บทที่ 28 น้ำตื้นมักมีเต่าเยอะ
บทที่ 28 น้ำตื้นมักมีเต่าเยอะ
ภรรยาของหลี่เม่าเอาของอร่อยมาให้ซ่งเยวี่ยอีกแล้ว เธอเพิ่งวางเนื้อกระต่ายป่าตุ๋นที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ ลงก็พูดขึ้นว่า “พี่สะใภ้ พี่ได้ยินข่าวหรือยัง? ซุนเชี่ยนกับหลี่เว่ยหมินในหมู่บ้านเราคบหากันแล้วนะ สองสามวันมานี้หลี่เว่ยหมินวิ่งไปที่พักยุวปัญญาชนทุกวัน เอาของกินไปส่งให้ซุนเชี่ยนตลอดเลย”
หวังเยวี่ยเซียนพูดพลางยิ้มกว้าง “ทุกคนต่างก็เห็นกันทั้งนั้นว่าตั้งแต่พี่แต่งงานกับพี่สาม ชีวิตพี่ก็รุ่งเรืองและมีความสุขมาก เมื่อก่อนพวกยุวปัญญาชนหญิงไม่ค่อยอยากแต่งงานกับคนในท้องถิ่นเราหรอก ชอบหัวเราะเยาะว่าผู้ชายบ้านเราเป็นพวกขาเปื้อนโคลน
ผู้ชายในหมู่บ้านเราเองก็ไม่มีใครกล้าไปจีบยุวปัญญาชนหญิง เพราะกลัวคนจะหาว่าเป็นคางคกอยากกินเนื้อหงส์ แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว พอมีตัวอย่างแบบพี่ ผู้ชายในหมู่บ้านเลยพากันกระตือรือร้นกันใหญ่
พี่ไม่รู้หรอกว่าคนอื่นเขาอิจฉาพี่สามกันแค่ไหน”
เสิ่นอวิ๋นจิ่นปฏิบัติต่อซ่งเยวี่ยด้วยความสุภาพเรียบร้อยและดูแลเอาใจใส่อย่างดี
ซ่งเยวี่ยจะทำตัวอย่างไรกับเสิ่นอวิ๋นจิ่นตอนอยู่บ้านนั้นคนนอกไม่มีทางรู้ แต่ตอนอยู่ข้างนอก เธอไม่ยอมให้ใครมารังแกเสิ่นอวิ๋นจิ่นได้เลยแม้แต่คนเดียว เพียงแค่จุดนี้จุดเดียว การที่เสิ่นอวิ๋นจิ่นได้ภรรยาอย่างซ่งเยวี่ยก็นับว่าเป็นวาสนาที่ยิ่งใหญ่เหลือเกินแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อไม่กี่วันก่อน ครอบครัวซ่งยังส่งของมาให้ซ่งเยวี่ยตั้งมากมาย
สิ่งนี้เพียงพอที่จะทำให้ทุกคนอิจฉาเสิ่นอวิ๋นจิ่นจนตาร้อน
ซ่งเยวี่ยยิ้มบางๆ “มีอะไรน่าอิจฉากัน? การใช้ชีวิตคู่ก็แค่คนสองคนดูแลกันและกัน ผ่อนหนักผ่อนเบาให้กัน ชีวิตของเธอกับหลี่เม่าต่างหากที่หวานชื่นจนน่าอิจฉา”
หวังเยวี่ยเซียนยิ้มอย่างเขินอาย “หวานชื่นอะไรกันล่ะ แค่ลูกๆ ที่บ้านฉันก็หัวหมุนจะแย่อยู่แล้ว ยังต้องมาดูแลเขาอีก เป็นผู้หญิงนี่ลำบากจริงๆ อ้อ พี่สะใภ้ แล้วในท้องพี่นี่ยังไม่มีข่าวดีอีกเหรอ?”
ซ่งเยวี่ย: “...”
เธอจะมีข่าวดีอะไรได้ล่ะ?
พวกเขาเพิ่งจะเคยแค่จับมือกันเท่านั้น เวลานอนตอนกลางคืนก็นอนกันอย่างสุภาพเรียบร้อยที่สุด แน่นอนว่าเรื่องพวกนี้เธอไม่สามารถบอกคนอื่นได้
“เรายังไม่อยากมีลูกตอนนี้จ้ะ” ซ่งเยวี่ยหาข้ออ้าง
หวังเยวี่ยเซียนรีบให้ความรู้ทันที “แบบนั้นไม่ได้นะพี่สะใภ้ เรื่องมีลูกเนี่ยยิ่งเร็วยิ่งดี ยิ่งมีช้าสภาพร่างกายก็ยิ่งฟื้นฟูยากนะ”
ซ่งเยวี่ยพยักหน้าอย่างเขินๆ “ฉันเข้าใจแล้ว”
เมื่อหวังเยวี่ยเซียนเห็นซ่งเยวี่ยยังมีท่าทีเขินอายอยู่บ้าง จึงขยับเข้ามาใกล้แล้วกระซิบว่า “พี่สะใภ้ ฉันรู้ว่าพี่กับพี่สามเพิ่งจะแต่งงานกัน กำลังข้าวใหม่ปลามัน แต่เรื่องมีลูกเป็นเรื่องใหญ่นะ จะชะล่าใจไม่ได้ มีเร็วหน่อยย่อมดีต่อสุขภาพมากกว่า”
ซ่งเยวี่ยดื่มน้ำแก้เก้อ “ขอบใจในความปรารถนาดีของเธอนะ ฉันรู้แล้ว”
เธอแสร้งกระแอมไอเบาๆ สองสามครั้ง
หวังเยวี่ยเซียนเห็นดังนั้นจึงไม่ได้เซ้าซี้เรื่องเดิมต่อ แต่เปลี่ยนประเด็นไปว่า “บ้านหลี่เว่ยหมินมีพี่น้องสามคน ครอบครัวเขาก็ดูเป็นคนซื่อสัตย์ดีนะ แต่แม่ของหลี่เว่ยหมินนี่สิขึ้นชื่อเรื่องความปากร้ายใจคอเด็ดขาด ยุวปัญญาชนซุนดูเป็นคนอ่อนน้อมบอบบางขนาดนั้น ไม่รู้ว่าจะรับมือไหวหรือเปล่า”
ตั้งแต่โบราณมา ปัญหาแม่ผัวลูกสะใภ้คือโจทย์ที่ยากที่สุด หวังเยวี่ยเซียนโชคดีหน่อยตรงที่ไม่ได้อยู่บ้านเดียวกับแม่สามี ชีวิตถึงได้สงบสุขเช่นนี้
พอซ่งเยวี่ยได้ยินเธอก็ชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อครู่เธอยังฟังไม่ถนัดนัก แต่คราวนี้ได้ยินชัดเจนเต็มสองหูแล้วว่า ซุนเชี่ยนกำลังคบหากับหลี่เว่ยหมิน
หลี่เว่ยหมินคนนี้ไม่ใช่คนดีเลยสักนิด!
“ซุนเชี่ยนคบกับหลี่เว่ยหมินแล้วจริงๆ เหรอ?” ซ่งเยวี่ยถามเพื่อความแน่ใจ
หวังเยวี่ยเซียนลังเลเล็กน้อย “น่าจะยังไม่ถึงขั้นนั้นหรอก แต่ดูจากท่าทีที่หลี่เว่ยหมินเทียวไล้เทียวขื่อขนาดนั้น คิดว่าคงอีกไม่นานหรอก คนในหมู่บ้านรู้กันเยอะแล้ว”
ซ่งเยวี่ยขมวดคิ้วมุ่น สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปทันที
หวังเยวี่ยเซียนเห็นซ่งเยวี่ยดูไม่พอใจขึ้นมากะทันหันจึงรีบถาม “พี่สะใภ้ เป็นอะไรไปเหรอ? หลี่เว่ยหมินเขาก็เป็นคนใช้ได้อยู่นะ”
ซ่งเยวี่ยได้ยินแบบนั้นก็ยิ่งร้อนใจ
แม้แต่หวังเยวี่ยเซียนยังคิดว่าหลี่เว่ยหมินเป็นคนดี แสดงว่าคนอื่นก็คงคิดแบบเดียวกัน หากไม่มีอะไรผิดพลาด และหลี่เว่ยหมินพยายามอีกสักหน่อย เรื่องนี้คงได้ลงเอยกันจริงๆ แน่
เธอนึกขึ้นมาได้ว่า ในชาติก่อนซุนเชี่ยนก็แต่งงานกับหลี่เว่ยหมินคนนี้นี่แหละ ผู้ชายคนนี้ไม่เพียงแต่ขี้เกียจสันหลังยาว แต่ยังเห็นแก่ตัวและจอมปลอม ดีแต่ปากที่คอยหลอกลวงคนอื่น จะใช้คำว่าสร้างภาพจอมปลอมมาจำกัดความตัวเขาก็ยังดูเป็นการดูหมิ่นคำคำนี้เกินไปเสียด้วยซ้ำ
หลังจากมีการเปิดประเทศ หลี่เว่ยหมินไม่ยอมทำงานทำการอะไรเลย วันๆ เอาแต่จ้องจับผิดซุนเชี่ยนเพราะกลัวว่าเธอจะหนีกลับเข้าเมือง เขาเฝ้าตามติดเธอแจ ถ้าเห็นผู้ชายคนไหนมาคุยกับซุนเชี่ยนเขาก็จะระแวงสงสัยไปสารพัด ช่างเป็นขยะสังคมโดยแท้
ซุนเชี่ยนจะแต่งงานกับคนแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด
“ไม่มีอะไรหรอก พอดีพี่เพิ่งนึกเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้น่ะ” ซ่งเยวี่ยพยายามยิ้มกลบเกลื่อน
“พี่สะใภ้ พี่สามน่าจะใกล้กลับมาแล้ว งั้นฉันไม่รบกวนพี่แล้วนะ” หวังเยวี่ยเซียนลุกขึ้นและขอตัวกลับไป
หลังจากหวังเยวี่ยเซียนกลับไปได้ไม่นาน เสิ่นอวิ๋นจิ่นก็กลับมาถึงบ้าน
เขาเหลือบเห็นเนื้อกระต่ายบนโต๊ะจึงถาม “เมียหลี่เม่ามาหาเหรอ?”
ซ่งเยวี่ยพยักหน้า “ค่ะ เอาเนื้อกระต่ายตุ๋นมาฝากน่ะ”
“ถ้าคุณชอบ วันหลังผมจะขึ้นเขาไปล่ามาให้บ้าง”
ซ่งเยวี่ยรีบโบกมือปฏิเสธ “อย่าเลย ไม่ต้องลำบากหรอก ฉันไม่ค่อยชอบกินของพวกนี้เท่าไร”
ยุคสมัยนี้การคุ้มครองสัตว์ป่ายังไม่เข้มงวด ทุกครัวเรือนจึงขึ้นเขาไปล่าสัตว์กันเป็นปกติ แต่เธอรู้ดีว่าระบบสุขอนามัยในยุคนี้ยังไม่ดีพอ สัตว์ป่าเหล่านั้นมักจะมีพยาธิปนเปื้อนอยู่มาก
เสิ่นอวิ๋นจิ่นไม่ได้พูดอะไรอีก
ทั้งคู่กินข้าวด้วยกันจนเสร็จ ท้องฟ้าข้างนอกยังคงมีแสงสว่างอยู่บ้าง
ในช่วงฤดูร้อนที่อากาศอบอ้าวเช่นนี้ ชาวบ้านมักจะไปรวมตัวกันพักผ่อนคลายร้อนใต้ต้นไม้ใหญ่ตรงทางเข้าหมู่บ้าน ข้างต้นไม้มีลำธารสายเล็กๆ ไหลผ่าน พวกเด็กๆ ต่างก็ลงไปแช่น้ำเล่นกันอย่างสนุกสนาน
ซ่งเยวี่ยกับเสิ่นอวิ๋นจิ่นเดินเล่นมาจนถึงใต้ต้นไม้ใหญ่นั้น
หวังเยวี่ยเซียนตะโกนเรียกซ่งเยวี่ย “พี่สะใภ้ มานั่งเล่นด้วยกันตรงนี้สิ”
ซ่งเยวี่ยหันไปมอง ทางฝั่งหวังเยวี่ยเซียนเต็มไปด้วยบรรดาผู้หญิงในหมู่บ้านที่นั่งรวมตัวกันอยู่ใต้ต้นไม้ บางคนก็หย่อนเท้าลงแช่ในลำธารเพื่อความเย็นสบาย
ส่วนพวกผู้ชายอยู่อีกฝั่งหนึ่ง บ้างก็นั่งล้อมวงเล่นไพ่ บ้างก็นั่งเดินหมากรุกกันอยู่
ซ่งเยวี่ยหันไปหาเสิ่นอวิ๋นจิ่น “คุณไปดูพวกเขาเล่นหมากรุกเถอะค่ะ”
แล้วเธอก็เดินตรงไปยังกลุ่มของหวังเยวี่ยเซียน
เมื่อไปถึงซ่งเยวี่ยจึงเห็นว่าหม่าเยี่ยนนีกับซุนเชี่ยนก็อยู่ที่นี่ด้วย รวมถึงพวกสะใภ้และพี่สะใภ้ในหมู่บ้านอีกหลายคน
พี่สะใภ้หลี่พอเห็นซ่งเยวี่ยก็พูดขึ้นว่า “เมียเหล่าซานนี่ไม่เสียทีที่เป็นคนเมืองจริงๆ ดูมือของเธอสิ ผิวพรรณละเอียดนุ่มนิ่ม ขาวสะอาดตาเชียว ทั้งที่ทำงานหนักกับพวกเรามาตั้งหลายวัน แต่มือยังนุ่มอยู่อย่างนี้ แล้วดูใบหน้านั่นสิ ผุดผ่องจนแทบจะคั้นน้ำออกมาได้เลยนะนั่น”
“จริงด้วย เหล่าซานนี่ตาถึงจริงๆ ที่ได้เมียสวยขนาดนี้” น้องสะใภ้ของพี่สะใภ้หลี่รีบพูดสมทบ
“นั่นสิ ไม่อย่างนั้นในหมู่บ้านเราจะมีบ้านไหนยอมยกลูกสาวให้เสิ่นเหล่าซานกันล่ะ?” คนที่พูดคือสะใภ้ใหญ่ตระกูลจาง หรือก็คือพี่สะใภ้ของจางเฉียงนั่นเอง
สะใภ้ใหญ่ตระกูลจางมองซ่งเยวี่ยพลางเย้ยหยัน “เหอะๆ รูปร่างหน้าตาก็สวยดีหรอกนะ แต่สันดานหลายใจแบบนี้ ก็คงมีแต่เสิ่นเหล่าซานนั่นแหละที่เอาทำเมีย
ต่อให้ยกให้บ้านฉันฟรีๆ บ้านฉันก็ไม่เอาหรอก”
สะใภ้ใหญ่ตระกูลจางจงใจหาเรื่องกันชัดๆ
ซ่งเยวี่ยได้ยินดังนั้นแต่ยังไม่ได้แสดงอาการโกรธเคือง หรือพูดโต้ตอบอะไรออกมา
ทว่าหวังเยวี่ยเซียนกลับทนไม่ไหว ชิงพูดขึ้นมาก่อน “ยกให้บ้านแกฟรีๆ งั้นเหรอ? ถุย! ช่างกล้าคิดฝันไปได้นะแก หัดตักน้ำใส่กะโหลกชะโงกดูเงาตัวเองซะบ้างว่าคนในบ้านแกน่ะ มีใครคู่ควรกับยุวปัญญาชนซ่งบ้างไหม?”
สะใภ้ใหญ่ตระกูลจางได้ยินก็เท้าสะเอวยืดตัวขึ้นทันที “หวังเยวี่ยเซียน นังเด็กเมื่อวานซืน อย่ามาทำเป็นปากดีนะ!”
หวังเยวี่ยเซียนหัวเราะอย่างเย็นชา “แล้วแกมีดีอะไรให้ฉันต้องเกรงใจล่ะ?”