ลุยไฟครั้งที่ ๑๑ [๑/๔]
ลุยไฟครั้งที่ ๑๑ [๑/๔]
ลุยไฟครั้งที่ ๑๑
แพ้ราบคาบ...
หากความสัมพันธ์ไร้ชื่อนี้คือการแข่งขัน สรัลคงเป็นแชมป์
บานประตูห้องสองศูนย์ห้าอ้าออกช้า ๆ ก่อนที่ร่างแน่งน้อยจะสอดกายเข้าไปด้านใน ตามมาด้วยร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มในชุดกีฬาที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ ในมือมีชุดสำหรับเปลี่ยนที่มักจะมีติดรถไว้เสมอ
เธอรู้สึกเกลียดความพร้อมนี้ตงิด ๆ
เมรีเดินไปหยุดยังโต๊ะวางของก่อนวางสัมภาระลงบนนั้น แล้วจึงบุ้ยหน้าไปทางห้องน้ำ
“เชิญค่ะ”
“ไหนคุณอยากอาบ”
ขายาวก้าวมาหยุดอยู่ใกล้ ๆ แกล้งโน้มตัวลงมาจนเมรีขยับชิดโต๊ะ เมื่อทางรอดไม่มีทางหนีไม่เจอจึงเอนตัวไปด้านหลังโดยใช้มือเท้าไปกับโต๊ะเพื่อหาที่ยึด
ลมหายใจร้อน ๆ รดรินดวงหน้างามหยดจนหายใจได้ไม่ทั่วท้อง
คนตัวเล็กลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “ผู้กองอาบก่อนได้เลยค่ะ หนูรอได้”
“แต่ผมรู้สึกไม่ดี เหมือนกำลังเบียดเบียนคุณ”
ก็ใช่น่ะสิ!
ก่อนที่เธอจะถูกต้อนให้ส่วนบนนอนราบไปกับโต๊ะ มือเรียวก็ดันไปที่อกแกร่งเพื่อยุติการกระทำของนายตำรวจ ซึ่งเขาก็หยุดแต่โดยดี แต่เป็นการหยุดค้างไว้เช่นนั้น ไม่เดินหน้าและไม่ถอยหลัง
“ถ้างั้นผู้กองก็กลับไปอาบที่บ้านสิคะ จะได้ไม่เบียดเบียนหนู”
“แต่พอคิดอีกทีผมก็อยาก ‘เบียด’ คุณ”
เอาแต่ใจ!
ระหว่างพูดอยู่นั้นท่อนขาแข็งแรงก็เบียดเสียดเข้ากับเรียวขาเรียบเนียน มือที่เคยดันอกแปรเปลี่ยนเป็นขยุ้มเสื้อกีฬาจนยับยู่ยี่
“แล้วเสื้อผ้านี่ก็น่ารำคาญโคตร ๆ เลย ผมจะทำยังไงกับมันดีครับ”
“ผู้กอง...”
คำพูดมีเป็นล้าน แต่เธอพูดได้แค่นั้น
สรัลยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เหมือนเขากำลังลำพองตนที่ตัวเองเป็นต่อในทุก ๆ เกมที่ลงเล่น ไม่ว่าเขาจะเดินไปทางไหน เขาก็เอาชนะเธอได้ทั้งกระดาน
ใบหน้าคมคายโน้มลงไปหาใบหูขาวผ่อง ก่อนเอ่ยเสียงแหบพร่าพาใจดวงน้อยวูบไหวรุนแรง
“ผมอยากเห็นคุณโป๊จังเลยครับ”
คล้ายมีหินก้อนใหญ่ขวางไว้ที่ลำคอจนเมรีไม่สามารถเปล่งเสียงใดออกไปได้
สรัลดึงใบหน้ามาสบสายตาคู่งาม “เอาไงครับคนสวย จะอาบกับผมหรือให้ผมอาบก่อน”
ให้ตายเถอะ สรัลรู้ดีว่าพูดแบบไหนให้ใจเธออ่อนระทวยเป็นขี้ผึ้งลนไฟ
เพราะแบบนั้นจึงไม่ทราบจริง ๆ ว่าผีตนใดดลใจให้เธอไต่ฝ่ามือไปยังไหล่กว้าง ก่อนออกแรงบีบเบา ๆ พอให้คลายความประหม่า แล้วจึงเปล่งถ้อยวาจาออกมาด้วยเสียงอันแผ่วเบา
“แค่...แค่อาบน้ำได้ไหมคะ”
“ได้ครับ” เขาให้คำตอบในเสี้ยววินาที “วันนี้ผมไม่ทำอะไรคุณหรอก แม้คุณจะโคตรน่าเอาจนผมอยากเอาให้หลับคาอก แต่ผมไม่มีถุงยาง”
ว่าจบก็ตวัดเอวบางเขาหาตัวก่อนยกร่างอรชรให้ลอยเหนือพื้น ท่อนแขนแข็งแรงสอดเข้าใต้บั้นท้ายงามงอน ด้วยความตกใจหล่อนจึงตวัดขารัดรอบเอวสอบเพื่อใช้เป็นที่ยึด แขนเรียวก็โอบรอบลำคอแกร่งไว้มั่น
สองสายตาสบประสานกันอยู่อย่างนั้น ความใกล้ชิดพาความนุ่มหยุ่นของร่างกายสตรีบดเบียดไปกับอกแกร่งของชายร่างหนั่น
เมรีวาดยิ้มเขินอาย ซุกหน้าไปกับซอกคอหนาเพื่อหลีกหนีสายตาคู่คมที่มองราวจะแผดเผากันให้ตายไปข้าง
ชายหนุ่มสืบเท้าเข้าไปยังห้องน้ำ ค่อย ๆ วางร่างอรชรลงเพื่อให้เธอยืนด้วยตัวเอง ก่อนกวาดสายตามองไปทั่วเรือนร่างระหงที่ยังคงมีเสื้อผ้าปกปิดไว้ แต่มันคงทำหน้าที่ของตัวเองได้อีกไม่นานนักเมื่ออุ้งมือใหญ่เอื้อมไปจับไว้ที่ชายเสื้อยืด ทว่าเจ้าหล่อนกลับตะครุบมือเขาไว้เสียก่อน
“หนู...” เมรีพูดได้เท่านั้นก็เม้มปากแน่น
นายตำรวจเอ่ยเสียงทุ้มต่ำที่อ่อนลงหลายส่วน
“หนูทำไมครับ”
สิ้นคำนั้นหล่อนก็เผลอปล่อยมือออกทันทีก่อนจะยกมันมาปิดหน้า ความร้อนลามไล้ไปถึงใบหูจนขึ้นสีเข้ม
“หนูแค่อยากถอดเองค่ะ”
“ผมถอดให้ดีกว่า หนูจะได้ไม่ต้องเหนื่อย...นะครับ”
หล่อนลดมือลง เผยให้เห็นใบหน้านวลที่ซับสีระเรื่อด้วยความขวยเขิน เธอเอาแต่เสมองไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาคมกริบของคนที่อาสาสลัดเสื้อผ้าออกให้พ้นกาย
เมรีเขินอายแต่ก็ให้ความร่วมมือ ตอนถอดเสื้อเธอก็ยกมือขึ้นเพื่ออำนวยความสะดวกให้อีกฝ่าย จนตอนนี้เรือนร่างส่วนบนของสตรีหลงเหลือเพียงบราเซียร์ลูกไม้สีหวานอย่างที่เธอชอบใส่
นัยน์ตาสีเหล็กจดจ้องเนินเนื้อขาวผ่องที่โผล่พ้นบราเซียร์ตาเป็นมัน เขาเริ่มรู้สึกตัวแล้วว่าตนคิดผิดที่ริอ่านอาบน้ำกับเมรีโดยไม่มีถุงยางติดตัว เพราะแค่เห็นผิวขาว ๆ กับลูกไม้ที่แสนยั่วอารมณ์สวาท กลางกายก็แข็งคับกางเกงเสียแล้ว
มือบางยกมาปิดเนินอกไว้ แต่สรัลกลับท้วงขึ้นราวออดอ้อน
“ไม่ปิดได้ไหม ผมดูอยู่”
“ผู้กองก็อย่าเอาแต่จ้องสิคะ”
“รัมครับ คุณจะรู้ไหมว่าผมไม่ได้อยากทำแค่จ้องด้วยซ้ำ” แล้วจึงละสายตาจากเนินอกไปมองหน้าคนตัวเล็ก ยามเธอพยายามเบือนหน้าหนีเพื่อหลบหลีกสายตา เขาก็ขยับตามเพื่อให้สายตาสองคู่ประสานกัน “ผมอยากจับ อยากดูด อยากเลีย อยากเห็นมันเปียกไปทั้งเต้าเพราะลิ้นของผม”
เมรีแสร้งปั้นหน้ายุ่งกลบเกลื่อนความเขินอาย “ผู้กองทำไมถึงเป็นคนพูดจาทะลึ่งแบบนี้คะ”
“เพราะในหัวผมมันมีแต่เรื่องนี้”
เมื่อเขายืดอกรับอย่างภาคภูมิ เธอก็จนปัญญาจะติเตียน
“แล้ว...แล้วไหนแค่อาบน้ำคะ สิ่งที่ผู้กองพูดไม่เห็นจะมีคำว่า ‘อาบน้ำ’ สักคำ”
สรัลไม่ตอบโต้ เขาจับชายเสื้อกีฬาของตนแล้วสลัดออกจากร่างกำยำ เผยให้เห็นเรือนร่างสมส่วนที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามจากการออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ กล้ามหน้าท้องเรียงตัวสวยงามเหมือนพวกนายแบบบนหน้าปกนิตยสาร
ฝ่ามือหนารั้งร่างบอบบางให้ขยับมาประชิดตน จนบัวตูมที่ถูกห่อหุ้มด้วยบราเซียร์บดเบียดไปกับอกแกร่ง
“ผมถอดให้นะ”
เธอเพียงแต่ยืนนิ่ง ๆ ในอ้อมอกผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ อุ้งมือใหญ่ลูบไล้ไปมาทั่วแผ่นหลังบาง ไล้มือวนไปทั่วตะขอแต่ไปยอมปลดออกสักที
“อนุญาตหรือเปล่า”
เจ้าของร่างสะโอดสะองช้อนสายตามองคู่สนทนา เขารู้แน่ ๆ ว่าคำตอบคืออะไร แต่ก็ยังถามเหมือนคนขี้แกล้ง
“อนุญาตค่ะ”
สิ้นคำนั้นตะขอก็หลุดออกจากกันรวดเดียว ก่อนที่สายเสื้อชั้นในจะตกลงจากลาดไหล่เนียน และก็เป็นเขาที่อาสาดึงมันออกให้พ้นทางจนเผยให้เห็นปทุมขาวผ่องทั้งสองดอกที่ถูกประดับด้วยเม็ดสีเชอร์รีแลน่าลิ้มลอง
นัยน์ตาคมกริบมองยอดถันราวถูกสะกด
“อื้ม” เอ่ยพลางโคลงศีรษะเนิบนาบ “นมน่ารักดี”
°. ﹏ ⋆ ﹏ ⋆ ﹏ .°
“เห็นแล้วหิวเลยคับ วัยกำลังโตน่ะคับ ชอบกินนมเป็นธรรมดา”
