บทที่ 5 จดหมายจากบ้าน
บทที่ 5 จดหมายจากบ้าน
หลี่เม่าเหลือบมองกาต้มน้ำสเตนเลสที่แวววาวซึ่งตั้งอยู่บนเตาพลางยิ้มออกมา “พี่สาม พี่จะยังซ่อมกาต้มน้ำใบนั้นอีกเหรอ? ในเมื่อมีของใหม่ใช้แล้วนี่นา”
ซ่งเยวี่ยยิ้มแก้เก้อด้วยความกระดากอาย
เสิ่นอวิ๋นจิ่นมองซ่งเยวี่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉยเย็นชาเช่นเดิม ตอนนี้เขาไม่รู้เลยว่าผู้หญิงคนนี้กำลังเล่นตลกอะไรอยู่ หรือว่าเธอตั้งใจจะรอให้กินข้าวเสร็จเสียก่อนแล้วค่อยขอหย่ากับเขา?
“ในเมื่อมีอันนี้ใช้แล้ว งั้นก็ยังไม่ต้องซ่อมหรอก” เสิ่นอวิ๋นจิ่นตอบเสียงเรียบ
หลี่เม่าเขยิบเข้าไปใกล้แล้วกระซิบเสียงเบา “ผู้หญิงคนนี้แต่งเข้าบ้านมาแล้วก็ถือเป็นคนของพี่นะ ไม่ว่าเมื่อก่อนเธอจะอาละวาดแค่ไหน ต่อไปเธอก็ต้องฟังพี่นั่นแหละ”
เสิ่นอวิ๋นจิ่นผลักไหล่หลี่เม่าเบาๆ “รีบกลับไปได้แล้ว เดี๋ยวอีกสักพักลูกก็ออกมาตามหาแกหรอก”
หลี่เม่ายิ้มกว้างแล้วพูดว่า “พี่สะใภ้ งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะ พวกพี่ตามสบายเลย”
ซ่งเยวี่ยยิ้มส่งหลี่เม่าจนเขาลับตาไป
พอหลี่เม่าจากไป รอยยิ้มบนใบหน้าของซ่งเยวี่ยก็หายไปทันที บรรยากาศภายในห้องเริ่มกลับมาน่าอึดอัดใจอีกครั้ง
ซ่งเยวี่ยทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ
“กินข้าวเถอะ เดี๋ยวกับข้าวจะเย็นหมด” หลังจากเงียบไปพักใหญ่ ในที่สุดซ่งเยวี่ยก็พูดขึ้น
เสิ่นอวิ๋นจิ่นตรงไปล้างมือทันที
ซ่งเยวี่ยจัดอาหารลงบนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว เธอใช้ถ้วยแบ่งใส่ผักดอง ส่วนข้าวก็ยังคงอยู่ในหม้อใบเล็ก และกับข้าวก็วางอยู่ในกระทะเหล็กใบย่อมที่เธอพกมาด้วย สรุปคือเธอไม่ได้ใช้เครื่องครัวในบ้านของเสิ่นอวิ๋นจิ่นเลยแม้แต่อย่างเดียว
ของอย่างอื่นพอจะใช้ด้วยกันได้ แต่เรื่องภาชนะใส่อาหารนั้นต้องเน้นความสะอาดและสุขอนามัยเป็นสำคัญ แม้เครื่องครัวในบ้านเสิ่นอวิ๋นจิ่นจะถูกล้างทำความสะอาดอยู่บ่อยครั้ง แต่เพราะไม่มีน้ำยาล้างจาน คราบฝังลึกบางอย่างจึงล้างออกไม่หมด
เสิ่นอวิ๋นจิ่นหยิบตะเกียบของตัวเองออกมา
เขาเหลือบมองของบนโต๊ะแวบหนึ่ง ก็รู้ได้ทันทีว่าซ่งเยวี่ยรังเกียจเครื่องครัวของเขา
รังเกียจแล้วอย่างไรเล่า? ก็บ้านเขาจนมากขนาดนี้ หากที่บ้านมีของดีๆ อยู่บ้าง พอมีคนมาพบเข้า มันก็มักจะถูกทุบทำลายจนพังไปหมดแล้ว
ซ่งเยวี่ยเหลือบมองตะเกียบของเสิ่นอวิ๋นจิ่น แล้วรีบส่งตะเกียบของเธอให้ “คุณใช้คู่นี้เถอะ เดี๋ยวฉันใช้เจ้านี่เอง”
เธอชูช้อนในมือให้เขาดู
เสิ่นอวิ๋นจิ่นรับตะเกียบไปเงียบๆ
จังหวะที่ส่งตะเกียบให้กัน มือของทั้งสองสัมผัสกันเพียงครู่เดียว ก่อนจะรีบชักมือกลับทันที
ซ่งเยวี่ยจ้องมองหม้อใบเล็กของเธอ แล้วใช้จานใบเล็กตักข้าวแบ่งออกมาเล็กน้อย “คุณกินจากหม้อใบนี้เลย ส่วนฉันกินแค่นี้พอ”
เสิ่นอวิ๋นจิ่นเห็นซ่งเยวี่ยตักข้าวใส่จานเพียงน้อยนิด ปริมาณแค่นั้นเขากินเพียงสองคำก็คงหมดเกลี้ยง
“ผมกินพอแล้ว” เขาพูดพร้อมจะตักข้าวแบ่งคืนให้เธอ
ซ่งเยวี่ยรีบบอก “ตอนบ่ายคุณต้องไปทำงาน แต่ฉันไม่ต้องไปตั้งสองวัน ฉันไม่หิวหรอก”
เมื่อเห็นดังนั้นเสิ่นอวิ๋นจิ่นจึงไม่ปฏิเสธอีก เขาเริ่มลงมือกินทันที เมื่อเช้าเขาดื่มแค่น้ำไปไม่กี่อึก เดิมทีคิดว่าตอนเที่ยงกลับมาแค่เด็ดแตงกวากินสักสองลูกก็คงพอประทังหิวได้ ไม่ได้คาดหวังเลยว่าซ่งเยวี่ยจะทำอาหารไว้รอ
พอกลิ่นหอมกรุ่นของข้าวสวยและกับข้าวที่ยั่วน้ำลายโชยมาแตะจมูก เสิ่นอวิ๋นจิ่นก็รู้สึกหิวขึ้นมาจริงๆ
ถึงอย่างไรเขาก็เป็นชายหนุ่มที่ร่างกายแข็งแรง วัยยี่สิบต้นๆ เป็นช่วงที่ร่างกายต้องการพลังงานมาก จึงย่อมต้องกินเยอะเป็นธรรมดา
ตอนแรกซ่งเยวี่ยกังวลว่าเสิ่นอวิ๋นจิ่นจะรังเกียจฝีมือของเธอ แต่ผิดคาด เขากินอย่างเอร็ดอร่อย แม้ใบหน้าจะไม่ได้แสดงความรู้สึกใดๆ ออกมา แต่เธอสัมผัสได้ว่าเขากำลังมีความสุข
ซ่งเยวี่ยคีบผักดองกินเพียงเล็กน้อย และเหลือแตงกวาผัดไข่ไว้ให้เสิ่นอวิ๋นจิ่น
เสิ่นอวิ๋นจิ่นเห็นว่าซ่งเยวี่ยไม่ยอมแตะต้องไข่เลย เขาจึงคีบให้เธอ “คุณกินเยอะๆ นะ”
ซ่งเยวี่ยมองดูไข่ในจานแล้วส่งยิ้มหวานให้เขา
บางที... เธออาจจะลองพยายามใช้ชีวิตคู่ร่วมกับผู้ชายคนนี้ดูสักตั้งก็ได้นะ?
เสิ่นอวิ๋นจิ่นและซ่งเยวี่ยค่อยๆ กินข้าวไปจนเสร็จ ทั้งคู่รวบตะเกียบลงพร้อมๆ กัน
ข้าวในหม้อใบเล็กถูกกินจนเกลี้ยง
แม้แต่กับข้าวในกระทะก็ไม่เหลือแม้แต่นิดเดียว กระทั่งน้ำขลุกขลิกที่ก้นกระทะ เสิ่นอวิ๋นจิ่นยังเอามาคลุกข้าวกินจนหมด
ขณะกินข้าว ในใจเขายังแอบคิดว่า ฝีมือการทำกับข้าวของผู้หญิงนี่ช่างต่างจากผู้ชายจริงๆ
เมื่อวางตะเกียบลง เสิ่นอวิ๋นจิ่นก็ลุกขึ้นเตรียมจะเก็บถ้วยชามไปล้าง
ซ่งเยวี่ยเองก็ไม่ยอมนิ่งเฉย เธอรีบลุกขึ้นช่วยเก็บล้างเช่นกัน
เสิ่นอวิ๋นจิ่นบอกกับเธอว่า “คุณพักผ่อนเถอะ งานแค่นี้ผมจัดการเอง”
ซ่งเยวี่ยปฏิเสธ “ให้ฉันทำเถอะ บ่ายนี้คุณต้องออกไปทำงานหนัก เข้าไปนอนพักสักหน่อยเถอะ”
บ่ายนี้เธอไม่ต้องไปทำงาน เพียงแค่ทำงานบ้านเท่านั้น และในบ้านก็แทบจะไม่มีข้าวของอะไรให้จัดเก็บเลย
“ผมทำเองดีกว่า คุณยังบาดเจ็บอยู่นะ” เสิ่นอวิ๋นจิ่นยืนกรานอย่างหนักแน่น
ซ่งเยวี่ยยังคงดึงดัน “ฉันทำเอง เป็นแค่แผลภายนอก ไม่เป็นไรหรอก”
ในใจเธอเริ่มรู้สึกประทับใจในตัวเสิ่นอวิ๋นจิ่นเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน
ทว่าเสิ่นอวิ๋นจิ่นกลับพูดตัดบทว่า “ให้ผมทำเถอะ คุณเป็นคนทำกับข้าวแล้ว ผมก็ควรเป็นคนล้างจาน”
เขาไม่ใช่ผู้ชายประเภทที่ถือว่างานบ้านเป็นหน้าที่ของผู้หญิงฝ่ายเดียว
ขณะที่ทั้งสองฝ่ายกำลังเกี่ยงกันอยู่นั้น ก็มีคนมาหาที่หน้าบ้าน
“มียุวปัญญาชนที่ชื่อซ่งเยวี่ยอาศัยอยู่ที่นี่ไหม?”
ซ่งเยวี่ยรีบปล่อยมือและวิ่งออกไปดูทันที
“ฉันเองค่ะ”
พนักงานไปรษณีย์หนุ่มส่งจดหมายและห่อพัสดุในมือมาให้ “มีจดหมายและพัสดุของคุณ รบกวนเซ็นรับด้วยครับ”
ซ่งเยวี่ยรีบเซ็นชื่อทันที
พอเซ็นเสร็จ พนักงานหนุ่มก็พูดว่า “ตอนแรกผมไปส่งที่บ้านพักยุวปัญญาชน แต่คนที่นั่นบอกว่าคุณแต่งงานย้ายออกมาแล้ว ผมเลยต้องเดินหาอยู่หลายบ้านกว่าจะเจอที่นี่ครับ”
ซ่งเยวี่ยยิ้มตอบ “ลำบากคุณแล้วค่ะ พอดีเพิ่งแต่งงานเมื่อวานเลยรีบย้ายมา ของยังจัดไม่เสร็จเรียบร้อยเลยค่ะ”
“ยินดีด้วยนะครับ ยินดีด้วย”
“ขอบคุณค่ะ รอสักครู่นะคะ”
ซ่งเยวี่ยรีบวิ่งกลับเข้าบ้านไปหยิบลูกอมออกมาสองสามเม็ด “รับไว้เถอะค่ะ ถือเป็นสินน้ำใจ ลูกอมงานแต่งของฉันเอง”
พนักงานไปรษณีย์รับลูกอมไปแล้วรัวคำอวยพรชุดใหญ่ “ขอให้พวกคุณรักกันยืนยาว ถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชร มีลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง มีความสุขตลอดไปนะครับ”
ในยุคที่ขัดสนเช่นนี้ ลูกอมไม่กี่เม็ดถือเป็นของล้ำค่าอย่างยิ่ง
พนักงานไปรษณีย์เดินจากไปด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ
ซ่งเยวี่ยถือจดหมายและห่อพัสดุกลับเข้าบ้านด้วยความดีใจ
เสิ่นอวิ๋นจิ่นที่กำลังล้างจานอยู่ เมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นซ่งเยวี่ยถือของพะรุงพะรังเข้ามาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
นั่นเป็นห่อพัสดุขนาดใหญ่มาก
ซ่งเยวี่ยค่อนข้างมีชื่อเสียงตั้งแต่ตอนอยู่ที่บ้านพักยุวปัญญาชน เพราะเธอใช้แต่ของดีๆ และที่บ้านมักจะส่งของมาให้เธออยู่เสมอ
เสิ่นอวิ๋นจิ่นนึกในใจว่า ผู้หญิงคนนี้คงเติบโตมาอย่างสุขสบายท่ามกลางความรักและความเอาใจใส่สินะ ตอนนี้เธอต้องมาลำบากกับเขา ไม่สิ เธอเพิ่งบอกว่าตอนนี้จะยังไม่หย่า แต่เชื่อว่าอีกไม่นาน เธอก็คงต้องขอหย่าอยู่ดี
ซ่งเยวี่ยฉีกซองจดหมายแล้วไล่สายตาอ่านอย่างรวดเร็ว
ในจดหมายบอกว่าพี่ชายคนโตของเธอแต่งงานแล้ว แต่น่าเสียดายที่ซ่งเยวี่ยไม่มีโอกาสได้กลับไปร่วมงาน พี่ชายคนรองที่เป็นทหารอยู่ในกองทัพเพิ่งเขียนจดหมายมาบอกว่าคิดถึงเธอ และเมื่อรู้ว่าเธอต้องลงมาทำงานในชนบท เขาก็ตำหนิพี่ชายคนโตเสียยกใหญ่
พ่อและแม่ของซ่งเยวี่ยต่างก็เป็นห่วงความเป็นอยู่ของเธอในชนบทมาก เพราะจดหมายฉบับที่แล้วซ่งเยวี่ยเขียนไปบ่นว่าที่นี่กินอยู่ลำบาก ดังนั้นครั้งนี้พวกเขาจึงตั้งใจส่งของกินของใช้มาให้ชุดใหญ่
ซ่งเยวี่ยแกะห่อพัสดุออก สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือลูกอมงานแต่งถุงใหญ่ในห่อกระดาษสีแดงสดใส ถัดมาเป็นนมผงกระป๋องต่างประเทศสองกระป๋องใหญ่ที่ดูออกว่าราคาแพงมาก ข้างๆ กันยังมีปลาตัวเล็กตากแห้งและเห็ดหูหนูแห้งอีกหนึ่งถุง
ส่วนที่อยู่ล่างสุดของพัสดุคือผ้าซาตินเกรดดีสองพับ ซึ่งเห็นชัดว่าเป็นเนื้อผ้าคุณภาพสูงสำหรับตัดเย็บเสื้อผ้า
ซ่งเยวี่ยมองดูข้าวของเหล่านั้นด้วยความรู้สึกซาบซึ้งและตื้นตันใจอย่างบอกไม่ถูก การที่ยังมีคนคอยเป็นห่วงเป็นใยเธอมากมายขนาดนี้ ทำให้เธอรู้สึกว่าตนเองไม่ได้โดดเดี่ยวในโลกใบนี้เลย
และที่ด้านในพับผ้าซาตินนั้น ยังมีซองจดหมายอีกซองหนึ่งซ่อนอยู่!