บทที่ 27 ความเชื่อใจที่เธอมีให้เขา
บทที่ 27 ความเชื่อใจที่เธอมีให้เขา
“ถูกผิดชั่วดีย่อมมีข้อสรุป ความยุติธรรมอยู่ในใจคน การที่เมื่อก่อนเขาต้องยอมรับความอยุติธรรม ไม่ได้หมายความว่าเขาจะต้องยอมมันไปตลอด วันนี้ขอบใจเธอมากนะ” ซ่งเยวี่ยขอบคุณหวังเยวี่ยเซียน
“พี่สะใภ้ พี่จะมาเกรงใจอะไรกับฉัน เรื่องพวกนี้มันเป็นสิ่งที่ฉันควรทำอยู่แล้ว” ท่าทีของหวังเยวี่ยเซียนที่มีต่อซ่งเยวี่ยเรียกได้ว่าเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือเลยทีเดียว
ซ่งเยวี่ยเห็นท่าทางเทิดทูนบูชาแบบนั้นแล้ว เธอก็รู้สึกไม่ค่อยชินเอาเสียเลย
“พี่สะใภ้ พี่ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ?” เสียงของหลี่เม่าดังมาจากด้านนอก
เสิ่นอวิ๋นจิ่นกลับมาพร้อมกับหลี่เม่า
เมื่อทั้งคู่ก้าวเข้ามาในบ้าน ต่างก็จ้องมองสำรวจซ่งเยวี่ยด้วยความเป็นห่วง
หวังเยวี่ยเซียนรีบชิงพูดขึ้นว่า “พวกพี่ไม่เห็นหรอกว่าวันนี้พี่สะใภ้เก่งกาจขนาดไหน”
หลี่เม่าหัวเราะ “ฉันได้ยินมาหมดแล้ว ตอนนี้ใครๆ ต่างก็พูดกันว่าพี่สามได้เมียดี ไม่เพียงแต่จะดีต่อพี่สามเท่านั้น แต่ยังคอยปกป้องพี่สามด้วย พี่สามนี่วาสนาดีจริงๆ”
ซ่งเยวี่ยยิ้มรับบางๆ ไม่ได้พูดอะไร
แม้ใบหน้าของเสิ่นอวิ๋นจิ่นจะไม่ได้แสดงความรู้สึกอะไรออกมามากนัก แต่ก็สังเกตเห็นได้ว่าในดวงตาของเขามีรอยยิ้มจางๆ อยู่
หลี่เม่าเหลือบมองเนื้อไก่บนโต๊ะ ก่อนจะพูดกับหวังเยวี่ยเซียนทันทีว่า “ไปกันเถอะ พี่สามกับพี่สะใภ้ยังไม่ได้กินข้าวเลย”
ซ่งเยวี่ยได้ยินดังนั้นจึงรีบถามว่า “พวกนายกินกันมาหรือยังล่ะ? อยู่กินด้วยกันก่อนไหม?”
หลี่เม่าโบกมือปฏิเสธ “พวกเรากินมาเรียบร้อยแล้วครับ เหลือแต่พี่กับพี่สามนั่นแหละที่ยังไม่ได้กิน รีบกินข้าวเถอะ พวกเราขอตัวก่อน”
เขาจูงมือภรรยาเดินออกไปจากบ้าน
พริบตาเดียว ภายในห้องก็เหลือเพียงซ่งเยวี่ยและเสิ่นอวิ๋นจิ่นสองคน
ซ่งเยวี่ยพิจารณากับข้าวบนโต๊ะที่เริ่มจะเย็นชืดไปแล้ว
“ฉันไปอุ่นกับข้าวให้ร้อนก่อนนะคะ”
เสิ่นอวิ๋นจิ่นคว้ามือของซ่งเยวี่ยไว้ทันที “ไม่ต้องรีบหรอก”
ซ่งเยวี่ยประหลาดใจพลางจ้องมองเขา
เสิ่นอวิ๋นจิ่นพูดขึ้นว่า “เรื่องในวันนี้ ทำให้คุณต้องพลอยลำบากใจไปด้วย แล้วก็ ขอบคุณนะ”
เขาพูดประโยคนี้ออกมาด้วยความรู้สึกผิดอย่างมาก
ซ่งเยวี่ยได้ยินดังนั้นก็ยิ้มออกมา “ฉันก็นึกว่าเรื่องอะไร ในเมื่อคุณไม่ได้ทำ คุณก็ย่อมไม่ควรยอมรับผิดสิ”
เธอจะไปรู้ได้อย่างไรว่าเรื่องทั้งหมดนี้เสิ่นอวิ๋นจิ่นนั่นแหละที่เป็นคนทำ เพียงแต่เขาทำได้อย่างไร้ร่องรอยจนไม่มีใครจับได้เท่านั้น
“ผมไม่ได้ทำจริงๆ” เสิ่นอวิ๋นจิ่นยังคงรักษาสีหน้าเรียบขรึม
ซ่งเยวี่ยยกกับข้าวไปพลางบ่นพึมพำต่อไปว่า “ฉันรู้ว่าคุณเป็นคนดีและซื่อสัตย์ แต่บางครั้งคนดีเกินไปก็มักถูกรังแก ม้าที่พยศไม่เป็นก็มักถูกคนขึ้นขี่ ยิ่งคุณยอมพวกเขา พวกเขาก็ยิ่งจะได้ใจ คนประเภทนั้นคุณจะไปให้ท้ายหรือทำดีด้วยไม่ได้เด็ดขาด”
เสิ่นอวิ๋นจิ่นตอบรับในลำคอเบาๆ
เขาไม่ได้ให้ท้ายคนพวกนั้นจริงๆ นั่นแหละ บางครั้งซ่งเยวี่ยอาจจะดูดื้อรั้นเอาแต่ใจไปบ้าง แต่เธอก็เป็นคนดีคนหนึ่ง เขานี่สิ ช่างไม่คู่ควรกับเธอเอาเสียเลย
เมื่อซ่งเยวี่ยอุ่นกับข้าวเสร็จแล้ว กลับพบว่าสีหน้าของเสิ่นอวิ๋นจิ่นยังคงดูเศร้าหมองอยู่ตลอดเวลา
เธอคิดว่าเขาคงกำลังกังวลเรื่องคำครหาหรือข่าวลือที่จะตามมาในหมู่บ้าน
ซ่งเยวี่ยจึงพูดปลอบต่อไปว่า “คุณไม่ต้องกังวลว่าคนอื่นจะพูดยังไงหรอก ขอแค่เราละอายต่อใจก็พอ พวกเขาอยากจะรีดไถแต่ก็ทำไม่สำเร็จ พรุ่งนี้คุณก็ไปทำงานตามปกติเถอะค่ะ”
เสิ่นอวิ๋นจิ่นพยักหน้าตอบรับ
หลังจากทั้งคู่กินข้าวเสร็จ เสิ่นอวิ๋นจิ่นก็อาสาไปเก็บจานและล้างจานตามเดิม
ซ่งเยวี่ยจึงได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ ทว่าหลังจากอิ่มท้องแล้วเธอไม่ชอบล้มตัวลงนอนทันที จึงเดินไปมาในบ้านสักพัก ก่อนจะออกไปยืดเส้นยืดสายทำกายบริหารอยู่ที่ด้านนอก
ท่าทางแปลกตาหลากหลายท่าทางนั้น ทำให้เสิ่นอวิ๋นจิ่นถึงกับมองค้างด้วยความตกตะลึง
ซ่งเยวี่ยเห็นเขาจ้องมองการเคลื่อนไหวของเธอไม่วางตา จึงรีบอธิบายว่า “ท่าพวกนี้ดีต่อช่วงไหล่นะคะ พอคนเราเริ่มมีอายุ กระดูกในร่างกายก็จะเริ่มเสื่อม ตอนที่ยังหนุ่มยังสาวต้องหมั่นออกกำลังกายไว้ค่ะ”
เสิ่นอวิ๋นจิ่นลองขยับทำตามท่าทางของซ่งเยวี่ยอยู่สองสามครั้ง และในจังหวะที่เขายืดตัวขึ้นนั้น ชายเสื้อก็เลิกขึ้นจนเผยให้เห็นกล้ามท้องที่แน่นและแข็งแกร่งอย่างไม่ตั้งใจ
เสิ่นอวิ๋นจิ่นไม่จำเป็นต้องออกกำลังกายเลย เพราะตลอดหลายปีมานี้ งานที่สกปรกและเหนื่อยหนักที่สุดล้วนเป็นเขาที่รับทำ ร่างกายของเขาจึงแข็งแรงกำยำเป็นธรรมดา
ซ่งเยวี่ย: “...”
นี่มันใช่สิ่งที่เธอควรจะมาดูฟรีๆ แบบนี้เหรอเนี่ย
เห็นดูเป็นคนผอมเพรียวแท้ๆ แต่ทำไมตามร่างกายถึงได้มีกล้ามเนื้อมากมายขนาดนี้ล่ะ?
อา เธอเผลอไปมองสิ่งที่ไม่ควรดูเข้าให้แล้ว อายุจะสั้นไหมเนี่ย!
หลังจากเสิ่นอวิ๋นจิ่นทำตามซ่งเยวี่ยไปท่าหนึ่ง เขาก็เห็นว่าใบหน้าของซ่งเยวี่ยเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ และดูเหมือนวิญญาณจะหลุดลอยไปที่ไหนสักแห่ง
เขามุ่ยหน้าพลางโบกมือไปมาตรงหน้าเธอ “คุณเป็นอะไรไปหรือเปล่า?”
ซ่งเยวี่ยสะดุ้งได้สติคืนมาทันที “อ้อ เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร มีคำกล่าวที่ว่า เส้นเอ็นยืดหนึ่งนิ้ว อายุยืนไปอีกหนึ่งปี ถ้าเราหมั่นยืดเส้นทุกวัน เส้นเอ็นของเราก็จะยืดหยุ่น ร่างกายก็จะแข็งแรงค่ะ”
เสิ่นอวิ๋นจิ่นจึงยืดเส้นสายตามเธอไปอีกครู่หนึ่ง
ท่าทางของทั้งคู่ดูสอดประสานเข้าคู่กันได้เป็นอย่างดี
หลังจากออกกำลังได้ครู่หนึ่ง ซ่งเยวี่ยก็เริ่มมีเหงื่อซึมออกมา เธอจึงเตรียมตัวจะไปล้างหน้าล้างตา
เมื่อเธอล้างหน้าเสร็จ ก็พบว่าเสิ่นอวิ๋นจิ่นเตรียมน้ำล้างเท้าไว้ให้เธอเรียบร้อยแล้ว
ซ่งเยวี่ย: “...”
เธอรีบพูดขึ้นทันที “เท้าของฉันดีขึ้นมากแล้วค่ะ ฉันจัดการเองได้”
เสิ่นอวิ๋นจิ่นก้มหน้าลง “คุณช่วยผมไว้ แต่ผมกลับช่วยอะไรคุณไม่ได้เลย สิ่งเดียวที่พอจะทำให้ได้ก็มีเพียงเรื่องเล็กน้อยแค่นี้แหละครับ”
ซ่งเยวี่ย: “...”
เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นพวกนายทุนที่คอยกดขี่เขาอยู่อย่างไรอย่างนั้น
เมื่อล้างหน้าล้างตาเสร็จเรียบร้อย ทั้งสองคนก็นอนลงบนเตียงคัง
หลายวันก่อนหน้านี้เป็นเพราะความเหนื่อยล้า พอหัวถึงหมอนไม่นานเธอก็หลับปุ๋ยไป แต่คืนนี้ซ่งเยวี่ยกลับนอนไม่หลับเสียอย่างนั้น ทันทีที่หลับตา ภาพกล้ามเนื้ออันแข็งแกร่งและทรงพลังบนร่างกายของเสิ่นอวิ๋นจิ่นก็ลอยเด่นขึ้นมาในหัว
ซ่งเยวี่ยเอาผ้าห่มคลุมหัวตัวเองไว้ ทันใดนั้นเธอก็นึกถึงนิยายที่เคยอ่าน ในยุคสมัยนี้คู่รักชาวชนบทที่ทำงานหนักมาทั้งวัน พอตกกลางคืนกลับบ้านมา สิ่งที่ใช้คลายเครียดก็คือการปิดไฟเข้านอนเพื่อผลิตลูก
ซ่งเยวี่ย: “...”
นี่เธอเป็นอะไรไปเนี่ย แค่เห็นกล้ามท้องเขาแวบเดียว เธอกลายเป็นพวกสาววายคลั่งไคล้เรือนร่างไปแล้วเหรอ?
ซ่งเยวี่ยนอนพลิกตัวไปมาอย่างไร้ทางออก กระสับกระส่ายจนไม่อาจข่มตาหลับได้
“คุณไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”
ในจังหวะที่ซ่งเยวี่ยพลิกตัวอีกครั้ง เสียงของเสิ่นอวิ๋นจิ่นก็ดังขึ้นข้างๆ
ซ่งเยวี่ยตกใจ นี่เขายังไม่นอนอีกเหรอ!
“ปะ เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร” ซ่งเยวี่ยตอบ
น้ำเสียงของเสิ่นอวิ๋นจิ่นนุ่มนวลและแผ่วเบา “คุณคิดถึงบ้านหรือเปล่า?”
แน่นอนว่าซ่งเยวี่ยไม่มีทางบอกหรอกว่า เธอคิดถึงกล้ามท้องของเขาจนนอนไม่หลับ
“ก็คงจะอย่างนั้นมั้งคะ”
“รอให้ถึงหน้าหนาวที่งานไม่ยุ่งแล้ว ผมจะพาคุณกลับไปเยี่ยมบ้านนะ” เสิ่นอวิ๋นจิ่นให้สัญญา
ซ่งเยวี่ยจินตนาการภาพที่เสิ่นอวิ๋นจิ่นพาเธอเดินกลับบ้าน แล้วเธอก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงเนื้อเพลงท่อนหนึ่งที่ว่า ‘มือซ้ายถือไก่ มือขวาถือเป็ด แถมยังมีลูกอ้วนท้วนจูงมือเดินตามมาอีกคน’
เธอรีบสั่งให้ตัวเองหยุดความคิดฟุ้งซ่านนั้นทันที
ไม่นานนัก เสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอของเสิ่นอวิ๋นจิ่นก็ดังขึ้น เขาคงจะหลับไปแล้วจริงๆ
ซ่งเยวี่ยลืมตาขึ้น แอบมองเขาผ่านความมืด จนพอจะเห็นโครงหน้ารางๆ ของเขาได้
หากเป็นเมื่อก่อน ด้วยพื้นเพครอบครัวแบบนั้น เขาคงได้เติบโตเป็นคุณชายผู้สง่างามไปแล้ว ทว่าในตอนนี้กลับต้องมาทำงานที่ต้องใช้แรงงานอย่างไม่จบสิ้นอยู่ในไร่นาทุกวัน
ถ้ามีโอกาส เธอจะต้องหาเวลาคุยกับเสิ่นอวิ๋นจิ่นจริงจังเรื่องที่ว่าการศึกษาเปลี่ยนชีวิต หากการสอบเข้ามหาวิทยาลัยถูกรื้อฟื้นกลับมา เขาควรจะตั้งใจเรียนและไปสอบ
หลังจากคนตระกูลจางมาหาเรื่องป่วนจนจบไป ก็ไม่มีเหตุการณ์วุ่นวายตามมาอีก ถึงแม้คนตระกูลจางจะเคียดแค้นเสิ่นอวิ๋นจิ่นและซ่งเยวี่ยอยู่บ้าง แต่ในขณะที่เสิ่นอวิ๋นจิ่นนั้นดูเป็นคนรังแกง่าย ทว่าซ่งเยวี่ยกลับเป็นคนดุร้ายรุนแรง เมื่อทั้งสองคนนี้รวมกันเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว หากใครคิดจะรังแกเสิ่นอวิ๋นจิ่น ก็ต้องผ่านด่านซ่งเยวี่ยไปให้ได้ก่อน
คนตระกูลจางเองก็ไม่ใช่คนโง่ จึงไม่มีใครมาหาเรื่องใส่ตัวอีก
ชีวิตของซ่งเยวี่ยและเสิ่นอวิ๋นจิ่นจึงสงบสุขไปได้สองสามวัน
ฤดูร้อนมาเยือนอย่างเต็มตัว แสงแดดแผดเผาอยู่เหนือศีรษะ อากาศทวีความร้อนระอุขึ้นเรื่อยๆ ผู้คนเริ่มรู้สึกหงุดหงิด ทุกครั้งที่ออกไปนั่งตากลมคลายร้อน เรื่องซุบซิบนินทาในหมู่บ้านก็เริ่มมีมากขึ้นตามไปด้วย