บทที่ 31 รักสามเส้าเริ่มต้นขึ้นแล้ว
บทที่ 31 รักสามเส้าเริ่มต้นขึ้นแล้ว
ซ่งเยวี่ยจับมือซุนเชี่ยนแล้วพูดว่า “ทุกคนคงคิดว่าสามีคนนี้ฉันไปแย่งชิงเขามาส่งเดช แต่เพชรแท้อย่างเสิ่นอวิ๋นจิ่นนั้นไว้ใจได้ในเรื่องนิสัยใจคอ แค่ข้อนี้ข้อเดียว ที่ฉันแย่งเขามาก็ถือว่าคุ้มค่าและไม่เสียเปรียบเลยสักนิด
แต่เธอไม่เหมือนกับฉัน เธอต้องดูให้ดีๆ นะ บางคนเราไม่อาจมองเห็นตัวตนที่แท้จริงได้เพียงแค่รูปลักษณ์ภายนอก แต่ต้องดูที่เนื้อแท้ของหัวใจและนิสัยใจคอของเขาด้วย
การแต่งงานเป็นเรื่องของทั้งชีวิต จะมักง่ายไม่ได้เด็ดขาด ตัวฉันเองเกือบจะเดินหลงทางผิดไปแล้ว ถึงได้มาเตือนเธอว่าต้องรอบคอบให้มากที่สุด”
ซุนเชี่ยนนึกไม่ถึงว่าซ่งเยวี่ยในตอนนี้จะกลายเป็นคนที่ดูเป็นผู้ใหญ่และมีความคิดอ่านลึกซึ้งได้ถึงขนาดนี้
คำพูดเหล่านี้เมื่อหลุดออกมาจากปากของซ่งเยวี่ย ก็ทำเอาเธอถึงกับตกตะลึงไปเลยทีเดียว
“คำพูดพวกนี้ไม่เหมือนเป็นคำพูดที่หลุดมาจากปากเธอเลยจริงๆ” ซุนเชี่ยนพูด
ซ่งเยวี่ยเงยหน้าขึ้น “จากกันสามวันย่อมต้องดูใหม่ นับประสาอะไรกับฉันล่ะ ผ่านเรื่องราวมามาก ความรู้ความเข้าใจก็ย่อมมากขึ้นตามไปด้วย ถ้าเธอเชื่อฉัน ก็อย่าเพิ่งเข้าไปคลุกคลีกับหลี่เว่ยหมินให้มากนัก คอยสังเกตเขาให้ละเอียดก่อน แล้วค่อยตัดสินใจ”
เธอให้คำแนะนำด้วยความจริงใจ
เมื่อซุนเชี่ยนเห็นท่าทางจริงจังของซ่งเยวี่ย เธอก็พยักหน้าตอบรับ “ฉันเข้าใจแล้ว เรื่องที่เธอพูดฉันจะจำไว้”
เมื่อเห็นซุนเชี่ยนรับฟัง ซ่งเยวี่ยก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง
ท้องฟ้ามืดสนิทจนมองแทบไม่เห็นทางแล้ว ทั้งสองคนจึงเตรียมตัวแยกย้ายกันกลับ ทว่าในจังหวะที่เดินผ่านป่า ก็ได้ยินเสียงผู้หญิงสะอื้น
ทั้งสองคนสบตากันแล้วนิ่งเงียบลงทันที
“โจวเหวิน ฉันท้องแล้ว นายจะให้ฉันทำยังไง? ไหนนายบอกว่ามันจะไม่ท้องไงล่ะ?”
ซ่งเยวี่ยและซุนเชี่ยนต่างพากันตกใจ
ทั้งคู่แอบมองไปทางป่า เห็นเงาร่างสองร่างรางๆ ดูท่าคนทั้งสองคงนึกไม่ถึงว่าดึกดื่นเช่นนี้จะมีใครผ่านมาในที่เปลี่ยวๆ เพื่อแอบฟังบทสนทนา
น้ำเสียงของโจวเหวินฟังดูทุ้มต่ำและเจือไปด้วยการอ้อนวอนระคนบอกเล่าความลำบาก “ซิ่งเอ๋อร์ ขอเวลาให้ฉันอีกสองสามวันได้ไหม? เธอก็รู้ว่าที่บ้านฉันไม่ยอมให้เราคบกัน ตอนนี้ที่บ้านกำลังจะบังคับให้ฉันหมั้นกับหวังซานซานอยู่แล้ว
เธออย่าเพิ่งร้อนใจไปเลย เรื่องนี้ฉันต้องหาทางออกได้แน่ๆ”
ซิ่งเอ๋อร์ร้องไห้หนักกว่าเดิม “จะหาทางออกยังไง? เมื่อไรจะจัดการได้ อีกไม่กี่วันท้องฉันก็ต้องโตขึ้นมา ถึงตอนนั้นฉันจะทำยังไง? จะให้ฉันเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?
เป็นนายเองที่บอกว่าอยากอยู่กับฉัน ฉันถึงยอมมอบกายให้เธอ แต่ตอนนี้พอท้องโตขึ้นมา นายก็จะทิ้งฉันแล้วงั้นเหรอ?”
โจวเหวินพยายามปลอบประโลม “ฉันไม่เคยคิดจะทิ้งเธอ ขอเวลาให้ฉันอีกสองสามวัน ฉันจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย กลับไปวันนี้ฉันจะคุยกับที่บ้านทันที ฉันไม่ได้โกหกเธอจริงๆ นะ”
ซิ่งเอ๋อร์ร้องไห้พลางตัดพ้อ “เด็กในท้องคนนี้ก็คือเลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลโจว ถ้าพวกนายไม่ต้องการฉัน ฉันจะไปผูกคอตายใต้ต้นหลิวใหญ่หน้าหมู่บ้าน ให้ทุกคนรู้ไปเลยว่าตระกูลโจวบีบคั้นฉันจนตาย ในเมื่อฉันไม่มีหน้าจะอยู่แล้ว ฉันก็จะไม่ยอมให้พวกนายได้อยู่อย่างสงบสุขเหมือนกัน!”
“ซิ่งเอ๋อร์ เธอวางใจเถอะ กลับบ้านไปฉันจะคุยกับที่บ้านทันที ฉันจะอยู่กับเธอคนเดียวแน่นอน” โจวเหวินพยายามปลอบใจอยู่นาน
ซ่งเยวี่ยและซุนเชี่ยนพากันย่องเบาๆ ตลอดทางจนเดินกลับมาถึงบริเวณต้นหลิวใหญ่
เมื่อมาถึงจุดที่มีผู้คนพลุกพล่าน ทั้งคู่ถึงได้กล้าถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความรู้สึกราวกับยกภูเขาออกจากอก
ทั้งสองสบตากัน
“เรื่องวันนี้ห้ามพูดออกไปนะ”
“เรื่องวันนี้ห้ามบอกใครเด็ดขาด”
ในจุดนี้ ทั้งสองคนมีความคิดเห็นที่ตรงกันอย่างน่าประหลาด
ซ่งเยวี่ยและซุนเชี่ยนหลุดขำออกมาพร้อมกัน
“คนบ้านเธอมาตามแล้ว ฉันไม่รั้งเธอไว้แล้วล่ะ” ซุนเชี่ยนโบกมือลาพร้อมรอยยิ้มก่อนจะเดินจากไป
พอซ่งเยวี่ยหันกลับมา ก็เห็นเสิ่นอวิ๋นจิ่นยืนรอเธออยู่เงียบๆ ทางด้านหลัง
“กลับบ้านกันไหม?”
ซ่งเยวี่ยพยักหน้า “อื้ม ไปกันเถอะ”
ใต้ต้นหลิวใหญ่เหลือคนอยู่ไม่มากนัก ซ่งเยวี่ยกับเสิ่นอวิ๋นจิ่นเดินมุ่งหน้ากลับบ้านไปตามทาง ระหว่างทางมีลมพัดมาเบาๆ ทั้งคู่เดินตามกันไปคนละก้าว โดยมีแสงจันทร์ทอดยาวให้เงาของพวกเขาดูยืนยาวออกไป
ซ่งเยวี่ยหยุดชะงักพลางแหงนมองดวงจันทร์บนท้องฟ้า ในสมัยก่อนการสัญจรนั้นช้า ชั่วชีวิตหนึ่งจึงเพียงพอที่จะรักคนได้เพียงคนเดียว คำพูดนี้เป็นความจริงแท้แน่นอน
ในยุคสมัยที่บริสุทธิ์และเรียบง่ายเช่นนี้ แม้การคมนาคมจะไม่สะดวกสบายและทุกอย่างดูจะดำเนินไปอย่างล่าช้า แต่ผู้คนกลับมีความซื่อตรง และความรู้สึกที่มีให้กันก็ช่างบริสุทธิ์จริงใจ
เมื่อเสิ่นอวิ๋นจิ่นเห็นซ่งเยวี่ยหยุดเดิน เขาจึงถามว่า “มีอะไรหรือเปล่า?”
ซ่งเยวี่ยส่ายหน้า “ไม่มีอะไรหรอก แค่รู้สึกว่าดวงจันทร์วันนี้สวยมากน่ะ”
เสิ่นอวิ๋นจิ่นเงยหน้ามองดวงจันทร์บนฟ้าเช่นกัน “ดวงจันทร์ที่นี่ก็เป็นแบบนี้เสมอ”
ตอนที่เขาเพิ่งมาถึงที่นี่ใหม่ๆ เขาก็เคยนั่งมองดวงจันทร์เพียงลำพัง และเคยจินตนาการว่าดวงจันทร์ในเมืองใหญ่นั้นจะดวงโตและกลมมนกว่านี้หรือไม่?
หลังจากซ่งเยวี่ยและเสิ่นอวิ๋นจิ่นกลับถึงบ้าน พวกเขาก็เตรียมตัวล้างหน้าล้างตา
เมื่อซ่งเยวี่ยล้างหน้าเสร็จ เสิ่นอวิ๋นจิ่นก็จัดเตรียมน้ำล้างเท้าไว้ให้เธอเรียบร้อยแล้ว
ซ่งเยวี่ย: “...”
การกระทำของเสิ่นอวิ๋นจิ่นทำเอาเธอถึงกับอึ้งไปเลย
ซ่งเยวี่ยเอ่ยเตือนเขาว่า “คุณไม่ต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้”
เสิ่นอวิ๋นจิ่นอธิบายว่า “นี่เป็นสิ่งที่ผมควรทำ ในบ้านหลังนี้เป็นคุณที่ดูแลจัดการเสียเป็นส่วนใหญ่ ผมทำอย่างอื่นไม่ค่อยเป็น ทำเป็นแต่งานที่ต้องใช้แรงพวกนี้นี่แหละ”
ซ่งเยวี่ยฟังแล้วก็ไม่รู้จะพูดอย่างไรดี
เสิ่นอวิ๋นจิ่นเป็นผู้ชายที่ใส่ใจคนอื่นมากจริงๆ ในอนาคตถ้าใครได้แต่งงานกับเขา ก็คงจะโชคดี มีความสุขมากแน่ๆ
จู่ๆ ซ่งเยวี่ยก็นึกถึงช่วงเวลาเรียนมหาวิทยาลัยขึ้นมาได้ เธอจึงถามเขาว่า “จริงสิ ฉันจำได้ว่าเมื่อก่อนคุณก็อ่านหนังสือมาไม่น้อย คุณเคยคิดอยากจะไปสอบเข้ามหาวิทยาลัยบ้างไหม?”
เสิ่นอวิ๋นจิ่นได้ยินดังนั้นก็ชะงักไป เขาหมุนตัวกลับมามองซ่งเยวี่ยด้วยสายตาที่ไม่อยากจะเชื่อ
เห็นเขาเงียบไป ซ่งเยวี่ยจึงถามย้ำอีกครั้ง “คุณไม่เคยคิดอยากจะไปเรียนมหาวิทยาลัยเลยเหรอ?”
เสิ่นอวิ๋นจิ่นเงยหน้าขึ้นมาทันที “คนที่มีภูมิหลังแบบผม จะไปมีสิทธิ์เรียนมหาวิทยาลัยได้ยังไงกัน”
ซ่งเยวี่ยนึกขึ้นได้ เสิ่นอวิ๋นจิ่นกับเธอนั้นต่างกันโดยสิ้นเชิง ในยุคสมัยนี้ ภูมิหลังและสถานะทางครอบครัวคือสิ่งที่จะตัดสินว่าคนคนหนึ่งจะดีหรือร้ายในสายตาสังคม
“บางทีตอนนี้อาจจะยังไม่ได้ แต่ในอนาคตทุกอย่างจะต้องดีขึ้น ขนมปังย่อมต้องมี ทุกสิ่งทุกอย่างจะต้องมีเช่นกัน (หมายถึง วันข้างหน้าจะมีความสุขสมบูรณ์)”
เสิ่นอวิ๋นจิ่นมองดูรอยยิ้มของซ่งเยวี่ย แล้วพลอยได้รับแรงบันดาลใจไปด้วย “อื้ม ขนมปังย่อมต้องมี ทุกสิ่งทุกอย่างจะต้องมีเช่นกัน”
หลังจากจัดการธุระส่วนตัวเสร็จ ซ่งเยวี่ยก็นั่งอ่านหนังสืออยู่ครู่หนึ่ง เสิ่นอวิ๋นจิ่นเองก็ยังไม่รีบนอน เขาหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านเป็นเพื่อนเธอ ทั้งสองคนต่างแลกเปลี่ยนหนังสือที่สะสมไว้ให้กันและกัน เพียงชั่วพริบตา ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ดูเหมือนจะใกล้ชิดสนิทสนมกันมากขึ้นกว่าเดิม
เช้าวันต่อมา เมื่อซ่งเยวี่ยตื่นขึ้น เสิ่นอวิ๋นจิ่นก็ทำอาหารเช้าไว้รอแล้ว แม้จะเป็นเพียงโจ๊ก แต่นั่นก็นับว่าดีแล้ว
ซ่งเยวี่ยกินโจ๊กไปสองสามคำ ก็เก็บข้าวของออกไปทำงาน
พอถึงนา ซุนเชี่ยนก็รีบเข้ามาหาทันที “เดี๋ยวระวังตัวหน่อยนะ หวังซานซานกำลังอารมณ์ไม่ดีอยู่”
ซ่งเยวี่ยเหลือบมองซุนเชี่ยน “เพราะเรื่องงานหมั้นของเธอพังงั้นเหรอ?”
เมื่อคืนนี้ พวกเธอทั้งสองคนบังเอิญไปแอบได้ยินมาพอดีว่า โจวเหวินจะต้องแต่งงานกับซิ่งเอ๋อร์
“ประมาณนั้นแหละ”
ซ่งเยวี่ยถามต่อ “โจวเหวินคนนี้ ทำไมฉันถึงจำเขาไม่ได้เลยล่ะ?”
เธอจำไม่ได้ว่ามีตัวละครตัวนี้อยู่ในหัวเลย ในยุคสมัยแบบนี้ เขากลับกล้าแอบไปทำผู้หญิงท้องลับหลังเสียได้ แต่ยังดีที่เขาไม่คิดจะเบี้ยวไม่รับผิดชอบ
“เดิมทีพวกเขาก็อยู่ที่หมู่บ้านข้างๆ เพิ่งจะย้ายมาเมื่อไม่นานมานี้เอง โจวเหวินหน้าตาหล่อเหลาเอาการ ได้ยินว่าพอผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายพบหน้ากัน หวังซานซานก็ตกลงทันที” ซุนเชี่ยนซึ่งพักอยู่ที่บ้านพักยุวปัญญาชนย่อมรู้ข่าวและความเคลื่อนไหวในหมู่บ้านเป็นอย่างดี
ซ่งเยวี่ยพยักหน้า “ที่แท้การเกิดมาหน้าตาดีนี่มันก็ทำให้ทำอะไรตามใจชอบได้จริงๆ สินะ”
เพียงเพราะเขาหน้าตาดี เขาจะไปรังแกสร้างความเดือดร้อนให้ลูกสาวบ้านอื่นอย่างไรก็ได้งั้นหรือ?
เธอไม่ใช่คนหัวโบราณอะไร ทว่าในยุคสมัยนี้ ชื่อเสียงของผู้หญิงนั้นสำคัญมาก โจวเหวินคนนี้กลับทำผู้หญิงท้องขึ้นมาเงียบๆ เสียได้ หากทั้งสองคนไม่แต่งงานกันขึ้นมา เรื่องนี้จะจบลงอย่างไร?