บทที่ 25 พยานอยู่ที่ไหน?
บทที่ 25 พยานอยู่ที่ไหน?
ซ่งเยวี่ยจำได้ว่าในนิยายต้นฉบับก็มีเหตุการณ์ดินโคลนถล่มเกิดขึ้นเช่นกัน เพียงแต่ดินถล่มนั้นเป็นปรากฏการณ์ทางธรรมชาติ ตามวิธีการในยุคปัจจุบันย่อมไม่มีทางสร้างขึ้นด้วยน้ำมือมนุษย์ได้เลย
เสิ่นอวิ๋นจิ่นเป็นคนทำอย่างนั้นเหรอ? เรื่องนี้ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด
ซ่งเยวี่ยกอดอกและถามเสียงเย็น “มีพยานงั้นเหรอ? ถ้าอย่างนั้นคุณก็เอาตัวพยานมาสิ ฉันเองก็อยากจะฟังเหมือนกันว่าพยานคนนั้นจะพูดว่ายังไง ให้เขาช่วยแนะนำฉันหน่อยว่าฉันแต่งงานกับผู้ชายที่เก่งกาจสามารถขนาดไหนกัน ถึงขนาดบันดาลให้ดินถล่มได้ เขาเป็นคนหรือเป็นเทพเจ้าแห่งขุนเขากันแน่?”
คนตระกูลจางตะคอกด่า “เทพเจ้าแห่งขุนเขาอะไรกัน? นังผู้หญิงสารเลว อย่ามาเสนอหน้ายกย่องพวกเดียวกันเองหน่อยเลย เสิ่นอวิ๋นจิ่นอยู่ไหน ให้มันออกมาเผชิญหน้ากับพวกเรา! ให้ผู้หญิงอย่างแกเสนอหน้าออกมา มันใช้ได้ที่ไหนกัน?”
“นั่นสิ ไสหัวกลับไปเลย นังผู้หญิงสารเลว”
“ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่ผู้หญิงจะมาพูดได้ ไสหัวกลับไป! ให้เสิ่นอวิ๋นจิ่นออกมา”
คนตระกูลจางต่างพากันไล่ซ่งเยวี่ย
สีหน้าของซ่งเยวี่ยยังคงเรียบเฉย เธอไม่ได้โกรธเคืองแม้แต่น้อย เพียงแต่ถามกลับด้วยรอยยิ้มหยัน “ตระกูลจางของพวกคุณไม่มีใครที่พูดจาภาษามนุษย์รู้เรื่องแล้วหรือไง? ถึงได้ปล่อยให้ฝูงหมาออกมาเห่าหอนกันแบบนี้?”
คำพูดนี้ของเธอเท่ากับด่ากราดทุกคนที่อยู่ที่นั่น
“นังผู้หญิงสารเลว แกด่าใครวะ?”
“นั่นสิ นังคนนี้พูดจาภาษาอะไรของมัน?”
“ไสหัวกลับบ้านไปซะ แล้วไปลากเสิ่นอวิ๋นจิ่นออกมา!”
ซ่งเยวี่ยหัวเราะเยาะ “หมาตัวไหนเห่า ฉันก็ด่าตัวนั้นแหละ ฉันบอกไปแล้วว่าเสิ่นอวิ๋นจิ่นออกไปข้างนอก พวกคุณไม่เชื่อกันเอง”
ชายสองคนที่ยืนอยู่หน้าสุดของตระกูลจางเห็นดังนั้นก็ผลักประตูรั้วหน้าบ้านออกทันที “เสิ่นอวิ๋นจิ่น แกมุดหัวอยู่ที่ไหน ออกมา! ให้ผู้หญิงมาแบกหน้าแทนแบบนี้ยังเป็นผู้ชายอยู่หรือเปล่า? แกจะมุดหัวเป็นเต่าหดในกระดองไปถึงไหน?”
เขาทำท่าจะบุกเข้าไปข้างในให้ได้
ซ่งเยวี่ยคว้าตัวเขาไว้และยืนขวางอยู่ที่หน้าประตูรั้ว “พวกคุณจะทำอะไร?”
ชายอีกคนทำท่าจะพุ่งเข้าไปเช่นกัน “ถอยไป! ถ้าบาดเจ็บขึ้นมาอย่าหาว่าพวกเราไม่เกรงใจนะ”
ซ่งเยวี่ยไม่ยอมหลีกทาง เธอฉุดกระชากทั้งสองคนแล้วผลักออกไปข้างนอกอย่างแรง
“นี่คือบ้านของฉัน พวกคุณมีสิทธิ์อะไรถึงบุกเข้ามาแบบนี้?” ซ่งเยวี่ยปิดประตูรั้วแล้วยืนเท้าสะเอวถาม
“สิทธิ์อะไรน่ะเหรอ? นังตัวดี อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจนะ ถอยไป! ส่งตัวเสิ่นอวิ๋นจิ่นมาเดี๋ยวนี้!”
ซ่งเยวี่ยขวางประตูไว้ จับรั้วแน่น “ยังมีความยุติธรรมและกฎหมายอยู่บ้างไหม? พวกคุณคิดจะใช้วิธีหมาหมู่รังแกคนน้อยกว่าใช่ไหม?”
นังผู้หญิงสารเลว นังผู้หญิงสารเลว... พวกแกนั่นแหละสารเลวกันทั้งบ้าน คนพวกนี้ช่างน่ารังเกียจจริงๆ ไม่รู้จักให้เกียรติผู้หญิงเอาเสียเลย
“ถ้าพวกคุณอยากจะจับคน ก็เอาเอกสารหลักฐานออกมา อีกอย่างการจะจับคนมันเป็นเรื่องของทางกองผลิต ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของพวกคุณ พวกคุณมีสิทธิ์อะไรถึงมาที่นี่?” ซ่งเยวี่ยพูดเสริม
“ฝูจื่อ อย่าไปเสียเวลากับนังผู้หญิงคนนี้เลย แกจับตัวเธอไว้ พวกเราจะบุกเข้าไปดูข้างใน อย่าปล่อยให้ไอ้สารเลวเสิ่นอวิ๋นจิ่นหนีไปได้”
ชายคนหนึ่งปรี่เข้ามาดึงตัวซ่งเยวี่ย ในขณะที่คนอื่นๆ พยายามเบียดตัวเข้าไปในรั้ว
ฝูจื่อเพิ่งจะคว้าตัวซ่งเยวี่ยได้ แต่ใครจะไปคิดว่ากลับถูกซ่งเยวี่ยเตะเข้าให้สองที จนล้มหน้าคะมำไปต่อหน้าต่อตา
ซ่งเยวี่ยรีบไปขวางคนอื่นๆ ต่อ “พวกคุณกำลังบุกรุก ฉันจะไปแจ้งความเอาผิดพวกคุณให้หมด ให้พวกคุณต้องติดคุกกันให้เข็ด!”
คนตระกูลจางมีจำนวนไม่น้อย ต่างพากันกรูกันเข้าไปข้างใน
ซ่งเยวี่ยยื่นมือไปขวางไว้ กลุ่มคนจึงยื้อยุดฉุดกระชากกับซ่งเยวี่ยอยู่อย่างนั้น
“นังผู้หญิงเฮงซวย ถ้าไม่สั่งสอนให้เห็นดีเห็นงามเสียบ้าง แกก็คงไม่รู้ฤทธิ์ของพวกเรา!”
คนตระกูลจางทำท่าจะลงไม้ลงมือ
ทันใดนั้นเอง เสียงคำรามของหัวหน้ากองผลิตก็ดังขึ้น “พวกตระกูลจางจะก่อกบฏหรือไง? หยุดมือเดี๋ยวนี้ ได้ยินไหม! ถ้าใครไม่หยุด ฉันจะลงโทษทางวินัยให้หมด!”
พอเสียงหัวหน้ากองผลิตดังขึ้น คนตระกูลจางก็ไม่กล้ากำเริบอีก
อาของจางเฉียงรีบพุ่งออกมาพูดว่า “หัวหน้ากองผลิต คุณต้องให้ความเป็นธรรมกับตระกูลจางของพวกเรานะ เสิ่นอวิ๋นจิ่นทำร้ายจางเฉียงจนกลายเป็นคนพิการ คุณต้องมาช่วยจัดการเรื่องนี้ให้ยุติธรรม!”
เขาชิงพูดก่อนเพื่อหวังจะได้เปรียบ
หัวหน้ากองผลิตถ่มน้ำลายอย่างแรง “ทีอย่างนี้ล่ะมาขอให้ฉันให้ความยุติธรรม ตอนที่พวกแกพากันมาสร้างเรื่องวุ่นวายที่บ้านคนอื่น ทำไมไม่คิดจะตามหาฉันบ้าง?
ผู้ชายตั้งมากมายมารังแกผู้หญิงคนเดียว พวกตระกูลจางยังหลงเหลือยางอายอยู่บ้างไหม? ฉันละอายแทนพวกแกจริงๆ”
หัวหน้ากองผลิตตบหน้าตัวเองเบาๆ ด้วยความโมโห
“หัวหน้า เสิ่นอวิ๋นจิ่นทำร้ายจางเฉียง พวกเราแค่อยากจะทวงความยุติธรรมคืนให้เขา มันผิดตรงไหน? พวกเรามีพยานด้วยนะ ต่อให้ไปถึงสถานีตำรวจพวกเราก็เป็นฝ่ายถูก”
“ใช่ๆ หัวหน้า ใครๆ ก็รู้ว่าคุณกับเสิ่นอวิ๋นจิ่นมีความสัมพันธ์ดีต่อกัน แต่เวลานี้คุณจะเข้าข้างเขาไม่ได้นะ การที่คุณปกป้องเขาก็เท่ากับให้ท้ายคนผิดและส่งเสริมการทำอาชญากรรม”
หัวหน้ากองผลิตตวาดลั่น “พูดจาเลอะเทอะ! ฉันเคยใช้อำนาจในทางที่ผิดตั้งแต่เมื่อไร? เรื่องไหนควรจัดการยังไงฉันก็ทำตามระเบียบทุกครั้ง!”
คนตระกูลจางรีบพยักหน้าประจบ “ใช่ๆ หัวหน้ากองผลิตยุติธรรมเสมอมา”
“หัวหน้าไม่เคยเล่นพรรคเล่นพวก จัดการทุกอย่างอย่างเที่ยงตรงเสมอ”
หัวหน้ากองผลิตพ่นลมหายใจอย่างเย็นชา “ไม่ต้องมาประจบประแจง ฉันจะบอกพวกแกให้ จางเฉียงประสบอุบัติเหตุปุ๊บก็มีคนมาบอกฉันปั๊บ เสิ่นอวิ๋นจิ่นเขาก็ขึ้นเขาไป เรื่องที่ว่าเขามีปัญญาทำให้ดินถล่มหรือไม่นั้นยังไม่ต้องพูดถึง ต่อให้เขามีความสามารถขนาดนั้น เขาก็ไม่มีเวลาทำหรอก ต้าหยางจื่อที่เลี้ยงแกะอยู่บนเขาเห็นเสิ่นอวิ๋นจิ่น ตอนที่ต้าหยางจื่อเลี้ยงแกะเขาอยู่ทางทิศตะวันออก ส่วนที่ดินถล่มมันอยู่ทางทิศตะวันตก เสิ่นอวิ๋นจิ่นเป็นเทพเซียนหรือยังไง ถึงได้โผล่ไปทางทิศตะวันออกทีทิศตะวันตกทีได้ในเวลาเดียวกัน?”
คนตระกูลจางต่างอึ้งไปตามๆ กัน
พี่ชายคนที่สองของจางเฉียงตะโกนสวน “เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด เขามีพยาน พวกเราก็มีพยานเหมือนกัน มีคนเห็นเสิ่นอวิ๋นจิ่นท่าทางลับๆ ล่อๆ ขึ้นเขาไป ไปตรงจุดที่อยู่เหนือบริเวณดินถล่มนั่นแหละ”
คนตระกูลจางคนอื่นๆ รีบขานรับ “ใช่ๆ พวกเราก็มีพยานเหมือนกัน!”
“พยานเหรอ แล้วพยานของพวกแกอยู่ที่ไหนล่ะ?” หัวหน้ากองผลิตถามคนตระกูลจาง
ซ่งเยวี่ยพอเห็นหัวหน้ากองผลิตมาถึง เธอก็รู้สึกเบาใจลงไปมาก
หวังเยวี่ยเซียนที่ตามหลังหัวหน้ากองผลิตมา รีบวิ่งเข้าไปหาซ่งเยวี่ยแล้วกระซิบถาม “พี่สะใภ้ เป็นยังไงบ้าง? พี่ไม่เป็นไรใช่ไหม?”
พอหวังเยวี่ยเซียนเห็นซ่งเยวี่ยออกมา เธอก็รีบวิ่งไปที่บ้านหัวหน้ากองผลิตทันที เมื่อหัวหน้ากองผลิตได้ยินว่าคนตระกูลจางยกโขยงกันมา จึงรีบมาที่นี่อย่างเร่งด่วน
ชาวบ้านในหมู่บ้านหลายคนพอได้ยินข่าวต่างก็พากันวิ่งมาดูเหตุการณ์กันอย่างคึกคัก
คนตระกูลจางตะโกน “พยานอยู่นี่! จางฟู่ แกออกมา”
จางฟู่เดินออกมาจากด้านหลัง “ฉันคือพยาน”
หัวหน้ากองผลิตมองจางฟู่แล้วถามว่า “แกคือพยานงั้นเหรอ? แกเอาอะไรมาเป็นหลักฐาน? แกเห็นเสิ่นอวิ๋นจิ่นอยู่ที่ยอดเขาทางทิศตะวันตก แล้วผลักหินลงมากับตาตัวเองเลยหรือเปล่า?”
จางฟู่จ้องตาเขม็ง “ฉันเห็นเสิ่นอวิ๋นจิ่นขึ้นเขาไป”
อาของจางเฉียงรีบตะโกนเสริม “นั่นแหละ เสิ่นอวิ๋นจิ่นวางแผนไว้หมดแล้ว ไม่อย่างนั้น วันนี้คนที่ต้องไปทางทิศตะวันตกควรจะเป็นเสิ่นอวิ๋นจิ่น ทำไมจู่ๆ เขาถึงได้เปลี่ยนที่กันล่ะ?”
หัวหน้ากองผลิตหัวเราะ “ฉันเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าทำไมเขาถึงได้เปลี่ยนตัวกับคนอื่นกะทันหันแบบนั้น! พวกแกอย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ เดิมทีวันนี้เสิ่นอวิ๋นจิ่นต้องไปเขาทางทิศตะวันตก แต่เป็นจางเฉียงเองที่ไม่ยอม จะไปทิศตะวันตกให้ได้ เขาเป็นคนบังคับให้เสิ่นอวิ๋นจิ่นแลกที่กัน ให้เสิ่นอวิ๋นจิ่นไปวัดพื้นที่ทางทิศตะวันออกแทน
ผลคือทางทิศตะวันตกเกิดเรื่องขึ้น แล้วพวกแกก็ยังแห่กันมาหาเรื่องเสิ่นอวิ๋นจิ่นถึงที่บ้าน ตระกูลจางของพวกแกนี่ยังมียางอายกันอยู่ไหม?”
“นั่นสิ พวกตระกูลจาง หัดมียางอายซะบ้างนะ คนตั้งเยอะแยะมารุมรังแกคนบ้านเดียว ระวังเถอะจะได้รับกรรมสืบไปถึงลูกหลาน” ป้าสะใภ้จางที่อยู่บ้านติดกันตะโกนด่าอย่างไม่เกรงใจ
“ไสหัวไปเลย บ้านแกต่างหากที่จะรับกรรม เสิ่นอวิ๋นจิ่นนั่นแหละที่เป็นคนทำร้ายจางเฉียง พวกเรามีพยาน จางฟู่เห็นเขาไปที่เขาทิศตะวันตก เขาควรจะไปทิศตะวันออก แต่กลับไปที่ทิศตะวันตกทำไมล่ะ?”
“ใช่ๆ มันนั่นแหละคือฆาตกร”
คนตระกูลจางยังคงด่าทอไม่หยุดหย่อน และไม่ยอมรามือโดยง่าย