บทที่ 7 การทะเลาะวิวาทในพื้นที่งาน
บทที่ 7 การทะเลาะวิวาทในพื้นที่งาน
หลี่เม่าโยนเลื่อยในมือทิ้งทันที “จางเฉียง แกพูดจาเหลวไหลบ้าบออะไรของแกวะ?”
หมัดของเสิ่นอวิ๋นจิ่นกำแน่นก่อนจะค่อยๆ คลายออก
คนที่พวกเขากำลังพูดถึงคือซ่งเยวี่ย และอย่างไรเสียซ่งเยวี่ยก็ตั้งใจจะหย่ากับเขาอยู่แล้ว หากเขามีเรื่องชกต่อย ไม่ว่าเขาจะเป็นฝ่ายถูกหรือผิด เรื่องทั้งหมดก็จะกลายเป็นความผิดของเขาแต่เพียงผู้เดียว ดังนั้นเขาจะลงมือไม่ได้เด็ดขาด มิฉะนั้นจะเสียมากกว่าได้
หลี่เม่าพุ่งตรงไปหาจางเฉียงทันที “จางเฉียง แกน่ะรู้จักมียางอายบ้างไหม? ยุวปัญญาชนซ่งแต่งกับพี่สามแล้วมันหนักหัวแกตรงไหน? ที่แกมาคอยป้ายสีเขาแบบนี้ อย่าคิดว่าพวกเราไม่รู้ความคิดสกปรกของแกนะกินองุ่นไม่ได้ ก็เลยบอกว่าองุ่นเปรี้ยว!” (หมายถึง อาการที่อยากได้หรืออยากทำอะไรบางอย่าง แต่พอทำไม่ได้หรือเอื้อมไม่ถึง ก็เลยพูดติติงหรือดูถูกสิ่งนั้นเพื่อให้ตัวเองรู้สึกแย่น้อยลง)
ตอนที่ซ่งเยวี่ยเพิ่งมาถึงกองผลิตฉางเจียงใหม่ๆ ผู้ชายในกองผลิตจำนวนไม่น้อยต่างก็พากันชอบเธอ เพราะซ่งเยวี่ยผิวขาวหน้าตาสะสวย ดวงตาคู่โตสดใสราวกับจะพูดได้ บางวันเธอก็รวบผมหางม้า บางวันก็ถักผมเปียคู่ และตามตัวมักจะมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของครีมทาผิว ซึ่งสำหรับผู้ชายในหมู่บ้านที่ไม่ค่อยมีโอกาสได้เห็นผู้หญิงสวยจากเมืองมาก่อน เธอจึงเต็มไปด้วยเสน่ห์ดึงดูดใจอย่างยิ่ง
จางเฉียงเห็นว่าเสิ่นอวิ๋นจิ่นนิ่งเงียบ แต่หลี่เม่ากลับเป็นฝ่ายพุ่งออกมาแทน เขาจึงแผดเสียงตะโกน “ฉันจะพูดอะไรมันก็เรื่องของฉัน เกี่ยวอะไรกับแกด้วย? หรือว่าเป็นพวกหมาหวงก้างชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน?”
“แกด่าใครวะ!” หลี่เม่าเองก็เป็นพวกรักพวกพ้อง เขาพุ่งเข้าหาจางเฉียงทันที ทั้งคู่ฉุดกระชากลากดึงตะลุมบอนกัน
หัวหน้ากองผลิตยืนอยู่ไม่ไกลนัก เมื่อได้ยินเสียงเอะอะโวยวายก็รีบวิ่งเข้ามา “เกิดอะไรขึ้น? พวกแกสองคนจะทำอะไรกัน?”
จางเฉียงรีบชิงฟ้องทันที “หัวหน้า ให้ความเป็นธรรมกับผมด้วย! ผมก็แค่พูดความจริง แต่ไอ้หลี่เม่ามันหาเรื่องจะเข้ามาทำร้ายผม”
หลี่เม่าได้ยินก็ไม่ยอมแพ้ “ความจริงอะไรของแก หัวหน้าครับ ปากมันไม่มีหูรูด มันพูดจาดูหมิ่นยุวปัญญาชนซ่งครับ”
ชาวบ้านแถวนั้นต่างพากันเล่าสิ่งที่จางเฉียงพูดให้หัวหน้าฟัง หัวหน้ากองผลิตเองก็รู้นิสัยของจางเฉียงดี จึงเตือนจางเฉียงทันที “จางเฉียง ทุกคนคือสหายในกองผลิตเดียวกัน เราต้องมีความสามัคคี อย่าสร้างความแตกแยก ยุวปัญญาชนซ่งเต็มใจแต่งเข้ามาในกองผลิตของเรา นั่นหมายความว่าเธอยอมรับว่าชายหนุ่มในกองผลิตของเราดีพอ ซึ่งเป็นเรื่องที่เราควรจะภูมิใจ ต่อไปนี้คำพูดที่ไม่มีมูลความจริงพวกนี้แกห้ามพูดอีก”
เมื่อหัวหน้ากองผลิตออกปาก คนรอบข้างจางเฉียงก็ช่วยกันเกลี้ยกล่อมอีกแรง เรื่องราวครั้งนี้จึงสงบลงได้
เฉินเหวินปินยืนมองความวุ่นวายอยู่ไม่ไกล สายตาของเขาหยุดอยู่ที่เสิ่นอวิ๋นจิ่นเพียงครู่เดียวก่อนจะหันไปทางอื่น
ก็แค่พวกชาวนาหลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดิน แถมภูมิหลังครอบครัวยังไม่ดี คนแบบนี้จะเอาอะไรมาเปรียบกับเขาได้? การที่ซ่งเยวี่ยแต่งงานกับชายคนนี้ก็เป็นแค่เรื่องตลกเรื่องหนึ่งเท่านั้น ซ่งเยวี่ยเคยประกาศไว้แล้วว่าจะไม่มีวันยอมให้เสิ่นอวิ๋นจิ่นแตะต้องตัวเธอเด็ดขาด
ในขณะที่เฉินเหวินปินกำลังลอบสำรวจเสิ่นอวิ๋นจิ่น เสิ่นอวิ๋นจิ่นเองก็มองตรงกลับไปที่เขาเช่นกัน
ก็แค่คุณชายจากเมืองที่ไม่เคยลำบาก คนแบบนี้จะใช้ชีวิตรอดได้อย่างไร?
หลังจากเรื่องคลี่คลาย หลี่เม่าก็วิ่งกลับมาหาเสิ่นอวิ๋นจิ่น
เสิ่นอวิ๋นจิ่นบอกกับหลี่เม่าว่า “คราวหลังถ้ามันอยากพูดอะไรก็ปล่อยมันพูดไปเถอะ ถึงยังไงตัวฉันก็ไม่ได้สึกหรอไปเพราะคำพูดพวกนั้นหรอก”
ด้วยสถานะทางครอบครัวที่ไม่ดี ทำให้เขาต้องระมัดระวังตัวในการใช้ชีวิตและการวางตัวเป็นพิเศษ
หลี่เม่าได้ยินดังนั้นก็พูดสวนขึ้นทันที “พี่สาม พี่จะไปกลัวอะไร? พี่ไม่ใช่คนเลวเสียหน่อย พี่เป็นคนยังไงคนในหมู่บ้านเขาก็รู้กันหมด ไอ้จางเฉียงมันก็แค่ขี้อิจฉาพี่เท่านั้นแหละ
มันอายุน้อยกว่าพี่ไม่เท่าไร แต่ตอนนี้พี่มีเมียแล้ว แถมยังเป็นยุวปัญญาชนอีก ส่วนมันไม่มีอะไรเลย มันจะไม่โมโหได้ยังไง?”
หลี่เม่าวิเคราะห์ได้ค่อนข้างตรงจุด
เสิ่นอวิ๋นจิ่นได้ฟังสิ่งที่หลี่เม่าพูดก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ
ภรรยาของเขาในตอนนี้ก็ไม่ใช่ภรรยาจริงๆ เสียหน่อย
หลี่เม่าคุยกับเสิ่นอวิ๋นจิ่นอีกสองสามประโยคก่อนจะทำงานต่อ จนกระทั่งพระอาทิตย์ใกล้จะลับขอบฟ้า ทั้งคู่จึงเลิกงานและเดินกลับบ้านพร้อมกัน
บ้านของเสิ่นอวิ๋นจิ่นเป็นทางผ่านก่อน เมื่อเดินมาถึงประตูรั้ว เสิ่นอวิ๋นจิ่นก็ได้กลิ่นหอมของกับข้าวลอยออกมาจากในบ้าน
ท้องของหลี่เม่าส่งเสียงโครกครากออกมาทันที “โอ้โหพี่สาม พี่สะใภ้ทำของอร่อยอะไรกินเนี่ย ทำไมมันหอมขนาดนี้?”
เสิ่นอวิ๋นจิ่นเองก็มองเข้าไปในบ้านด้วยความสงสัย กลิ่นหอมแบบนี้เขาเองก็เพิ่งเคยได้กลิ่นเป็นครั้งแรก
ซ่งเยวี่ยได้ยินเสียงจากด้านนอก จึงรีบเดินออกมาจากในบ้าน “กลับมากันแล้วเหรอ? สหายหลี่เม่า เย็นนี้ฉันทำกับข้าวไว้เยอะเลย อยู่กินด้วยกันหน่อยไหมคะ?”
เธอเอ่ยชวนอย่างกระตือรือร้นอีกครั้ง
หลี่เม่ายิ้มตอบ “ไม่ดีกว่าครับพี่สะใภ้ พี่กับพี่สามเพิ่งแต่งงานกัน ผมไม่อยากรบกวนเวลาส่วนตัว เมียผมเองก็คงทำกับข้าวรออยู่เหมือนกัน”
เขาเป็นคนอาบน้ำร้อนมาก่อน ย่อมเข้าใจดีว่าช่วงข้าวใหม่ปลามันนั้นหวานชื่นขนาดไหน เขาไม่อยากอยู่เป็นก้างขวางคอใคร
หลี่เม่าเดินจากไปพร้อมรอยยิ้ม
ซ่งเยวี่ยเห็นดังนั้นจึงไม่รั้งเขาไว้ต่อ แล้วกลับเข้าไปวุ่นวายในครัวต่อ
เมื่อเสิ่นอวิ๋นจิ่นเข้าบ้านเขาก็ไปล้างมือทันที บนโต๊ะอาหารมีกับข้าววางอยู่สามอย่าง หนึ่งในนั้นคือผัดไข่ และอีกจานหนึ่งคือเนื้อสัตว์ อาหารแบบนี้ต่อให้เป็นช่วงตรุษจีนเขาก็ยังไม่เคยได้กินเลย
มันช่างหรูหราเหลือเกิน! ใครต่อใครต่างก็บอกว่าซ่งเยวี่ยเป็นผู้หญิงมือเติบ วันนี้เสิ่นอวิ๋นจิ่นได้เห็นกับตาตัวเองแล้ว
“เนื้อพวกนี้เอามาจากไหน?” เสิ่นอวิ๋นจิ่นถามขณะล้างมือ
ซ่งเยวี่ยยิ้มพลางอธิบาย “ฉันเอาของไปแลกมาจากพี่สะใภ้บ้านหัวหน้ากองผลิตมาค่ะ”
เสิ่นอวิ๋นจิ่นซักต่อ “เอาอะไรไปแลก?”
ซ่งเยวี่ยตอบตามจริง “นมผงต่างประเทศหนึ่งกระป๋องกับคูปองเนื้อหนึ่งใบค่ะ”
เธอลอบสังเกตปฏิกิริยาของเสิ่นอวิ๋นจิ่น
การเอานมผงต่างประเทศหนึ่งกระป๋องกับคูปองเนื้อไปแลกกับเนื้อหนึ่งชิ้น ใครฟังก็รู้ว่าเป็นข้อตกลงที่ขาดทุน เพราะในที่แห่งนี้ นมผงต่างประเทศหาได้ยากยิ่งกว่าคูปองเนื้อเสียอีก
เธออยากรู้ว่าเสิ่นอวิ๋นจิ่นจะโกรธไหม ในเมื่อตอนนี้เธอคือภรรยาของเขา การที่เธอทำเรื่องสิ้นเปลืองแบบนี้ เสิ่นอวิ๋นจิ่นจะมีปฏิกิริยาอย่างไร?
เสิ่นอวิ๋นจิ่นมองดูเนื้อบนโต๊ะ แล้วมองไปที่เนื้อหมูสามชั้นชิ้นเล็กๆ ที่เหลืออยู่ในครัว เขาไม่ได้มีสีหน้ายินดียินร้าย เรียกได้ว่าไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย
ซ่งเยวี่ยเริ่มเดาใจเสิ่นอวิ๋นจิ่นไม่ถูก
หากเป็นผู้ชายทั่วไป พอรู้เรื่องเข้า ถึงจะไม่ตำหนิรุนแรง แต่ก็ต้องพูดอะไรออกมาบ้าง แต่เขากลับไม่พูดอะไร นี่มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่?
เสิ่นอวิ๋นจิ่นมองดูไข่ผัดบนโต๊ะแล้วถามต่อ “แล้วไข่ล่ะ?”
“นี่ฉันไปแลกกับป้าหลิวบ้านข้างๆ มาค่ะ หลานชายป้าเขาอยากกินลูกอม ฉันเลยเอาลูกอมให้ไปถุงหนึ่ง ป้าเลยแลกกับไข่พวกนี้มาค่ะ”
ลูกชายของป้าหลิวบ้านข้างๆ ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตขณะปฏิบัติหน้าที่ในกองทัพ ส่วนลูกสะใภ้ก็ล้มป่วยจากไปเมื่อสองปีก่อน ทิ้งให้คนแก่กับเด็กน้อยอาศัยอยู่ตามลำพัง ทางการเห็นว่าชีวิตความเป็นอยู่ของพวกเขาน่าสงสาร จึงอนุญาตให้ป้าหลิวเลี้ยงไก่ได้หกตัว เพื่อเอาไว้แลกเปลี่ยนข้าวของในยามจำเป็น
เสิ่นอวิ๋นจิ่นพยักหน้าเล็กน้อยและไม่ได้พูดอะไรอีก
ซ่งเยวี่ยชวนเขาให้นั่งลงกินข้าว “รีบกินเถอะค่ะ เดี๋ยวกับข้าวจะเย็นหมดเสียก่อน”
กับข้าวเต็มโต๊ะนี้เธอต้องใช้ทั้งเวลาและแรงกายไม่น้อยเลย ตอนผัดไข่เธอก็กลัวกระทะจะไหม้เลยใส่น้ำมันไปเยอะพอสมควร จนแอบรู้สึกเสียดายอยู่ลึกๆ
ส่วนถั่วฝักยาวผัดเนื้อนั้น เธอใช้เนื้อหมูสามชั้นเจียวน้ำมันในกระทะจนหอมก่อน แล้วจึงใส่ถั่วฝักยาวตามลงไป ผัดในกระทะเหล็กใบใหญ่ ใส่ทั้งมันฝรั่งและเครื่องปรุงต่างๆ อย่างครบครัน บอกได้เลยว่ารสชาติต้องยอดเยี่ยมมากแน่นอน
เสิ่นอวิ๋นจิ่นมองดูอาหารเลิศรสบนโต๊ะด้วยความรู้สึกหลากหลายในใจ
ซ่งเยวี่ยเห็นเขาเอาแต่จ้องมองกับข้าวแต่ไม่ยอมลงมือเสียที จึงพูดแซวว่า “ทำไมไม่กินล่ะคะ? หรือว่ากลัวฉันวางยาพิษ?”