บทที่ 33 ทะเลาะกันต้องไม่แพ้
บทที่ 33 ทะเลาะกันต้องไม่แพ้
ทันทีที่ซ่งเยวี่ยพูดจบ ความโกรธของหวังซานซานก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น “ถุย! แกกล้าบอกว่าไม่ได้ทำเรื่องงามหน้าพรรค์นั้นงั้นเหรอ ทั้งที่เกือบจะแก้ผ้าขึ้นเตียงของเฉินเหวินปินอยู่รอมร่อ แบบนี้ยังไม่ใช่เรื่องบัดสีอีกหรือไง?”
ใบหน้าของซ่งเยวี่ยเย็นชา “เธอมีหลักฐานไหม? เห็นมากับตาตัวเองหรือเปล่า?”
เธอไปหาเฉินเหวินปินจริง แต่ก็แค่ไปตื๊อขอแต่งงานกับเขาเท่านั้น ไม่ได้ทำเรื่องพิเรนทร์ถึงขั้นนั้น ส่วนพฤติกรรมหลังจากที่ดื่มเหล้าเข้าไปจนเมามายนั้น คนทั่วไปย่อมไม่เก็บเอามาถือสาหาความนัก
หวังซานซานแผดเสียงลั่น “ฉันไม่ได้เห็นกับตา แต่คนอื่นเขาเห็นกันทั้งนั้น!”
ซ่งเยวี่ยแค่นเสียงหึ “ใครเห็น? ไปตามเขามาคุยกับฉันสิ ถ้าเธอไม่ได้เห็นด้วยตาตัวเอง ฉันก็ไม่อนุญาตให้เธอมาพูดจาสาดโคลนทำลายชื่อเสียงของฉัน อีกอย่าง ไม่ว่าฉันจะเคยทำหรือไม่เคยทำเรื่องพวกนั้น มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอสักนิด
เธอมีสิทธิ์อะไรมาชี้นิ้วกล่าวหาฉัน?”
เรื่องทะเลาะวิวาทนั้น อย่างไรเสียในด้านของท่าทางและอารมณ์ข่มขวัญจะแพ้ไม่ได้เด็ดขาด หากปราชัยในด้านกำลังใจไปแล้วก็เท่ากับแพ้ไปกว่าครึ่ง พอตั้งสติได้ทีหลังก็ย่อมจะยิ่งเจ็บใจจนอกแตกตาย
ท่วงท่าและอารมณ์ของซ่งเยวี่ยในตอนนี้ข่มหวังซานซานจนมิด
เดิมทีหวังซานซานคิดจะใช้ซ่งเยวี่ยเป็นที่ระบายความอัดอั้นจากการถูกถอนหมั้น ทว่าเธอกลับนึกไม่ถึงว่าตอนนี้ซ่งเยวี่ยจะกลายเป็นคนแข็งกร้าวได้ถึงขนาดนี้
หวังเยวี่ยเซียนภรรยาหลี่เม่าพูดขึ้นมาว่า “ฉันว่านะซานซาน เธอโดนทิ้งแล้วมีอารมณ์ค้างอยู่ในใจ ถ้าเธอโมโหก็ไปลงกับคนที่ทิ้งเธอสิ จะมาหาเรื่องซ่งเยวี่ยทำไม?”
คำพูดของหวังเยวี่ยเซียนนั้นคือความจริง
พอซ่งเยวี่ยได้ยินดังนั้น ก็นึกถึงเรื่องที่เธอแอบไปได้ยินมากับซุนเชี่ยนเมื่อคืน “ที่แท้เธอก็โดนทิ้งเลยอยากมาลงที่ฉัน คิดว่าซ่งเยวี่ยคนนี้เป็นลูกพลับนิ่มที่ใครจะมาบีบเล่นก็ได้หรือไง? ฉันว่าคนอย่างเธอสมควรถูกทิ้งแล้ว ผู้หญิงปากจัดแบบนี้ ใครเขาจะกล้าเอาไปทำเมีย?”
หวังซานซานโกรธจนตัวสั่น ทำท่าจะเข้าไปหาซ่งเยวี่ย
ทุกคนต้องช่วยกันฉุดรั้งตัวเธอไว้อย่างยากลำบาก พลางเอ่ยปากเตือน “ฉันว่านะซานซาน เธอทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรกัน?”
“นั่นน่ะสิ ยุวปัญญาชนซ่งก็ไม่ได้ทำอะไรเธอ เธอจะไปทะเลาะกับเขาทำไม?”
“ซานซาน พอเถอะ เรื่องนี้ให้มันเลิกรากันไปเถอะ ถึงเธอเข้าไปเธอก็ไม่มีเหตุผลสู้เขาได้หรอก”
หลายคนต่างพากันเกลี้ยกล่อมหวังซานซาน
ทางด้านซ่งเยวี่ยนั้น มีซุนเชี่ยนกับหวังเยวี่ยเซียนยืนอยู่ข้างๆ
“เธอไม่ต้องไปกลัวยัยนั่นหรอก หล่อนน่ะพวกเก่งแต่กับคนที่ยอมคน พอโดนทางบ้านโจวเหวินถอนหมั้นเข้าหน่อย ก็อยากหาที่ระบายแค่นั้นแหละ นิสัยแบบนั้นถ้าฉันเป็นผู้ชายฉันก็หนีไปให้ไกลเหมือนกัน” หวังเยวี่ยเซียนเป็นญาติกับหวังซานซาน แต่ความสัมพันธ์ของสองบ้านไม่ค่อยจะดีนัก
ซ่งเยวี่ยยิ้มและพูดว่า “ฉันไม่ลดตัวลงไปถือสาคนประเภทนั้นหรอก”
คู่ต่อสู้ระดับหวังซานซานนั้น เธอไม่ได้เห็นอยู่ในสายตาเลยสักนิด
หวังเยวี่ยเซียนเริ่มซุบซิบต่อไป “เห็นเขาว่าโจวเหวินไปชอบผู้หญิงคนหนึ่ง แต่พ่อแม่ของโจวเหวินไม่เห็นด้วย ในบ้านเลยทะเลาะกันจนบ้านแทบแตก ไม่รู้เหมือนกันว่าลูกสาวบ้านไหนกันที่มีเสน่ห์ถึงขนาดนั้น”
ซุนเชี่ยนและซ่งเยวี่ยสบตากันแวบหนึ่ง
ซ่งเยวี่ยพูดขึ้น “คิดว่าคงจะเป็นผู้หญิงที่อ่อนหวานและจิตใจดีล่ะมั้ง ไม่อย่างนั้นโจวเหวินคงไม่รักมากขนาดนี้”
หวังเยวี่ยเซียนพยักหน้าเห็นด้วย “เป็นไปได้ โจวเหวินคนนี้ดูเป็นคนซื่อๆ หน้าตาก็หล่อเหลา นิสัยก็ดี ปกติพูดจาอ่อนโยน ใครได้แต่งงานด้วยคงจะโชคดีจริงๆ”
ซ่งเยวี่ยยิ้มเล็กน้อย แต่ในใจกลับนึกค้าน ในยุคสมัยนี้แต่เขากลับกล้าชิงสุกก่อนห่ามจนตั้งท้องขึ้นมาได้ ศีลธรรมของโจวเหวินคนนี้เห็นทีจะต้องพิจารณากันใหม่เสียแล้ว
เมื่อหวังซานซานถูกชาวบ้านพากันจูงออกไป ทุกคนก็เริ่มลงมือทำงาน
หลิวเจียและหม่าเยี่ยนนีเดินมาด้วยกัน พอหม่าเยี่ยนนีเห็นซ่งเยวี่ยเข้า เธอก็รู้สึกขยาดอยู่ในใจ หลังจากที่ได้เห็นฤทธิ์เดชการฝีปากของซ่งเยวี่ยมาสองครั้งติดๆ กัน หม่าเยี่ยนนีก็ไม่กล้าทำตัวรุ่มร่ามกับเธอเหมือนเมื่อก่อนอีก
หลิวเจียเป็นคนในหมู่บ้านโดยกำเนิด เวลาทำงานจึงคล่องแคล่วและรวดเร็ว
ซุนเชี่ยนแม้ร่างกายจะดูบอบบางไปบ้าง แต่เพราะเรียนวิชาแพทย์มาตลอด สุขภาพร่างกายจึงค่อนข้างดี ความเร็วในการทำงานจึงไม่ด้อยไปกว่าคนอื่น
ส่วนซ่งเยวี่ยนั้น เธอยิ่งอยากทำงานให้เสร็จเร็วๆ เพื่อจะได้กลับบ้าน ดังนั้นพอลงมือทำจึงไม่มีการอิดออดแม้แต่น้อย
ความเร็วของทั้งสามคนถือว่าไม่ช้าเลย จะมีก็แต่หม่าเยี่ยนนีคนเดียวที่กลายเป็นตัวถ่วงอย่างเห็นได้ชัด การทำงานที่ต้องประสานงานกันสี่คน พอมาถึงจุดของเธอกลับทิ้งห่างเพื่อนไปไกล
หม่าเยี่ยนนีรู้สึกปวดเอวเมื่อยหลังไปหมด เจ็บระบมไปทั่วทั้งตัว ระหว่างทำงานเธอก็แอบอู้งานบ้าง แต่นึกไม่ถึงว่าจู่ๆ จะตามคนอื่นไม่ทัน
เมื่อพี่สะใภ้หลี่เดินมาตรวจงาน เห็นจุดของหม่าเยี่ยนนีคั่งค้างอยู่มากจึงพูดว่า “ยุวปัญญาชนหม่า เกิดอะไรขึ้นน่ะ ตรงของเธอเหลือค้างเยอะกว่าคนอื่นมากเลยนะ”
หม่าเยี่ยนนีเม้มริมฝีปาก ตีหน้าเศร้าดูน่าสงสาร “พี่สะใภ้หลี่คะ พอดีเมื่อหลายวันก่อนฉันเป็นหวัดเพิ่งจะหายค่ะ เดี๋ยวฉันจะรีบทำให้ไวขึ้นนะคะ จะไม่ให้เป็นภาระของทุกคนแน่นอนค่ะ”
พี่สะใภ้หลี่พยักหน้า “ถ้าร่างกายยังไม่หายดีก็กลับไปพักผ่อนที่บ้าน อย่าฝืนเลย ร่างกายคือต้นทุนของทุกสิ่ง มีร่างกายที่แข็งแรงถึงจะอุทิศตนให้ส่วนรวมได้ดีกว่า!”
หม่าเยี่ยนนีพยักหน้าตอบรับ “ฉันรู้แล้วค่ะ พี่สะใภ้หลี่”
พอพี่สะใภ้หลี่จากไป หม่าเยี่ยนนีก็มองหลิวเจียด้วยสายตาละห้อย “เจียเจีย ทำไงดี ฉันทำไม่ทันแล้ว”
งานทางด้านหลิวเจียยังเหลืออีกนิดหน่อย เธอจึงรีบบอกหม่าเยี่ยนนีทันที “ของฉันใกล้จะเสร็จแล้ว เดี๋ยวพอเสร็จแล้วฉันจะมาช่วยเธอ”
หม่าเยี่ยนนีได้ยินดังนั้น ใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มขอบคุณ “เจียเจีย เธอดีที่สุดเลย เธอช่างมีน้ำใจจริงๆ”
จากนั้นเธอก็มองไปทางซ่งเยวี่ยและซุนเชี่ยน
ทั้งสองคนทำเหมือนไม่ได้ยินสิ่งที่เธอพูด และไม่ได้มองมาแม้แต่น้อย
ซ่งเยวี่ยก้มหน้าก้มตาทำงาน พลางนึกเยาะในใจ หม่าเยี่ยนนีคนนี้ช่างน่าขันจริงๆ เป็นหวัดมาตั้งสิบกว่าวันครึ่งเดือนแล้วยังไม่หายอีกเหรอ? ไม่อยากทำงานอยากจะอู้งานก็บอกมาตรงๆ เถอะ ไม่เห็นต้องพูดจาให้ดูดีมีเหตุผลขนาดนี้เลย
ซุนเชี่ยนเงยหน้าขึ้นมองซ่งเยวี่ยแวบหนึ่ง ทั้งสองคนต่างเป็นคนฉลาด รู้ทันกันอยู่แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป
พอถึงเวลาเที่ยงวัน พื้นที่ส่วนตัวของทุกคนต่างก็ทำงานเสร็จสิ้นหมดแล้ว ยกเว้นแต่ของหม่าเยี่ยนนีเท่านั้น
หลิวเจียเข้าไปช่วยหม่าเยี่ยนนีอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยังเหลือพื้นที่อีกส่วนหนึ่งที่ยังไม่เสร็จ หม่าเยี่ยนนีมองไปยังซุนเชี่ยนและซ่งเยวี่ย เห็นว่าทั้งคู่ไม่มีทีท่าว่าจะเข้ามาช่วยเลย เธอจึงหันไปบอกหลิวเจียว่า “เจียเจีย ที่เหลือฉันจัดการเองก็ได้ เธอกลับไปกินข้าวเถอะ”
หลิวเจียเหลือบมองพื้นที่ส่วนที่เหลือของหม่าเยี่ยนนี “เยี่ยนนี เอาอย่างนี้ไหม เธอก็กลับไปกินข้าวเถอะ เดี๋ยวตอนบ่ายฉันค่อยมาช่วยเธอทำ”
หม่าเยี่ยนนีได้ยินก็ตาเป็นประกาย “จะดีเหรอ ฉันเกรงใจจัง”
หลิวเจียอธิบายว่า “ไม่เป็นไรหรอก พวกเราอยู่กลุ่มเดียวกัน การช่วยเหลือเกื้อกูลกันมันเป็นเรื่องที่ควรทำอยู่แล้ว”
คำพูดของหลิวเจียนั้นมีความหมายนัยแฝงที่น่าสนใจมาก เธอสื่อว่าพวกเราคือทีมเดียวกัน ดังนั้นต้องช่วยเหลือกัน ซึ่งในทีมนี้ไม่ได้มีแค่เธอกับหม่าเยี่ยนนีเพียงสองคนเท่านั้น
หม่าเยี่ยนนีเป็นคนหัวไว ย่อมเข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ในคำพูดของหลิวเจียทันที
เธอมองตรงไปยังซ่งเยวี่ยและซุนเชี่ยน
งานในมือของซ่งเยวี่ยและซุนเชี่ยนเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทว่าไม่มีใครมีท่าทีว่าจะอยู่ช่วยเลยแม้แต่น้อย
ซ่งเยวี่ยวางเครื่องมือลง แล้วเดินตรงมาทางหม่าเยี่ยนนีและหลิวเจีย
หลิวเจียรีบพูดอย่างเกรงอกเกรงใจทันที “เหลืออีกนิดหน่อยเอง เดี๋ยวฉันช่วยเยี่ยนนีเอง พวกเธอกลับไปพักผ่อนเถอะ”
เธอแสร้งทำเป็นเกรงใจไปอย่างนั้นเอง ด้วยคิดว่าทั้งซ่งเยวี่ยและซุนเชี่ยนต่างก็เป็นยุวปัญญาชน และต่างก็มาพร้อมกับหม่าเยี่ยนนี ความสัมพันธ์ย่อมต้องดีแน่ และคงไม่มีทางดูดายไม่ยื่นมือเข้าช่วย
เธอจะไปรู้ได้อย่างไรว่า ประโยคนี้นี่แหละคือสิ่งที่ซ่งเยวี่ยเฝ้ารอมานาน!