บทที่ 8 ความบอบบางที่คู่ควรกับความงามของเธอ
บทที่ 8 ความบอบบางที่คู่ควรกับความงามของเธอ
เธอแกล้งพูดแบบนั้นเพื่อผ่อนคลายบรรยากาศที่ตึงเครียดลง
เมื่อเห็นดังนั้น เสิ่นอวิ๋นจิ่นจึงยอมจับตะเกียบในที่สุด ทันทีที่กับข้าวคำแรกเข้าปาก เขาถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง เพราะรสชาตินั้นมันอร่อยเกินบรรยาย
ไม่ว่าซ่งเยวี่ยจะเต็มใจแต่งงานกับเขาจริงหรือไม่ ขอเพียงเธอสามารถอยู่ที่นี่และทำอาหารให้เขากินได้ตลอดไป เขาก็พร้อมจะอดทนและให้อภัยกับเรื่องราวบ้าบิ่นทั้งหลายที่เธอเคยทำมาทั้งหมด
ด้วยปัญหาภูมิหลังของครอบครัว เดิมทีเขาไม่เคยคิดเรื่องแต่งงานและมีลูกเลยแม้แต่น้อย ลำพังชีวิตของเขาเองก็ต้องอยู่อย่างหวาดระแวงและยากลำบากมากพอแล้ว การจะหาใครสักคนมาร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกันจึงเป็นเรื่องที่ไม่จำเป็นเลยในความคิดของเขา
ใบหน้าของเสิ่นอวิ๋นจิ่นยังคงเรียบเฉย ไม่แสดงอารมณ์โกรธหรือดีใจออกมา
ทว่าซ่งเยวี่ยกลับมองเห็นความพึงพอใจสะท้อนออกมาจากดวงตาของเขา
ซ่งเยวี่ยประคองชามข้าวแล้วเริ่มลงมือกินอย่างมีความสุข
ตอนที่เธอยิ้ม ดวงตาคู่นั้นจะหยีลงเล็กน้อย ดูงดงามราวกับพระจันทร์เสี้ยว
เมื่อเสิ่นอวิ๋นจิ่นเงยหน้าขึ้นมาเห็นรอยยิ้มอันแสนหวานนั้นเข้าพอดี หัวใจของเขาก็เต้นแรงอย่างไม่อาจควบคุม
ตลอดมื้ออาหาร ทั้งซ่งเยวี่ยและเสิ่นอวิ๋นจิ่นต่างไม่ได้พูดอะไรกัน บรรยากาศภายในห้องจึงเต็มไปด้วยความเงียบสงบและเรียบง่าย
เพราะรู้ว่าเสิ่นอวิ๋นจิ่นต้องทำงานหนักมาตลอดทั้งบ่าย เย็นนี้ซ่งเยวี่ยจึงทำอาหารไว้ค่อนข้างมาก เสิ่นอวิ๋นจิ่นกินข้าวรวดเดียวถึงสองชามใหญ่ และเมื่อเห็นว่าซ่งเยวี่ยอิ่มแล้ว เขาจึงจัดการกวาดกับข้าวที่เหลือในจานจนเกลี้ยงไม่เหลือแม้แต่นิดเดียว
ซ่งเยวี่ยลอบมองท่าทางการกินของเขา พลางครุ่นคิดในใจว่าหากต้องทำอาหารมื้อต่อๆ ไป เธอควรจะเพิ่มปริมาณให้มากกว่านี้อีกสักหน่อยดีไหมนะ?
หลังจากอิ่มแล้ว เสิ่นอวิ๋นจิ่นก็ไม่ได้พูดอะไร เขาตรงไปจัดการล้างจานชามทันที
ซ่งเยวี่ยได้เรียนรู้จากประสบการณ์มื้อกลางวันแล้ว เธอจึงไม่ได้เข้าไปแย่งงานเขาทำอีก แต่เธอเลือกที่จะหยิบเอาเสื้อผ้าไม่กี่ชุดของเสิ่นอวิ๋นจิ่นออกมา แล้วเริ่มลงมือเย็บปะชุนส่วนที่ขาดรุ่ยให้เรียบร้อย
ถึงอย่างไรเสิ่นอวิ๋นจิ่นก็เป็นผู้ชาย แม้จะเติบโตมาอย่างโดดเดี่ยวและต้องทำทุกอย่างด้วยตัวเองมาโดยตลอด แต่เรื่องงานฝีมือเย็บปักถักร้อยนั้นเขายังทำได้ไม่ดีนัก
ส่วนซ่งเยวี่ย แม้ชาติก่อนจะไม่เคยลงมือตัดเย็บเสื้อผ้าจริงๆ จังๆ มาก่อน แต่ตอนเด็กๆ เธอก็ชอบเล่นตุ๊กตาบาร์บี้และหัดตัดชุดให้พวกมันอยู่เสมอ ฝีมือที่มีอยู่จึงถูกนำมาปัดฝุ่นใช้ประโยชน์ได้เป็นอย่างดีในตอนนี้
เมื่อเสิ่นอวิ๋นจิ่นเดินกลับเข้ามาในห้อง เขาก็เห็นซ่งเยวี่ยกำลังนั่งตั้งใจเย็บเสื้อผ้าให้เขาอยู่
คำพูดที่เตรียมจะพูดออกมาถูกกลืนกลับลงไปในลำคอทันที เขาไม่รู้จริงๆ ว่าจะเริ่มต้นบทสนทนาอย่างไรดี
เดิมทีเสิ่นอวิ๋นจิ่นตั้งใจจะเปิดอกคุยกับซ่งเยวี่ยให้รู้เรื่อง แต่พอได้เห็นภาพเธอก้มหน้าก้มตาเย็บผ้าให้เขาอย่างขะมักเขม้น ชั่วขณะนั้นเขารู้สึกเหมือนได้ย้อนกลับไปในวัยเด็ก ภาพของแม่ที่เคยนั่งเย็บผ้าให้เขาเช่นนี้ผุดขึ้นมาในความทรงจำ
ซ่งเยวี่ยมอบความรู้สึกที่แสนอบอุ่นและสงบเงียบอย่างที่เขาไม่เคยสัมผัสมานาน
เสิ่นอวิ๋นจิ่นพูดอะไรไม่ออกไปครู่หนึ่ง
ซ่งเยวี่ยเงยหน้าขึ้นมาเห็นเขาเอาแต่จ้องมองเธอไม่วางตา จึงถามด้วยความสงสัยว่า “มีอะไรเหรอคะ? หน้าฉันเปื้อนอะไรหรือเปล่า?”
เสิ่นอวิ๋นจิ่นส่ายหน้าพลางตอบว่า “เปล่าครับ”
ซ่งเยวี่ยก้มหน้าลงส่งเสียง “อ้อ” เบาๆ แล้วจึงก้มหน้าลงเย็บผ้าต่อ
บรรยากาศเปลี่ยนเป็นกระอักกระอ่วนขึ้นมาในทันที
เสิ่นอวิ๋นจิ่นพูดขึ้นว่า “ผมไปผ่าฟืนก่อนนะ”
พูดจบเขาก็รีบออกไปทำงานข้างนอกทันที
ซ่งเยวี่ยยังคงลงมือเย็บผ้าต่อ แต่ในใจเริ่มคิดฟุ้งซ่านวุ่นวายไปหมด
เมื่อกี้เสิ่นอวิ๋นจิ่นดูเหมือนจะมีเรื่องสำคัญจะพูดกับเธอใช่ไหมนะ?
แล้วเธอทำอะไรพลาดไปหรือเปล่า?
ซ่งเยวี่ยจมอยู่กับความคิดที่ตีกันยุ่งเหยิงในหัว
ทางด้านเสิ่นอวิ๋นจิ่นที่อยู่ข้างนอกนั้น ความคิดของเขายิ่งวุ่นวายสับสนกว่าซ่งเยวี่ยเสียอีก ตั้งแต่โตมาแม้เขาจะมีพี่สาวน้องสาว แต่ความสัมพันธ์ก็ไม่ได้ใกล้ชิดสนิทสนมกันมากนัก นี่จึงเป็นครั้งแรกที่เขาได้อยู่ใกล้ชิดกับผู้หญิงในลักษณะนี้
ความงามของซ่งเยวี่ยนั้นเป็นเรื่องจริง ดวงตาของเธอนั้นทอประกายระยิบระยับราวกับไข่มุกเม็ดงามเหมือนอย่างที่พวกผู้ชายในกองผลิตมักจะพูดกันไม่มีผิด
ซ่งเยวี่ยแตกต่างจากพวกผู้หญิงชาวบ้านคนอื่นๆ ตัวของเธอมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ชวนให้รู้สึกสดชื่นและเคลิบเคลิ้ม
ความรู้สึกร้อนรุ่มบางอย่างพลุ่งพล่านไปทั่วร่างของเสิ่นอวิ๋นจิ่น เขาจึงทุ่มกำลังทั้งหมดที่มีลงไปกับการผ่าฟืนเพื่อระบายความอัดอั้นนั้น
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด จนกระทั่งซ่งเยวี่ยที่อยู่ในห้องตะโกนบอกเขาว่า “พอได้แล้วค่ะ ทุกคนเขาจะนอนกันหมดแล้ว”
เสิ่นอวิ๋นจิ่นจึงยอมหยุดมือลงในที่สุด
เขาถอดเสื้อที่เปียกโชกไปด้วยเหงื่อออก เผยให้เห็นแผ่นหลังและช่วงไหล่ที่ดูบึกบึน กล้ามเนื้อหน้าท้องแข็งแรงเป็นลอนสวย ผิวของเขาดูขาวสะอาดและเนียนละเอียด แตกต่างจากผิวหน้าและลำคอที่ถูกแดดเผาจนเกรียม
ในจังหวะที่เสิ่นอวิ๋นจิ่นเปลือยท่อนบนเดินเข้ามาตักน้ำในห้องเพื่อล้างหน้าล้างตา ซ่งเยวี่ยก็กำลังแปรงฟันอยู่พอดี
ซ่งเยวี่ย: “...”
ให้ตายเถอะ! นี่มันคืออาหารตาชั้นยอดที่เธอได้ดูฟรีๆ อย่างนั้นเหรอ?
พระเจ้าช่วย เธอได้ยินเสียงตัวเองลอบกลืนน้ำลายดังอึกใหญ่ ไม่สิ ไม่ใช่กลืนน้ำลาย แต่เป็นน้ำที่ใช้บ้วนปากต่างหาก!
ซ่งเยวี่ยรีบพุ่งตัวออกไปบ้วนน้ำทิ้งแทบไม่ทัน
เสิ่นอวิ๋นจิ่นที่เพิ่งเดินเข้ามามองตามด้วยความงุนงง
เขาถามเธอด้วยความตกใจว่า “คุณเป็นอะไรไป? ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”
ซ่งเยวี่ยส่ายหน้ารัวๆ “เปล่าค่ะ เปล่า เมื่อกี้ฉันแค่เผลอกลืนน้ำบ้วนปากเข้าไปน่ะค่ะ”
เสิ่นอวิ๋นจิ่นดูเหมือนจะถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก
หลังจากบ้วนปากเสร็จ ซ่งเยวี่ยถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเธอทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่เสียแล้ว เพราะปกติเวลาคนในกองผลิตทำงานกัน พวกผู้ชายมักจะถอดเสื้อทำงานกันเป็นเรื่องปกติ การเห็นผู้ชายแก้ผ้าท่อนบนจึงไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดอะไรในยุคนี้
เมื่อแปรงฟันเสร็จ ซ่งเยวี่ยก็หยิบกะละมังส่วนตัวมาล้างหน้า จากนั้นก็เริ่มลงมือต้มน้ำใหม่อีกกา
เสิ่นอวิ๋นจิ่นถามว่า “คุณต้มน้ำอีกทำไม?”
ซ่งเยวี่ยตอบกลับไปว่า “ต้มไว้ล้างเท้าและแช่เท้าไงคะ ถ้าไม่ได้แช่เท้าก่อนนอนฉันคงหลับไม่ลงแน่ๆ”
เธอพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังราวกับเป็นเรื่องสำคัญระดับชาติ
เสิ่นอวิ๋นจิ่นพยักหน้า
นั่นเป็นสิทธิ์ของเธอ เขาไม่คิดจะเข้าไปก้าวก่ายอยู่แล้ว
ซ่งเยวี่ยเห็นเสิ่นอวิ๋นจิ่นทำท่าจะแค่ราดน้ำล้างตัวส่งๆ แล้วเตรียมจะขึ้นเตียงคังนอน เธอจึงรีบร้องทัก “คุณไม่แช่เท้าหน่อยเหรอคะ? แช่เท้าตอนกลางคืนดีต่อสุขภาพมากนะ ช่วยให้หายเหนื่อยด้วย ฉันต้มน้ำไว้เผื่อคุณด้วยนะ”
เดิมทีเสิ่นอวิ๋นจิ่นตั้งใจจะปฏิเสธ แต่พอเห็นดวงตาที่เป็นประกายและเต็มไปด้วยความคาดหวังของซ่งเยวี่ย เขาก็ใจอ่อนจนปฏิเสธไม่ลง
“ตกลงครับ”
พอรับปากเสร็จเขาก็เริ่มรู้สึกลำบากใจขึ้นมา ซ่งเยวี่ยมีทั้งกะละมังล้างหน้าและกะละมังล้างเท้าแยกกันชัดเจน แต่เขามีกะละมังเพียงใบเดียวเท่านั้น
ซ่งเยวี่ยมองกะละมังบนชั้นวางแล้วพูดว่า “เดี๋ยวฉันแช่ก่อน พอฉันแช่เสร็จแล้วคุณค่อยใช้กะละมังของฉันต่อก็ได้นะ”
เสิ่นอวิ๋นจิ่นตอบรับอย่างว่าง่าย “ตกลง”
ระหว่างที่นั่งแช่เท้า ซ่งเยวี่ยก็ไม่ได้อยู่เฉยๆ เธอเริ่มทาครีมบำรุงผิวที่ใบหน้า จากนั้นก็ทากลีเซอรีนที่มือและลำคอ พลางใช้นิ้วนวดคลึงเบาๆ อย่างเป็นจังหวะ ทุกท่วงท่านั้นดูตั้งใจและประณีตเป็นอย่างยิ่ง
เสิ่นอวิ๋นจิ่นมองดูการกระทำเหล่านั้นแล้วยิ่งรู้สึกมั่นใจว่า ซ่งเยวี่ยคงเป็นลูกคุณหนูที่ถูกประคบประหงมเลี้ยงดูมาอย่างดีเป็นแน่
เธอและเขาดูเหมือนจะมาจากโลกที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง เธอทั้งบอบบาง เอาแต่ใจ และช่างเลือก ซึ่งล้วนเป็นลักษณะของคนที่ถูกครอบครัวทะนุถนอมมาอย่างดี
ทว่าความบอบบางของเธอนั้น มันช่างดูคู่ควรกับความงดงามที่เธอมีเหลือเกิน
หลังจากนวดหน้าเสร็จ ซ่งเยวี่ยก็พบว่ามีดวงตาคู่หนึ่งจ้องมองเธออยู่ตลอดเวลา เธอจึงหันไปมองเสิ่นอวิ๋นจิ่นด้วยความไม่เข้าใจ “มีอะไรติดอยู่บนหน้าฉันเหรอคะ?”
เธอดูไม่ออกจริงๆ ว่าสายตาที่เขามองมานั้นหมายความว่าอย่างไร
เสิ่นอวิ๋นจิ่นกระแอมไอแก้เขินก่อนส่ายหน้า “ไม่มีครับ ผมแค่สงสัยว่าคุณกำลังทำอะไรอยู่”
ซ่งเยวี่ยได้ยินเช่นนั้นจึงเริ่มอธิบายยาวเหยียด “สิ่งที่ฉันทำอยู่นี่เป็นการนวดเพื่อต่อต้านริ้วรอย ถ้าใช้คู่กับน้ำมันนวดผิวจะดีมาก แต่ตอนนี้ไม่มี ใช้ครีมบำรุงผิวแบบนี้แทนก็พอได้อยู่
ถ้าคุณอยากเรียน ฉันสอนให้ได้นะ ไม่ว่าจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง ต่างก็ควรจะดูแลรักษาใบหน้าของตัวเองให้ดีทั้งนั้นแหละค่ะ”
คาบเรียนเสริมความงามฉบับย่อของซ่งเยวี่ยได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว
ทว่าในฐานะผู้ฟังและลูกศิษย์เพียงคนเดียว เสิ่นอวิ๋นจิ่นกลับไม่อยากเข้าเรียนต่อเสียอย่างนั้น
เขาส่ายหน้าพลางปฏิเสธว่า “ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณมาก”
ซ่งเยวี่ยถอนหายใจออกมาด้วยความเสียดาย “โธ่ น่าเสียดายจังเลยนะคะ”
เสิ่นอวิ๋นจิ่นทำงานกลางแจ้งมานานหลายปีจนผิวพรรณดูคล้ำแดด แต่จริงๆ แล้วพื้นฐานของเขานั้นดูดีมากทีเดียว หากเขาผิวขาวกว่านี้อีกสักหน่อย คงจะดูหล่อเหลาราวกับคุณชายผู้อ่อนโยนในนิยายแน่ๆ
เสิ่นอวิ๋นจิ่นไม่เข้าใจเลยสักนิดว่า ความรู้สึกเสียดายของเธอนั้นมันมาจากเรื่องอะไรกันแน่