บทที่ 4 ชีวิตอันแสนขัดสนของเธอ

        ซ่งเยวี่ยลองเติมน้ำลงไปในกาต้มน้ำอีกครั้ง และมันก็ช่วยยืนยันได้อย่างชัดเจนว่ามันรั่วจริงๆ

       ซ่งเยวี่ย: “...”

       ความยากจนของบ้านเสิ่นอวิ๋นจิ่นทำลายสถิติในใจของเธอครั้งแล้วครั้งเล่า

       ซ่งเยวี่ยวางกาต้มน้ำทิ้งไว้ด้านหนึ่ง แล้วนึกขึ้นได้ว่าเธอนำข้าวของติดตัวมาจากบ้านพักยุวปัญญาชนไม่น้อยเลย

       เธอรีบไปรื้อดูห่อสัมภาระของตัวเอง ในบรรดายุวปัญญาชนด้วยกัน ข้าวของของเธอถือว่าเยอะที่สุดแล้ว เมื่อวานตอนที่เธอแต่งงาน ทุกคนในบ้านพักต่างช่วยกันเก็บข้าวของให้เธอ เพื่อหวังจะให้เธอรีบย้ายออกไปเร็วๆ จะได้มีที่ว่างให้คนอื่นเสียที

       ซ่งเยวี่ยลองรื้อค้นดู จึงได้รู้ว่าฐานะของเจ้าของร่างเดิมกับเสิ่นอวิ๋นจิ่นนั้นแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว เจ้าของร่างเดิมนี่มันลูกเศรษฐีชัดๆ

       ในห่อสัมภาระมีกาต้มน้ำสเตนเลสแวววาว ถัดไปเป็นกระติกน้ำร้อนพลาสติกสีเขียว ข้างๆ กันยังมีกะละมังล้างหน้าสีขาวลายดอกไม้สีแดง ซึ่งเธอใช้สำหรับล้างหน้า ส่วนด้านล่างมีกะละมังสีเขียวอีกใบไว้สำหรับล้างเท้า

       แปรงสีฟันและแก้วน้ำก็ดูประณีตสวยงาม นอกจากนี้ยังมีแชมพูและสบู่ ส่วนอีกห่อหนึ่งเป็นครีมทาผิวตลับเงิน

       ข้าวของของเจ้าของร่างเดิมทั้งประณีตและดูมีราคา หลายอย่างเป็นของที่คนในหมู่บ้านนี้ไม่เคยเห็นมาก่อนด้วยซ้ำ

       หลังจากรื้อดูสัมภาระเหล่านี้ ความรู้สึกหดหู่จากการมาเกิดใหม่ของซ่งเยวี่ยก็บรรเทาลงไปมาก อย่างไรเสียชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไป ตราบใดที่เธอกับเสิ่นอวิ๋นจิ่นยังไม่หย่ากันและตั้งใจใช้ชีวิตให้ดี วันข้างหน้าก็ยังพอมีหวังอยู่บ้าง

       เมื่อเปิดของทุกอย่างออกมาแล้ว เธอก็หยิบผ้าขี้ริ้วผืนหนึ่งเริ่มทำความสะอาดบ้านครั้งใหญ่

       เธอเช็ดถูทั้งหน้าต่าง ประตู และเฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นจนสะอาดเอี่ยม บนพื้นมีตู้ใบหนึ่ง ภายในบรรจุเสื้อผ้าที่มีอยู่เพียงน้อยนิดของเสิ่นอวิ๋นจิ่น แม้พวกมันจะดูเก่าและเต็มไปด้วยรอยปะชุน แต่ก็สะอาดสะอ้าน แสดงให้เห็นว่าเสิ่นอวิ๋นจิ่นเป็นคนรักความสะอาดมาก

       ซ่งเยวี่ยคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนำเสื้อผ้าของเสิ่นอวิ๋นจิ่นมาพับวางไว้อย่างเป็นระเบียบ จากนั้นก็นำเสื้อผ้าของเธอพับวางซ้อนกันเป็นกองใส่เข้าไป ตู้ที่เคยดูว่างเปล่าก็เต็มแน่นขึ้นมาทันตา

       ซ่งเยวี่ยเช็ดทำความสะอาดเตียงคังรอบหนึ่ง เมื่อเช็ดเสร็จเธอก็มองดูผ้าห่มแล้วยืนอึ้งไป

       เหอะ ผู้ชายนะผู้ชาย!

       ต่อให้ภายนอกจะดูสะอาดสะอ้านดูดีขนาดไหน แต่ตู้เสื้อผ้าและข้าวของเครื่องใช้มักจะฟ้องตัวตนเสมอ

       ผ้าห่มผืนนี้ไม่รู้ว่าถูกปะมากี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ไส้ข้างในไม่แน่ใจว่าเป็นสำลีหรือไม่ แต่มันจับตัวกันเป็นก้อนแข็งไปหมดแล้ว ส่วนปลอกผ้าห่มสีขาวก็กลายเป็นสีเหลืองซีด ดูท่าคงผ่านการใช้งานมาหลายสิบปี หากเป็นยุคปัจจุบันคงเรียกได้ว่าเป็นโบราณวัตถุ แต่ในยุคที่แม้แต่จะกินให้อิ่มท้องยังลำบาก การมีใช้แบบนี้ก็ถือเป็นเรื่องปกติ

       ซ่งเยวี่ยตรวจสอบดูแล้วก็เริ่มหนักใจ

       เธอจะจัดการกับผ้าห่มของเสิ่นอวิ๋นจิ่นอย่างไรดี?

       เสิ่นอวิ๋นจิ่นมีเพียงฟูกรองนอน ผ้าห่ม และหมอนหนึ่งใบ ข้าวของของเขามันช่างน้อยนิดจนน่าเวทนา หากเธอรื้อออกมาซักเสียตอนนี้ แล้วคืนนี้เขาจะเอาอะไรห่มนอน?

       สัมภาระที่เธอนำมาจากบ้านพักยุวปัญญาชนมีฟูกและผ้าห่มก็จริง แต่มันก็มีแค่ชุดเดียวเท่านั้น

       ซ่งเยวี่ยขมวดคิ้วครุ่นคิด

       สุดท้ายเธอจึงย้ายผ้าห่มของเขาไปวางไว้อีกฟากนึ่ง แล้วขนเครื่องนอนของเธอออกมาปูเรียงไว้บนเตียงคังแทน

       เมื่อลงจากเตียง เธอก็นำชุดแก้วน้ำเซรามิกออกมาวางไว้บนโต๊ะ นี่เป็นของรักของหวงของเจ้าของร่างเดิมตั้งแต่ตอนอยู่ที่บ้าน

       เธอกะจะเอากาน้ำที่รั่วไปโยนทิ้งไว้หน้าบ้าน แล้วจัดวางข้าวของอื่นๆ ไว้บนหลังตู้ จากนั้นจึงได้เวลาไปต้มน้ำเสียที

       เสิ่นอวิ๋นจิ่นเป็นคนหนุ่มที่แข็งแรงและไม่ใช่คนขี้เกียจ หน้าบ้านจึงมีฟืนแห้งกองอยู่ไม่น้อย ซ่งเยวี่ยเก็บมาจำนวนหนึ่งแล้วเริ่มจุดไฟ

       ตอนที่ไฟเริ่มติด ซ่งเยวี่ยรู้สึกนึกขอบคุณเหลือเกินที่ตอนเด็กๆ เธออาศัยอยู่กับปู่และย่า ทำให้ทำงานพวกนี้เป็น

       ขณะไฟกำลังลุกไหม้ ซ่งเยวี่ยชำเลืองมองนาฬิกาข้อมือ นาฬิกาเรือนนี้พี่ชายคนโตมอบให้เป็นของขวัญก่อนที่เธอจะเดินทางมาชนบท มันมีมูลค่าเท่ากับเงินเดือนสองเดือนของเขาเลยทีเดียว

       ตอนนี้ใกล้จะสิบเอ็ดโมงครึ่งแล้ว ซ่งเยวี่ยคิดว่าเสิ่นอวิ๋นจิ่นคงใกล้จะเลิกงานกลับมาแล้ว

       เธอเตรียมตัวทำอาหาร

       กองทัพต้องเดินด้วยท้อง ไม่กินสักมื้อคงได้หิวตายกันพอดี

       ซ่งเยวี่ยตักข้าวสารที่เสิ่นอวิ๋นจิ่นนำกลับมาใส่ลงไปหนึ่งถ้วย แล้วใส่ในหม้อใบเล็กที่เจ้าของร่างเดิมใช้ทำอาหารประจำ แม้หม้อจะเล็กไปหน่อยแต่ก็พอสำหรับสองคน

       พอน้ำเดือดเธอก็ยกหม้อขึ้นตั้งไฟ

       ในห่อสัมภาระของเธอมีทั้งน้ำมันและเครื่องปรุง นอกจากนี้ยังมีแตงกวาอบแห้งและหัวไชเท้าอบแห้ง ซึ่งเป็นของที่พ่อแม่ของเธอส่งมาให้เมื่อครั้งก่อน เธอเริ่มรู้สึกว่ากระเป๋าใบนี้เหมือนกระเป๋ามิติของโดราเอมอนเข้าไปทุกที เพราะข้างในยังมีน้ำตาลห่อใหญ่ นมผงห่อเล็ก ลูกอมคาราเมลอีกสองถุง และยังมีบิสกิตอีกจำนวนหนึ่งด้วย

       ของดีทั้งนั้น มีแต่ของดีๆ!

       ซ่งเยวี่ยรู้สึกว่าเสิ่นอวิ๋นจิ่นช่างโชคดีเสียจริง แม้บรรพบุรุษของเขาจะเคยมั่งคั่ง แต่ตอนนี้เขาถือเป็นคนที่จนที่สุดคนหนึ่งในหมู่บ้าน ชีวิตต้องอยู่อย่างสมถะเพื่อไม่ให้คนอื่นเอาไปพูดนินทาได้

       แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว ในเมื่อเธอมาอยู่ที่นี่ เสิ่นอวิ๋นจิ่นกำลังจะได้ใช้ชีวิตที่ดีขึ้น

       ตามเนื้อเรื่องเดิม เสิ่นอวิ๋นจิ่นเป็นคนซื่อสัตย์ หากตอนนี้เขาไม่กลายเป็นคนใจคอโหดเหี้ยมไปเสียก่อน เธอจะร่วมชีวิตกับเขาให้ดี นำพาเขาไปสู่ความมั่งคั่งและเส้นทางที่รุ่งโรจน์

       แม้จะแต่งงานกันแล้ว และในยุคที่ซื่อสัตย์และเรียบง่ายนี้ การหย่าร้างอาจถูกชาวบ้านวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนัก แต่เธอคือผู้หญิงยุคใหม่ที่กล้าจะท้าทายจารีตเดิมที่คร่ำครึ การฝืนทนในชีวิตคู่ที่ไร้รักไม่ใช่สิ่งที่เธอจะทนได้ การหย่าร้างย่อมต้องเกิดขึ้นแน่ เพียงแต่ต้องรอจังหวะที่เหมาะสมเท่านั้น

       ตอนนี้เธอกับเสิ่นอวิ๋นจิ่นเปรียบเสมือนเพื่อนร่วมทางที่มาอาศัยอยู่ด้วยกัน เป็นความสัมพันธ์แบบหุ้นส่วน หากเธอดีเขาก็ดี ได้ประโยชน์ร่วมกันทั้งคู่ ถ้าเสิ่นอวิ๋นจิ่นดีกับเธอ เธอก็พร้อมจะให้คำแนะนำแก่เขา เพราะคงไม่มีใครมีแต้มต่อเท่ากับคนที่มีพลังรู้ล่วงหน้าอย่างเธออีกแล้ว

       ซ่งเยวี่ยเอาน้ำแช่แตงกวาอบแห้งจนนิ่ม จากนั้นก็ทุบกระเทียมแล้วสับเป็นชิ้นเล็กๆ นำกระเทียมกับแตงกวามาคลุกเคล้ากับซีอิ๊ว เป็นอันเสร็จสิ้นเมนูเครื่องเคียงจานเล็กๆ หนึ่งอย่าง

       เธอเดินออกไปรอบบ้าน พบว่าในรั้วบ้านเสิ่นอวิ๋นจิ่นปลูกไว้เพียงแตงกวาเท่านั้น

       ซ่งเยวี่ยเด็ดแตงกวามาสามลูก แล้วไปรื้อดูในตู้กับข้าว พบไข่ไก่สองฟอง เธอจึงใช้กระทะเหล็กทำเมนูแตงกวาผัดไข่

       ในการทำอาหารเธอมีนิสัยเสียอยู่อย่างคือกลัวกระทะไหม้ จึงมักจะใส่น้ำมันอย่างไม่เสียดาย แต่ตอนนี้เธอทำได้เพียงใส่ลงไปทีละนิดเท่านั้น เพราะน้ำมันในครัวของเสิ่นอวิ๋นจิ่นมันน้อยจนน่าใจหาย

       วันนี้เธอทำอาหารด้วยความระมัดระวังอย่างยิ่ง เพราะเกรงว่าจะทำอะไรแตกหักเสียหาย ซึ่งจะยิ่งทำให้ครอบครัวที่ขัดสนอยู่แล้วต้องลำบากหนักขึ้นไปอีก

       พอแตงกวาผัดไข่เสร็จเรียบร้อย ซ่งเยวี่ยถึงเพิ่งค้นพบว่า ในบ้านหลังนี้ไม่มีจานเลยสักใบเดียว

       ซ่งเยวี่ย: “...”

       ขณะที่เธอกำลังหาจานอยู่นั้น เสิ่นอวิ๋นจิ่นก็กลับมาพอดี และเขาไม่ได้กลับมาเพียงลำพัง

       “หอมจังเลยพี่สาม มิน่าล่ะพี่ถึงไม่อยากให้ผมมาด้วย ที่แท้พี่สะใภ้กำลังทำของอร่อยไว้รออยู่ที่บ้านนี่เอง” คนยังไม่ทันมาถึง แต่เสียงชายหนุ่มที่ดูห้าวๆ ก็ดังขึ้นจากหน้าประตูบ้านเสียก่อน

       ซ่งเยวี่ยยกกับข้าวไปวางบนโต๊ะ เช็ดมือเรียบร้อย ก็เห็นเสิ่นอวิ๋นจิ่นเดินเข้ามาพร้อมกับชายอีกคนหนึ่ง

       ชายคนนั้นชื่อหลี่เม่า เป็นลูกคนที่สี่ของบ้าน อายุใกล้เคียงกับเสิ่นอวิ๋นจิ่น ทั้งคู่เป็นเพื่อนที่เติบโตมาด้วยกัน หลี่เม่าอายุน้อยกว่าเสิ่นอวิ๋นจิ่นเล็กน้อย แต่ตอนนี้เขามีลูกอายุสามขวบแล้ว แถมในท้องภรรยายังมีอีกคนหนึ่งด้วย

       ซ่งเยวี่ยเช็ดมือพลางส่งยิ้มให้ “หลี่เม่ามาเหรอ กับข้าวก็ไม่ได้มีอะไรหรูหราหรอกนะ อยู่กินด้วยกันไหม?”

       เธอชวนตามมารยาท

       หลี่เม่ามองไปที่กับข้าวแล้วหัวเราะแห้งๆ “ไม่ล่ะครับพี่สะใภ้ ผมแค่จะมาเอาของน่ะ พี่สามบอกว่ากาต้มน้ำมันพัง เลยจะให้ผมเอาไปช่วยซ่อมให้หน่อย”

       ซ่งเยวี่ย: “...”

       กาต้มน้ำที่พังขนาดนั้น ยังคิดจะซ่อมอีกเหรอ? ดูท่าทางเรื่องการประหยัดมัธยัสถ์และดูแลบ้านนั้น เธอยังต้องเรียนรู้อีกไกลจริงๆ