเข้าบ้าน พอเห็นความเปลี่ยนแปลงภายในห้อง เธอก็อดที่จะตกตะลึงไม่ได้ “การมีเมียคอยดูแลมันต่างกันจริงๆ นะเนี่ย ดูสิ ถ้าฉันไม่เคยมาที่นี่ ฉันคงจำไม่ได้แน่ว่านี่คือบ้านของพี่สาม
พี่สะใภ้ พี่นี่เก่งจริงๆ เลย ผ้าห่มก็นิ่มดูใหม่มาก เนื้อผ้าก็น่าสัมผัส แล้วดูหมอนนี่สิ ไส้หมอนก็ดีเหลือเกิน ตอนฉันแต่งงาน ของติดตัวมายังไม่มีอะไรดีขนาดนี้เลยนะ”
หวังเยวี่ยเซียนกวาดตามองสำรวจรอบห้องด้วยความชื่นชมและแอบอิจฉาเสิ่นอวิ๋นจิ่นอยู่ลึกๆ
“มิน่าล่ะใครต่อใครถึงพากันพูดว่าพี่สามชอบใช้ชีวิตฟุ่มเฟือยหรูหรา ฉันว่าพวกเขาคงจะอิจฉาที่พี่สามได้เมียดีๆ แบบพี่มากกว่า”