บทที่ 6 มาใช้ชีวิตร่วมกันเถอะ
บทที่ 6 มาใช้ชีวิตร่วมกันเถอะ
ซ่งเยวี่ยหยิบซองจดหมายออกมาด้วยความประหลาดใจ บนหน้าซองเขียนไว้ว่า น้องเล็กเปิดอ่านด้วย
เมื่อเธอแกะซองออก ข้างในกลับมีเงินอยู่ถึงห้าสิบหยวนพร้อมข้อความสั้นๆ ว่า “อยู่ไกลบ้าน ดูแลตัวเองให้ดีนะ”
เมื่อเห็นลายมือที่ตวัดราวกับมังกรบินและหงส์ร่ายรำ ซ่งเยวี่ยก็รู้ทันทีว่านี่คือเงินที่พี่สามส่งมาให้เธอ ก่อนที่เธอจะเดินทางมา พี่สามเพิ่งจะได้งานเป็นครูพอดี เงินห้าสิบหยวนนี้เกรงว่าจะเป็นเงินเดือนจากการทำงานของเขา
เงินเดือนครูไม่ได้สูงขนาดนี้ เงินห้าสิบหยวนนี้ไม่รู้ว่าเขาต้องเก็บออมมานานเท่าไร แต่ตอนนี้เขากลับยกมันให้เธอทั้งหมด
ซ่งเยวี่ยขมวดคิ้ว ความรู้สึกตื้นตันใจแผ่ซ่านไปถึงขั้วหัวใจ
“ผมจะไปทำงานแล้วนะ” ขณะที่ซ่งเยวี่ยกำลังตกอยู่ในภวังค์ เสิ่นอวิ๋นจิ่นก็เดินเข้ามาพอดี
ซ่งเยวี่ยเหลือบมองเขาแล้วรีบเรียก “เดี๋ยวก่อน”
เธอรีบหยิบลูกอมเม็ดหนึ่งยื่นไปตรงหน้าเขา “ให้คุณค่ะ”
เสิ่นอวิ๋นจิ่นมองลูกอมในมือ “ผมไม่กินหรอก คุณเก็บไว้กินเถอะ”
ซ่งเยวี่ยยิ้มบางๆ “กินสักหน่อยเถอะค่ะ นี่เป็นลูกอมงานแต่งของพี่ใหญ่ฉันเอง”
เธอแกะเปลือกกระดาษออกให้เขาเรียบร้อย
เมื่อได้ยินดังนั้นเสิ่นอวิ๋นจิ่นจึงไม่ปฏิเสธอีก เขาหยิบลูกอมเข้าปากอย่างระมัดระวังราวกับกลัวว่าจะทำมันเสียของ
เมื่อลูกอมแตะลิ้น รสชาติหวานก็แผ่ซ่านไปทั่วปาก เหมือนกับรอยยิ้มของซ่งเยวี่ยที่มีกลิ่นหอมกรุ่นชวนให้หลงใหล
ซ่งเยวี่ยเห็นท่าทางระแวดระวังของเขาก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้
“ถ้าชอบก็กินเยอะๆ นะคะ ฉันยังมีอีกตั้งเยอะแน่ะ”
“พี่ใหญ่ของคุณ แต่งงานแล้วเหรอ?” เสิ่นอวิ๋นจิ่นถามขึ้นกะทันหัน
“วันนี้มีจดหมายจากบ้านส่งมาบอกว่าพี่ชายคนโตของฉันแต่งงานแล้วน่ะค่ะ น่าเสียดายที่ฉันไม่ได้กลับไป” ซ่งเยวี่ยพูดด้วยน้ำเสียงเสียดายเล็กน้อย “แต่ฉันเชื่อว่าพี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ต้องมีความสุขมากแน่ๆ”
สำหรับพี่สะใภ้คนนี้เธอยังพอมีภาพจำอยู่บ้าง พี่สะใภ้เรียนจบมัธยมปลายเช่นกัน แต่เพราะที่บ้านมีลูกหลายคนทำให้โควตางานไม่ตกมาถึงเธอ จึงต้องไปเป็นพนักงานชั่วคราวในร้านอาหารของรัฐที่แม่ของซ่งเยวี่ยทำงานอยู่ แม่เห็นว่าเข้าตาก็เลยแนะนำให้รู้จักกับพี่ใหญ่ของเธอ ทั้งสองคนตกหลุมรักกันตั้งแต่แรกพบ และตกลงปลงใจครองคู่กันอย่างราบรื่น
ในนิยายดูเหมือนจะเคยเขียนถึงไว้นิดหน่อยว่า หลังจากแต่งงานพี่สะใภ้ก็เป็นแม่บ้านเต็มตัว คอยดูแลสามีและลูกๆ นิสัยร่าเริงเปิดเผย และเข้ากับพ่อแม่สามีได้เป็นอย่างดี
เสิ่นอวิ๋นจิ่นฟังสิ่งที่เธอเล่าและมองท่าทางที่ดูมั่นใจของเธอ โดยที่ไม่ได้พูดอะไรออกมา
พี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ของเธอมีความสุข แล้วตัวพวกเขาสองคนล่ะ?
ซ่งเยวี่ยเห็นเสิ่นอวิ๋นจิ่นจ้องมองเธอไม่วางตา จึงถามว่า “มีอะไรติดหน้าฉันหรือเปล่า?”
เสิ่นอวิ๋นจิ่นส่ายหน้า “เปล่า ผมไปทำงานก่อนนะ”
ครั้งนี้เขาไม่รอช้า รีบเดินจากไปทันที
เขารีบร้อนจากไปอีกแล้ว
ซ่งเยวี่ยมองตามแผ่นหลังที่ดูเหมือนจะวิ่งหนีไปของเขาด้วยความสงสัย พ่อหนุ่มคนนี้เป็นอะไรไป? ทำไมถึงได้กลัวการอยู่กับเธอตามลำพังขนาดนี้? จะไปก็ไปเถอะ แต่จะหน้าแดงทำไมกัน?
เธอก้มมองเสื้อผ้าของตัวเอง แล้วก็แทบจะกรีดร้องออกมา
ตอนที่แกะห่อพัสดุเมื่อกี้ สายผูกเสื้อของเธอหลุดออก ทำให้เสื้อหลุดออกจนดูเหมือนจะโป๊ไปนิดหน่อย
ซ่งเยวี่ย: “...”
น่าขายหน้าที่สุดเลย!
เสิ่นอวิ๋นจิ่นรีบออกจากลานบ้านด้วยความเร่งรีบ ประจวบเหมาะกับเจอเพื่อนบ้านพอดี
“เสี่ยวซาน ทำไมออกมาเร็วนักล่ะวันนี้?”
เสิ่นอวิ๋นจิ่นยิ้มตอบ “เมื่อเช้าเหลือไม้ที่ยังตัดไม่เสร็จอีกนิดหน่อย ผมเลยกะว่าจะรีบไปจัดการให้เรียบร้อย”
“เสี่ยวซานนี่ขยันจริงๆ เลยนะ”
แม้ภูมิหลังของเสิ่นอวิ๋นจิ่นจะมีปัญหาอยู่บ้าง แต่โดยปกติแล้วเขามีความสัมพันธ์ที่ดีกับคนในกองผลิต งานที่เขาทำไม่เคยมีคำว่าคดโกงหรืออู้งาน เขามักจะเป็นคนแรกที่ไปถึงและเป็นคนสุดท้ายที่กลับเสมอ
ตอนที่สถานการณ์ตึงเครียดที่สุด คนในกองผลิตต่างร่วมใจกันปกป้องเสิ่นอวิ๋นจิ่น ทำให้เขาไม่ต้องรับเคราะห์หนักเกินไปนัก เขาจึงรู้สึกซาบซึ้งใจในบุญคุณของสหายในกองผลิตฉางเจียง และทุ่มเทแรงกายทำงานให้หนักขึ้นเป็นการตอบแทน
เมื่อเสิ่นอวิ๋นจิ่นถึงลานตัดไม้เขาก็เริ่มลงมือทันที ครู่ต่อมาหลี่เม่าและคนอื่นๆ ก็ตามมาสมทบ
หลี่เม่าวิ่งตรงดิ่งมาหาเสิ่นอวิ๋นจิ่นทันที “พี่สาม ทำไมมาเร็วนักล่ะ? พวกเรายังคุยกันอยู่เลยว่าตอนนี้พี่มีเมียแล้ว คงอยากจะอยู่เฝ้าเมียที่บ้านมากกว่า”
เสิ่นอวิ๋นจิ่นไม่สนใจคำแซวของเขา ยังคงใช้เลื่อยตัดไม้อย่างต่อเนื่อง “มีเมียแล้วไม่ต้องทำงานหรือไง?”
“งานน่ะต้องทำอยู่แล้ว แต่พี่ไม่อยากใช้เวลาอยู่กับเมียให้มากกว่านี้หน่อยเหรอ? พี่สาม วันนี้ผมได้ยินคนเขาพูดกันว่าซ่งเยวี่ยเรียนจบมัธยมปลาย แถมฐานะทางบ้านไม่ธรรมดาเลยนะ ได้ยินว่าพ่อเธอเป็นหัวหน้าแผนกโรงงาน ส่วนแม่เป็นแม่ครัวอยู่ในร้านอาหารของรัฐเชียวนะพี่”
นี่คือเรื่องที่เขาได้ยินมาจากภรรยาเมื่อตอนเที่ยง
เสิ่นอวิ๋นจิ่นทำเป็นไม่ใส่ใจ ส่งเสียง “อืม” ในลำคอเบาๆ แล้วไม่พูดอะไรอีก
“พี่สาม ‘อืม’ นี่มันหมายความว่าไง? ตกลงพี่พอใจหรือไม่พอใจกันแน่?”
เสิ่นอวิ๋นจิ่นหยุดมือในที่สุด “พ่อแม่เขาทำงานอะไร มันก็เป็นเรื่องของทางบ้านเขา”
การแต่งงานของเขากับเธอยังเป็นเรื่องที่ไม่แน่นอน เขาจะพอใจหรือไม่นั้นมันไม่สำคัญหรอก
หลี่เม่าเห็นท่าทีเรียบเฉยไม่ยินดียินร้ายของเสิ่นอวิ๋นจิ่น ก็อดที่จะเลื่อมใสในใจไม่ได้ คนที่จะทำการใหญ่ได้ต้องเป็นคนแบบพี่สามของเขานี่แหละ ถ้าเป็นเขาได้แต่งงานกับภรรยาอย่างเธอ เขาคงมีความสุขจนหลับไป
ดูบุคลิกและความสง่างามของพี่สามเขาสิ
หลี่เม่าและคนอื่นๆ ในกองผลิตเริ่มลงมือทำงานตามเสิ่นอวิ๋นจิ่น
บ่ายสองโมงเป็นช่วงเวลาที่แดดแผดเผาแรงกล้า หัวหน้ากองผลิตพาเฉินเหวินปินเดินขึ้นมา
ที่ป่าไม้แห่งนี้ พวกผู้ชายในกองผลิตกำลังตัดไม้กันอยู่ ส่วนที่ไม่ไกลออกไปคือฝูงวัวสามตัวและฝูงแกะที่กองผลิตเลี้ยงไว้
“ยุวปัญญาชนเฉิน รบกวนคุณช่วยดูให้หน่อยว่าวัวตัวนี้มันเป็นอะไรไป?”
เฉินเหวินปิน ซ่งเยวี่ย และหม่าเยี่ยนนี ต่างก็ลงพื้นที่ชนบทมาเป็นยุวปัญญาชนพร้อมกัน ตอนที่ได้รับมอบหมายงาน เฉินเหวินปินบอกว่าตนเองเคยศึกษาด้านสัตวแพทย์มาบ้าง กองผลิตฉางเจียงตั้งอยู่ในพื้นที่ทุรกันดาร ไกลปืนเที่ยง หากวัว ควาย หรือสัตว์เลี้ยงเกิดเจ็บป่วยขึ้นมา ก็แทบจะหาคนมาช่วยรักษาไม่ทัน
หลังจากเฉินเหวินปินมาถึงกองผลิตฉางเจียง ทุกคนต่างก็รู้สึกว่ามีความหวัง ดังนั้นเฉินเหวินปินจึงมีหน้ามีตาและได้รับความเคารพในกองผลิตอย่างมาก
ทว่าเขามีความสามารถจริงหรือไม่นั้น มีเพียงเจ้าตัวเท่านั้นที่รู้ดี
เฉินเหวินปินสูงประมาณร้อยแปดสิบเซนติเมตร รูปร่างผอมบาง สวมแว่นกรอบทอง ท่าทางดูมีการศึกษาเป็นปัญญาชน และเพราะไม่ต้องขึ้นเขาทำงานหนัก เฉินเหวินปินจึงมีผิวพรรณที่ขาวกว่าชายหนุ่มคนอื่นๆ ในกองผลิต
เฉินเหวินปินเดินตามหัวหน้ากองผลิตไปหยุดอยู่หน้าวัวทั้งสามตัว คนในกองผลิตเริ่มพากันชี้ให้ดูและซุบซิบกัน
หลายคนกระซิบกระซาบกันว่า “เห็นไหมล่ะ นั่นแหละยุวปัญญาชนเฉินที่ลงมาพร้อมกับยุวปัญญาชนซ่ง ได้ยินว่ายุวปัญญาชนซ่งอยากแต่งงานกับเขาใจจะขาด พวกแกได้ยินที่ยุวปัญญาชนซ่งอาละวาดเมื่อวานไหม? เฮ้อ ฉันฟังแล้วยังอายแทน”
“เบาๆ หน่อย เดี๋ยวเสิ่นเหล่าซานได้ยินเข้า”
“เสิ่นเหล่าซานมันนึกยังไงไปคว้าเอาของที่เขาไม่เอาแล้วมาทำเมียล่ะนั่น?”
“ด้วยฐานะของเสิ่นเหล่าซาน ได้แต่งกับยุวปัญญาชนก็บุญหัวแล้ว ถึงจะเป็นของที่เขาเขี่ยทิ้งก็เถอะ” คนที่พูดคือจางเฉียง จางเฉียงไม่ค่อยลงรอยกับเสิ่นอวิ๋นจิ่นอยู่แล้ว เมื่อได้โอกาสเหยียบย่ำเสิ่นอวิ๋นจิ่น มีหรือที่เขาจะปล่อยให้หลุดมือ
“เมื่อวานพวกแกก็ได้ยินกันหมดแล้ว ยุวปัญญาชนซ่งวิ่งโร่ไปดักรอที่พักของยุวปัญญาชนเฉิน ถึงขั้นจะปีนขึ้นเตียงเขาให้ได้ ฉันล่ะไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนหน้าด้านหน้าทนขนาดนี้มาก่อนเลยจริงๆ ยางอายไม่มีเหลือ” จางเฉียงพูดย้ำอีกครั้ง
ลุงหวังที่ทำงานอยู่ข้างๆ ตะโกนว่า “จางเฉียง แกพูดจาเหลวไหลอะไร? สงบปากสงบคำบ้าง อย่าพูดจาพล่อยๆ”
คนรอบข้างบางส่วนก็เริ่มเห็นคล้อยตาม “นั่นสิ แกจะไปว่าเขาทำไม?”
จางเฉียงเถียงกลับ “ฉันไม่ได้พูดเหลวไหล ทุกอย่างคือความจริง ยุวปัญญาชนซ่งพูดเองกับปากว่าเธอลงมาชนบทก็เพื่อจะแต่งกับยุวปัญญาชนเฉิน ตอนนี้เสิ่นอวิ๋นจิ่นแต่งงานกับซ่งเยวี่ยแล้ว นี่ก็เท่ากับว่าจงใจเก็บรองเท้าขาดๆ ที่คนอื่นเขาไม่เอาแล้วมาสวมไม่ใช่หรือไง?”
ครั้งนี้จางเฉียงไม่ได้ลดระดับเสียงลงเลย ทุกคนที่อยู่ในบริเวณนั้นต่างได้ยินคำพูดที่ร้ายกาจนั่นอย่างชัดเจน!