บทที่ 29 ถูกกดดันให้มีลูก
บทที่ 29 ถูกกดดันให้มีลูก
พี่สะใภ้หลี่เห็นว่าทั้งสองคนทำท่าจะทะเลาะกัน จึงหันไปพูดกับสะใภ้ใหญ่ตระกูลจางทันที “สะใภ้บ้านจาง เรื่องนี้เดิมทีก็เป็นเธอที่เป็นฝ่ายผิด อยู่ดีๆ จะไปด่าเมียเหล่าซานเขาทำไมกัน?”
“นั่นสิ การที่ยุวปัญญาชนซ่งยอมอยู่ที่หมู่บ้านเรา ถือเป็นเกียรติของหมู่บ้านนะ เธอมีสิทธิ์อะไรไปพูดจาให้ร้ายเขาอย่างไร้เหตุผลแบบนี้?” คนที่อยู่ข้างๆ พี่สะใภ้หลี่ช่วยเสริม
“ใช่แล้ว หัวหน้ากองผลิตยังเคยบอกเลยว่านี่เป็นเรื่องดี หมู่บ้านเราได้รับคำชมก็เพราะยุวปัญญาชนซ่ง เธอจงใจด่ายุวปัญญาชนซ่งแบบนี้ หรือว่าอยากจะต่อต้านองค์กรกันแน่?”
สะใภ้ใหญ่ตระกูลจางได้ยินดังนั้นก็รีบโวยวายขึ้นมา “พวกแกพูดจาเลอะเทอะอะไรกัน? เที่ยวเอาหมวกใบใหญ่มาสวมหัวคนอื่น (หมายถึงการยัดเยียดข้อหาร้ายแรง) เธอแต่งงานกับเสิ่นอวิ๋นจิ่นแล้วกลายเป็นผู้ทำคุณประโยชน์งั้นเหรอ อย่าลืมสถานะของเสิ่นอวิ๋นจิ่นเชียวล่ะ เธอแต่งให้เสิ่นอวิ๋นจิ่นก็เพื่อพาเขากลับไปใช้ชีวิตฟุ่มเฟือย คนแบบนี้จะเป็นผู้ทำคุณประโยชน์ได้ยังไง?”
หวังเยวี่ยเซียนสวนกลับไปอย่างตรงไปตรงมาว่า “ฉันเห็นว่าเธอน่ะอิจฉาที่เขาได้ดิบได้ดี เลยจงใจหาเรื่องมากกว่า”
“ถุย! ชีวิตของพวกเจ้าของที่ดินมันจะไปดีได้ยังไง? บ้านพวกฉันยอมอยู่แบบยากจน เรายินดีแบบนี้ บรรพบุรุษเราเป็นชาวนามาตลอด ยิ่งจนสิยิ่งมีเกียรติ!”
ซ่งเยวี่ยได้ยินดังนั้นก็ลุกขึ้นยืนทันที “ถ้าพูดถึงภูมิหลังครอบครัว บ้านฉันก็ขาวสะอาดเหมือนกัน อีกอย่าง ตอนนี้นโยบายดีขนาดนี้ ทุกคนต้องใช้ความสามารถหาเงิน ใครทำแต้มค่าแรงได้มาก เงินก็ย่อมมากตาม ชีวิตความเป็นอยู่ก็ย่อมดีขึ้น
เสิ่นอวิ๋นจิ่นเคยทำงานในกองผลิตน้อยกว่าคนอื่นตอนไหนบ้าง? มีแต่ทำมากกว่า ไม่เคยทำน้อยกว่า ความคิดของเขาจะเที่ยงตรงหรือไม่ ทุกคนก็เห็นอยู่กับตา ไม่ว่าภูมิหลังในอดีตของเขาจะเป็นยังไง แต่ตอนนี้เขาทุ่มเทแรงกายแรงใจทำงานหนักขนาดนี้ ถ้าชีวิตยังขัดสนอยู่อีก มันจะคู่ควรกับการบ่มเพาะขององค์กรหรือ? แล้วต่อไปประชาชนจะเชื่อมั่นในการนำขององค์กรได้อย่างไร?
ความทุ่มเทย่อมมีผลตอบแทน ทำมากได้แต้มมาก ความขยันนำไปสู่ความร่ำรวย ทุกคนไม่ควรยึดเขาเป็นแบบอย่างหรอกหรือ?”
พี่สะใภ้หลี่ได้ยินก็ปรบมือและพูดว่า “ใช่แล้ว ยุวปัญญาชนซ่งพูดถูก ทุกคนในกองผลิตควรจะมีจิตวิญญาณแบบนี้ ใครมีความสามารถก็ทำมาก และจะได้แต้มค่าแรงมากตามไปด้วย พอเงินในมือคล่องตัว ชีวิตความเป็นอยู่ก็จะดีขึ้นเอง”
สะใภ้ใหญ่ตระกูลจางแผดเสียงอย่างโกรธจัด “พี่สะใภ้หลี่ หมายความว่ายังไง? นี่คิดจะไปเดินเส้นทางเดียวกับพวกทุนนิยมเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?”
พี่สะใภ้หลี่ตวาดกลับเสียงดัง “ถุย! แกกล้าพูดจาเลอะเทอะใส่หัวฉันเชียวเหรอ สะใภ้บ้านจาง ถ้าแกยังขืนเที่ยวโยนข้อหาบ้าๆ นี่อีก อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ ลากแกไปคุยกับหัวหน้าหมู่บ้านนะ!”
“ใช่ ถ้าไม่จบเรื่อง เราก็ไปให้หัวหน้าหมู่บ้านช่วยตัดสิน”
“ถูก ถ้าแกไม่ยอมรับ ก็ไปหาหัวหน้าหมู่บ้านกันเดี๋ยวนี้”
พอสะใภ้ใหญ่ตระกูลจางได้ยินว่าจะไปหาหัวหน้าหมู่บ้านก็หน้าซีดลงทันที เพราะหัวหน้าหมู่บ้านกับหัวหน้ากองผลิตไม่เพียงแต่เป็นญาติกัน แต่ความสัมพันธ์ยังแน่นแฟ้นสุดๆ ถ้าไปจริงๆ คนที่เสียเปรียบก็คือเธอเอง
“พวกแกมันพวกไม่ฟังเหตุผล ฉันไม่คุยด้วยแล้ว!” สะใภ้ใหญ่ตระกูลจางลุกขึ้นยืนแล้วเดินบ่นพึมพำจากไป
พอเธอไปแล้ว พี่สะใภ้หลี่ก็หันมาบอกกับซ่งเยวี่ย “เมียเหล่าซาน สิ่งที่เธอพูดน่ะ อย่าเก็บไปใส่ใจเลยนะ”
ซ่งเยวี่ยยิ้มบางๆ แล้วถามว่า “พี่สะใภ้ เมื่อกี้เธอพูดอะไรเหรอคะ? ทำไมฉันไม่ได้ยินอะไรเลย”
ทุกคนต่างพากันหัวเราะออกมา
น้องสะใภ้ของพี่สะใภ้หลี่พูดขึ้น “บรรดาสะใภ้บ้านจางน่ะ ยัยคนนี้แหละที่พาลเกเรไม่มีเหตุผลที่สุด ก็แค่ถือดีว่าตัวเองคลอดลูกชายได้สองคน เลยมีหน้ามีตาในบ้านจางขึ้นมาหน่อย ตอนคลอดสองท้องแรกใหม่ๆ ยัยนี่ไม่กล้าโผล่หน้ามาเจอใครเลยด้วยซ้ำ วันๆ เอาแต่โดนแม่ผัวด่า”
ซ่งเยวี่ยไม่คาดคิดเลยว่าสะใภ้ตระกูลจางคนนี้จะคลอดลูกมาสี่คนแล้ว ผู้หญิงยุคนี้ช่างมีลูกดกกันจริงๆ
พี่สะใภ้หลี่หัวเราะ “นั่นน่ะนับเป็นความสามารถอะไรกัน? ได้ยินมาว่าสะใภ้เล็กบ้านเกาก็เพิ่งคลอดลูกชายอีกคน ตอนนี้ในบ้านมีลูกชายตั้งหกคนแล้ว หลายคนพากันไปถามหาสูตรลับผลิตลูกชายกับแก แกก็บอกว่าจะมีสูตรอะไรที่ไหนล่ะ หลักๆ มันอยู่ที่เมล็ดพันธุ์ดี ดินก็ร่วนซุย ผลผลิตที่ออกมามันก็เลยดีน่ะสิ”
ทุกคนต่างหัวเราะอย่างสนุกสนาน
ซ่งเยวี่ยเองก็ฝืนหัวเราะแก้เก้อไปตามน้ำ แต่ในใจเริ่มรู้สึกประหม่าขึ้นมา
เธอแแต่งงานกับเสิ่นอวิ๋นจิ่นยังไม่ทันไร ถ้าผ่านไปไม่กี่เดือนแล้วยังไม่มีข่าวดี ถึงตอนนั้นสูตรลับสารพัดชนิดคงถูกส่งมาประเคนให้พวกเธอสองคนแน่ๆ
และถ้ายังไม่มีข่าวดีต่อไปเรื่อยๆ เธอกับเขาคงกลายเป็นหัวข้อซุบซิบนินทาหลังมื้ออาหารแน่ๆ
น้องสะใภ้ของพี่สะใภ้หลี่กระซิบว่า “บ้านเกาคลอดลูกชายติดต่อกันตั้งหกคน แบบนี้บ้านเฉียนคงอกแตกตายแน่ๆ สะใภ้เล็กบ้านเฉียน ท้องที่สามนี้ก็ได้ลูกสาวอีกคน ได้ยินว่าช่วงอยู่เดือนแม่ผัวก็ไม่ยอมไปดูแล พอไม่ทันพ้นเดือนก็โดนไล่ให้มาทำงานแล้ว”
“ลูกสาวสามคนแล้วเหรอ? ฉันว่านั่นเป็นเพราะบ้านเฉียนทำเรื่องชั่วไว้เยอะ สมน้ำหน้าแล้วที่ไม่มีวาสนาได้ลูกชาย” สะใภ้เล็กที่อยู่ข้างๆ โพล่งออกมาตรงๆ
“ก็จริง เมื่อก่อนถ้าพวกเขาไม่ทำเรื่องที่ไร้มโนธรรมสิ้นดี ชีวิตเหล่าซานก็คงไม่ต้องลำบากขนาดนี้” พี่สะใภ้หลี่ถอนหายใจออกมา
ซ่งเยวี่ยได้ยินก็เกิดความสนใจขึ้นมาทันที “พี่สะใภ้ ตระกูลเฉียนกับอวิ๋นจิ่นเคยมีเรื่องอะไรกันเหรอคะ?”
พี่สะใภ้หลี่เล่าว่า “ตระกูลเฉียนน่ะไม่ได้มีเรื่องแค่กับอวิ๋นจิ่นหรอก แต่มีเรื่องกับคนทั้งหมู่บ้านเราเลย เมื่อก่อนตอนช่วงสงคราม ตาแก่บ้านเฉียนน่ะเคยเป็นคนขายชาติเชียวนะ”
“ใช่แล้ว หมู่บ้านเราเกือบพังพินาศเพราะเขานั่นแหละ ตอนนั้นปู่ของเสิ่นอวิ๋นจิ่นยังอยู่ ท่านรับคนไว้ดูแลตั้งมากมาย ไม่อย่างนั้นคนในหมู่บ้านจะไม่มีทางปฏิบัติไม่ดีต่ออวิ๋นจิ่นหรอก ปู่ของเขาน่ะมีพระคุณกับพวกเราหลายคนเลยล่ะ” น้องสะใภ้ของพี่สะใภ้หลี่เสริม
ซ่งเยวี่ยถึงได้เข้าใจเสียทีว่าทำไมคนในหมู่บ้านหลายคนถึงดีกับเสิ่นอวิ๋นจิ่น
แม้ว่าบรรพบุรุษของเขาจะเป็นเจ้าของที่ดิน แต่พวกเขาก็ใจกว้างชอบช่วยเหลือคนอื่น นิสัยดี ไม่เพียงแต่ไม่ทำเรื่องชั่วร้ายแต่ยังทำบุญ ผลบุญนั้นจึงคุ้มครองลูกหลาน ทำให้สายเลือดตระกูลเสิ่นยังคงสืบทอดมาได้
“บรรพบุรุษตระกูลเฉียนน่ะมันพวกขายชาติ ตอนนี้เวลาทำงานก็ยังชอบขี้โกงปลิ้นปล้อน หน้าด้านไร้ยางอายที่สุด สะใภ้บ้านเฉียนเองก็นิสัยดุร้าย ยอมเสียเปรียบใครที่ไหนล่ะ ยุวปัญญาชนซ่ง ถ้าเธอไปเจอเข้าก็อยู่ห่างๆ ไว้หน่อยนะ ไม่อย่างนั้นมันจะกลายเป็นประเภทปัญญาชนเจอทหาร พูดด้วยเหตุผลอย่างไรก็ไม่รู้ความ (หมายถึง คนมีการศึกษาต้องไปต่อกรกับคนพาลที่ไม่ฟังเหตุผล)” พี่สะใภ้หลี่เตือน
ซ่งเยวี่ยยิ้มบางๆ “ฉันรู้แล้วค่ะ ขอบคุณนะคะพี่สะใภ้”
ทันทีที่น้องสะใภ้ของพี่สะใภ้หลี่ลุกขึ้นยืน เธอก็ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวพี่สะใภ้หลี่
“พี่สะใภ้ พี่ทาอะไรมาน่ะ ทำไมตัวหอมจัง?”
เธอลองดมดูใกล้ๆ อีกที “หอมจริงๆ ด้วย”
พี่สะใภ้หลี่หัวเราะ “หอมใช่ไหมล่ะ ฉันใช้ครีมบำรุงผิวน่ะ”
ทุกคนต่างพากันดมพิสูจน์ดู และพบว่ามีกลิ่นหอมอ่อนๆ จริงๆ ทั้งที่ตัวซ่งเยวี่ยและพี่สะใภ้หลี่ต่างก็มีกลิ่นนี้
น้องสะใภ้พี่สะใภ้หลี่ถามต่อ “ครีมบำรุงผิวเหรอ พี่ไปเอาของดีขนาดนี้มาจากไหนน่ะ?”
ซ่งเยวี่ยยิ้มพลางอธิบาย “วันก่อนฉันไปขอแบ่งผลไม้และผักมาจากพี่สะใภ้ค่ะ ฉันเลยเอาครีมบำรุงผิวครึ่งกระปุกที่มีอยู่ไปแลกกับพี่สะใภ้ บ้านฉันไม่มีอะไรเลย จะให้มาขอของพี่สะใภ้ไปเปล่าๆ ก็คงไม่ดี”
พอได้ยินดังนั้น น้องสะใภ้พี่สะใภ้หลี่ก็รีบบอกทันที “ยุวปัญญาชนซ่ง คราวหน้าถ้าอยากได้ผักอะไรมาหาฉันได้เลยนะ ทำไมเรื่องดีๆ แบบนี้ฉันไม่เจอเองบ้างนะ?”
ซ่งเยวี่ยหัวเราะ “พี่สะใภ้ อย่าล้อเล่นเลยค่ะ มันจะเป็นเรื่องดีได้ยังไง ถ้าที่บ้านแทบจะไม่มีข้าวกิน ใครเขาจะอยากมาทาของพวกนี้กันล่ะคะ ครีมบำรุงผิวก็แค่ของหายาก แต่เสบียงและผักต่างหากที่เป็นของล้ำค่าจริง”
คำพูดนี้ของซ่งเยวี่ยช่างสละสลวยและได้ใจคนฟังยิ่งนัก ครีมบำรุงผิวน่ะคืออะไร ในหมู่บ้านนี้นอกจากจะหาไม่ได้แล้ว หลายคนยังไม่เคยแม้แต่จะเห็นด้วยซ้ำ ส่วนผักหญ้าพวกนั้นก็มีอยู่ดาษดื่น ทุกครัวเรือนต่างก็มีกันทั้งนั้น
พอซ่งเยวี่ยพูดแบบนี้ ทุกคนจึงรู้สึกว่าผักที่บ้านตัวเองนั้นดีเลิศ และไม่มีใครรู้สึกอิจฉาเรื่องที่เธอเอาครีมบำรุงผิวไปแลกกับพี่สะใภ้หลี่อีกเลย