บทที่ 2 หย่าไม่ได้
บทที่ 2 หย่าไม่ได้
การแต่งงานไม่ใช่เรื่องเล่นๆ หากเธอตัดสินใจแต่งปุ๊บหย่าปั๊บขึ้นมาจริงๆ คงยากที่จะอธิบายกับพ่อแม่ ยิ่งสำหรับคนในยุคนี้ การหย่าร้างถือเป็นเรื่องที่น่าอับอายและเสื่อมเสียเกียรติอย่างยิ่ง
เธอพอจะจำเนื้อหาในนิยายต้นฉบับได้ว่าหลังจากที่เจ้าของร่างเดิมหย่าร้างไป มีผู้ชายมากหน้าหลายตาเข้ามาเกาะแกะวอแว แม้ว่าเธอจะไม่ได้มีสัมพันธ์ชู้สาวกับใคร แต่ลำพังแค่เสียงซุบซิบนินทาและน้ำลายชาวบ้านก็แทบจะท่วมตัวจนจมน้ำตายอยู่แล้ว
สรุปสั้นๆ คือ การหย่าในตอนนี้ไม่ส่งผลดีต่อใครทั้งนั้น
ซ่งเยวี่ยส่ายหน้าแล้วตอบกลับไปว่า “ไม่ ฉันหย่าตอนนี้ไม่ได้”
ทันทีที่พูดออกไป ซ่งเยวี่ยก็รู้สึกเสียใจ เธอควรจะพูดว่า “ฉันไม่หย่า!” ถึงจะถูก
“ตามใจคุณ” เสิ่นอวิ๋นจิ่นยังคงมีท่าทีเฉยเมยและเย็นชา “ผมจะไปทำงานแล้ว”
พูดจบ เขาก็รีบร้อนเดินจากไปทันที
ซ่งเยวี่ยสังเกตเห็นว่าท่าทางของเขาดูเร่งรีบ ดูท่าคงจะกังวลว่าเธอจะเปลี่ยนใจเสียมากกว่า เพราะอย่างไรเสียด้วยสถานะของเขาทั้งสอง ถ้าเกิดต้องหย่าร้างกันขึ้นมาจริงๆ เสิ่นอวิ๋นจิ่นคงไม่พ้นต้องถูกลงโทษอย่างหนักจากทางการ
ริมฝีปากของซ่งเยวี่ยหยักโค้งขึ้นเล็กน้อย... พ่อคนปากไม่ตรงกับใจเอ๋ย
เมื่อเสิ่นอวิ๋นจิ่นจากไปแล้ว ซ่งเยวี่ยก็เริ่มกวาดสายตามองสำรวจไปรอบๆ แต่แล้วรอยยิ้มบนใบหน้าก็พลันแข็งค้าง เธออยากจะเอาหัวโหม่งกำแพงให้ตายไปเสียเดี๋ยวนี้เลย
อ้อ ไม่สิ บางทีเธอยังไม่ทันจะตาย กำแพงนี่แหละที่จะพังครืนลงมาทับเธอเสียก่อน
เคยเห็นแต่คนจน แต่เธอไม่เคยเห็นใครจนขนาดนี้มาก่อนเลย!
คำว่า บ้านจนซะจนไม่เหลืออะไรเลย นอกจากผนังทั้งสี่ด้าน (เป็นสำนวนเปรียบเทียบถึงความยากจนข้นแค้นอย่างที่สุด จนไม่มีทรัพย์สินใดๆ เหลือติดบ้าน) ไม่อาจใช้บรรยายสภาพความเป็นอยู่ของเธอในตอนนี้ได้เลยด้วยซ้ำ บ้านมุงจากหลังเล็กๆ ที่ยังอุตส่าห์ยืนหยัดโต้ลมฝนมาได้จนถึงตอนนี้ นับว่าเป็นปาฏิหาริย์เหนือธรรมชาติแท้ๆ
บ้านที่เธออาศัยอยู่คือกระท่อมมุงจากของจริง ไม่ใช่บ้านดินด้วยซ้ำ
พอนึกถึงตอนที่ฤดูหนาวทางตอนเหนือมาเยือน ซ่งเยวี่ยก็รู้สึกสิ้นหวัง ไม่รู้ว่าเธอจะถูกแช่แข็งตายก่อนจะได้ลืมตาอ้าปากหรือไม่
ในขณะที่ซ่งเยวี่ยกำลังไว้อาลัยให้กับชีวิตอันแสนรันทดของตัวเอง ประตูรั้วบ้านที่ดูง่อนแง่นก็สั่นไหว พร้อมกับมีเงาร่างหนึ่งวิ่งผ่านไป
“เยวี่ยเยวี่ย เธออยู่บ้านไหม?”
ไม่รอให้ซ่งเยวี่ยตอบ หม่าเยี่ยนนีก็ผลักประตูพรวดพราดเข้ามาทันที
“เยวี่ยเยวี่ย ตื่นแล้วเหรอ?” หม่าเยี่ยนนีพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูตกใจเล็กน้อย “แผลเธอหายดีแล้วหรือไง ถึงได้ลุกขึ้นมาเดินแบบนี้”
เธอแสดงท่าทีเป็นห่วงเป็นใยอย่างจริงใจ
ซ่งเยวี่ยเห็นสีหน้าท่าทางตื่นตระหนกของอีกฝ่าย ในใจก็แอบกลอกตามองบนแทบจะทะลุฟ้า หากเป็นคนอื่นเธออาจจะไม่แสดงนิสัยเสียใส่เท่าไรนัก แต่สำหรับหม่าเยี่ยนนีคนนี้ เธอรู้จักดีเกินใคร
นี่คือเพื่อนรักจอมปลอมอันดับหนึ่งของเจ้าของร่างเดิม และยังเป็นคนที่แช่งชักหักกระดูกอยากเห็นซ่งเยวี่ยได้ดีน้อยที่สุดอีกด้วย
หม่าเยี่ยนนี ซ่งเยวี่ย และเฉินเหวินปิน ต่างก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนสมัยมัธยมปลาย และถูกส่งตัวลงมาปฏิบัติงานในชนบทพร้อมกัน หม่าเยี่ยนนีรู้ดีว่าซ่งเยวี่ยหลงรักเฉินเหวินปิน ต่อหน้าทำเป็นสนิทสนม แต่ลับหลังกลับเป็นคนคอยคาบข่าวเรื่องของหลิวเจียกับเฉินเหวินปินมาปั่นหัวซ่งเยวี่ยอยู่ตลอด
เป็นพวกนกสองหัว ตลบตะแลงอย่างแท้จริง
เรื่องโง่ๆ ที่ซ่งเยวี่ยทำเพื่อเฉินเหวินปินจนเป็นที่โจษจันก็ล้วนแต่เป็นฝีมือหม่าเยี่ยนนีที่เอาไปป่าวประกาศ แม้แต่ภาพลักษณ์ของซ่งเยวี่ยในหมู่บ้านก็ถูกเธอทำลายจนป่นปี้
ในใจหม่าเยี่ยนนีนั้นเกลียดซ่งเยวี่ยเข้ากระดูกดำ ทว่าก็ขาดซ่งเยวี่ยไปไม่ได้
นั่นเพราะซ่งเยวี่ยเป็นคนมือเติบและใจกว้าง ไม่เคยขี้เหนียวกับเพื่อนฝูง ตระกูลซ่งจะส่งข้าวของสารพัดมาให้ซ่งเยวี่ยแทบทุกเดือนเพราะกลัวลูกสาวจะลำบาก ในขณะที่บ้านตระกูลหม่ามีแต่จะเขียนจดหมายมาไถเงินและของจากหม่าเยี่ยนนีลูกเดียว
ที่ผ่านมาหม่าเยี่ยนนีเนียนหยิบฉวยของจากซ่งเยวี่ยไปไม่น้อย จนติดนิสัยเกาะเขากินเป็นปลิง
การที่เธอโผล่หน้ามาแต่เช้าตรู่แบบนี้ ก็แค่ตั้งใจมาดูซ่งเยวี่ยขายหน้าเสียหน่อย และถือโอกาสมาหยิบฉวยข้าวของติดไม้ติดมือกลับไปเหมือนเคย
เมื่อวานนี้เธอเพิ่งได้รับจดหมายจากที่บ้าน
เธอต้องลงมาตกระกำลำบากในชนบท ทำงานหนักงกๆ เพื่อแลกแต้มค่าแรง ชีวิตก็ขัดสนจะแย่อยู่แล้ว แต่ทางบ้านยังจะมาขอเงินขอคูปองอาหารอีก แถมยังเปรียบเทียบว่าคนอื่นที่ลงมาทำงานชนบทส่งเงินส่งของกลับบ้านได้ตั้งเยอะแยะ ทำไมเธอถึงไม่มีอะไรเลย หรือว่าเป็นเพราะวันๆ เอาแต่ขี้เกียจไม่ยอมทำงาน
พอนึกถึงเรื่องนี้เธอก็รู้สึกโกรธมาก!
คูปองอาหารที่หน่วยยุวปัญญาชนจัดสรรให้ก็มีจำกัด ที่ดินของกองผลิตฉางเจียงส่วนใหญ่ก็อยู่บนไหล่เขา ผลผลิตออกมาไม่ค่อยดี ลำพังชาวบ้านในหมู่บ้านเองยังแทบไม่มีจะกิน แล้วยุวปัญญาชนจะได้สักเท่าไรกัน? ต่อให้ขยันเก็บแต้มค่าแรงแค่ไหนก็แลกอะไรไม่ได้มากนัก
ถ้าไม่ได้คนโง่อย่างซ่งเยวี่ยคอยเลี้ยงดู ป่านนี้เธอคงอดตายไปนานแล้ว
เมื่อวานนี้ด้วยคำยุยงของเธอนี่แหละที่ทำให้ซ่งเยวี่ยตัดสินใจแต่งงานกับเสิ่นอวิ๋นจิ่น วันนี้เธอจึงตั้งใจมาดูความพินาศของซ่งเยวี่ยโดยเฉพาะ
ซ่งเยวี่ยในตอนนี้ปวดเมื่อยไปทั้งตัว ร่างกายยังไม่ทันฟื้นตัวดีก็ต้องมาเจอกับท่าทีเสแสร้งของหม่าเยี่ยนนีอีก ทำให้ไม่มีอารมณ์จะคุยกับเธอแม้แต่นิดเดียว
หม่าเยี่ยนนีเห็นซ่งเยวี่ยเงียบไป ก็ยิ่งแสร้งทำเป็นห่วงอย่างร้อนรน “เยวี่ยเยวี่ย เธอไม่เป็นไรใช่ไหม? ให้ฉันพาเธอไปหาหมอที่สถานีอนามัยไหม?”
ซ่งเยวี่ยรู้สึกรำคาญท่าทางเสแสร้งนั้นเต็มทน จึงตอบกลับไปอย่างเย็นชาว่า “ไม่ต้อง”
หม่าเยี่ยนนีชะงักไปเมื่อรู้สึกได้ถึงน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปของซ่งเยวี่ย
เธอมองไปที่ซ่งเยวี่ยและเห็นว่าใบหน้าของเธอแดงก่ำ ผิวพรรณเปล่งปลั่งมีเลือดฝาดผิดหูผิดตา หม่าเยี่ยนนีอดคิดไม่ได้ว่าซ่งเยวี่ยกับเสิ่นอวิ๋นจิ่นจะมีอะไรกันแล้ว?
แต่ความคิดนั้นก็แวบหายไปอย่างรวดเร็ว เธอส่ายหน้าในใจ เป็นไปไม่ได้ ซ่งเยวี่ยเคยประกาศไว้ว่าจะไม่ยอมแต่งให้ใครนอกจากเฉินเหวินปิน ที่ยอมแต่งกับเสิ่นอวิ๋นจิ่นก็แค่จะประชดให้เฉินเหวินปินหึงเท่านั้น
หม่าเยี่ยนนีทำหน้าเศร้า แสร้งทำเป็นรู้สึกผิด “เยวี่ยเยวี่ย เธอกำลังโกรธฉันอยู่ใช่ไหม? เพราะเฉินเหวินปินไม่ยอมมาห้ามเธอใช่ไหม?”
ซ่งเยวี่ยจ้องหน้าเธอเขม็งด้วยแววตาเย็นเยียบ โดยไม่พูดอะไรสักคำ
หม่าเยี่ยนนีถอนหายใจยาว “ฉันเองก็ไม่คิดเลยว่าเรื่องมันจะลงเอยแบบนี้”
ซ่งเยวี่ยหัวเราะเยาะในใจ ไม่คิดว่าเรื่องจะลงเอยแบบนี้งั้นเหรอ? คำพูดนี้ใครเชื่อก็โง่เต็มที
หม่าเยี่ยนนีรู้อยู่เต็มอกว่าเฉินเหวินปินไม่มีทางมาขัดขวางการแต่งงานของซ่งเยวี่ยแน่ๆ แต่เธอก็ยังเสนอแผนบ้าๆ นี้ขึ้นมา เป้าหมายก็เพื่อให้ซ่งเยวี่ยตกที่นั่งลำบากไม่ใช่หรือไง
เมื่อเห็นซ่งเยวี่ยยังคงนิ่งไม่พูดอะไร หม่าเยี่ยนนีก็เริ่มตื่นตระหนก
“เยวี่ยเยวี่ย เธอโกรธฉันจริงๆ เหรอ?” หม่าเยี่ยนนีอดไม่ได้ที่จะถามอีกครั้ง
ซ่งเยวี่ยเค้นเสียงหัวเราะเย็นๆ พลางเหลือบมองเธอ “แล้วเธอคิดว่ายังไงล่ะ?”
หม่าเยี่ยนนีรีบแก้ตัว “เยวี่ยเยวี่ย ฉันไม่คิดจริงๆ ว่าเฉินเหวินปินจะใจดำขนาดนี้ ฉันรู้ว่าเธอรักเขามาก ยอมลงมาตกระกำลำบากในชนบทก็เพื่อเขา
ในเมื่อเรื่องมันมาถึงขั้นนี้แล้ว เธอก็คงต้องรีบหย่ากับเสิ่นอวิ๋นจิ่นไปก่อนนั่นแหละ”
ในที่สุดเธอก็เข้าประเด็น แนะนำให้ซ่งเยวี่ยหย่าโดยตรง
“ไม่ต้องห่วง เสิ่นอวิ๋นจิ่นภูมิหลังครอบครัวไม่ดี เธอแค่เอาเรื่องนี้ไปขู่เขา ยังไงเขาก็ต้องยอมตกลงหย่าแน่นอน” หม่าเยี่ยนนีรีบพูดเสริม
ซ่งเยวี่ยเหลือบมองหม่าเยี่ยนนีด้วยความสมเพช
ถ้าเธอเชื่อคำแนะนำของหม่าเยี่ยนนีอีกละก็ เธอคงเป็นคนปัญญาอ่อนตัวจริง
เมื่อเห็นว่าซ่งเยวี่ยยังดูนิ่งๆ หม่าเยี่ยนนีจึงโน้มน้าวต่อ “เยวี่ยเยวี่ย เสิ่นอวิ๋นจิ่นก็แค่พวกชาวนาที่มีฐานะไม่ดี ฐานะทางสังคมก็ต่ำต้อย เธอจะไปแต่งกับคนพรรค์นั้นได้ยังไงกัน”
ซ่งเยวี่ยทำหน้าเย็นชาแล้วย้อนถามกลับทันที “หม่าเยี่ยนนี แล้วทำไมคำพูดพวกนี้เธอถึงไม่พูดตั้งแต่เมื่อวานล่ะ?”
หม่าเยี่ยนนีอึกอักเล็กน้อยก่อนจะอ้างว่า “เยวี่ยเยวี่ย ก็เมื่อวานเธอกำลังโมโหนี่นา ฉันเลยไม่ได้พูด อีกอย่าง พวกเธอก็แค่จดทะเบียนสมรสกันเท่านั้น วันนี้ไปหย่าซะเธอก็ไม่ได้เสียหายอะไรสักหน่อย”
ทันทีที่หม่าเยี่ยนนีพูดจบ เสียงกระแอมไอของผู้ชายคนหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านนอก
เสิ่นอวิ๋นจิ่นเดินเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าบึ้งตึง
ซ่งเยวี่ยรีบลุกขึ้นยืนทันทีจนตัวเซเกือบล้ม
เสิ่นอวิ๋นจิ่นวางกระสอบข้าวสารใบเล็กๆ ลงบนโต๊ะ “ผมเอาของมาวางไว้เฉยๆ เดี๋ยวจะไปแล้ว พวกคุณคุยกันต่อเถอะ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยก่อนจะเดินจากไปอีกครั้ง
ซ่งเยวี่ยไม่รู้ว่าเขาได้ยินไปมากน้อยแค่ไหน แต่ที่แน่ๆ คือเขากำลังโกรธจัด
เมื่อหม่าเยี่ยนนีเห็นกระสอบข้าวสารใบนั้นก็ตาเป็นประกายด้วยความยินดี ถึงเสิ่นอวิ๋นจิ่นจะดูไม่เอาไหนแต่เขาก็เป็นผู้ชายร่างกายกำยำ ทำงานเก่งแต้มค่าแรงสูง ถึงแม้เพราะสถานะครอบครัวจะทำให้เขาต้องทำงานหนักกว่าคนอื่น แต่เขาก็แลกข้าวมาได้ไม่น้อย
ถึงความสัมพันธ์ระหว่างซ่งเยวี่ยกับเสิ่นอวิ๋นจิ่นจะไม่ดีนัก แต่ในเมื่อเป็นสามีภรรยากันแล้ว เสบียงพวกนี้ก็ต้องตกเป็นของซ่งเยวี่ย และอะไรที่เป็นของซ่งเยวี่ย ก็ย่อมต้องเป็นของเธอด้วยเช่นกัน!