บทที่ 3 คนไร้ยางอาย

        “เยวี่ยเยวี่ย เธอได้กินอะไรหรือยัง? ถ้ายัง เดี๋ยวฉันช่วยต้มข้าวต้มให้เอาไหม” หม่าเยี่ยนนีพูดพลางทำท่าจะหยิบกระสอบข้าวสารไปอย่างไม่เกรงใจ

       ซ่งเยวี่ยหน้าบึ้งตึง เธอฝืนอาการปวดระบมตามตัวเข้าแย่งกระสอบข้าวสารเล็กๆ นั้นกลับคืนมาทันที

       “ฉันกินแล้ว”

       หม่าเยี่ยนนีกลับไม่ยอมปล่อยมือ ยังคงยื้อกระสอบข้าวไว้แน่นแล้วพูดว่า “ร่างกายเธอยังไม่ค่อยสะดวก ให้ฉันทำให้ดีกว่านะ”

       ซ่งเยวี่ยสะบัดมือหม่าเยี่ยนนีออกอย่างไม่ไว้หน้า “ไม่ต้อง เดี๋ยวรอให้ผู้ชายของฉันกลับมา เขาจัดการเองได้”

       คำว่า “ผู้ชายของฉัน” ทำเอาหม่าเยี่ยนนีถึงกับตกตะลึง

       เธอจ้องมองซ่งเยวี่ยด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อพลางเบิกตาโพลง “เยวี่ยเยวี่ย นี่เธอมองข้ามเรื่องหย่าไปแล้วเหรอ?”

       ซ่งเยวี่ยพูดอย่างเย็นชา “ทำไมฉันต้องหย่าด้วยล่ะ?”

       หม่าเยี่ยนนีรู้สึกเหมือนซ่งเยวี่ยเสียสติไปแล้ว “ก็คนที่เธอรักคือเฉินเหวินปินไม่ใช่เหรอ? ที่เธอยอมมาลำบากในชนบทนี่ก็เพื่อเขาทั้งนั้นนะ”

       ซ่งเยวี่ยตอบกลับอย่างเด็ดขาด “หม่าเยี่ยนนี ตอนนี้ฉันแต่งงานแล้ว สามีของฉันคือเสิ่นอวิ๋นจิ่น ฉันเป็นผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว เรื่องในอดีตก็ให้มันผ่านไปเถอะ ต่อไปนี้ฉันกับเฉินเหวินปินไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันทั้งนั้น และถ้าฉันรู้ว่าใครหน้าไหนบังอาจมากุเรื่องใส่ร้ายว่าฉันยังอาลัยอาวรณ์เฉินเหวินปินอยู่ละก็ คอยดูเถอะว่าฉันจะฉีกปากมันให้ขาด!”

       ประโยคสุดท้ายของเธอคือการประกาศเตือนหม่าเยี่ยนนีโดยตรง

       หม่าเยี่ยนนีตกใจจนพูดไม่ออก

       เธอคาดไม่ถึงเลยว่าเพียงแค่ชั่วข้ามคืน ซ่งเยวี่ยจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคนขนาดนี้

       “เยวี่ยเยวี่ย หรือว่าเธอกับเสิ่นอวิ๋นจิ่นจะนอนด้วยกันแล้ว?” เธออดไม่ได้ที่จะกระซิบถามออกมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น

       ซ่งเยวี่ยจ้องมองหม่าเยี่ยนนีอย่างโกรธเคืองแล้วพูดว่า “นี่เป็นคำถามที่หญิงสาวบริสุทธิ์ที่ยังไม่ได้แต่งงานควรจะถามงั้นเหรอ? ถ้าเธออยากจะแต่งงานจนตัวสั่นขนาดนั้นละก็ หวังอวี่บ้านตระกูลหวัง หรือหลิวหงบ้านตระกูลหลิวเขาก็รอเธออยู่ไม่ใช่หรือไง”

       เธอไม่เหลือมิตรภาพไว้ให้แม้แต่น้อย

       ในชาติก่อน หม่าเยี่ยนนีก็มาถามคำถามนี้ในเช้าวันที่สองของการแต่งงานเช่นกัน

       แน่นอนว่าซ่งเยวี่ยกับเสิ่นอวิ๋นจิ่นในตอนนั้นไม่ได้มีความสัมพันธ์ทางกายกันเลย

       และเรื่องนี้ก็ถูกหม่าเยี่ยนนีกระจายข่าวออกไปจนเสิ่นอวิ๋นจิ่นกลายเป็นตัวตลกของคนทั้งหมู่บ้าน พวกผู้ชายต่างพากันหัวเราะเยาะถากถางเขาไม่เว้นแต่ละวัน

       เมื่อเห็นซ่งเยวี่ยเริ่มโกรธ หม่าเยี่ยนนีจึงแสร้งตีหน้าเศร้าทำเป็นหวังดี “เยวี่ยเยวี่ย ฉันก็แค่เป็นห่วง อยากเห็นเธอได้ดีนะ”

       “เป็นห่วงฉัน? หม่าเยี่ยนนี ฉันเพิ่งแต่งงานเมื่อวาน วันนี้เธอมาคะยั้นคะยอให้ฉันหย่า แล้วยังมาบอกว่าเป็นห่วง อยากให้ฉันได้ดีงั้นเหรอ? ความหวังดีแบบนี้ ฉันรับไว้ไม่ไหวจริงๆ!”

       เดิมทีซ่งเยวี่ยตั้งใจจะเล่นตามน้ำไปกับหม่าเยี่ยนนีเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายสงสัย แต่พอคิดถึงเรื่องที่เสิ่นอวิ๋นจิ่นแอบมาได้ยินบทสนทนาเมื่อครู่ เธอจึงเปลี่ยนใจทันที

       ตอนนี้เธอยังไม่คิดจะหย่ากับเสิ่นอวิ๋นจิ่น และอยากจะปรับความเข้าใจกับเขาให้ดี ดังนั้นความสัมพันธ์จอมปลอมระหว่างเจ้าของร่างเดิมกับหม่าเยี่ยนนีควรจะตัดให้ขาดเสียตั้งแต่วันนี้

       หม่าเยี่ยนนีเห็นชัดแล้วว่าซ่งเยวี่ยเปลี่ยนความคิด และตั้งใจจะใช้ชีวิตกับเสิ่นอวิ๋นจิ่นโดยไม่คิดจะหย่า

       เธอจึงรีบเปลี่ยนเรื่องทันที “เยวี่ยเยวี่ย ในเมื่อเธอเต็มใจจะอยู่กินกับเขา มันก็ดีมากแล้วล่ะ แบบนี้ฉันจะได้ไม่ต้องกังวลแทนเธออีก”

       ซ่งเยวี่ยไม่อยากเห็นใบหน้าเสแสร้งนี่อีกแม้แต่วินาทีเดียว “หม่าเยี่ยนนี วันนี้เธอไม่ต้องไปทำงานหรือไง?”

       นี่คือการไล่ทางอ้อมที่ชัดเจนที่สุด

       ใบหน้าของหม่าเยี่ยนนีเริ่มชาจนทำตัวไม่ถูก เธอตั้งใจจะมาขอของฟรีแท้ๆ แต่ตอนนี้ยังไม่ได้อะไรติดมือไปเลย จะให้ยอมกลับไปง่ายๆ ได้อย่างไร

       “เยวี่ยเยวี่ย ใครๆ ก็รู้ว่าร่างกายฉันไม่แข็งแรง ไปทำงานสายหน่อยก็ไม่เป็นไรหรอก ฉันแค่อยากอยู่เป็นเพื่อนเธอ”

       ซ่งเยวี่ยพูดอย่างเย็นชา “อยู่เป็นเพื่อน? ฉันไม่ต้องการ ถ้าไม่มีธุระอะไรก็กลับไปได้แล้ว”

       เธอไล่อีกฝ่ายอย่างไร้เยื่อใย

       หากเป็นคนปกติคงเดินคอตกกลับไปแล้ว แต่เห็นได้ชัดว่าซ่งเยวี่ยประเมินความหนาของใบหน้าหม่าเยี่ยนนีต่ำไป

       “เยวี่ยเยวี่ย เธอโกรธฉันเหรอ?” น้ำเสียงของหม่าเยี่ยนนีฟังดูอ่อนแรงมาก

       “เปล่า ฉันแค่ไม่อยากเห็นหน้าเธอเฉยๆ” ซ่งเยวี่ยตอบตรงๆ อย่างไม่ไว้หน้า

       น้ำตาเริ่มคลอเบ้าในดวงตาของหม่าเยี่ยนนีทันที “เยวี่ยเยวี่ย”

       ซ่งเยวี่ยยกมือขึ้นทำสัญญาณให้หยุด “หม่าเยี่ยนนี เก็บน้ำตาจระเข้ของเธอไว้เถอะ! แล้วในเมื่อเธอยังไม่อยากกลับ งั้นเรามาคิดบัญชีกันให้จบๆ ไปเลยดีกว่า (เป็นสำนวนที่หมายถึง การแสดงความเสียใจ ความทุกข์โศก หรือการร้องไห้ที่เสแสร้ง ไม่ได้มาจากความรู้สึกจริงใจหรือความสงสารจากใจจริง เพื่อใช้หลอกลวงหรือกลบเกลื่อนความผิดของตนเอง)

       ตอนนี้ฉันแต่งงานแล้ว เงินของฉันก็ไม่ใช่ของฉันคนเดียวอีกต่อไป เงิน 24 หยวนที่เธอติดฉันไว้จะคืนเมื่อไร? แล้วที่เธอบอกว่าพี่สะใภ้จะคลอดลูก เลยมาขอยืมคูปองข้าวสาร 30 จินไปน่ะ จะคืนวันไหน?

       อ้อ... จริงสิ เหมือนจะมีคูปองผ้าอีกสองใบนะ เศษเล็กเศษน้อยพวกนั้นฉันไม่เอาก็ได้ แต่เธอช่วยเอาเงินกับคูปองข้าวสารมาคืนฉันก่อนแล้วกัน”

       พอได้ทวงหนี้ ซ่งเยวี่ยก็รู้สึกมีพลังขึ้นมาทันที อาการเจ็บปวดทั่วร่างคล้ายจะหายไปเป็นปลิดทิ้ง

       หม่าเยี่ยนนีถึงกับยืนแข็งทื่อ

       “เยวี่ยเยวี่ย...”

       วันนี้เธอตั้งใจจะมาขอของจากซ่งเยวี่ยแท้ๆ แต่ยังไม่ทันอ้าปาก กลับกลายเป็นฝ่ายถูกทวงหนี้เสียเอง

       “หยุด ไม่ต้องพูดเรื่องอื่นให้เสียเวลา แค่บอกมาว่าจะคืนหรือไม่คืน?” ซ่งเยวี่ยข่มขู่ด้วยท่าทางเหนือกว่า

       หม่าเยี่ยนนีเพิ่งจะได้สติ “เยวี่ยเยวี่ย เธอก็รู้ว่าสุขภาพฉันไม่ดี ทำงานแลกแต้มค่าแรงได้ไม่มาก ลำพังเบี้ยเลี้ยงจากหน่วยยุวปัญญาชนก็น้อยนิด แล้วฉันจะเอาอะไรมาคืนเธอตอนนี้ล่ะ?”

       ซ่งเยวี่ยตีหน้าขรึม “วันนี้คืนไม่ได้ไม่เป็นไร แต่ต้องกำหนดวันมาให้แน่นอน”

       “เยวี่ยเยวี่ย นี่เธอไม่บีบคั้นฉันเกินไปหน่อยเหรอ?” หม่าเยี่ยนนีทำท่าเหมือนจะร้องไห้ออกมา

       “เป็นหนี้ก็ต้องใช้คืน มันเป็นสัจธรรมของโลก เธอจะมาร้องไห้ให้ใครดู? ต่อให้เรื่องนี้ถึงหูหัวหน้ากองผลิต เขาก็ต้องเข้าข้างฉันอยู่ดี ถ้าไม่อยากให้ฉันไปหาหัวหน้า ก็รีบคืนเงินมาซะ” ซ่งเยวี่ยไม่มีความสงสารเห็นใจให้สักนิด

       “เยวี่ยเยวี่ย เธอ... เธอทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไง?” หม่าเยี่ยนนีทำสีหน้าและท่าทางเหมือนถูกรังแกจนแทบจะตรอมใจตายเสียให้ได้

       “ฉันไม่ทำกับเธอแบบนี้แล้วจะให้ทำยังไง? หม่าเยี่ยนนี เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้เธออยากจะไปป่าวประกาศบอกใครก็เชิญตามสบายเลย ตั้งแต่ที่พวกเราย้ายลงมาอยู่ที่นี่ด้วยกัน เธอกินของฉันไปเท่าไร ใส่เสื้อผ้าของฉันไปกี่ชุด? แม้แต่ชุดที่เธอใส่อยู่นี่ก็ของที่ฉันยกให้ทั้งนั้น

       พอฉันทวงเงิน เธอก็ทำหน้าทำตาเหมือนโดนรังแกจนน่าสงสาร จะทำตัวน่าสะอิดสะเอียนให้ใครดู?”

       หม่าเยี่ยนนีไม่กล้าร้องไห้อีกต่อไป

       ซ่งเยวี่ยที่อยู่ตรงหน้าคล้ายกับเป็นคนละคนจนเธอรับมือไม่ถูก

       “เยวี่ยเยวี่ย เธอให้เวลาฉันอีกสักสองสามวันได้ไหม?”

       “ได้สิ ไม่มีปัญหา เห็นแก่ที่เราเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน ฉันให้เวลาเธอหนึ่งเดือน ถ้าถึงตอนนั้นยังไม่คืน ก็อย่ามาหาว่าฉันไร้น้ำใจแล้วกัน กลับไปได้แล้ว หรือถ้ายังไม่อยากกลับ พวกเรามานั่งคิดบัญชีลงรายละเอียดกันต่อ”

       แม้ซ่งเยวี่ยจะนั่งอยู่บนเก้าอี้ แต่สง่าราศีและแรงกดดันกลับข่มหม่าเยี่ยนนีจนมิด

       หม่าเยี่ยนนีแทบจะวิ่งหนีออกไปจากบ้านด้วยความลนลาน เพราะกลัวว่าซ่งเยวี่ยจะพูดเรื่องที่ทำให้เธอต้องอับอายไปมากกว่านี้

       ในใจของเธอก่นด่าไม่หยุด “ซวยจริงๆ ซวยชะมัด ยัยซ่งเยวี่ยนี่โดนผีเข้าหรือไงนะ”

       พอหม่าเยี่ยนนีจากไป ซ่งเยวี่ยก็บีบนวดแขนขาของตัวเองเบาๆ ก่อนจะพยายามหากาต้มน้ำเพื่อจะมาต้มน้ำดื่ม

       เรื่องอาหารน่ะทนหิวได้บ้าง แต่เรื่องน้ำนั้นขาดไม่ได้เด็ดขาด ทว่าความเคยชินทำให้เธอไม่อาจดื่มน้ำดิบได้จริงๆ

       แต่เนื่องจากในยุคนี้สุขอนามัยยังไม่ค่อยดีนัก และความรู้เรื่องความสะอาดก็ยังไม่ทั่วถึง ชาวบ้านในแถบภูเขาจึงคุ้นชินกับการดื่มน้ำดิบ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นน้ำบาดาลที่ตักมาพักไว้ในถังจนตกตะกอน แม้จะดูใสแต่ก็ไม่รู้ว่ามีเชื้อโรคปนเปื้อนอยู่มากขนาดไหน

       หลังจากซ่งเยวี่ยเทน้ำใส่ลงในกา เธอก็แทบอยากจะร้องไห้ออกมาเสียดื้อๆ เมื่อพบว่าไอ้กาน้ำดำเมี่ยมที่ดูเหมือนถ่านก้อนนี้ดันรั่วเสียนี่!