เริ่มต้นใหม่ #43

ตอนที่ 21 เริ่มต้นใหม่

เหอชุนลดเสียงแล้วบอกว่า “เจ้าหนี้ต้องการขายทั้งเรือน สวน และท่าน้ำเล็กด้านหลัง ราคาต่ำกว่าที่ดินทำเลดีใกล้เมืองเกือบครึ่ง แต่มีค่าแรงค้างจ่ายชาวบ้านอีกสองเดือน หากผู้ซื้อไม่รับหนี้ คนในหมู่บ้านคงไม่ยอมเข้ามาทำงานขอรับ”

อวี้หนานเดินดูจนถึงท่าน้ำ สะพานไม้ผุไปหลายแผ่น แต่เรือท้องตื้นจอดได้ จากที่นี่ลงแม่น้ำสายหลักไม่ไกล สินค้าสามารถเข้าเมืองทางน้ำโดยไม่ต้องใช้รถผ่านถนนโคลน

นางมองสวนร้างอีกครั้ง

เงินที่เหลือซื้อร้านในเมืองได้เพียงคูหาเล็ก ไม่มีเงินพอซื้อที่ดินและบ้านแยกกัน หากซื้อที่นี่ นางยังเหลือทุนซ่อมเรือนกับเปิดร้านเช่าในย่านรอง

แต่หากสวนไม่ฟื้น ทุนทั้งหมดจะจมอยู่ในดินที่ไม่ออกผล

“นายหญิง” เหอหมัวมัวเรียก “กลับไปคิดก่อนเถิดเจ้าค่ะ” อวี้หนานพยักหน้า

นางใช้เวลาคิดสามวัน ตรวจโฉนด ถามราคาค่าแรง และให้คนขุดดินจากห้าจุดมาดู เหอชุนพาไปดูร้านแพงกว่าอีกสี่แห่ง ทุกแห่งสะอาดและพร้อมอยู่ แต่ไม่มีทางลงน้ำ ไม่มีที่ปลูกพืช และต้องใช้เงินเกือบหมดในคราเดียว

วันที่สี่ อวี้หนานกลับไปหาท่านผู้เฒ่าเฉิน

“หากข้ารับจ่ายค่าแรงที่ค้างทั้งหมด ท่านหาคนซ่อมร่องน้ำก่อนหน้าแล้งได้หรือไม่”

ชายชรามองนางอย่างไม่ไว้วางใจ “ท่านจะซื้อหรือ?”

“ยัง ข้าต้องรู้ก่อนว่าคนในหมู่บ้านยอมทำงานกับข้าหรือไม่”

“คนยอมทำหากได้เงิน”

“ค่าแรงค้างจ่ายทันทีครึ่งหนึ่ง อีกครึ่งเมื่อเริ่มงาน วันต่อไปจ่ายทุกห้าวัน ไม่รอขายผลผลิต”

ท่านผู้เฒ่าเฉินขมวดคิ้ว “เจ้าของเดิมก็เคยกล่าวเช่นนี้”

อวี้หนานนำถุงเงินวางบนโต๊ะไม้ “นี่เป็นค่าแรงค้างครึ่งแรก ท่านแจกต่อหน้าข้า เมื่อทุกคนได้รับ ข้าค่อยลงนามซื้อ”

ชายชราไม่แตะถุงเงิน เขามองนางนานขึ้นกว่าเดิม “เหตุใดเชื่อคนที่เพิ่งพบกันง่ายนัก”

“ข้าไม่ได้เชื่อท่าน” นางตอบ “ข้าเชื่อว่าหากข้าไม่จ่าย คนของท่านก็ไม่มีเหตุผลช่วยรักษาที่ดินของข้า”

ท่านผู้เฒ่าเฉินหัวเราะออกมาเป็นครั้งแรก “อย่างน้อยท่านก็ไม่แสร้งเป็นคนใจดี”

การซื้อขายเสร็จสิ้นก่อนสิ้นเดือน โฉนดเรือนและสวนถูกส่งถึงมืออวี้หนานในวันเดียวกัน

นางเคยมีรายการสินเดิมยาวหลายหน้า ทว่าทรัพย์สินเหล่านั้นล้วนถูกจัดเตรียมไว้ให้ตั้งแต่เกิด นางไม่เคยเป็นผู้เลือกแม้แต่ชิ้นเดียว

เรือนเก่ากับสวนรกร้างแห่งนี้ต่างออกไป นางเป็นผู้เลือกและจ่ายเงินซื้อมันด้วยตนเอง

ครั้นย้ายเข้าอยู่ ปัญหาที่ซ่อนอยู่จึงเริ่มปรากฏออกมาทีละอย่าง

หลังคาห้องตะวันตกซ่อมเสร็จ ห้องตะวันออกกลับรั่ว กำแพงที่คิดว่าเพียงฉาบใหม่พังลงมาอีกช่วงเมื่อฝนตก ร่องน้ำขุดได้ครึ่งทางพบก้อนหินใหญ่ ต้องจ้างแรงงานเพิ่ม ต้นส้มที่ท่านผู้เฒ่าเฉินคิดว่าจะรอดครึ่งหนึ่งเริ่มมีแมลงกินใบ

เงินไหลออกเร็วกว่าในบัญชีทุกวัน

อวี้หนานไม่อาจขึ้นเนินเองเพราะครรภ์แก่ ได้แต่นั่งใต้ชายคาฟังคนงานรายงาน นางจำชื่อคนกับจำนวนวันที่ทำงาน จ่ายเงินตรงเวลา และไม่ยอมให้เหอชุนซื้อวัสดุผ่านนายหน้าคนเดียวทั้งหมด

ชาวบ้านยังเรียกนางว่านายหญิงจากเมืองหลวง ไม่มีผู้ใดรู้ชื่อจริง

ซุนชิงรับหน้าที่ครัวและเลี้ยงไก่ เสี่ยวสือช่วยเก็บกิ่งไม้แห้งตามแรงเด็ก เยี่ยนหลีดูแลห้องกับยา เหอหมัวมัวถือกุญแจกับเงินเหมือนครั้งอยู่จวนอ๋อง แต่หีบตรงหน้าเบาลงจนยกได้ด้วยคนเดียว

หลังซื้อที่ได้ไม่นาน อวี้หนานเช่าคูหาเล็กใกล้ท่าน้ำในเมือง ค่าเช่าไม่สูงนัก นางตั้งใจเปิดร้านขายของแห้ง เหอชุนแนะนำให้เริ่มจากชาแห้ง เปลือกส้ม และลำไยตาก เพราะสินค้าเหล่านี้หาได้ในท้องถิ่นและเป็นที่ต้องการของพ่อค้าที่สัญจรทางเรือ

นางนำเงินที่เหลือเกือบหนึ่งในสามไปซื้อสินค้าชุดแรก

“เหตุใดสินค้าจึงชื้นถึงเพียงนี้” อวี้หนานถาม
เหอชุนหน้าเสีย “หลังคาไม่รั่วขอรับ แต่พื้นชื้น นายหน้าบอกว่าเพียงวางของบนแคร่ก็ใช้ได้ ข้าไม่คิดว่าฝนปีนี้จะตกติดต่อกันนานเช่นนี้” อวี้หนานหยิบใบชาขึ้นดม กลิ่นอับแทรกเข้าไปถึงด้านใน ขายต่อไม่ได้

“ตากใหม่ได้หรือไม่”

ท่านผู้เฒ่าเฉินที่ตามมาช่วยดูส่ายหน้า “ชาดีอาจคัดส่วนบน แต่ส่วนล่างเสียแล้ว หากฝืนขาย ชื่อร้านพังตั้งแต่ยังไม่เปิด”

เหอหมัวมัวมองกองสินค้า “คัดส่วนเสียทิ้งเถิดเจ้าค่ะ อย่างน้อยยังใช้ได้ครึ่งหนึ่ง”

เมื่อนำของออกมาคัดจริง ส่วนที่ยังใช้ได้กลับเหลือไม่ถึงสามส่วน คนงานจึงนำใบชาที่เสียไปเทลงหลุม ส่วนเปลือกส้มกับลำไยขึ้นราถูกเผาทิ้งเพราะเกรงสัตว์จะคุ้ยกิน ควันสีเทาลอยอยู่เหนือโรงเก็บ กลิ่นหวานไหม้ปะปนกับกลิ่นอับชื้นจนอบอวลไปทั่วลาน

เงินทุนที่ลงไปกับสินค้าคราวแรกสูญไปกว่าครึ่งภายในบ่ายเดียว

คืนนั้นเหอหมัวมัวนำบัญชีมาวางตรงหน้า “หากยังซ่อมคูหาต่อ เงินที่เหลือจะพอประคองได้อีกเพียงสองเดือนเจ้าค่ะ แต่เราต้องพักการซ่อมร่องน้ำและเลื่อนจ่ายค่าแรงคนสวนออกไปก่อน”

“ค่าแรงคนสวนเลื่อนไม่ได้ ข้าเคยรับปากว่าจะจ่ายทุกห้าวัน หากผิดคำตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่มงาน ต่อไปคงไม่มีผู้ใดยอมทำงานให้เรา”

“เช่นนั้นคงต้องหยุดซ่อมคูหา ทว่าหากเปิดร้านช้ากว่ากำหนด ค่าเช่าที่จ่ายไปทุกวันก็สูญเปล่าเช่นกันเจ้าค่ะ”