บทที่ 34 ความรู้สึกผิดของเสิ่นอวิ๋นจิ่น
บทที่ 34 ความรู้สึกผิดของเสิ่นอวิ๋นจิ่น
ซ่งเยวี่ยได้ยินดังนั้นก็ยิ้มออกมาทันที “ในเมื่อหลิวเจียจะอยู่ช่วยเธอที่นี่ งั้นก็รบกวนด้วยนะ ฉันต้องกลับไปจัดการงานที่บ้าน ส่วนซุนเชี่ยนก็ต้องกลับไปเรียนฝังเข็ม พวกเราขอตัวก่อนนะ”
ซ่งเยวี่ยจูงมือซุนเชี่ยนแล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีก
หลิวเจียถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง กว่าจะรู้สึกตัวซ่งเยวี่ยกับซุนเชี่ยนก็เดินจูงมือกันไปไกลเสียแล้ว
ซ่งเยวี่ยกับซุนเชี่ยนไปแบบนี้ได้อย่างไร? เธอแทบจะกระอักเลือดด้วยความแค้นใจ!
เดิมทีหม่าเยี่ยนนีคิดว่าถ้าซ่งเยวี่ยกับซุนเชี่ยนอยู่ช่วย งานของเธอก็คงเสร็จไวและจะได้กลับบ้านเร็วขึ้น แต่ใครจะคิดว่าหลิวเจียแค่พูดตามมารยาทเพียงประโยคเดียว ซ่งเยวี่ยกับซุนเชี่ยนก็ดันไปจริงๆ เสียอย่างนั้น แถมเธอยังไม่กล้าเอ่ยปากทัดทานอะไรได้เลย
สุดท้ายเธอจึงต้องก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไปด้วยความขุ่นเคืองพร้อมกับหลิวเจีย
ฝ่ายซ่งเยวี่ยและซุนเชี่ยนที่เดินห่างออกมาแล้วนั้น อย่าให้ต้องบอกเลยว่าพวกเธอมีความสุขขนาดไหน
รอยยิ้มบนใบหน้าของซ่งเยวี่ยกว้างจนแทบจะฉีกถึงใบหู
ซุนเชี่ยนพูดขึ้นว่า “ตอนแรกฉันนึกว่าเธอจะเข้าไปช่วยพวกเขาสองคนเสียอีก”
ซ่งเยวี่ยหัวเราะ “จะไปช่วยทำไมกัน? งานก็ไม่ได้เยอะแยะอะไร อีกอย่างฉันแค่ไม่อยากยุ่งกับพวกเธอ ต่อให้ฉันช่วยหม่าเยี่ยนนีไป เธอก็ไม่มีทางสำนึกในบุญคุณของฉันหรอก
เรื่องที่ทำไปแล้วเหนื่อยเปล่าแถมไม่ได้อะไรแบบนี้ ฉันไม่ทำหรอกนะ”
เธอกับหม่าเยี่ยนนีเคยเป็นเหมือนชาวนากับงูเห่า แต่ตอนนี้เธอจะไม่ขอเป็นชาวนาผู้ใจดีคนนั้นอีก
ซุนเชี่ยนพยักหน้าเห็นด้วย “นั่นก็จริง”
ที่ผ่านมาหม่าเยี่ยนนีไม่ได้พูดถึงซ่งเยวี่ยในทางที่ดีเลยเวลาอยู่ที่บ้านพักยุวปัญญาชน
เมื่อทั้งสองคนเดินมาถึงหมู่บ้านก็แยกย้ายกันไปคนละทาง
พอซ่งเยวี่ยกลับถึงบ้านและทำกับข้าวเสร็จ เสิ่นอวิ๋นจิ่นก็กลับมาในสภาพที่ฝุ่นเขรอะไปทั้งตัว
วันนี้เสิ่นอวิ๋นจิ่นทำงานหนักบนภูเขา เสื้อผ้าของเขาเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อ
ซ่งเยวี่ยเห็นเขาในสภาพนี้ก็รีบหยิบผ้าขนหนูไปให้ทันที “รีบไปล้างเนื้อล้างตัวเถอะค่ะ”
เสิ่นอวิ๋นจิ่นรับผ้าขนหนูไปแล้วไปล้างตัว ผิวกายส่วนที่เปลือยเปล่าของเขาไม่ได้ถูกแดดเผาจนดำกร้าน กล้ามท้องที่เผยให้เห็นนั้นช่างตราตรึงใจจนยากจะลืม
ซ่งเยวี่ยเหลือบมองแวบหนึ่งแล้วรีบหันหน้าหนีทันที จะว่าไปก็น่ามองไม่น้อยทีเดียว
หลังจากเสิ่นอวิ๋นจิ่นล้างตัวและเปลี่ยนชุดเป็นเสื้อผ้าที่แห้งสบายแล้ว ทั้งสองคนจึงเริ่มลงมือกินข้าวกัน
พออิ่มแล้ว เสิ่นอวิ๋นจิ่นก็รีบออกไปทันที เนื่องจากวันนี้งานเยอะ ทุกคนจึงตกลงกันว่าจะไม่มีเวลาพักผ่อน
เมื่อเหลือตัวคนเดียวในบ้าน ซ่งเยวี่ยก็หยิบปากกาและกระดาษออกมาเริ่มเขียนงานต่อ
เธอเขียนอยู่ทั้งบ่าย ก่อนจะนำต้นฉบับที่เขียนเสร็จแล้วใส่ซองจดหมาย จากนั้นก็ไปหาโก่วตั้นเพื่อวานให้ช่วยเอาไปส่งให้
ซ่งเยวี่ยให้ลูกกวาดโก่วตั้นไปสองเม็ด เด็กน้อยดีใจจนเดินกระโดดโลดเต้นไปตลอดทาง
กระทั่งโพล้เพล้ ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้ว เสิ่นอวิ๋นจิ่นก็ยังไม่กลับมา
ซ่งเยวี่ยเตรียมกับข้าวไว้เสร็จสรรพแต่ก็ยังไร้วี่แววของเขา เธอจึงตัดสินใจไปที่บ้านของหลี่เม่าเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้นกับเสิ่นอวิ๋นจิ่นกันแน่
ทันทีที่หวังเยวี่ยเซียนเห็นซ่งเยวี่ยมาถึง ก็รีบออกมาต้อนรับทันที
“พี่สะใภ้ พี่มาพอดีเลย ฉันกำลังจะไปหาพี่อยู่เชียว พี่สามกับหลี่เม่าคงจะยังกลับมาไม่ได้ในตอนนี้หรอก”
ซ่งเยวี่ยแปลกใจ “ทำไมล่ะ? เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ?”
หวังเยวี่ยเซียนขมวดคิ้วแน่นพลางตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ก็เกิดเรื่องน่ะสิ วันนี้ตอนที่พวกเขาขนย้ายไม้ที่ตัดลงมาจากเขา กองไม้เกิดพังครืนลงมา จ้าวเฉิงบ้านเหล่าจ้าวถูกทับอยู่ข้างใต้ พี่สามกับหลี่เม่าเลยรีบพาเขาส่งโรงพยาบาลในตำบลทันที ป่านนี้ไม่รู้ว่าเป็นยังไงบ้าง”
หวังเยวี่ยเซียนพูดไม่ทันขาดคำ เสียงแตรเดี่ยวที่เป่าอย่างโศกเศร้าก็ดังแว่วมาจากที่ไกลๆ
ใจของซ่งเยวี่ยกระตุกวูบ รู้สึกได้ทันทีว่าคนคนนั้นคงไม่รอดแล้ว
หวังเยวี่ยเซียนมองไปยังทิศทางของเสียงแตรแล้วรีบพูดว่า “ท่าทางจะไม่รอดแน่ๆ เฮ้อ ลูกชายคนโตของจ้าวเฉิงเพิ่งจะเจ็ดขวบ ส่วนลูกสาวคนเล็กก็แค่สี่ขวบเอง พี่สะใภ้ พวกพี่สามเขาน่าจะกลับมาแล้ว พี่รีบกลับไปจัดการที่บ้านเถอะ เดี๋ยวพวกเราค่อยไปช่วยงานทางนั้นกัน”
ซ่งเยวี่ยพยักหน้า “อืม เธอจัดการดูแลลูกๆ ทั้งสองคนให้เรียบร้อยนะ ฉันขอตัวกลับก่อน”
เธอกระวนกระวายใจอยากรู้ว่าเสิ่นอวิ๋นจิ่นเป็นอย่างไรบ้าง
ซ่งเยวี่ยวิ่งเหยาะๆ กลับบ้าน เมื่อไปถึงเธอก็พบว่าเสิ่นอวิ๋นจิ่นกลับมาถึงแล้ว
เสื้อผ้าสะอาดที่เขาเพิ่งเปลี่ยนเมื่อตอนกลางวัน ตอนนี้ขาดรุ่งริ่งแถมยังมีรอยเลือดเปื้อนเป็นจุดๆ
เพียงแค่เห็น ซ่งเยวี่ยก็ใจเสีย เธอรีบเข้าไปหาและตรวจดูอย่างละเอียด “คุณเป็นยังไงบ้าง? บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”
เสิ่นอวิ๋นจิ่นถอดเสื้อออก แผ่นอกของเขาเต็มไปด้วยคราบเลือดจนซ่งเยวี่ยรู้สึกหวาดเสียว
ซ่งเยวี่ยรีบพูดว่า “คุณเจ็บเหรอ? ทำไมถึงไม่พันแผลมาล่ะ?”
ในยุคที่สุขอนามัยย่ำแย่ขนาดนี้ หากไม่ระวังอาจติดเชื้อบาดทะยักได้ และเมื่อถึงตอนนั้นการรักษาคงไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
เสิ่นอวิ๋นจิ่นส่ายหน้าอย่างเหม่อลอย “ผมไม่เป็นไร”
ซ่งเยวี่ยอยากจะใช้ผ้าเช็ดให้ แต่ก็กลัวว่าผ้าจะมีเชื้อโรค “คุณบาดเจ็บนะ แผลของคุณต้องได้รับการทำความสะอาด”
เมื่อเสิ่นอวิ๋นจิ่นเห็นท่าทางร้อนรนของซ่งเยวี่ย เขาก็ก้มลงมองหน้าอกตัวเองแล้วใช้มือปาดคราบเลือดออกจนเกลี้ยง “ผมไม่เป็นไรจริงๆ”
ซ่งเยวี่ยถึงได้เข้าใจว่าเลือดบนหน้าอกของเขานั้นไม่ใช่เลือดของเขาเอง
เสิ่นอวิ๋นจิ่นนั่งนิ่ง “เขาตายแล้ว เขาตายต่อหน้าต่อตาผม ผมลากเขาออกมาไม่ทัน”
แววตาของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
ซ่งเยวี่ยเห็นเสิ่นอวิ๋นจิ่นอยู่ในสภาพจิตใจที่แตกสลายและโศกเศร้า หัวใจของเธอก็พลอยปวดร้าวไปด้วย จ้าวเฉิงยังหนุ่มยังแน่นแท้ๆ แต่กลับต้องมาจากไปแบบนี้ ทิ้งลูกเมียให้เป็นกำพร้าและหม้าย ชีวิตหลังจากนี้คงจะลำบากมาก
ซ่งเยวี่ยไม่รู้จะปลอบเขาอย่างไรดี เธอทำได้เพียงใช้ผ้าค่อยๆ เช็ดรอยเลือดบนหน้าอกให้เขาอย่างเบามือ
“ถ้าผมลากเขาออกมาทัน เขาก็คงไม่ตาย” เสิ่นอวิ๋นจิ่นพูดประโยคเดิมอีกครั้ง
เมื่อเห็นเขาเจ็บปวดขนาดนี้ ซ่งเยวี่ยจึงปลอบไปว่า “คุณทำดีที่สุดแล้ว อย่าเสียใจเกินไปเลยนะ”
“ไม่หรอก ผมลากเขาออกมาได้ แต่ผมกลับทำไม่ได้” น้ำเสียงของเสิ่นอวิ๋นจิ่นสั่นเครือราวกับจะร้องไห้
นี่เป็นครั้งแรกที่ซ่งเยวี่ยได้เห็นด้านที่เปราะบางของเขาเช่นนี้
เขานั่งอยู่ตรงนั้นราวกับเด็กน้อยที่หลงทาง ดวงตาคู่สวยของเสิ่นอวิ๋นจิ่นดูว่างเปล่า เขาดูเหมือนเด็กที่กำลังเสียใจอย่างหนัก
ชั่วขณะนั้น หัวใจของซ่งเยวี่ยสั่นไหวด้วยความสงสาร เธอยื่นมือไปลูบศีรษะของเขาเบาๆ “ไม่ใช่ความผิดของคุณหรอกค่ะ”
อารมณ์ที่อัดอั้นของเสิ่นอวิ๋นจิ่นระเบิดออกมาทันที เขาถึงกับดึงตัวซ่งเยวี่ยเข้ามา แล้วซบหน้าร้องไห้ในอ้อมกอดของเธอ “จ้าวเฉิงตายแล้ว ผมช่วยเขาไว้ไม่ได้ เขาตายต่อหน้าผมเลย เขายังอายุน้อยอยู่แท้ๆ ลูกสาวเขาก็เพิ่งจะสี่ขวบเอง”
เสิ่นอวิ๋นจิ่นร้องไห้ไร้เสียง ทว่ากลับทำให้คนรอบข้างรู้สึกโศกเศร้าตามไปด้วย
พอซ่งเยวี่ยนึกถึงลูกทั้งสองคนของจ้าวเฉิง เธอก็รู้สึกสะท้อนใจ ภรรยาของจ้าวเฉิงเองก็สุขภาพไม่ค่อยดีอยู่แล้ว พอรู้ข่าวนี้ไม่รู้ว่าจะทำใจยอมรับไหวไหม
เสิ่นอวิ๋นจิ่นซบหน้าร้องไห้อยู่ในอ้อมอกของซ่งเยวี่ยพักใหญ่
ซ่งเยวี่ยลูบหลังเขาเบาๆ “คนเราตายแล้วไม่อาจฟื้นคืน ไม่มีใครอยากให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นหรอก คุณอย่าเสียใจไปเลยนะ ฉันรู้ว่าคุณพยายามเต็มที่แล้วจริงๆ”
คำปลอบโยนของซ่งเยวี่ยดูจะได้ผล หรืออาจเป็นเพราะเสิ่นอวิ๋นจิ่นร้องไห้จนพอใจแล้ว เขาจึงค่อยๆ ผละออกจากซ่งเยวี่ย แล้วนิ่งไปครู่หนึ่ง “ขอโทษนะที่ทำเสื้อคุณเปื้อน”
เสื้อผ้าของซ่งเยวี่ยมีรอยเลือดติดอยู่ไม่น้อยเช่นกัน
“ไม่เป็นไรค่ะ เสื้อเปื้อนก็แค่ซักหรือเปลี่ยนใหม่ แต่คุณสิ แผลที่แขนนั่นต้องทำความสะอาดให้ดีนะ”
ซ่งเยวี่ยรีบไปหาขวดยาสีม่วงเจนเชียนไวโอเลตในหีบใบเล็กของเธอออกมา แล้วเริ่มทายาให้เสิ่นอวิ๋นจิ่น
เธอยังหาเสื้อผ้าสะอาดมาวางให้เขาหนึ่งชุด “เอ้า เปลี่ยนเสื้อผ้าซะ แล้วพวกเราไปที่นั่นด้วยกันเถอะ ไปดูว่าพอจะช่วยอะไรงานของจ้าวเฉิงได้บ้าง”