ลุยไฟครั้งที่ ๒ [๔/๔]
ลุยไฟครั้งที่ ๒ [๔/๔]
“ยังไง ๆ ไหนเล่าซิ”
“นั่นสิ ทำไมชลลี่ชวนไปกินข้าวต้มถึงไปด้วยไม่ได้ แต่ไปโผล่ที่สนามบาสได้” ว่าที่คุณแม่หรี่ตาแคบราวจับผิดสาวรุ่นน้อง “แปลก ๆ นะน้องรัม”
รติชลเสริมคำของแก้วใจ “ไม่ได้โผล่เฉย ๆ ด้วยนะแก้ว แต่โผล่กับหมวดเธียรและหมวดจี”
“อย่าบอกนะว่าควบสอง”
“ร้ายไม่เบา”
“จริง เห็นติ๋ม ๆ นี่ดูถูกไม่ได้เลยนะ”
เมรีถอนหายใจเฮือกใหญ่ “อะไรของพวกพี่คะเนี่ย ทำอย่างกับกำลังสอบปากคำผู้ต้องหางั้นแหละ”
พี่ชลลี่เบิกตาโต “ดู ๆ ขนาดพูดกับพวกเรายังติดภาษาตำรวจเลย แปลว่าคลุกคลีบ่อย”
“สรุปว่าซัมติงจริง ๆ สินะ แล้วกับใครระหว่างหมวดเธียรกับหมวดจี คงไม่ได้ควบสองจริง ๆ หรอกใช่ไหม”
ต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดเป็นเพราะรูปที่ธนากรถ่ายแล้วอัปลงเฟซบุ๊กส่วนตัวของตน ซึ่งเป็นรูปที่มีเธอ ธนากรและจิรายุที่นั่งดูการซ้อมบาสเกตบอลอยู่ข้างสนาม แคปชันก็ไม่ใช่จะมีอะไรมากมาย แค่อิโมจิลูกบาสลูกเดียว แต่สามารถทำให้คนอื่นคิดไปต่าง ๆ นานาได้จนเธอยังคาดไม่ถึง
แก้วใจเสริมคำของตน “ถ้าให้พี่แนะนำ พี่ขอเลือกเป็นหมวดจีดีกว่า หมวดเธียรเฟรนด์ลี่เกินไป คบแล้วเขาอาจจะไปทำตัวเฟรนด์ลี่กับคนอื่นจนรัมหึง แรก ๆ คนเฟรนด์ลี่มันก็ดีแหละ เป็นมิตร เข้าถึงง่าย คุยได้เรื่อย ๆ อยู่ด้วยแล้วสบายใจ แต่เขาก็จะเฟรนด์ลี่กับทุกคนจนวันหนึ่งเราก็จะรู้สึกไม่ค่อยโอเค และพอยกเรื่องนี้มาเป็นประเด็นก็จะมีปัญหา สุดท้ายอาจจะผิดใจกันได้”
“จริงเหรอ ชลว่าเฟรนด์ลี่แบบหมวดเธียรดีกว่าหมวดจีอีก หมวดจีนิ่งไปนิด อยู่ด้วยกันคงไม่มีอะไรจะคุย แต่ก็ดูนิ่งน้อยกว่าเด็กใหม่ในทีมนะ ผู้กองอะไรแล้วล่ะ ลืมชื่อ ตอนไปเสิร์ฟอาหารนี่รู้สึกถึงรังสีบางอย่างแผ่ออกมาจนชลไม่กล้ายิ้มให้ด้วยซ้ำ ถ้าชลมียาเสพติดที่ตัว แค่เขามองก็คงบอกหมดเปลือกว่าพกมากี่เม็ด”
น้องเล็กของกลุ่มเอ่ยขึ้น “ผู้กองสามค่ะ”
“เออใช่ ผู้กองสาม ตาดุอย่างกับเสือกับสิงห์” ว่าจบก็หันมาจดจ้องสาวรุ่นน้อง “แต่ทางที่ดีอะนะ ถอยห่างจากพวกตำรวจได้จะดีที่สุด”
เมรีไม่หลบสายตา “ทำไมเหรอคะ”
“ก็เป็นอาชีพที่มีเปอร์เซ็นต์การมีเมียน้อยสูงไง”
แก้วใจพยักหน้าหงึก ๆ เพื่อสื่อว่าเห็นด้วยกับคำของรติชล แม้จะรู้ดีว่าจริง ๆ แล้วมันอยู่ที่นิสัยของคนมากกว่า ไม่ใช่อาชีพ แต่อาชีพนี้ก็มักจะท็อปฟอร์มเรื่องชู้สาวจริง ๆ อย่างเธอเองก็มีลุงเป็นตำรวจ เงินเดือนก็ไม่ได้มากมาย ทว่ามีตั้งสามเมียแน่ะ ตีกันวุ่นวายไปหมด
“แล้วก็แบบ...แอบมั่นหน้านิด ๆ”
สองสาวเพื่อนซี้หัวเราะลั่น
ว่าที่คุณแม่ยิงคำถามใส่ “แล้วไง สรุปว่าหมวดอะไร”
เธอส่ายหน้าพัลวัน “ไม่ใช่ทั้งหมวดจีและหมวดเธียรค่ะ แค่ไปดูบูมซ้อมบาสแล้วไปเจอผู้หมวดที่นั่นพอดี”
แก้วใจกับรติชลยังหรี่ตาแคบ
“หนูพูดจริง ๆ หนูไม่ได้ชอบหรือคิดอะไรกับผู้หมวดเลย”
แต่กับผู้กองก็...คิดนิดหนึ่ง
ถึงกระนั้นเมรีก็ไม่คิดเปิดปากสารภาพทุกอย่าง เรื่องบางเรื่องเธอก็เลือกที่จะเก็บไว้กับตัวเองแทนการแพร่งพรายให้เพื่อนร่วมงานได้รับรู้ เพราะถึงบอกไปคงไม่พ้นถูกมองว่าเป็นแมลงเม่าโง่ ๆ ที่จ้องแต่จะบินเข้ากองไฟทั้งที่รู้ว่ามันร้อน
สุดท้ายก็ตายเปล่า...
เธอเองก็รู้ว่าการพยายามเดินเข้าไปในชีวิตของสรัลนั้นเหมือนเปลือยเท้าลุยบนกองไฟ เอาหัวใจดวงน้อย ๆ เดิมพันกับความอันตรายของผู้ชายเย็นชา
แต่จริง ๆ แล้วแมลงเม่าน่ะมันไม่ได้ไม่กลัวตาย ที่มันบินเข้ากองไฟเพราะมันหลงผิดคิดว่านั่นเป็นแสงจันทร์ ถึงได้พุ่งเข้าใส่อย่างไม่คิดชีวิต ต่างกับเธอที่เห็นว่านั่นคือเปลวไฟอันร้อนแรงที่พร้อมจะแผดเผาทุกสรรพสิ่งให้มอดไหม้ แต่ก็ยังยินดีที่จะเดินเข้าไปทั้ง ๆ ที่กลัวเจ็บและเสียใจไม่ต่างกับคนอื่น
ท้ายที่สุดแมลงเม่าก็จะถูกแผดเผาจนตาย รวมไปถึงเท้าของเธออาจจะพุพอง แต่มีแค่เธอกับแมลงเม่าที่ชีวิตนี้ได้เจอแสงที่สว่างไสวถึงเพียงนั้น
พี่ชลลี่ยื่นมือมาตบบ่าเบา ๆ “ดีแล้ว โลกนี้มีผู้ชายดี ๆ อีกเยอะ อย่าไปรักพวกหัวเกรียนเลย แค่ผมบนหัวยังดูแลไม่ได้ จะไปดูแลใครได้”
น้องเล็กของกลุ่มเพียงหัวเราะกลับไป
ก่อนที่สามสาวจะแยกย้ายกันไปทำงานเมื่อมีลูกค้าเข้ามาใช้บริการ เมรีเดินไปรับออเดอร์ ส่วนพี่ ๆ ก็เตรียมจานชามและเครื่องดื่มไปเสิร์ฟ
นาฬิกาเดินไปข้างหน้าอย่างไม่คิดคอยใคร จนถึงช่วงเลิกงานที่สามสาวสืบเท้าตรงไปยังลานจอดรถ มีเสียงสนทนาเรื่อยทาง คลอเคล้าไปกับเสียงคลื่นกระทบชายฝั่ง
วันนี้ไม่ต้องรอนานเพราะสามีของแก้วใจมารออยู่ก่อนแล้ว เมรีจึงมุ่งหน้าไปยังสนามกีฬาได้ในทันที เธอไม่ลืมแวะซื้อเครื่องดื่มกับผ้าเย็นสำหรับนักกีฬาติดมือไปอย่างทุกวัน
เมื่อถึงที่หมายก็พาตัวเองไปนั่งกับกลุ่มตำรวจ ระยะห่างระหว่างกันถูกลดลงทีละนิดจนตอนนี้เหมือนว่าเมรีนั่งอยู่กลุ่มเดียวกันกับพวกเขา แม้แต่บวรกิตเองก็ยังวางสัมภาระอยู่ใกล้ ๆ กันเพราะรู้ว่าถ้าพี่สาวข้างบ้านมา เจ้าหล่อนจะต้องนั่งตรงนี้อย่างแน่นอน
“สวัสดีค่ะหมวดเธียร หมวดจี”
ธนากรรับไหว้ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม “สวัสดีครับน้องรัม”
จิรายุเองก็ส่งยิ้มกลับมาพร้อมโคลงศีรษะให้คนมาใหม่
หญิงสาวนั่งลงข้าง ๆ ตำรวจที่เป็นมิตรที่สุดในชุดสืบ ก่อนที่เสียงอันคุ้นหูจะลอยมากระทบโสต
“น้องหมาน่ารักมากเลยครับ ตัวที่น้องรัมพาไปวิ่ง”
“อ้อ วิเวียนน่ะเหรอคะ น่ารักมาก ๆ เลยค่ะ ถ้าหมวดเธียรอยากเล่นด้วยเช้า ๆ ก็ไปวิ่งที่หาดได้นะคะ วิเวียนต้องไปวิ่งที่นั่นทุกวันค่ะ”
“งั้นดูผ่านเฟซบุ๊กอย่างเดียวก็พอครับ”
เขาว่าติดตลกแต่ก็เจือไปด้วยความจริง หลังได้เป็นเพื่อนกันบนเฟซบุ๊กเขาก็มีโอกาสได้ส่องความเป็นไปของเมรี พบว่าเธอมักจะถ่ายรูปเจ้าหมาแดงลงอยู่บ่อย ๆ โลเคชันก็มองออกในทันทีว่าเป็นที่ไหน จึงอนุมานไปว่านั่นคงเป็นหมาที่เจ้าหล่อนพาไปวิ่ง
“อืม แต่จริง ๆ การวิ่งเช้า ๆ ก็น่าสนนะครับ ไว้ถ้าวันไหนตื่นเช้าอาจจะลองไปวิ่งดู”
“จะรอนะคะ เดี๋ยวให้วิเวียนเป็นเทรนเนอร์ส่วนตัวให้ค่ะ รายนั้นค่อนข้างเซียน”
“ค่าจ้างแพงไหมครับ เงินเดือนตำรวจก็ไม่ใช่จะมาก”
เธอก็ได้ทีหยอกล้อ “เอาเรื่องเลยค่ะ เพราะวิเวียนเป็นเซเลบปากน้ำ เดินไปไหนมาไหนคนก็ทักตลอด ดังจริง ๆ ค่ะตัวนี้ ค่าตัวเลยแพง”
ทั้งสองคุยกันเรื่องหมาบ้าง เรื่องบาสเกตบอลบ้าง กระทั่งนักกีฬายุติการซ้อมลงแต่เพียงเท่านี้ บทสนทนาของธนากรและเมรีจึงหยุดลงไปโดยปริยาย
หล่อนลุกขึ้นยืนพลางยื่นขวดน้ำให้น้องชายข้างบ้านที่ก็ยื่นมือมารับไว้แต่โดยดี ตามมาด้วยผ้าเย็นที่ส่งให้ทั้งบวรกิตและสรัล คนแรกรับไว้ง่าย ๆ พร้อมคำขอบคุณ คนหลังปล่อยให้เธอถือค้างเติ่งไว้หลายวินาทีกว่าจะยื่นมือมารับ
ชายร่างสูงโคลงศีรษะให้เล็กน้อยก่อนแกะซองเพื่อใช้ผ้าเย็นในการซับเหงื่อ
ให้หลังไม่กี่นาทีผู้คนก็พากันแยกย้ายกันกลับบ้าน เมรีเดินอยู่เยื้อง ๆ กับสรัลเพราะจอดมอเตอร์ไซค์ไว้ใกล้ ๆ กับเอสยูวีของเจ้าตัว ในขณะที่บวรกิตและสองหมวดแยกไปอีกทาง
“ผู้กองคะ”
ผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ชำเลืองสายตาไปทางต้นเสียง แต่ไม่ได้หยุดฝีเท้าลง
“ชื่อจริงหนูชื่อเมรีนะคะ เมรี อมรศิริ ภาษาอังกฤษคือ Mayree Amornsiri ค่ะ พอดีหนูตั้งชื่อเฟซบุ๊กเป็นภาษาอังกฤษแบบที่เพิ่งพูดไปเมื่อกี้”
สรัลหยุดฝีเท้าลงข้าง ๆ ประตูฝั่งคนขับ หญิงสาวร่างบางจึงหยุดยืนอยู่ใกล้ ๆ กับคนตัวสูงที่ทิ้งหางตาคมกริบมาทางตน
เหมือนสายตาคู่นั้นกำลังถามเธอว่า ‘แล้วบอกเขาทำไม’ อะไรเทือก ๆ นั้น
ด้วยเหตุนั้นหล่อนจึงเอ่ยเข้าประเด็นอย่างตรงไปตรงมา
“เผื่อผู้กองเห็นแล้วแต่ไม่รู้ว่าใครเลยไม่ได้รับแอด แต่ชื่อนี้กับรูปโปรที่ถ่ายที่ทะเลคือหนูเองค่ะ”
°. ﹏ ⋆ ﹏ ⋆ ﹏ .°
“จะไม่นอนจนกว่าผู้กองจะรับแอด”
