บทที่ 32 ทะเลาะกันอีกแล้ว
บทที่ 32 ทะเลาะกันอีกแล้ว
ซุนเชี่ยนยิ้มออกมา “หม่าเยี่ยนนีกลับมาแล้ว วันนี้พวกเราต้องไปทำงานกลุ่มเดียวกับหลิวเจียด้วยนะ”
ซ่งเยวี่ย: “...”
เธอถึงกับพูดไม่ออกพลางกลอกตา “สงสัยวันนี้ตอนออกจากบ้านฉันคงลืมดูฤกษ์ดูยามแน่ๆ”
ทำไมยิ่งไม่อยากเจอใคร ก็ยิ่งต้องมาเจอกันด้วยนะ?
“เอาเถอะน่า ยังไงก็อยู่กองผลิตเดียวกัน ก้มหน้าก็เจอเงา เงยหน้าก็เจอตัว” ซุนเชี่ยนจูงมือซ่งเยวี่ยเดินเข้าไป
หลิวเจียและหม่าเยี่ยนนีมาถึงกันแล้ว เมื่อรู้ว่าพวกเธอสี่คนถูกจัดให้อยู่กลุ่มเดียวกัน ใบหน้าของหลิวเจียก็ประดับไปด้วยรอยยิ้มหวานอยู่ตลอดเวลา
ส่วนในใจของหม่าเยี่ยนนีนั้นสุมไปด้วยเพลิงโทสะ เพียงแต่ไม่มีที่ให้ระบายออกมาเท่านั้น
วันนี้พี่สะใภ้หลี่มอบหมายให้พี่สะใภ้รองหลี่ซึ่งเป็นน้องสะใภ้ของเธอเป็นคนดูแลพวกเธอทำงาน
พี่สะใภ้รองหลี่เห็นซ่งเยวี่ยแต่งตัวมิดชิดก็ยิ้มพลางหยอกล้อ “คนเรานี่นะ ยิ่งสวยก็ยิ่งรักสวยรักงาม ยิ่งรักสวยรักงามก็ยิ่งสวย ดูเอาเถอะ ในบรรดาพวกเราจะมีใครเหมือนยุวปัญญาชนซ่งบ้างที่ป้องกันตัวแน่นหนาขนาดนี้ มิน่าเล่า ยุวปัญญาชนซ่งถึงได้สวยขนาดนี้”
เวลาซ่งเยวี่ยออกจากบ้าน ถ้าไม่แต่งหน้า เธอก็ต้องสวมหมวกและพันผ้าพันคอ พูดง่ายๆ คือเธอจะไม่ยอมปล่อยให้ผิวพรรณต้องสัมผัสกับแดดลมภายนอกโดยตรงเด็ดขาด
ซ่งเยวี่ยยิ้มตอบ “สวยไปจะมีประโยชน์อะไรล่ะคะ ถ้าเลือกได้ ฉันก็อยากมีร่างกายที่แข็งแรงเหมือนพี่สะใภ้รองหลี่บ้าง ร่างกายคือต้นทุนของทุกสิ่งนะคะ ดูฉันสิ มีแต่โรคภัยไข้เจ็บรุมเร้า ใครไม่เป็นเองคงไม่รู้หรอกว่ามันทรมานแค่ไหน”
พี่สะใภ้รองหลี่ได้ยินดังนั้นก็หัวเราะ “อย่ามาพูดเล่นหน่อยเลย ถ้าเธอมาสลับร่างกับฉัน เหล่าซานก็ขาดทุนแย่สิ”
ทุกคนต่างพากันหัวเราะ
หม่าเยี่ยนนีแอบชำเลืองมองซ่งเยวี่ยอยู่หลายครั้ง แต่ไม่กล้าพูดกับเธอ
ส่วนหลิวเจียมองไปที่หมวกของซ่งเยวี่ยแล้วถาม “หมวกของเธอสวยจังเลย ซื้อมาจากในเมืองเหรอ?”
ความรู้สึกที่ซ่งเยวี่ยมีต่อหลิวเจียนั้นเรียกได้ว่าซับซ้อนและลึกซึ้งเกินบรรยาย
ใจหนึ่งเธอก็ไม่อยากจะคุยกับแม่นางเอกโลกสวยคนนี้ แต่อีกใจก็อดไม่ได้ที่จะให้ความสนใจ อย่างไรเสีย ก็ใช่ว่าทุกคนจะมีรัศมีนางเอกคุ้มตัวเสียเมื่อไร
“หมวกใบนี้ฉันซื้อมาจากแถวบ้านน่ะ ในตัวตำบลตอนนี้น่าจะมีวางขายแล้วเหมือนกัน” ซ่งเยวี่ยถอดหมวกออกแล้วส่งให้หลิวเจียดู
“สวยจริงๆ ด้วย” หลิวเจียประคองหมวกไว้ในมือพลางเอ่ยชมด้วยความอิจฉา
“ไม่ใช่แค่หมวกหรอกที่สวย ของใช้ทุกอย่างของยุวปัญญาชนซ่งน่ะ มีชิ้นไหนบ้างที่ไม่ใช่ของดี?” พี่สะใภ้รองหลี่พูดพร้อมรอยยิ้ม
“นั่นมันแน่นอนอยู่แล้วล่ะ ใครใช้ให้เธอมีพ่อแม่ที่ดีกันล่ะ” เสียงที่ไม่เข้าพวกของหวังซานซานดังแทรกขึ้นมา
ทุกคนหันไปมองทางหวังซานซาน เห็นได้ชัดว่าวันนี้เธอตั้งใจแต่งตัวมาเป็นพิเศษ สวมกางเกงสีแดงตัวใหม่กับเสื้อลายดอกสีเขียว ดูแล้วช่างสดใสรับมงคลเสียเหลือเกิน
ซ่งเยวี่ยเห็นสภาพเธอแล้วก็แทบจะหลุดขำออกมา การจับคู่สีแดงตัดกับสีเขียวอย่างฉูดฉาดแสบตาขนาดนี้ ช่างเป็นอาหารตาที่รุนแรงเสียจริง
ไม่รู้ว่าเส้นประสาทส่วนไหนของหวังซานซานที่ผิดปกติไป ถึงได้แต่งตัวจัดจ้านได้ขนาดนี้
ซุนเชี่ยนมองซ่งเยวี่ยด้วยความไม่เข้าใจ ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงยังหัวเราะออกมาได้ในเวลาแบบนี้ ทั้งที่หวังซานซานมาหาเรื่อง
คราวก่อนทั้งคู่ก็เคยมีเรื่องผิดใจกันมาแล้ว วันนี้คงตั้งใจมาหาเรื่องแน่ๆ
หวังซานซานพอเห็นซ่งเยวี่ยหัวเราะออกมาก็ยิ่งเดือดดาล “ซ่งเยวี่ย เธอหัวเราะอะไร?”
ซ่งเยวี่ยเอียงคอพลางยิ้มน้อยๆ “เปล่านี่”
หวังซานซานถลึงตาใส่ “เธอโกหก เธอแอบหัวเราะเยาะฉันอยู่ใช่ไหม?”
ซ่งเยวี่ยส่ายหน้าปฏิเสธ “ฉันเปล่านะ อย่าพูดไปเรื่อยสิ ฉันเพิ่งออกมาจากบ้าน จะไปรู้ได้ยังไงว่าเธอเป็นอะไร?”
ที่เธอพูดคือความจริงล้วนๆ บ้านที่เธอพักอยู่นั้นค่อนข้างห่างไกลจากบ้านคนอื่น ข่าวสารต่างๆ จึงค่อนข้างเข้าถึงได้ช้า
หวังซานซานมองรอยยิ้มบนหน้าซ่งเยวี่ยแล้วยิ่งรู้สึกเหมือนไฟสุมทรวง
เธอต้องรู้เรื่องแล้วแน่ๆ!
“ซ่งเยวี่ย คนอื่นจะหัวเราะเยาะฉันก็ช่างเถอะ แต่คนอย่างเธอมีหน้าอะไรมาหัวเราะเยาะฉัน? เธอมันก็แค่พวกผู้หญิงไร้ยางอายที่วิ่งไล่ตามเฉินเหวินปิน แต่เขาไม่เอา เป็นแค่รองเท้าขาดๆ ที่คนอื่นเขาเขี่ยทิ้งแล้วแท้ๆ” หวังซานซานเริ่มเปิดฉากด่าทออย่างรุนแรง
ซ่งเยวี่ยได้ยินดังนั้นก็กลอกตาด้วยความเอือมระอา “เธอเป็นโรคจิตหรือเปล่า?”
หม่าเยี่ยนนีเห็นสถานการณ์ไม่ดีจึงรีบเข้าไปปรามหวังซานซาน “ซานซาน เธอเป็นอะไรไปน่ะ?”
หวังซานซานพูดด้วยความฉุนเฉียว “ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่ทนเห็นพวกคนหน้าด้านไม่ได้ ยั่วยวนผู้ชายไปทั่ว ไร้ยางอายสิ้นดี”
ซ่งเยวี่ยกลอกตามองบนอีกครั้ง “ยัยวิกลจริต”
เธอไม่อยากจะเสียเวลาพูดกับหวังซานซาน การทะเลาะกับคนประเภทนี้ไม่มีประโยชน์อะไร มีแต่จะทำให้เสียศักดิ์ศรีเปล่าๆ
หวังซานซานพอได้ยินก็แผดเสียงลั่น “ซ่งเยวี่ย แกด่าใคร?”
ซ่งเยวี่ยไม่แม้แต่จะมองหน้าเธอ แล้วสะบัดหน้าเดินหนีไป
แต่หวังซานซานกลับไม่ยอมเลิกรา วิ่งไล่ตามด่าซ่งเยวี่ยไม่หยุด “ไอ้พวกไร้ยางอาย วันๆ เอาแต่จ้องจะยั่วยวนผู้ชาย ถ้าไม่มีผู้ชายพวกแกคงอยู่ไม่ได้ใช่ไหม? นังผู้หญิงสกปรกต่ำช้า”
หม่าเยี่ยนนีพยายามห้ามหวังซานซาน “ซานซาน มีอะไรก็ค่อยๆ พูดกันสิ”
ทว่าในใจของเธอกลับดีใจอย่างมาก
ในที่สุดก็มีคนมาช่วยระบายแค้นแทนเธอเสียที ซ่งเยวี่ย ไหนล่ะความอวดดีของแก? วันนี้อยากรู้นักว่าแกยังจะทำเก่งได้อีกไหม
คนอื่นๆ ต่างก็ได้ยินเสียงทะเลาะวิวาท
พี่สะใภ้รองหลี่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จึงได้แต่ช่วยไกล่เกลี่ย “นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย อยู่ดีๆ จะมาทะเลาะกันทำไม ซานซาน รีบไปทำงานเถอะ”
หวังซานซานยิ่งด่าก็ยิ่งได้ใจ “จะทำงานอะไร? ไม่ต้องทำแล้วมั้ง แค่อ่อยผู้ชายเป็นก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ? บางคนน่ะคว้าผู้ชายได้ทีละเป็นกำมือ งานการไม่ต้องทำ ไม่รู้เหมือนกันว่าผ่านมือใครมาแล้วบ้าง?”
ในฐานะลูกสาวชาวบ้านที่ยังไม่ได้แต่งงาน คำด่าของหวังซานซานนั้นถือว่าหยาบคายและร้ายแรงมาก วันนี้เธอคงจะโกรธจัดจริงๆ
ตอนแรกซ่งเยวี่ยคิดว่าจะไม่ลดตัวลงไปเถียงกับคนอย่างหวังซานซานแล้ว แต่ฝ่ายนั้นกลับรุกรานเกินไป อีกทั้งผู้คนรอบข้างก็เริ่มมามุงดู หากเอาแต่ปล่อยให้เธอพ่นคำพูดพล่อยๆ อยู่ฝ่ายเดียว ในหมู่บ้านที่ข่าวร้ายแพร่กระจายเร็วกว่าไฟลามทุ่งแบบนี้ ชีวิตเธอคงพังแน่
ถ้าวันนี้เธอไม่เคลียร์ให้ชัดเจน ต่อไปไม่รู้ว่าจะมีข่าวลือเสียหายอะไรหลุดออกมาอีก
วันนี้หวังซานซานอารมณ์ไม่ดีตั้งแต่เช้าตรู่ แถมยังไม่ชอบซ่งเยวี่ยมานานแล้ว วันนี้จึงจงใจใช้เธอเป็นที่ระบายความโกรธ
“ซ่งเยวี่ย แกมันกะหรี่ อีลูกพ่อแม่ไม่สั่งสอน นังแพศยา...”
หวังซานซานยังด่าไม่ทันจบ คำพูดก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียง “เพียะ!”
ซ่งเยวี่ยตบหน้าเธอเข้าฉาดใหญ่
หวังซานซานรวมถึงคนรอบข้างต่างพากันตกตะลึงไปชั่วขณะ ก่อนที่เธอจะตั้งสติได้แล้วพุ่งเข้าใส่ซ่งเยวี่ย “นังสารเลว ฉันจะฆ่าแก!”
หวังซานซานพยายามจะกระชากผมของซ่งเยวี่ย
แต่ซ่งเยวี่ยตอบโต้ได้อย่างรวดเร็วมาก เธอรวบมือของหวังซานซานเอาไว้แน่น ก่อนจะระดมฝ่ามือตบเข้าที่ใบหน้าอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว ได้ยินเพียงเสียงดังเพียะๆๆ ต่อเนื่องจนไม่มีใครนับทันว่าซ่งเยวี่ยตบไปกี่ที
“กรี๊ด! นังสารเลว ฉันจะตีแกให้ตาย นังหน้าไม่อาย!”
ซ่งเยวี่ยลงมืออย่างรวดเร็ว จนสหายคนอื่นๆ ต้องรีบวิ่งเข้ามาห้ามและจับทั้งคู่แยกออกจากกัน
หม่าเยี่ยนนีอยู่ใกล้ที่สุด เธอรีบพุ่งเข้ามาดึงตัวซ่งเยวี่ยไว้ โดยจงใจรวบแขนซ่งเยวี่ยเพื่อเปิดโอกาสให้อีกฝ่าย
ซ่งเยวี่ยระวังตัวไว้อยู่แล้ว ในจังหวะที่ยื้อยุดกันนั้น เธอจึงผลักทั้งสองคนออกไปพร้อมกัน และในจังหวะที่ผลักเธอก็ไม่ลืมที่จะหยิกเข้าที่เนื้ออย่างแรงด้วยความหมั่นไส้ เธอเองก็ไม่แน่ใจว่าหยิกโดนใคร แต่ที่แน่ๆ อีกฝ่ายต้องระบมไปถึงทรวง
หม่าเยี่ยนนีและหวังซานซานเกือบจะเสียหลักล้มลง ดีที่คนอื่นช่วยประคองเอาไว้ได้ทัน
ซุนเชี่ยนเข้ามาดึงตัวซ่งเยวี่ยไว้พลางถามด้วยความเป็นห่วง “เธอนะ เป็นอะไรไหม เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”
ซ่งเยวี่ยส่ายหน้า “ฉันไม่เป็นไร”
เธอมองไปรอบๆ แล้วตะโกนขึ้น “ทุกคนคงเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้กันหมดแล้วนะคะ ฉันขอยืนยันว่าฉันกับหวังซานซานไม่เคยมีเรื่องบาดหมางหรือยุ่งเกี่ยวอะไรกันเลย ไม่รู้ว่าวันนี้อะไรดลใจเธอ ถึงได้มาหาเรื่องรังควานฉันไม่หยุด ตอนแรกฉันกะว่าจะไม่ถือสาหาความแล้ว แต่คำพูดที่เขาพ่นออกมามันหยาบคายและดูถูกกันเกินไปจริงๆ
ฉัน ซ่งเยวี่ย ขอยืนยันว่าฉันไม่เคยทำเรื่องเสื่อมเสียศีลธรรมใดๆ ตัวตรงไม่กลัวเงาเฉียง (หมายถึง หากเราประพฤติตนดี ทำสิ่งที่ถูกต้องและบริสุทธิ์ใจแล้ว ก็ไม่ต้องกลัวคำครหา การใส่ร้าย หรือการถูกกล่าวหาว่าทำผิด) และฉันจะไม่ยอมให้ใครมาดูหมิ่นเหยียดหยามศักดิ์ศรีของฉันแบบนี้เด็ดขาด!”