ลุยไฟครั้งที่ ๑๑ [๓/๔]
ลุยไฟครั้งที่ ๑๑ [๓/๔]
คืนวันศุกร์ห้องรับรองของอัมพรโภชนาคับคั่งไปด้วยชายวัยฉกรรจ์จากชุดสืบทั้งหกนาย นอกเหนือจากนั้นยังมีพ.ต.อ.เชิดศักดิ์ ผู้กำกับสภ.ปากน้ำปราณ และพ.ต.ท.อภินันท์ รองผู้กำกับของสภ.เดียวกัน เหตุเพราะชุดสืบทำผลงานได้ดีเยี่ยม สามารถสกัดจับยาบ้าล็อตใหญ่ได้จนสร้างชื่อให้กับต้นสังกัด ทางผู้กำกับและท่านรองจึงเลี้ยงเพื่อตอบแทนความทุ่มเทของชุดสืบ
อาหารมากมายหลายชนิดถูกเสิร์ฟจนโต๊ะแทบไม่มีที่ว่าง เบียร์อีกนับสิบขวดที่ลำพังผู้กองเปรมดื่มคนเดียวก็เกือบครึ่ง ส่วนคนอื่น ๆ กินไปคุยไป ยกแก้วเบียร์ขึ้นจิบไปเรื่อย
ถึงกระนั้น ‘แก้วบางแก้ว’ ก็พร่องไปเยอะพอดู
“หนูรัมเอาข้าวผัดปูจานเล็กให้หนึ่งจาน อยากกินข้าว มีใครกินไหม ถ้ามีจะได้สั่งจานใหญ่”
ประโยคแรกร.ต.อ.ภูวเดชพูดกับพนักงานเสิร์ฟ ประโยคหลังหันไปคุยกับพลพรรคของตน
“ไม่เอาแล้ว แค่นี้พอแล้ว”
รองภูจึงผินหน้ามาทางเมรี “เอาเพิ่มแค่ข้าวผัดปูจานเล็ก”
“ได้ค่ะ”
แล้วร่างแน่งน้อยก็หมุนตัวตั้งท่าจะเดินออกจากห้องรับรองเพื่อไปยังห้องครัว ทว่าเสียงของใครบางคนกลับรั้งหล่อนไว้
“เดี๋ยว”
ใครบางคนที่เมื่อคืนกว่าจะยอมกลับบ้านตัวเองได้
ใครบางคนที่เธออุตส่าห์เป็นห่วงกลัวจะมีเรื่องทุกข์ใจ
ใครบางคนที่พูดอย่างหน้าไม่อายว่า ‘แค่อยากซุกนมนุ่ม ๆ’
“คะ?”
“ขอน้ำแข็งเพิ่มหน่อย”
“ได้ค่ะ สักครู่นะคะ”
ร่างระหงสืบเท้าเดินออกไปจากห้องรับรอง เมื่อถึงห้องครัวก็สั่งข้าวผัดปูจานเล็กหนึ่งจาน แล้วจึงปลีกตัวไปตักน้ำแข็งก่อนจะเดินกลับไปที่ห้องนั้นพร้อมของในมือ
สาวเจ้าสอดกายเข้าไปด้านในพลางค้อมศีรษะเล็กน้อย “ขออนุญาตนะคะ”
ว่าจบก็ตรงไปยังริมโต๊ะที่สรัลนั่งอยู่ วางของที่เจ้าตัวเป็นคนสั่งไว้ใกล้ ๆ
“น้ำแข็งได้แล้วค่ะ”
นายตำรวจจดจ้องเจ้าของเสียงใส สายตาหาได้ดุดันเช่นวันแรก แต่กลับซุกซ่อนคลื่นความรู้สึกบางชื่อที่ทำเธอมวนท้องเพียงได้สบสายตา
เขาโคลงศีรษะให้เธอ “ขอบคุณครับ”
คล้อยหลังพนักงานเสิร์ฟเดินออกไปไม่นาน ฝ่ามือหนาก็เอื้อมไปคว้าโทรศัพท์มาพิมพ์ข้อความในไลน์ จากนั้นก็ผุดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง
“ไปไหนรึสาม”
“ไปเข้าห้องน้ำครับ”
ตอบคำถามของผู้กำกับเสร็จก็เดินออกจากห้องรับรองเพื่อไปห้องน้ำอย่างที่ได้อ้างออกไป
ลับร่างกำยำของผู้กองสรัล ธนากรก็ชำเลืองสายตาไปทางคู่หูที่หมู่นี้แม้จะพยายามทำตัวเหมือนเดิมแต่ก็ปกปิดความเสียใจไว้ไม่มิด จิรายุทำเหมือนไม่เป็นอะไร ยังคงไปวิ่ง ไปสนามบาส แต่เพื่อนเขาคนนี้เปลี่ยนไปตั้งแต่วันที่สรัลบอกว่าลืมของไว้ที่ห้องของเมรีแล้ว
ธนากรได้แต่ถอนหายใจอย่างปลงตก เพราะมันก็ชัดเจนตั้งแต่แรกแล้วว่าสาวมีใจให้ใคร มันก็ยังดันทุรังจะไปชอบ
เขาส่งแก้วเบียร์ให้เพื่อนสนิทได้ดื่มย้อมใจ จิรายุก็ยกซดเป็นน้ำเปล่า
มือหนาตบไปที่บ่าของคนอกหักเบา ๆ สำหรับเขาก็ให้กำลังใจได้เท่านี้
saran: มาหาที่ห้องน้ำหน่อยครับ
saran: อยากเจอ
ข้อความที่ถูกส่งมาจากสรัลทำเมรีคิ้วขมวด
บัดนี้เป็นเวลาสองทุ่มครึ่ง ลูกค้าโต๊ะอื่นทยอยกลับ คนที่ยังไม่กลับก็คงจะเช็กบิลในอีกไม่นาน ทำให้อัมพรโภชนามีลูกค้าบางตาจนพนักงานเสิร์ฟไม่ต้องเดินขาขวิด
เธอหันซ้ายแลขวา แม่ครัวทำข้าวผัดอยู่ พี่ชลลี่กับพี่แก้วเริ่มเก็บของเพราะอีกไม่นานร้านก็จะปิด
“เอ่อ...หนูขอไปเข้าห้องน้ำแป๊บหนึ่งนะคะ”
“ตามสบายจ้า เออใช่ เลิกงานเดี๋ยวไปกินโรตีกัน วันนี้ถ้าไม่ได้เติมหวานคงนอนไม่หลับ”
คนเด็กสุดยิ้มแหย “หนูว่าจะกลับหอเลย”
รติชลแกล้งกลอกตาใส่ก่อนหันไปทางคู่หู “ตลอด ชีจะไม่ร่วมสังฆกรรมอะไรกับชลแล้วมั้ง”
“ไม่ใช่ค่ะ หนูแค่ไม่อยากกิน”
“จ้ะ ๆ”
เมรีเดินออกจากห้องครัวเพื่อไปยังห้องน้ำที่อยู่ด้านหลัง ทันทีที่ไปถึงก็เจอกับผู้กองหนุ่มยืนพิงสะโพกไปกับอ่างล้างหน้า
เธอหยุดฝีเท้าลงเบื้องหน้าเขา “มีอะไรคะ”
แต่สิ่งที่สรัลเลือกทำไม่ใช่การขยับปากตอบคำถาม แต่กลับโน้มตัวลงมาจนใบหน้าคมคายซบอยู่กับลาดไหล่เนียน
หล่อนตัวแข็งทื่อ ได้แต่ยืนนิ่ง ๆ ให้เขาได้ซบไหล่ราวคนหมดแรง
กลิ่นเบียร์จากฝ่ายชายลอยมาปะทะจมูก ซึ่งเมรีก็หาได้แปลกใจเพราะวันนี้เขาดื่มไปพอสมควร
เมื่อสติกลับมาเข้าขบวนมือเรียวก็ลูบไปที่กลุ่มผมสีเข้ม ก่อนเอ่ยเสียงหวาน
“อาการมันเป็นยังไงคะ”
เขาเงียบ
“ผู้กองเมาหรือเปล่า”
“ไม่เมาครับ”
“กลิ่นเบียร์หึ่งเลย”
“แค่เบียร์เอง”
คนตัวเล็กไม่เถียง ไม่เมาก็ไม่เมา
เสียงเอื่อย ๆ ดังมาอีกระลอก “คืนนี้ไม่อยากกลับบ้าน”
“ไม่ได้มีปัญหาอะไรกับใครใช่ไหม” สรัลส่ายหน้าทั้งที่ยังซบไปกับไหล่บาง “งั้นจะนอนที่ไหนล่ะ เปิดห้องที่ร้านเหรอคะ”
“ห้องคุณ”
นายตำรวจค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ท่อนแขนแข็งแรงตวัดรัดรอบเอวบางเพื่อรั้งให้หญิงสาวเข้ามาประชิดตนจนไร้ซึ่งช่องว่างระหว่างกัน
เขาย้ำพร้อมกับใช้นิ้วชี้จิ้มไปที่แก้มนุ่มนิ่มของหล่อน “ห้องรัม”
เมาแน่ ๆ สรัลตัวจริงไม่มีพฤติกรรมน่ารักเช่นนี้
“อยากนอนห้องรัม”
“รู้แล้วค่ะ”
“ให้นอนไหมครับ”
“ห้ามได้เหรอคะ ห้องนั้นมันชื่อผู้กองด้วยซ้ำ”
“ห้ามได้” เขาเอ่ยเสียงราบเรียบทว่าฟังดูจริงจัง “ถ้าไม่โอเคก็ห้ามได้ เพราะไม่ได้นอนเฉย ๆ น่ะ”
เรื่องนั้นเธอรู้อยู่แล้ว แต่ทุกครั้งที่เขามักจะพูดอย่างตรงไปตรงมาก็ทำให้เธอหน้าแดงได้ไม่ยาก
“ขอเอาได้ไหม”
กลีบปากล่างถูกเม้มแน่น ใจเธอไม่คิดอยากปฏิเสธ แต่ครั้นต้องตอบตกลงก็กระดากอายขึ้นมาดื้อ ๆ
“ซื้อถุงยางมาแล้ว”
หล่อนว่าเสียงขึ้นจมูก “อื้อ”
“ขอบคุณครับ”
สรัลนวดคลึงบั้นท้ายงอนอย่างเบามือ พอกระตุ้นให้ไฟสวาทเริ่มก่อตัวขึ้น ก่อนโน้มหน้าลงไปเอ่ยชิดใบหูด้วยเสียงทุ้มต่ำอันน่าหลงใหล
“งั้นผมคงต้องบอกให้พวกขี้เมากลับบ้านได้แล้วใช่ไหม...ผมจะได้รีบไปหาคุณ”
°. ﹏ ⋆ ﹏ ⋆ ﹏ .°
“น่ารักให้เด็กมันดูคับ”
