บทที่ 26 เขาเห็นเพียงหลังเท่านั้น
บทที่ 26 เขาเห็นเพียงหลังเท่านั้น
หัวหน้ากองผลิตโกรธจัดจนตะโกนออกมา “พอได้แล้ว! จางฟู่ แกบอกว่าแกเห็นเสิ่นอวิ๋นจิ่นขึ้นไปบนเขาทิศตะวันตก แล้วเขาขึ้นไปตอนไหน”
จางฟู่นิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนจะตอบว่า “ก็ตอนช่วงเที่ยง ตอนที่ยังไม่ถึงเวลาทำงาน”
หัวหน้ากองผลิตถอนหายใจ “ตอนจะเริ่มงาน เสิ่นอวิ๋นจิ่นอยู่กับฉัน! อะไรกัน หมายความว่าฉันไปกับเขาด้วยอย่างนั้นเหรอ? พวกเราสองคนช่วยกันผลักหินลงมาทับคนงั้นสินะ?”
จางฟู่รีบพูดออกไปทันที “แน่นอนว่าไม่ใช่หัวหน้ากองผลิตอยู่แล้ว”
“ถ้าอย่างนั้นแกบอกมาซิว่ามันตอนไหนกันแน่!” หัวหน้ากองผลิตคาดคั้น
จางฟู่เกาหัว ท่าทางลังเลไม่รู้จะตอบอย่างไรดี
คนอื่นๆ ในตระกูลจางต่างโกรธจนร้องตะโกนขึ้น “แกก็พูดมาสิ!”
“พูดมาซะที เจอเขาตอนไหนกันแน่!”
จางฟู่ยังคงลูบหัวตัวเอง นึกอย่างไรก็นึกไม่ออก
ซ่งเยวี่ยก้าวออกมาข้างหน้าแล้วถามจางฟู่ว่า “คุณบอกว่าคนที่คุณเห็นคือเสิ่นอวิ๋นจิ่น ถ้าอย่างนั้นบอกมาหน่อยสิว่าคนที่คุณเห็นใส่เสื้อสีอะไร?”
จางฟู่คิดทบทวนแล้วรีบตอบทันที “เสื้อยืดสีน้ำเงิน ชุดที่เขาใส่เป็นประจำนั่นแหละ”
ซ่งเยวี่ยหัวเราะเยาะ “วันนี้เสิ่นอวิ๋นจิ่นใส่เสื้อยืดสีเทา ขนาดสีเสื้อคุณยังบอกผิดเลย แล้วยังจะมีหน้ามาบอกว่าเป็นพยานอีกงั้นเหรอ?
ฉันว่าตระกูลจางของคุณตั้งใจจะหาเรื่องกันชัดๆ ฉันก็ไม่รู้ว่าพวกเราทำอะไรให้คุณไม่พอใจ พวกคุณถึงได้คอยตามระรานไม่จบไม่สิ้นแบบนี้ เรื่องที่เกิดขึ้นกับจางเฉียงมันคือภัยธรรมชาติ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพวกเรา?
ทำไมต้องพยายามยัดเยียดความผิดมาให้พวกเราด้วย? หรือพวกคุณคิดว่าเสิ่นอวิ๋นจิ่นไม่มีญาติพี่น้องที่ไหน ส่วนฉัน ซ่งเยวี่ย ก็เป็นคนต่างถิ่น เลยจะมารังแกกันได้ง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ?”
เมื่อซ่งเยวี่ยตีหน้าขรึมลง คนตระกูลจางต่างก็พากันตกตะลึง
เดิมทีพวกเขาไม่ได้ให้ความสำคัญกับซ่งเยวี่ยนัก เพราะตอนที่เธอแต่งงานกับเสิ่นอวิ๋นจิ่นนั้นก่อเรื่องวุ่นวายจนแทบพลิกฟ้าคว่ำดิน ใครจะไปคิดว่าพอแต่งงานกันแล้ว ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ดูจะไปได้สวย
แถมซ่งเยวี่ยยังออกหน้าปกป้องเสิ่นอวิ๋นจิ่นถึงขนาดนี้
หัวหน้ากองผลิตได้ยินดังนั้นจึงรีบปลอบ “ยุวปัญญาชนซ่ง สบายใจได้ กองผลิตฉางเจียงของเราเป็นที่ที่เคารพกฎหมายและมีคุณธรรม หากเรื่องนี้เสิ่นอวิ๋นจิ่นเป็นคนทำจริง ฉันไม่ปล่อยเขาไว้แน่ แต่ถ้าเขาไม่ได้ทำก็ไม่มีใครสามารถกล่าวโทษเขาได้”
“ใช่แล้ว ไม่ใช่ฝีมือเหล่าซาน ใครก็ห้ามมาใส่ร้ายเขา”
“นั่นสิ พวกตระกูลจางอย่าให้มันเกินไปนัก”
ชาวบ้านหลายคนเริ่มหันมาเข้าข้างเสิ่นอวิ๋นจิ่น
คนตระกูลจางร้องตะโกนด้วยความไม่พอใจ “ที่พูดมาหมายความว่ายังไง หาว่าพวกเราใส่ร้ายงั้นเหรอ? จางฟู่ บอกมาให้ชัดว่ายังไง คนที่แกเห็นใช่เสิ่นอวิ๋นจิ่นไหม พูดมา!”
หัวหน้ากองผลิตเองก็หันไปคาดคั้นจางฟู่ “จางฟู่ แกพูดมา วันนี้คนที่แกเจอใช่เสิ่นอวิ๋นจิ่นจริงหรือเปล่า ถ้าแกเจตนาใส่ร้ายเขาละก็ อย่าหาว่าฉันไม่เตือน ฉันจะส่งแกไปโรงพัก แล้วค่อยไปดูสิว่าตอนนั้นแกจะยอมพูดความจริงไหม”
พอจางฟู่ได้ยินว่าจะถูกส่งตัวไปโรงพัก ก็รีบร้องบอกทันที “คนที่ฉันเห็นใส่เสื้อยืดสีน้ำเงิน ฉันก็ไม่แน่ใจว่าเป็นเสิ่นอวิ๋นจิ่นหรือเปล่า ฉันเห็นแค่หลังเท่านั้น”
“แค่หลังเนี่ยนะ? แกก็กล้ามาปรักปรำเสิ่นอวิ๋นจิ่นแล้ว!” ซ่งเยวี่ยตวาดด้วยความโมโห
คนอื่นๆ ก็เต็มไปด้วยความไม่พอใจเช่นกัน
“ขนาดสีเสื้อยังจำผิด แล้วจะแน่ใจได้ยังไงว่าเป็นเขา?”
“นั่นสิ มั่นใจได้ยังไงว่าเป็นเสิ่นอวิ๋นจิ่น?”
จางฟู่รีบอธิบายอย่างร้อนรน “ฉันบังเอิญไปเจอยุวปัญญาชนเฉินมาด้วย ยุวปัญญาชนเฉินบอกฉันว่า เขาเห็นคนท่าทางลับๆ ล่อๆ ขึ้นเขาไป ใส่เสื้อยืดสีน้ำเงิน ดูท่าทางเหมือนจะเป็นเสิ่นอวิ๋นจิ่น”
“อะไรนะ?” ทุกคนต่างพากันประหลาดใจ
สายตาของทุกคนต่างมองไปทางซ่งเยวี่ยโดยไม่ได้นัดหมาย
จางฟู่เจอเฉินเหวินปิน และเฉินเหวินปินก็บอกว่าคนคนนั้นคือเสิ่นอวิ๋นจิ่น เฉินเหวินปินคือคนที่ซ่งเยวี่ยเคยรัก แต่ตอนนี้ซ่งเยวี่ยกลับเป็นภรรยาของเสิ่นอวิ๋นจิ่น ความสัมพันธ์ของคนเหล่านี้ช่างซับซ้อนยุ่งเหยิงเหลือเกิน
เมื่อซ่งเยวี่ยเห็นว่าทุกคนมองมาที่เธอ เธอจึงพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า “คุณบอกว่าเฉินเหวินปินเห็นเสิ่นอวิ๋นจิ่นขึ้นเขา ถ้าอย่างนั้นก็ไปตามเขามาเผชิญหน้ากันเลย ในเมื่อคุณไม่ได้เห็นกับตาตัวเอง มีสิทธิ์อะไรมาปรักปรำเสิ่นอวิ๋นจิ่น?”
หัวหน้ากองผลิตเห็นด้วย “ใช่แล้ว ในเมื่อแกบอกว่ายุวปัญญาชนเฉินเป็นคนเห็น งั้นพวกเราก็ไปตามเขามาสอบถามดู จะได้รู้ว่าคนที่เขาเห็นใช่เสิ่นอวิ๋นจิ่นจริงไหม เสี่ยวหลี่จื่อ ไปตามยุวปัญญาชนเฉินมาที่นี่ที”
เฉินเหวินปินถูกผู้คนลากตัวมาจนถึงที่
สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่เฉินเหวินปินเป็นตาเดียว
หัวหน้ากองผลิตถามเฉินเหวินปินว่า “ยุวปัญญาชนเฉิน ที่เรียกมาวันนี้เพราะมีเรื่องจะถาม จางฟู่บอกว่าตอนที่เขาขึ้นเขาไปเขาเจอคุณ แล้วพวกคุณก็เห็นเสิ่นอวิ๋นจิ่นขึ้นไปบนเขาทิศตะวันตก คุณแน่ใจไหมว่าคนที่เห็นคือเสิ่นอวิ๋นจิ่น?”
ก่อนที่เฉินเหวินปินจะมาถึง คนที่ไปตามได้เล่าสถานการณ์ให้เขาฟังคร่าวๆ แล้ว
พอได้ยินหัวหน้ากองผลิตถามเช่นนั้น เฉินเหวินปินจึงรีบบอกทันที “ผมเห็นแค่ผู้ชายคนหนึ่งใส่เสื้อลายสก็อตสีน้ำเงิน ผมไม่ได้บอกว่าคนคนนั้นคือเสิ่นอวิ๋นจิ่นนะครับ”
นี่ก็หมายความว่าเขาไม่ยอมรับนั่นเอง
จางฟู่ได้ยินก็ร้องโพล่งขึ้นมา “ยุวปัญญาชนเฉิน ตอนนั้นคุณไม่ได้พูดแบบนี้นี่นา!”
เฉินเหวินปินยืนกราน “ตอนนั้นผมก็ไม่เคยพูดว่าคนคนนั้นคือเสิ่นอวิ๋นจิ่น”
จริงๆ แล้วเขาก็อยากจะยืนยันว่าเป็นเสิ่นอวิ๋นจิ่นอยู่หรอก แต่ในเมื่อฝ่ายเสิ่นอวิ๋นจิ่นมีพยานบุคคลยืนยันที่อยู่ชัดเจนแล้ว หากเขาขืนดันทุรังโกหกต่อไป เรื่องมันจะยิ่งบานปลายจนหาทางลงไม่ได้
เมื่อได้ยินดังนั้น หัวหน้ากองผลิตจึงหันไปตวาดใส่คนตระกูลจาง “พวกแกได้ยินหรือยัง? ทีนี้จะว่ายังไงอีก? ฉันบอกพวกแกตั้งนานแล้วว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเสิ่นอวิ๋นจิ่น พวกแกก็ยังจะดึงดันมาหาเรื่องเขาถึงที่นี่ ผู้ชายอกสามศอกตั้งหลายคนมารุมรังแกผู้หญิงตัวคนเดียว พวกแกตระกูลจางยังรู้จักยางอายบ้างไหม?”
“นั่นสิ หน้าไม่อายจริงๆ”
“มาถึงขั้นนี้แล้วยังจะเอาหน้าเอาตาอะไรอีก ได้ยินว่าจางเฉียงต้องกลายเป็นขันทีไปแล้ว ตระกูลจางคงสิ้นทายาทก็คราวนี้แหละ”
“มันคือเวรกรรมตามทันจริงๆ”
“ไปซะ! ไปให้พ้น! พวกแกจะมาพูดจาถากถางอะไรกัน? ไสหัวไปให้หมด!”
“ไปสิ! ระวังเหอะ พวกที่ชอบซ้ำเติมคนอื่น เดี๋ยวจะไม่มีลูกสืบสกุลเหมือนกัน!”
คนตระกูลจางพากันด่าทอพลางเดินจากไปอย่างหัวเสีย
หัวหน้ากองผลิตหันไปบอกกับทุกคนว่า “แยกย้ายกันได้แล้ว แยกย้ายกันไปเถอะ”
ชาวบ้านต่างพากันปลอบใจซ่งเยวี่ย แล้วจึงค่อยๆ ทยอยกันกลับไป
เหลือเพียงหัวหน้ากองผลิต พี่สะใภ้หลี่ และหวังเยวี่ยเซียนที่ยังอยู่ หัวหน้ากองผลิตพูดกับซ่งเยวี่ยว่า “เมียเหล่าซาน คนตระกูลจางพวกนี้ใจแคบและเจ้าคิดเจ้าแค้นมาก วันหน้าถ้าพวกมันมาหาเรื่องเธออีก เธอมาหาฉันได้เลยนะ”
นี่ถือเป็นการแสดงเจตนาว่าหัวหน้ากองผลิตจะคอยเป็นที่พึ่งให้ซ่งเยวี่ย
ซ่งเยวี่ยได้ยินก็รู้สึกซาบซึ้งใจ “ขอบคุณมากค่ะหัวหน้ากองผลิต”
พี่สะใภ้หลี่ยิ้มและพูดว่า “เมื่อก่อนไม่รู้เลยว่าเมียเหล่าซานของเราจะเก่งกาจขนาดนี้ คนตระกูลจางยกโขยงกันมาตั้งเยอะ เธอกลับรับมือไว้ได้หมด ช่างเป็นผู้หญิงที่องอาจไม่แพ้ชายอกสามศอกจริงๆ”
ซ่งเยวี่ยยิ้มเขินพลางลูบหัว “พี่สะใภ้ชมเกินไปแล้วค่ะ”
หัวหน้ากองผลิตหัวเราะ “เอาละ เวลาก็ไม่เช้าแล้ว พวกเราขอตัวกลับก่อน”
เมื่อหัวหน้ากองผลิตและพี่สะใภ้จากไปแล้ว
หวังเยวี่ยเซียนก็เข้ามากุมมือซ่งเยวี่ย “พี่สะใภ้ เมื่อกี้พี่เก่งสุดๆ ไปเลย”
ซ่งเยวี่ยยิ้มตอบ “เก่งอะไรกันล่ะ”
หวังเยวี่ยเซียนพูดว่า “พี่ไม่รู้หรอกว่าเมื่อก่อนถ้าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ขอแค่มีคนบอกว่าเป็นฝีมือพี่สาม ไม่ว่าเขาจะทำจริงไหม เรื่องนั้นก็จะกลายเป็นความผิดของพี่สามไปหมด
พี่สามต้องทนทุกข์และถูกเอาเปรียบมาไม่รู้ตั้งเท่าไร พอมีพี่อยู่ด้วยแบบนี้ พี่สามก็เหมือนได้พบกับความสุขเสียที อย่างน้อยๆ ก็ไม่ต้องมาทนรับแรงกดดันที่น่าเจ็บใจแบบนั้นอีกแล้ว”
เมื่อซ่งเยวี่ยได้ฟัง ในใจก็ยิ่งรู้สึกว่าชีวิตที่ผ่านมาของเสิ่นอวิ๋นจิ่นช่างน่าสงสาร และเธอก็ยิ่งรู้สึกสงสารเขามากขึ้นไปอีก