บทที่ 35 ภรรยาของจ้าวเฉิง
บทที่ 35 ภรรยาของจ้าวเฉิง
เมื่อซ่งเยวี่ยและเสิ่นอวิ๋นจิ่นมาถึง คนในกองผลิตก็มารวมตัวกันพร้อมหน้าแล้ว ทุกคนต่างกำลังวุ่นวายอยู่กับการช่วยจัดเตรียมงาน
ศพของจ้าวเฉิงถูกตั้งไว้ที่ลานบ้าน ภรรยาของเขากับลูกสองคนทรุดตัวอยู่ข้างศพ พลางร้องไห้คร่ำครวญปานจะขาดใจ
“ไอ้คนใจดำ ทิ้งกันไปแบบนี้ได้ยังไง แล้วฉันกับลูกจะทำยังไงต่อไป? อึก ต่อจากนี้พวกเราสามคนแม่ลูกจะใช้ชีวิตอยู่ยังไง?
สู้ให้พวกเราตายตามไปเสียยังจะดีกว่า!”
ภรรยาของจ้าวเฉิงร้องไห้อย่างหนัก ลูกชายคนโตของเธออายุเจ็ดขวบแล้ว เด็กในบ้านที่ยากจนมักจะเติบเป็นผู้ใหญ่เร็ว เขาเข้าใจดีว่าพ่อของเขาเสียชีวิตแล้ว จึงได้แต่ส่งเสียงร้องไห้เช่นกัน
ส่วนลูกสาวตัวน้อยของจ้าวเฉิงยังไม่ประสีประสาพอจะรู้ว่าความตายหมายถึงอะไร เพียงเห็นแม่กับพี่ชายพากันร้องไห้ และเห็นพ่อนอนนิ่งใบหน้าเต็มไปด้วยเลือด เธอก็เลยพลอยร้องไห้โฮตามไปด้วย
บรรดาผู้หญิงในกองผลิตต่างเข้าไปช่วยกันดึงตัวภรรยาของจ้าวเฉิงไว้ “เมียจ้าวเฉิง พอเถอะ อย่าร้องเลยนะ รักษาสุขภาพตัวเองไว้บ้าง คนตายไปแล้วก็ฟื้นคืนมาไม่ได้ ถ้าขืนเธอเป็นอะไรไปอีกคน ต่อไปจะทำยังไง?”
“หยุดร้องเถอะ ร่างกายสำคัญที่สุดนะ สุขภาพเธอก็ไม่ค่อยดีอยู่แล้ว ถ้าล้มป่วยไปอีกคนจะแย่เอา”
ซ่งเยวี่ยมองดูภาพความโศกเศร้าของภรรยาจ้าวเฉิงด้วยความรู้สึกไม่สบายใจ
ขณะนั้นเอง หลี่เม่าและหวังเยวี่ยเซียนก็เดินเข้ามา
“พี่สาม มานี่หน่อยครับ ผมมีเรื่องอยากจะปรึกษาด้วย” หลี่เม่าพูดกับเสิ่นอวิ๋นจิ่น
หวังเยวี่ยเซียนเดินมาหาซ่งเยวี่ย “พี่สะใภ้ พวกเราไปช่วยปลอบใจเมียจ้าวเฉิงกันเถอะ”
ซ่งเยวี่ยและหวังเยวี่ยเซียนช่วยคนอื่นๆ พยุงภรรยาของจ้าวเฉิงเข้าไปในบ้าน โดยมีญาติพี่น้องฝ่ายชายของจ้าวเฉิงและลูกทั้งสองคนคอยเฝ้าอยู่ข้างโถงข้างศพ
ภายในห้อง ทุกคนต่างช่วยกันลูบหลังและลูบอกเพื่อให้ภรรยาของจ้าวเฉิงหายใจได้สะดวกขึ้น
ภรรยาของจ้าวเฉิงเริ่มสงบลงเล็กน้อย ทว่าพอเธอได้ยินเสียงแตรงานศพจากด้านนอก ก็กลับมาร้องไห้โฮอีกครั้งจนเกือบจะชักเกร็งไป
“อู๋เยวี่ย หยุดร้องไห้เถอะ ถ้าเธอยังร้องไห้อยู่อย่างนี้สุขภาพจะทรุดโทรมเอาได้ ถ้าเธอเป็นอะไรไปแล้วบ้านนี้จะอยู่อย่างไร?”
“บ้านที่ไหนกันล่ะ? ต่อไปฉันจะทำยังไง จ้าวเฉิงตายไปแล้ว ฉันจะเหลือบ้านที่ไหนอีก?”
“อู๋เยวี่ย จ้าวเฉิงจากไปแล้ว แต่ลูกทั้งสองคนยังอยู่นะ เพื่อเห็นแก่ลูกเธอจะยอมแพ้แบบนี้ไม่ได้ ถ้าเธอเป็นอะไรไปลูกสองคนนี้จะพึ่งใคร?”
“นั่นสิ เพื่อลูกนะ เธอต้องเข้มแข็งเข้าไว้”
ภรรยาของจ้าวเฉิงยังคงร้องไห้ไม่หยุด
สะใภ้คนอื่นๆ ที่อยู่รอบข้างเมื่อเห็นสภาพของเธอ ต่างก็อดกลั้นไม่ไหวจนน้ำตาซึมออกมาตามๆ กัน
ซ่งเยวี่ยเป็นคนที่แพ้ทางให้กับภาพสะเทือนใจเช่นนี้ที่สุด ขอบตาของเธอเริ่มร้อนผ่าวและมีน้ำตาคลอเบ้า ในใจรู้สึกเศร้าสร้อยไปกับเขาด้วย
หวังเยวี่ยเซียนกระซิบเบาๆ “พี่สะใภ้ พี่เป็นยุวปัญญาชน มีความรู้ พี่ช่วยอยู่ที่นี่ปลอบใจเธอหน่อยนะ พวกเราจะออกไปช่วยงานข้างนอกกัน”
ซ่งเยวี่ยคิดว่าหากตนเองออกไปข้างนอกก็คงช่วยงานใช้แรงงานอะไรไม่ได้มาก จึงตัดสินใจอยู่เป็นเพื่อนภรรยาของจ้าวเฉิงในห้อง
เมื่อคนอื่นๆ ออกไปช่วยงานกันหมด ในห้องจึงเหลือเพียงภรรยาของจ้าวเฉิง ญาติสนิทของเธออีกสองคน และซ่งเยวี่ย
หญิงสาวสองคนที่อยู่บนเตียงคังคอยพูดปลอบโยนอู๋เยวี่ยไม่ขาดปาก
ซ่งเยวี่ยยืนอยู่ด้านข้าง คอยรินน้ำส่งให้พวกเธอและเฝ้าสังเกตอาการของอู๋เยวี่ยอยู่ตลอด ทว่าทันทีที่เธอวางถ้วยน้ำลง ก็มีเสียงดังสนั่น ประตูห้องราวกับจะถูกใครบางคนถีบจนพังเข้ามา
“อีตัวแสบ อีปีศาจจิ้งจอก อีตัวกาลกิณี! ถ้าไม่ใช่เพราะแกเป็นตัวซวย ลูกชายฉันจะตายแบบนี้ไหม? ฉันบอกแล้วว่าไม่ควรแต่งแกเข้าบ้าน ไม่ควรให้แกเหยียบย่างเข้ามาเลย อีคนเลวทราม เอาชีวิตลูกชายฉันคืนมานะ!
เอาลูกชายฉันคืนมา!” เสียงแผดร้องโหยหวนดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของแม่ของจ้าวเฉิงที่พุ่งพรวดเข้ามา
เธอพุ่งไปหาอู๋เยวี่ยที่อยู่บนเตียงคัง แล้วยื่นมือหมายจะกระชากผมของเธอ
โชคดีที่สะใภ้สองคนบนเตียงปฏิกิริยาว่องไว จึงขวางไว้ได้ทันก่อนที่เธอจะถึงตัวอู๋เยวี่ย
ซ่งเยวี่ยตกตะลึงกับภาพตรงหน้าจนทำอะไรไม่ถูก
เมื่อแม่ของจ้าวเฉิงลงมือไม่ได้ดั่งใจ ก็คว้าข้าวของที่หยิบได้บนเตียงคังขว้างใส่อู๋เยวี่ย “อีตัวซวย เอาลูกชายฉันคืนมา!”
สะใภ้สองคนบนเตียงรีบร้องห้าม “ป้า ทำอะไรน่ะ?”
“ป้า หยุดเถอะ หยุดมือเถอะ!”
เสียงร้องห้ามนั้นทำให้ซ่งเยวี่ยได้สติ
เธอรีบพุ่งเข้าไปคว้าตัวป้าจ้าวไว้พลางร้องเรียก “ป้าคะ มีอะไรค่อยๆ พูดกันเถอะค่ะ คนตายไปแล้วฟื้นไม่ได้ ป้าอย่าทำแบบนี้เลยนะ อย่าทำแบบนี้เลย”
ซ่งเยวี่ยพยายามรั้งตัวแม่ของจ้าวเฉิงไว้
แต่แม่ของจ้าวเฉิงดูเหมือนคนเสียสติไปแล้ว “ปล่อยฉัน! ปล่อย! แกเป็นพวกเดียวกับนังปีศาจจิ้งจอกนี่ใช่ไหม? พวกแกมันพวกเดียวกัน พวกแกทำลูกฉันตาย! ฉันบอกแล้วว่าไม่ควรแต่งอีหน้าไม่อายนี่เข้ามาเลย!”
ซ่งเยวี่ยขมวดคิ้วพลางดึงรั้งป้าจ้าวไว้แน่น “ป้าจ้าว อย่าทำแบบนี้เลยค่ะ”
อู๋เยวี่ยที่อยู่บนเตียงเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้นก็กรีดร้องออกมา “ฆ่าฉันเลยสิ! ฆ่าฉันเลย! ฉันเองก็ไม่อยากอยู่แล้ว ฆ่าฉันซะ แล้วแม่ก็เอาหลานไปเลี้ยงเอง!”
สะใภ้สองคนบนเตียงต้องรีบจับตัวอู๋เยวี่ยไว้
ซ่งเยวี่ยที่อยู่ด้านล่างก็ดึงแม่ของจ้าวเฉิงเอาไว้ อู๋เยวี่ยกับแม่สามีต่างด่าทอกันไปมาไม่หยุด
ไม่นานนัก คนด้านนอกก็ได้ยินความวุ่นวายและกรูเข้ามาในห้อง ช่วยกันลากตัวแม่ของจ้าวเฉิงออกไปข้างนอก
อู๋เยวี่ยทั้งโกรธทั้งเสียใจจนเกือบจะหมดสติไปจริงๆ
สะใภ้สองคนบนเตียงคังยังคงปลอบประโลมอู๋เยวี่ยต่อไป
ส่วนซ่งเยวี่ยเดินออกไปข้างนอกพลางปิดประตูให้สนิท ทันทีที่เธอออกมา หวังเยวี่ยเซียนก็เดินเข้ามาหา สำรวจดูทั่วตัวเพื่อให้แน่ใจว่าซ่งเยวี่ยไม่ได้รับบาดเจ็บ
หวังเยวี่ยเซียนพูดว่า “ฉันได้ยินเสียงข้างใน ตกใจแทบแย่ นึกว่าพี่จะเป็นอะไรไปเสียแล้ว โชคดีที่พี่ไม่เป็นไร”
ซ่งเยวี่ยส่ายหน้า “ฉันไม่เป็นไรหรอก แต่แม่ของจ้าวเฉิงนี่มันยังไงกัน?”
ความตายของจ้าวเฉิงไปเกี่ยวอะไรกับอู๋เยวี่ย? จ้าวเฉิงประสบอุบัติเหตุบนภูเขา จะไปโทษอู๋เยวี่ยได้ยังไง?
หวังเยวี่ยเซียนอธิบายว่า “ตอนจ้าวเฉิงมาสู่ขออู๋เยวี่ย แม่ของเขาก็ไม่เห็นด้วยอยู่แล้ว พอแต่งงานกันแม่จ้าวเฉิงก็คอยรังแกอู๋เยวี่ยตลอด จนตอนหลังจ้าวเฉิงต้องให้แม่ย้ายออกไปอยู่กับพี่ชายคนโตแทน
อู๋เยวี่ยสุขภาพไม่ค่อยดี จ้าวเฉิงเลยต้องขยันทำแต้มค่าแรงให้มากขึ้น แถมบ้านอู๋เยวี่ยก็ยากจน พอจ้าวเฉิงได้แต้มมาเธอก็ยังแบ่งไปจุนเจือทางบ้านตัวเองอีก แม่จ้าวเฉิงก็เลยไม่พอใจเรื่องนี้มาตลอดค่ะ”
ซ่งเยวี่ยพยักหน้าเข้าใจ
มิน่าล่ะอู๋เยวี่ยถึงได้เศร้าจนอยากจะตายตามจ้าวเฉิงไป บนโลกนี้คงหาผู้ชายที่ดีกับเธอเท่าจ้าวเฉิงไม่ได้อีกแล้ว จ้าวเฉิงช่างเป็นสามีที่ดีจริงๆ
หวังเยวี่ยเซียนถอนหายใจ “จ้าวเฉิงเป็นคนดีจริงๆ ไม่น่าอายุสั้นเลย”
ซ่งเยวี่ยเองก็ทอดถอนใจตามไปด้วย
“ผมมีเรื่องอยากจะปรึกษาด้วยหน่อย” เสียงของเสิ่นอวิ๋นจิ่นดังขึ้นกะทันหัน
ซ่งเยวี่ยหันไปมอง เห็นเสิ่นอวิ๋นจิ่นยืนอยู่ข้างหลังเธอ สีหน้าของเขายังคงดูย่ำแย่ถึงขีดสุด
หวังเยวี่ยเซียนรู้ความจึงรีบบอกว่า “พวกพี่คุยกันไปก่อนนะ ฉันจะเข้าไปดูเมียจ้าวเฉิงข้างในหน่อย”
แล้วเธอก็เดินเข้าบ้านไป
ซ่งเยวี่ยมองเสิ่นอวิ๋นจิ่นที่ใบหน้าซีดเผือดพลางถามว่า “มีเรื่องอะไรเหรอ?”
เสิ่นอวิ๋นจิ่นขยับเข้ามาใกล้เธอ