บทที่ 30 บ้านเดิมของฝ่ายหญิงที่แสนมั่งคั่ง
บทที่ 30 บ้านเดิมของฝ่ายหญิงที่แสนมั่งคั่ง
พี่สะใภ้หลี่รีบเสริมว่า “ผักในสวนปีนี้มีออกจะถมเถไป ของของเธอต่างหากล่ะที่เป็นของดีจริง”
“นั่นน่ะสิ ได้ยินว่าเมื่อวันก่อนที่บ้านเธอเพิ่งจะส่งพัสดุห่อใหญ่มาให้อีกแล้ว ในหมู่บ้านเรานี่คงหาบ้านเดิมที่คอยดูแลเอาใจใส่ลูกสาวได้ดีเท่าบ้านเธอไม่ได้อีกแล้วละ”
“จริงด้วย ยุวปัญญาชนซ่ง ที่บ้านเธอดูแลเธอดีเหลือเกิน เห็นแล้วน่าอิจฉาจริงๆ”
ซ่งเยวี่ยยิ้มบางๆ “ที่บ้านมีฉันเป็นลูกสาวคนเดียว แถมยังเป็นน้องเล็ก บรรดาพี่ชายก็เลยรักและดูแลฉันมากหน่อยค่ะ”
“จะว่าไป ก็เป็นเพราะยุวปัญญาชนซ่งดวงดีด้วยแหละที่เกิดมาดี ในหมู่บ้านแถบนี้ไม่มีเด็กสาวคนไหนจะวาสนาดีเท่าเธออีกแล้ว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ซ่งเยวี่ยก็ได้แต่ยิ้มรับตามน้ำไป
ที่บอกว่าเธอวาสนาดีนั้น หากพูดกันตามตรงก็คือเรื่องจริง เพราะคงไม่ใช่ทุกคนที่จะได้เกิดในครอบครัวแบบนั้น ทว่าตัวเธอเองกลับรักษาโอกาสนั้นไว้ไม่ได้ ดึงดันจะลงมาปฏิบัติงานในชนบท จนตอนนี้ถึงขั้นแต่งงานออกไปแล้ว
“ใครว่าล่ะ? ฉันเห็นที่บ้านของยุวปัญญาชนหม่าก็เขียนจดหมายมาหาบ่อยเหมือนกันไม่ใช่เหรอ” น้องสะใภ้ของพี่สะใภ้หลี่พูดขึ้น
ทุกคนต่างหันไปมองทางหม่าเยี่ยนนีเป็นตาเดียว
พี่สะใภ้หลี่หัวเราะ “นั่นสิ ยุวปัญญาชนหม่าปกติจะเป็นคนเงียบๆ ไม่ค่อยพูดค่อยจา ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นคนซื่อสัตย์ ฉันเห็นวันๆ นอกจากจะตั้งหน้าตั้งตาเก็บแต้มค่าแรงแล้ว ของที่อุตส่าห์เก็บหอมรอมริบได้เธอก็ส่งกลับบ้านหมด เด็กที่รักครอบครัวแบบนี้หาได้ยากนัก ใครได้ไปเป็นสะใภ้ก็นับว่าเป็นวาสนาของบ้านนั้นจริงๆ”
หม่าเยี่ยนนียิ้มตอบ “พี่สะใภ้ ฉันไม่ได้ดีขนาดที่พี่ว่าหรอกค่ะ”
“มีสิ มีแน่นอน บรรดายุวปัญญาชนในหมู่บ้านเราเนี่ย เธอกับยุวปัญญาชนซุนถือว่าซื่อสัตย์ที่สุดแล้ว ส่วนยุวปัญญาชนซ่งเมื่อก่อนน่ะเหมือนพวกอันธพาลไม่มีผิด แต่พอแต่งงานไปแล้วดูจะสุขุมขึ้นเยอะทีเดียว
ก็นั่นแหละนะ โบราณว่าผู้หญิงเราน่ะต้องรีบแต่งงาน พอแต่งออกไปแล้วก็จะเปลี่ยนเป็นคนละคนทันที” ป้าสะใภ้หวังที่นั่งข้างพี่สะใภ้หลี่พูดพร้อมหัวเราะ
ซ่งเยวี่ยเหลือบมองป้าสะใภ้หวังแวบหนึ่ง ก่อนจะมองไปทางหม่าเยี่ยนนี แล้วเธอก็เข้าใจในทันที
ลูกชายของป้าสะใภ้หวังที่ชื่อหวังเอ้อร์หู่เองก็ถึงวัยที่ต้องแต่งงานแล้ว ตระกูลหวังถือเป็นบ้านใหญ่ที่มีหน้ามีตาในหมู่บ้าน มาตรฐานจึงค่อนข้างสูง เลือกแล้วเลือกอีกอยู่นั่นเอง
ดูท่าว่าป้าสะใภ้หวังคงจะกำลังเล็งหม่าเยี่ยนนีไว้ให้ลูกชายเสียแล้ว
พี่สะใภ้หลี่ดูออกทันที จึงพูดหยั่งเชิงหม่าเยี่ยนนีพร้อมรอยยิ้ม “ยุวปัญญาชนหม่าของพวกเราน่ะสวยเหมือนดอกไม้ป่า ไม่รู้บ้านไหนจะโชคดีได้แม่ศรีเรือนแบบนี้ไปครองเนอะยายหวัง แกว่าไหม?”
ป้าสะใภ้หวังยิ้มกว้างพลางถาม “ยุวปัญญาชนหม่า วางแผนจะแต่งงานเมื่อไรล่ะจ๊ะ?”
พอได้ยินคำถาม หม่าเยี่ยนนีก็ก้มหน้าตอบด้วยความขัดเขิน “เรื่องแต่งงานสำหรับฉันมันยังเร็วไปค่ะ ตอนนี้ฉันยังไม่ได้คิดเรื่องพวกนี้เลย”
“ยังไม่ได้คิดเหรอ? แต่มันไม่เร็วแล้วนะ ผู้หญิงเราน่ะจะปล่อยให้เวลาล่วงเลยไม่ได้ ถึงวัยไหนก็ควรทำเรื่องที่ควรทำ วาสนาเนื้อคู่น่ะเป็นสิ่งที่รอไม่ได้หรอกนะ” พี่สะใภ้หลี่พูดเกลี้ยกล่อม “รวมถึงยุวปัญญาชนซุนด้วยนะ เธอก็อายุไม่น้อยแล้ว รีบๆ ตัดสินใจเข้าล่ะ”
ซ่งเยวี่ยได้ยินแล้วก็ได้แต่คิดในใจว่า ยุคสมัยนี้ถ้าไม่เร่งเรื่องมีลูกก็เร่งเรื่องแต่งงาน ตราบใดที่เป็นคนก็คงหนีปัญหานี้ไม่พ้นจริงๆ
ซุนเชี่ยนยังคงรักษาท่าทีเฉยเมยเหมือนเช่นเคย “รู้แล้วค่ะ”
ซ่งเยวี่ยเหลือบมองซุนเชี่ยนครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเดินตรงเข้าไปหาเธอทันที
“ซุนเชี่ยน เราไปคุยกันหน่อยเถอะ”
เธอเรียกอีกฝ่ายให้ลุกขึ้นมาตรงๆ
ทันทีที่ซุนเชี่ยนลุกขึ้น สีหน้าของหม่าเยี่ยนนีก็ดูแย่ลงไปอีก
มือของเธอกำหมัดแน่น ในใจเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง
ซ่งเยวี่ยหมายความว่ายังไงกันแน่? ตั้งใจจะฉีกหน้าเธอต่อหน้าคนเยอะแยะแบบนี้หรือไง? ใครๆ ก็รู้ว่าเมื่อก่อนพวกเธอสองคนสนิทกันที่สุด แต่ตอนนี้ไม่เพียงแต่จะไม่สนใจไยดีเธอเท่านั้น ยังเรียกซุนเชี่ยนออกไปต่อหน้าต่อตาอีกด้วย
หม่าเยี่ยนนียิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ แต่เธอก็ไม่กล้าเข้าไปหาเรื่องซ่งเยวี่ยก่อน เพราะอย่างไรเสียตอนนี้เธอก็ยังติดหนี้ซ่งเยวี่ยอยู่ไม่น้อย
ซุนเชี่ยนเดินตามซ่งเยวี่ยลุกขึ้นไป ทั้งคู่เดินเลียบไปตามริมแม่น้ำจนรอบข้างเกือบจะไม่มีคนแล้ว
สายลมเย็นสดชื่นริมแม่น้ำพัดผ่านมาเป็นระยะ ช่วยให้ทั้งสองคนรู้สึกคลายความร้อนลงไปได้บ้าง
ซ่งเยวี่ยถามว่า “ได้ยินมาว่าช่วงนี้เธอสนิทสนมกับหลี่เว่ยหมินมากเหรอ?”
ซุนเชี่ยนหยุดฝีเท้าลง เธอเหลือบมองซ่งเยวี่ยแล้วพูดขึ้น “ในหมู่บ้านนี้ไม่มีความลับจริงๆ ด้วยนะ ข่าวของเธอนี่ไวใช้ได้เลย”
“หมู่บ้านเรามียุวปัญญาชนอยู่แค่ไม่กี่คน เมื่อเทียบกับเด็กสาวในหมู่บ้านแล้ว ยุวปัญญาชนย่อมได้รับความสนใจมากกว่า มีดวงตาหลายคู่คอยจับจ้องพวกเราอยู่ ใครทำอะไร เรื่องดีๆ ไม่ค่อยมีคนพูดถึงหรอก แต่เรื่องไม่ดีน่ะลือกันไปไกลถึงพันลี้ อีกอย่าง ทางครอบครัวตระกูลหลี่เองก็อาจจะมองเรื่องนี้เป็นเกียรติเป็นศรี เพราะฉะนั้นถ้าเธอไม่อยากให้ใครรู้ มันย่อมเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว” ซ่งเยวี่ยพูดความจริง
ซุนเชี่ยนเพียงแต่ขานรับ “อืม” คำเดียว แล้วก็ไม่มีบทสนทนาอื่นต่อ
“ทำไมเธอถึงเลือกที่จะอยู่ที่นี่ล่ะ?” ซ่งเยวี่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ “เมื่อไม่กี่วันก่อน เธอยังเตือนฉันอยู่เลยว่าถ้าแต่งงานไปแล้วคิดจะจากไปมันคงไม่ง่ายเหมือนเดิม”
ซุนเชี่ยนเพิ่งจะพูดเรื่องนี้กับเธอไปหยกๆ แต่ตอนนี้เจ้าตัวกลับจะทำเสียเอง
ทั้งคู่ยืนเผชิญหน้ากันอยู่อย่างนั้น
หลังจากนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ซุนเชี่ยนก็พูดขึ้น “เมื่อสองวันก่อนที่บ้านส่งจดหมายมาบอกฉันว่า ฉันไม่มีทางได้กลับไปอีกแล้ว”
ความเศร้าที่ร้ายแรงที่สุดคือความหวังที่ดับสิ้นลง ซึ่งในตอนนี้เธอก็คงรู้สึกเช่นนั้น
ซ่งเยวี่ยขมวดคิ้ว เธอไม่คาดคิดเลยว่าการเปลี่ยนแปลงของซุนเชี่ยนจะมีสาเหตุมาจากเรื่องนี้
ในเมื่อไร้สิ้นความหวัง ซุนเชี่ยนย่อมต้องหาผู้ชายสักคนในหมู่บ้านนี้เป็นที่พึ่งพิง เพราะวัยเยาว์ของผู้หญิงนั้นแสนสั้น หากเธอยังไม่รีบแต่งงาน ไม่ช้าก็เร็วคงต้องถูกผู้คนนินทาว่าร้ายอย่างแน่นอน
ซ่งเยวี่ยรีบปลอบ “ตอนนี้กลับไม่ได้ ก็ไม่ได้แปลว่าวันหน้าจะกลับไม่ได้นี่นา”
ซุนเชี่ยนมองซ่งเยวี่ยพลางส่ายหน้า “ตอนนี้ยังไม่ได้กลับ อนาคตยิ่งไม่มีโอกาส ตอนนี้สถานการณ์ข้างนอกเป็นยังไงเธอก็น่าจะรู้ งานในเมืองมันหายากขนาดไหน
อย่าว่าแต่บ้านฉันจะมีตำแหน่งว่างหรือเปล่าเลย ต่อให้มี เขาก็ต้องเก็บไว้ให้พี่ชายน้องชายของฉัน ไม่มีทางตกมาถึงมือฉันหรอก เพราะฉะนั้นฉันต้องรีบวางแผนเพื่อตัวเอง”
เธอพูดถึงการตัดสินใจของตัวเองด้วยน้ำเสียงเย็นชาและเด็ดขาด
ในชั่วพริบตานั้น ซ่งเยวี่ยรู้สึกปวดใจแทนซุนเชี่ยนผู้เย็นชาคนนี้เหลือเกิน ทุกการตัดสินใจที่เธอเลือกนั้นล้วนผ่านการคิดมาอย่างรอบคอบ แต่ในขณะเดียวกันมันก็เป็นทางเลือกที่เกิดจากการถูกบีบคั้นจนไร้ทางเลี่ยง
“ฉันรู้ว่าตอนนี้ตำแหน่งงานในเมืองมันมีไม่มากจริงๆ แต่ปัญหานี้ไม่ช้าก็เร็วรัฐบาลจะต้องแก้ไข ทางการคงไม่ปล่อยไว้อย่างนี้แน่ๆ” ซ่งเยวี่ยไม่กล้าเปิดเผยข้อมูลอนาคตมากเกินไป จึงพูดจาเลี่ยงๆ อย่างมีนัย
ซุนเชี่ยนส่ายหน้าอีกครั้ง “ด้วยอายุขนาดนี้และด้วยครอบครัวของฉัน ฉันไม่มีต้นทุนพอที่จะลงเดิมพันใดๆ ทั้งนั้น ซ่งเยวี่ย ฉันไม่เหมือนเธอ ฉันไม่มีที่พึ่งพิงมากมายเท่าที่เธอมี”
ซ่งเยวี่ยมองไปรอบๆ ก่อนจะถามด้วยเสียงแผ่วเบา “แล้วเธอชอบหลี่เว่ยหมินหรือเปล่า?”
ซุนเชี่ยนชะงักไป เธอไม่คิดว่าซ่งเยวี่ยจะถามออกมาเช่นนี้ “จะชอบหรือไม่ชอบ เขาคือคนที่เหมาะสมที่สุดแล้ว”
สิ่งที่เธอมองคือฐานะของตระกูลหลี่ในหมู่บ้าน อีกทั้งเธอยังสามารถอาศัยบารมีตระกูลหลี่เพื่อไปเรียนวิชาแพทย์ได้ ซึ่งนั่นจะทำให้เธอมีวิชาชีพติดตัวไว้ทำมาหากินในอนาคต
ซ่งเยวี่ยรีบพูดขึ้นทันที “ถ้าเธอไม่ได้ชอบเขา ก็อย่าไปคบกับเขาเลย ถ้าจะแต่งงานก็ควรเลือกคนที่เหมาะสมจริงๆ เขาไม่เหมาะสมกับเธอ”
เมื่อได้ยินดังนั้น ซุนเชี่ยนก็ยิ้มออกมา “คำพูดนี้ออกมาจากปากเธอฟังดูตลกดีนะ เพราะจะว่าไป สามีของเธอน่ะก็เพิ่งจะแย่งเขามาแบบส่งเดชไม่ใช่เหรอ”
ซ่งเยวี่ย: “...”
สามีคนนี้ของเธอถูกชิงมาแบบส่งเดชจริงๆ นั่นแหละ แต่นี่มันไม่เหมือนกันนี่นา! ในกรณีของเธอน่ะ ถือว่าเธอได้กำไรชัดๆ
แต่ถ้าซุนเชี่ยนแต่งกับหลี่เว่ยหมินละก็ ไม่ใช่เรื่องได้กำไรแน่ แต่จะเป็นการขาดทุนย่อยยับในภายหลังเสียมากกว่า!