เงินในกล่อง #46

คืนหนึ่งเหอหมัวมัวนำจดหมายจากคนรู้จักในเมืองหลวงเข้ามา เนื้อหาไม่ได้เอ่ยชื่ออวี้หนาน มีเพียงข่าวว่าเซิ่งอ๋องได้รับหน้าที่ลงมาปราบโจรสลัดที่ฝูเจี้ยน และจะออกเดินทางหลังจัดกองทัพเสร็จ อวี้หนานอ่านถึงตรงนั้นแล้วพับเก็บ

“เขารู้หรือยังเจ้าค่ะว่าเราอยู่ที่นี่” เยี่ยนหลีถาม

“ถ้ารู้ คงไม่ต้องรอจดหมาย”

เหอหมัวมัวมองสีหน้าเจ้านาย “ฝูเจี้ยนกว้าง เขาอาจไปตั้งค่ายหัวเมืองอื่นก็ได้เจ้าค่ะ”

“เขาจะไปที่ใดก็ไม่เกี่ยวกับเรา”

นางกล่าวเช่นนั้น แล้วสั่งให้ย้ายตั๋วโฉนดกับทะเบียนร้านไปเก็บในหีบใต้พื้น

หลังจากนั้นร้านเหอจี้ไม่รับลูกค้าจากเมืองหลวงโดยตรง เหอชุนเป็นคนออกหน้าในสัญญาทุกฉบับ ชื่อเหออวี้ปรากฏเพียงในทะเบียนครัวเรือนของหมู่บ้านห่างเมือง อวี้หนานไม่ได้คิดย้ายหนีอีก

นางใช้เงินและแรงทั้งหมดลงบนที่ดินผืนนี้แล้ว หากจูจั้นเหิงพบ นางจะไม่ทิ้งชีวิตของตนให้เขาเป็นครั้งที่สอง

ปลายฤดูหนาว อวี้หนานเริ่มเจ็บท้องก่อนกำหนดคลอดเกือบครึ่งเดือน ซ้ำฝนยังตกหนักตั้งแต่ยามบ่ายและไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

ทางจากหมู่บ้านเข้าเมืองกลายเป็นโคลนตม หมอตำแยที่นัดหมายไว้เดินทางมาถึงฝั่งตรงข้ามลำธารแล้ว แต่กระแสน้ำเอ่อสูงจนข้ามมาไม่ได้ ท่านผู้เฒ่าเฉินจึงพาชาวบ้านไปพาดสะพานไม้ชั่วคราวเพื่อรับนางข้ามมา ส่วนซุนชิงคอยต้มน้ำอยู่ในครัว ขณะที่เยี่ยนหลีวิ่งเข้าออกระหว่างประตูเรือนกับห้องคลอดจนชายกระโปรงและรองเท้าเปียกชุ่ม

อวี้หนานเจ็บท้องตั้งแต่ยามเซิน กระทั่งล่วงเข้าสู่ยามไฮ่ เด็กก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะคลอด เหอหมัวมัวนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียง ปล่อยให้เจ้านายกำแขนตนทุกครั้งที่ความเจ็บแล่นขึ้นมา แม้รอยเล็บจะกดลึกลงบนผิวก็ไม่เคยดึงแขนกลับ

เมื่อหลายปีก่อน นางเคยยืนเฝ้าอยู่นอกห้องในวันที่ฟางซื่อให้กำเนิดอวี้หนาน แต่ไม่เคยคิดว่าเด็กที่ลืมตาดูโลกในวันนั้น จะต้องมาคลอดบุตรอยู่ในเรือนหลังเล็กห่างจากเมืองหลวงหลายพันลี้ โดยไม่มีทั้งมารดาและสามีอยู่ข้างกาย

“นายหญิง สูดลมหายใจให้ลึกแล้วค่อย ๆ ผ่อนออกนะเจ้าคะ ผู้ใหญ่เฉินพาคนไปรับหมอตำแยแล้ว อีกไม่นานต้องมาถึง”

“เหตุใดนางยังมาไม่ถึง” อวี้หนานถามทั้งที่แทบไม่มีแรงเปล่งเสียง

“ฝนตกหนักจนข้ามลำธารลำบากเจ้าค่ะ แต่ทุกคนกำลังพานางมา นายหญิงอดทนอีกสักหน่อยนะเจ้าคะ”

เหอหมัวมัวกล่าวคำเดิมซ้ำมาแล้วหลายครา ทั้งที่ตนเองก็ไม่รู้ว่าหมอตำแยจะฝ่าสายน้ำมาถึงได้เมื่อใด

ครั้นความเจ็บระลอกใหม่แล่นขึ้นมาจากท้องน้อย อวี้หนานก็เกร็งร่างจนแทบหายใจไม่ออก แรงที่เหลืออยู่ร่อยหรอลงทุกขณะ เปลือกตาหนักจนแทบลืมไม่ขึ้น เสียงฝนที่กระหน่ำหลังคาดึงนางกลับไปยังคืนที่หลบหนีออกจากเมืองหลวง ภาพหยดเลือดบนเสื่อในศาลบรรพชนกับความหวาดกลัวว่าจะเสียเด็กไปผุดขึ้นมาในคราวเดียว มือที่กำแขนเหอหมัวมัวจึงเกร็งแน่นกว่าเดิม

“ลูกของข้าต้องรอดนะหมัวมัว”

“ต้องรอดเจ้าค่ะ นายหญิงอดทนอีกหน่อย”

อวี้หนานส่ายหน้า พยายามฝืนกล่าวก่อนความเจ็บระลอกต่อไปจะมาถึง “หากถึงเวลาต้องเลือก ท่านต้องช่วยลูกของข้าไว้”

“ไม่มีผู้ใดต้องเลือกทั้งนั้นเจ้าค่ะ” เหอหมัวมัวรีบกุมมือนางไว้ “นายหญิงกับลูกจะต้องปลอดภัยทั้งคู่”

ยังไม่ทันที่อวี้หนานจะตอบ เสียงเยี่ยนหลีร้องบอกว่าหมอตำแยมาถึงแล้วก็ดังมาจากนอกประตู หญิงชราเข้ามาในห้องช่วงปลายยามไฮ่ เสื้อคลุมเปียกตั้งแต่ไหล่ลงไป นางรีบล้างมือ ผลัดอาภรณ์ตัวนอก แล้วตรวจอาการก่อนสั่งให้ทุกคนเตรียมน้ำร้อนกับผ้าสะอาดเพิ่ม

หนึ่งชั่วยามต่อมา เสียงเด็กร้องก็ดังแทรกเสียงฝน อวี้หนานนอนหมดแรงอยู่บนเตียง น้ำตาไหลผ่านขมับลงไปข้างหู

เหอหมัวมัวรับห่อผ้าเล็กจากหมอตำแยมาวางข้างกายนาง ก่อนจะบอกข่าวที่ทุกคนเพิ่งรู้ในเวลานั้น

“เป็นคุณชายน้อยเจ้าค่ะ ทั้งยังแข็งแรงมากด้วย”

ใบหน้าของเด็กแดงและย่น ดวงตาปิดสนิท มือเล็กกำชายผ้าไว้แน่น เขาไม่ได้งดงามเหมือนถ้อยคำมงคลที่ผู้คนใช้ชมทารก แต่มีลมหายใจอุ่นและส่งเสียงร้องเต็มกำลัง

อวี้หนานใช้ปลายนิ้วแตะหลังมือบุตร นิ้วเล็กคลายออกแล้วจับนางไว้

“อาอัน” นางเรียกเบา ๆ

ขอให้ชีวิตของเขาสงบมั่นคงกว่ามารดา

คนงานในสวน ชาวบ้าน และลูกค้าร้านเหอจี้นำไข่ ข้าวสาร กับผ้าผืนเล็กมาร่วมยินดี ท่านผู้เฒ่าเฉินมอบต้นส้มอ่อนหนึ่งต้นให้ปลูกในวันที่เด็กครบเดือน เสี่ยวสือใช้ก้อนหินล้อมรอบ ไม่ยอมให้ไก่เข้าไปคุ้ยดิน

ฤดูใบไม้ผลิผ่านไปพร้อมกลิ่นดินเปียก สวนชาที่เฝ้าดูแลมาตลอดเริ่มให้ผลผลิตเป็นครั้งแรก ใบชาอ่อนเริ่มเก็บและนำขายออกได้ ปริมาณไม่มากและคุณภาพไม่สม่ำเสมอ อวี้หนานแบ่งส่วนหนึ่งอบแห้งธรรมดา อีกส่วนลองอบกับดอกมะลิที่ชาวบ้านปลูกใกล้น้ำ

หญิงชราผู้สอนวิธีอบบอกว่านางใส่ดอกมากเกิน กลิ่นหอมจึงกลบกลิ่นของชาและยังทำให้ใบชาชื้นเกินไป อวี้หนานทิ้งของชุดแรกอีกครั้ง ชุดที่สองลดดอกลงอีกครึ่งหนึ่ง จนกระทั่งชุดที่สามจึงพอดี และพอที่จะนำขายได้ แต่ครั้งนี้ร้านเหอจี้ก็ยังไม่มีกำไรก้อนใหญ่

แต่ก็พอจ่ายค่าแรงตรงเวลา ซื้อข้าวได้ทุกเดือน และไม่ต้องเปิดหีบตั๋วเงินสำรองอีก