จำลายมือ #47

ตอนที่ 23 จำลายมือ

หนึ่งปีหลังอวี้หนานออกจากเมืองหลวง อาอันมีอายุห้าเดือน เด็กชายชอบนอนอยู่ในเปลไม้ไผ่หลังร้าน ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงลูกคิด เขาจะลืมตาขึ้นมอง ครั้นเสียงหยุดกลับส่งเสียงอ้อแอ้ไม่ยอมหลับ อวี้หนานจึงต้องนั่งตรวจบัญชีอยู่ข้างเปล มือหนึ่งดีดลูกคิด ส่วนอีกมือคอยไกวเปลให้บุตรชาย

เช้าวันหนึ่ง เรือมีตรากองทัพเข้าจอดเทียบท่า ทหารสองนายลงมาก่อน ตามด้วยเสมียนคลังในชุดสีน้ำเงิน เขาถือรายการยาวและเดินถามร้านค้าทีละแห่งเรื่องเสบียงแห้งสำหรับกองเรือลาดตระเวน

เมื่อมาถึงร้านเหอจี้ เหอชุนออกไปรับของที่สวน ซุนชิงกำลังให้นมลูกเล็ก เยี่ยนหลีจึงเชิญเสมียนเข้ามา อวี้หนานนั่งอยู่หลังฉากกั้น กำลังอุ้มอาอันที่เพิ่งตื่น

เสมียนค้อมศีรษะให้ “ร้านท่านมีชา ข้าวตาก และเปลือกส้มแห้งหรือไม่ กองทัพต้องการของที่เก็บบนเรือได้นาน หากผ่านการตรวจจะทำสัญญาส่งทุกสิบวัน”

เยี่ยนหลีหันมามองเจ้านาย สัญญากองทัพอาจทำให้ร้านมีรายได้แน่นอนเป็นครั้งแรก และอาจพาคนจากเมืองหลวงมาถึงหน้าประตู

อวี้หนานก้มมองบุตรชาย อาอันจับปกเสื้อนางอยู่ นางไม่รู้ว่าตราบนเรือนอกท่าหมายถึงสิ่งใด

“ให้เขาดูของ” นางบอกเยี่ยนหลี

ตัวอย่างสินค้าสี่ห่อถูกส่งขึ้นเรือทหารในวันนั้น บนป้ายแต่ละห่อมีวันที่ทำ แหล่งของ และวิธีเก็บ เขียนด้วยลายมือเดียวกับบัญชีทุกเล่มที่อวี้หนานเคยดูแล

สามวันต่อมา ตัวอย่างเหล่านั้นถูกวางบนโต๊ะในค่ายชั่วคราวริมแม่น้ำหมิ่น

ขณะเดียวกัน ขบวนของเซิ่งอ๋องกำลังผ่านประตูเมืองฝูโจว โต๊ะในกระโจมบัญชาการเต็มไปด้วยแผนที่ปากแม่น้ำ รายชื่อเรือ และห่อเสบียงจากร้านค้าสิบสองแห่ง

จูจั้นเหิงมาถึงค่ายก่อนเที่ยง หลังรับการคารวะจากผู้บัญชาการฝูโจวกับขุนนางท้องถิ่น เขาไม่เข้าจวนรับรองที่จัดไว้ แต่เปลี่ยนเสื้อคลุมแล้วเรียกประชุมทันที

เรือสินค้าถูกปล้นสามครั้งในเดือนเดียว โจรใช้เรือท้องตื้นซ่อนตามเกาะ พอทหารเรือใหญ่ไล่ตามก็แยกหนีเข้าร่องน้ำ กองลาดตระเวนขาดเสบียงเก็บได้นาน หลายลำต้องกลับเข้าท่าทุกสามวัน ทำให้แนวเฝ้าปากน้ำมีช่องว่าง

นายกองแต่ละคนรายงานข้อขัดข้องไม่จบสิ้น

จูจั้นเหิงฟังจนถึงบ่าย จดตำแหน่งเรือที่หายกับทิศลมลงบนแผนที่ ก่อนสั่งแบ่งเรือใหญ่เป็นหน่วยเล็กและเปลี่ยนท่ารับเสบียง เขาไม่ถามว่าผู้ใดเคยทำพลาด แต่กำหนดว่าหลังวันนี้ผู้ใดรับผิดชอบสิ่งใด

เมื่อทุกคนถอยออกไป เสมียนคลังจึงนำห่อสินค้าตัวอย่างเข้ามา เฉียนกว่างเปิดทีละห่อ ชาจากร้านใหญ่สองแห่งมีกลิ่นดีแต่ราคาแพง ข้าวตากของอีกแห่งแตกเป็นผงเมื่อถูกกด เปลือกส้มแห้งส่วนใหญ่หนาและยังมีความชื้นตรงขอบ

“ห่อนี้ราคาต่ำกว่าร้านใหญ่สองส่วนพ่ะย่ะค่ะ” เสมียนชี้ไปยังห่อกระดาษน้ำมันขนาดเล็ก “ร้านเหอจี้บอกว่าเก็บในห้องเรือได้สิบวัน หากไม่เปิดผนึก”

จูจั้นเหิงไม่ได้สนใจในตอนแรก เขาหยิบแผ่นข้าวตากขึ้นหัก ฟังเสียงกรอบแล้ววางกลับ สายตามองผ่านป้ายกระดาษตรงปากห่อก่อนหยุดลง

บนป้ายเขียนวันทำ แหล่งข้าว และคำกำชับว่าให้ยกห่างพื้นหนึ่งฝ่ามือ ห้ามวางชิดถังน้ำ

ตัวอักษรไม่งามเหมือนงานคัดพระสูตร เส้นแนวนอนเอียงขึ้นเล็กน้อย ปลายคำบางตัวตวัดกลับเพราะคนเขียนรีบ

เขาเคยเห็นลายมือนี้ในบัญชีเรือนฉางเยว่ เคยเห็นบนรายการเสื้อกันหนาวสำหรับบ่าว รายการยาที่ส่งเข้าคลัง และกระดาษแผ่นเล็กข้างสำรับว่าเขาไม่กินเนื้อแพะตอนกลางคืน

“ร้านใด”

เสมียนตกใจกับคำถามที่ดังขึ้นกะทันหัน “ร้านเหอจี้พ่ะย่ะค่ะ อยู่ใกล้ท่าน้ำทางใต้”

“ผู้ใดเขียนป้าย”

“กระหม่อมไม่ทราบ คนที่ร้านบอกเพียงว่าเถ้าแก่ตรวจทุกห่อด้วยตนเอง”

จูจั้นเหิงหยิบป้ายของห่ออื่นขึ้นดู ลายมือเดียวกันทั้งหมด แม้แต่การวางตัวเลขในช่องเล็กก็เป็นแบบที่อวี้หนานเคยใช้

เฉียนกว่างเห็นสีหน้าเจ้านายก็รีบรับป้ายไปตรวจ เขาเคยดูแลบัญชีจวนมานาน ย่อมจำได้เช่นกัน

“อาจเป็นคนจากร้านเดิมในเมืองหลวงหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

จูจั้นเหิงไม่ตอบ เขาพลิกด้านหลังป้าย พบตราสี่เหลี่ยมเล็กของร้านเหอจี้ ไม่มีชื่อบุคคล

หนึ่งปีที่ผ่านมา เขาตามลายมือนี้ผ่านตั๋วเงินและบัญชีลงชื่อโรงเตี๊ยม ลงชื่อผ่านเข้าเมือง ติดต่อทางการ ทุกแห่งล้วนไม่เคยเจอ

ครั้งนี้เพิ่งจะมีความหวัง

“นำทาง”

เสมียนลังเล “ท่านอ๋องจะเสด็จไปเองหรือพ่ะย่ะค่ะ”

จูจั้นเหิงลุกจากโต๊ะแล้ว “ถ้าเจ้าสามารถยกมาทั้งร้านได้ ก็จงไปยกมา” เสมียนได้ยินรีบคุกเข่ารับคำไม่กล้าชักช้า

เฉียนกว่างตามออกจากกระโจม เขาส่งคนไปเรียกลั่วเฉิงโจวกับองครักษ์ แต่จูจั้นเหิงยกมือห้าม ไม่ต้องการขบวนใหญ่จนคนแตกตื่น เขากลัวว่าหากเป็นนางจริง นางจะหนีไปอีก

ท้ายที่สุดมีเพียงลั่วเฉิงโจว เสมียนคลัง และทหารท้องถิ่นสองนายติดตามไป

ม้าห้าตัวออกจากค่ายริมแม่น้ำ ใช้ถนนหลังท่าแทนทางหลัก กลิ่นปลาแห้ง ควันฟืน และน้ำกร่อยปะปนอยู่ในลม บ้านเรือนริมทางไม่งดงามเท่าเมืองหลวง แต่ทุกประตูเปิดรับคนขนของ เสียงต่อราคาดังจากร้านหนึ่งไปอีกร้านหนึ่ง

จูจั้นเหิงมองป้ายร้านตลอดทาง เสมียนชี้คูหาไม้สองชั้นตรงหัวมุม “ร้านนั้นพ่ะย่ะค่ะ”

ป้ายเหอจี้ไม่ใหญ่ สีดำบนพื้นไม้ซีดเพราะฝน ด้านหน้ามีไหเคลือบวางเรียงบนชั้นสูงจากพื้น คนงานสองคนกำลังยกกระสอบเข้าไป ชายผิวคล้ำยืนตรวจรายการอยู่ข้างประตู