บทที่ 24 เกิดเรื่องแล้ว
บทที่ 24 เกิดเรื่องแล้ว
ซ่งเยวี่ยยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะหยิบลูกอมมงคลยัดใส่มือของหวังเยวี่ยเซียน “โธ่ จะสะใภ้ดีหรือไม่ดีอะไรกัน คนสองคนใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน ก็ควรจะดูแลเอาใจใส่ซึ่งกันและกันเป็นธรรมดา ฉันก็แค่เปลี่ยนผ้าห่มผืนใหม่ให้เขาเท่านั้น หรือแค่นี้เขาก็เปลี่ยนจากชาวนาที่ยากจนกลายเป็นเศรษฐีเจ้าของที่ดินไปได้ยังไงกันล่ะ? ลูกอมพวกนี้เธอเอากลับไปให้พวกเด็กๆ กินเถอะนะ”
ซ่งเยวี่ยหยิบลูกอมกำมือใหญ่ส่งให้หวังเยวี่ยเซียน
หวังเยวี่ยเซียนอุทานด้วยความตกใจ “ไม่ได้ๆ แบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด มันเยอะเกินไปแล้ว พี่สะใภ้ ของพวกนี้ล้วนเป็นของดี พี่เก็บไว้กินเองเถอะ”
“ฉันกับเขาก็เป็นผู้ใหญ่แล้ว กินไม่เยอะหรอก ที่บ้านเธอมีเด็ก เอาไปให้เด็กๆ กินเถอะ แล้วก็นมผงกระป๋องเล็กนี่ด้วย เอาไปชงให้เจ้าตัวเล็กที่บ้านดื่มนะ” พูดจบ ซ่งเยวี่ยก็หยิบของที่มีอยู่ออกมาอีกชิ้น
หวังเยวี่ยเซียนยิ่งตกตะลึงเข้าไปใหญ่ “นี่ไม่ได้จริงๆ พี่สะใภ้ แค่ลูกอมพวกนี้ก็มีค่ามากพอแล้ว ฉันจะรับของพวกนี้ไว้อีกได้ยังไง?”
“คนบ้านใกล้เรือนเคียงกัน ปกติก็ต้องไปมาหาสู่พึ่งพากันอยู่แล้ว เธอมีของดีๆ ยังอุตส่าห์นึกถึงพวกเรา พอเรามีของดีๆ บ้าง แน่นอนว่าย่อมลืมนึกถึงพวกเธอไม่ได้หรอกจ๊ะ
อีกอย่าง ฉันได้ยินมาว่าเมื่อก่อนหลี่เม่าช่วยพูดแก้ต่างให้เสิ่นอวิ๋นจิ่นอยู่บ่อยๆ ของเพียงน้อยนิดแค่นี้ เมื่อเทียบกับน้ำใจที่เขามีต่อเสิ่นอวิ๋นจิ่นแล้ว นับว่าเทียบกันไม่ได้เลยสักนิด”
คำพูดคำจาของซ่งเยวี่ยนั้นเรียกได้ว่าฟังดูไพเราะรื่นหูอย่างยิ่ง
หวังเยวี่ยเซียนรู้สึกประทับใจมาก เดิมทีเธอไม่ได้อยากจะเอาของมาให้ซ่งเยวี่ยนกนัก แม้ว่าเมื่อก่อนที่บ้านจะมีของดีๆ ก็มักจะนึกถึงเสิ่นอวิ๋นจิ่นเสมอ และเสิ่นอวิ๋นจิ่นเองก็ดีกับหลี่เม่าไม่น้อย แต่เธอไม่ค่อยชอบซ่งเยวี่ยนัก เพราะชื่อเสียงที่ผ่านมาของซ่งเยวี่ยนั้นค่อนข้างฉาวโฉ่
แต่ในวันนี้เธอกลับพบว่าซ่งเยวี่ยราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ท่าทางไม่ดูเย่อหยิ่งจองหองเหมือนเมื่อก่อน มิหนำซ้ำยังเป็นคนมือหนักใจกว้าง ที่สำคัญที่สุดคือคำพูดคำจานั้นช่างน่าฟังเหลือเกิน
หวังเยวี่ยเซียนพูดด้วยรอยยิ้ม “พี่สะใภ้พูดเกินไปแล้ว พี่สามเองหลายปีมานี้ก็ช่วยดูแลพวกเราไม่น้อย พวกเราต่างหากที่ต้องขอบคุณพี่สาม”
“พี่น้องกันจะมาขอบคุณอะไรกันอีกล่ะ พูดมากไปเดี๋ยวจะกลายเป็นคนอื่นคนไกลไปเสียเปล่าๆ” ซ่งเยวี่ยพูดด้วยท่าทางใจกว้าง
หวังเยวี่ยเซียนยิ่งรู้สึกว่าซ่งเยวี่ยเป็นคนคบหาได้ง่าย จึงอยากจะนั่งคุยต่ออีกสักพัก “พี่สะใภ้ ช่วงบ่ายพี่กลับมาเร็ว คงยังไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นในกองผลิตใช่ไหม?”
ซ่งเยวี่ยส่ายหน้า “ไม่รู้เลยจ้ะ ในกองผลิตเกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ?”
“ก็เรื่องใหญ่น่ะสิ ช่วงบ่ายตอนที่พวกจางเฉียงขึ้นเขาไป ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น จู่ๆ ก็เกิดดินถล่มลงมา ผลคือขาของจางเฉียงถูกทับจนหัก กองผลิตรีบส่งตัวเขาไปโรงพยาบาลในตำบลทันที เห็นคนที่กลับมาบอกว่า ต่อให้รักษาหาย ต่อไปเขาก็ต้องกลายเป็นคนพิการอยู่ดี”
ซ่งเยวี่ยได้ยินดังนั้นใจก็กระตุกวูบ ดินถล่มเหรอ?
ในนิยาย หลังจากที่เธอหย่ากับเสิ่นอวิ๋นจิ่น คนที่ประสบเหตุดินถล่มคือเสิ่นอวิ๋นจิ่น แต่ตอนนี้คนที่พิการกลับกลายเป็นจางเฉียง ดูท่าว่าโลกใบนี้เริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลงแล้ว
ซ่งเยวี่ยถอนหายใจ “จางเฉียงคนนี้เดิมทีก็ไม่ใช่คนดีอะไร วันๆ เอาแต่หาเรื่องเสิ่นอวิ๋นจิ่นไม่หยุดหย่อน ตอนนี้เป็นแบบนี้ ก็คงเป็นไปตามคำที่ว่า คนชั่วย่อมถูกสวรรค์ลงโทษนั่นแหละ”
หวังเยวี่ยเซียนพูดเสริมทันที “ก็นั่นน่ะสิ คนในหมู่บ้านหลายคนก็พากันพูดว่า ปกติเขาก็ทำตัวหยิ่งยโส ชอบรังแกคนอื่น ครั้งนี้ถือเป็นคราวซวยของเขาเอง แล้วฉันยังได้ยินคนพูดกันอีกว่า ตรงนั้นของเขาก็เหมือนจะถูกทับจนใช้การไม่ได้แล้วด้วย เขาเองก็ยังไม่ได้แต่งงาน ต่อไปคงต้องครองตัวเป็นโสดไปตลอดชีวิตแน่ๆ”
หวังเยวี่ยเซียนพูดอย่างอ้อมค้อม แต่ซ่งเยวี่ยก็เข้าใจความหมายได้ทันที เธอหัวเราะเบาๆ “แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่ไปสร้างความเดือดร้อนให้ลูกสาวบ้านไหนอีก”
หวังเยวี่ยเซียนยิ้มรับ “ได้ยินว่าเขาเอาแต่มือกุมไว้ตลอด ตอนหมอจะตรวจก็ไม่ยอมให้ดู เลือดไหลออกมาตั้งเยอะแน่ะ แต่คนที่ไปส่งด้วยกันบอกว่า ดูท่าทางเดิมทีมันก็ไม่ได้ใหญ่อะไรอยู่แล้วด้วย”
ซ่งเยวี่ย “...”
แม้ว่าเธอจะแต่งงานแล้ว แต่ก็เป็นเพียงสามีภรรยากันแค่ในนาม ยังไม่เคยผ่านเรื่องแบบนั้นมาก่อน พอมาได้ยินเรื่องทะลึ่งตึงตังแบบนี้เข้า เธอก็ถึงกับไปไม่เป็นเหมือนกัน
ซ่งเยวี่ยหัวเราะแห้งๆ ด้วยความอึดอัด “ใกล้จะได้เวลากินข้าวแล้ว อย่าไปพูดถึงเรื่องสกปรกพวกนั้นเลย”
หวังเยวี่ยเซียนยิ้มและพูดว่า “จริงด้วย ได้เวลาพอดี พี่สะใภ้ งั้นฉันขอตัวกลับก่อนนะ”
เธอเพิ่งจะลุกขึ้นยืน ก็ได้ยินเสียงคนตะโกนด่ามาจากด้านนอก “เสิ่นอวิ๋นจิ่น ไอ้ลูกเต่า ไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้!”
“เสิ่นอวิ๋นจิ่น ไอ้คนเฮงซวย ไอ้คนสารเลว แกไสหัวออกมาหาฉันเดี๋ยวนี้!”
สีหน้าของหวังเยวี่ยเซียนเปลี่ยนไปทันที “พี่สะใภ้ ดูเหมือนจะเป็นคนตระกูลจาง พี่สามไม่อยู่ พี่อย่าเพิ่งออกไปนะ”
คนตระกูลจางพวกนี้ล้วนแต่เป็นพวกนักเลงหัวไม้ เธอเคยเห็นความหน้าหนาไร้ยางอายของคนพวกนี้มานักต่อนักแล้ว
ซ่งเยวี่ยได้ยินดังนั้นจึงมองออกไปด้านนอก ท่าทางดูจะเป็นเรื่องใหญ่โตทีเดียว ตระกูลจางขนคนมาไม่น้อยเลย
“คนมาเยอะทีเดียว ฉันจะออกไปดูหน่อย พวกเขาไม่กล้าทำอะไรฉันหรอก” เธออยากจะเห็นนักว่าคนตระกูลจางพวกนี้คิดจะทำอะไรกันแน่
จางเฉียงประสบอุบัติเหตุดินถล่มจนบาดเจ็บ และช่วงนี้จางเฉียงกับเสิ่นอวิ๋นจิ่นก็มีเรื่องขัดแย้งกันอยู่ พอจางเฉียงเกิดเรื่อง คนตระกูลจางเลยคิดจะมาหาเรื่องเสิ่นอวิ๋นจิ่นเพื่อระบายอารมณ์งั้นหรือ?
ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ เธอจะทำให้พวกเขาเห็นว่า ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว และเสิ่นอวิ๋นจิ่นไม่ใช่คนที่พวกเขาจะมารังแกได้ตามใจชอบ
หวังเยวี่ยเซียนรีบขวางซ่งเยวี่ยไว้ทันที “พี่สะใภ้ พวกเขามากันตั้งเยอะ ให้ฉันออกไปเองดีกว่า”
ซ่งเยวี่ยยิ้ม “ที่นี่คือบ้านของฉันกับเสิ่นอวิ๋นจิ่น ถ้าเธอออกไปแทน แล้วมันจะเป็นเรื่องเป็นราวได้ยังไงกัน? ไม่เป็นไรหรอก ฉันรับมือได้”
หวังเยวี่ยเซียนมองซ่งเยวี่ย ยิ่งรู้สึกว่าซ่งเยวี่ยในตอนนี้ราวกับเกิดใหม่เป็นคนละคนโดยสิ้นเชิง
ทันทีที่ซ่งเยวี่ยก้าวพ้นประตูบ้าน
คนตระกูลจางก็พากันด่ากราด “เสิ่นอวิ๋นจิ่นอยู่ไหน? บอกให้ไอ้ลูกเต่านั่นไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้!”
“แกออกมาทำไม? ผัวแกอยู่ไหน? บอกให้มันไสหัวออกมา!”
ซ่งเยวี่ยจ้องมองคนตระกูลจางแล้วพูดขึ้น “เสิ่นอวิ๋นจิ่นไม่อยู่ พวกคุณมีธุระอะไรกับเขา?”
“ไม่อยู่เหรอ ฉันว่าไม่ได้ไม่อยู่หรอก แต่แกแอบซ่อนคนไว้มากกว่ามั้ง”
“ใช่แล้ว ให้มันไสหัวออกมา วันนี้ถ้าไม่ได้หักขาหมาๆ ของมันละก็ พวกเราก็ไม่ต้องมาใช้แซ่จางกันแล้ว!”
“ให้ผู้หญิงออกมารับหน้าแทน มันหมายความว่ายังไง? เสิ่นอวิ๋นจิ่น ไอ้เต่าหดหัว ไอ้คนขี้ขลาด แกไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้!”
คนตระกูลจางพามามีทั้งคนแก่และวัยรุ่น แต่คนที่ยืนประจันหน้าอยู่ล้วนเป็นผู้ชาย
ซ่งเยวี่ยกอดอก มองคนตระกูลจางด้วยสายตาเย็นชาแล้วพูดว่า “ขนาดจะลงโทษนักโทษประหาร ยังต้องให้นักโทษรู้ก่อนเลยว่ามีความผิดอะไร พวกคุณมาด่าทอคิดจะจับคนโดยไม่มีปี่มีขลุ่ยแบบนี้ มันหมายความว่ายังไงกัน?”
“หมายความว่ายังไงน่ะเหรอ? แกไม่รู้หรือไงว่าที่ขาจางเฉียงหัก ก็เพราะถูกไอ้สารเลวเสิ่นอวิ๋นจิ่นมันทำร้าย!”
“ใช่แล้ว ขาจางเฉียงถูกทับจนหัก ทั้งหมดนี้เป็นฝีมือเสิ่นอวิ๋นจิ่น! ให้มันไสหัวออกมา ยุวปัญญาชนซ่ง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ เธอแค่ส่งตัวมันออกมา วันนี้พวกเรามาไม่ได้จะทำร้ายคนไม่เกี่ยวข้อง พวกเราแค่จะมาหักขาเสิ่นอวิ๋นจิ่นข้างหนึ่ง เพื่อทวงความยุติธรรมให้จางเฉียงก็พอแล้ว”
“ใช่! พวกเรามาเพื่อทวงความยุติธรรม!”
ซ่งเยวี่ยนึกไม่ถึงเลยว่า คนพวกนี้จะปักใจเชื่อว่าเสิ่นอวิ๋นจิ่นมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องที่จางเฉียงขาหัก
“ทวงความยุติธรรมเหรอ? เอาอะไรมาทวงล่ะ? ที่พวกคุณบอกว่าเสิ่นอวิ๋นจิ่นทำร้ายจางเฉียง มีหลักฐานอะไรหรือเปล่า? ถ้าไม่มีหลักฐาน ก็อย่ามาพ่นน้ำลายใส่คนอื่นส่งเดชแบบนี้!” ซ่งเยวี่ยเชื่อว่าเสิ่นอวิ๋นจิ่นไม่มีทางทำเรื่องแบบนั้นแน่ๆ
เพราะอย่างน้อยที่สุด เสิ่นอวิ๋นจิ่นก็ยังไม่ได้กลายเป็นคนชั่วร้ายจริงๆ ต่อให้เขากลายเป็นคนโหดเหี้ยมขึ้นมาจริงๆ คนที่เขาทรมานก็มีเพียงเจ้าของร่างเดิมเท่านั้น
“หลักฐานงั้นเหรอ? พวกเรามีพยาน จะต้องการหลักฐานอะไรอีก!”