อุ้มลูกครั้งแรก #54
อุ้มลูกครั้งแรก #54
จูจั้นเหิงรออยู่ด้านนอก ไม่นานหญิงชรากลับมาเปิดประตู “เข้าได้เพคะ”
ภายในห้องมีเตาเล็กตั้งกลางพื้น อวี้หนานอุ้มอาอันเดินไปมา เด็กหน้าแดง ร้องจนเสียงแหบ เยี่ยนหลีกำลังบดผงยา ซุนชิงต้มน้ำอยู่ครัวอีกด้าน
จูจั้นเหิงหยุดตรงฉากกั้น ไม่กล้าเข้าไปเอง “หมอว่าอย่างไร”
“ต้องหาทางลดไข้ให้เขา” อวี้หนานตอบกลับมาน้ำเสียงร้อนใจ ตั้งแต่เกิดมา ครั้งนี้นับเป็นครั้งแรกที่ลูกป่วยหนักขนาดนี้
อาอันดิ้นเตะถ้วยยาเกือบหลุดมือ อวี้หนานอดนอนมาหลายคืนจากการซ่อมร้าน แขนเริ่มไม่มีแรง เยี่ยนหลีช่วยจับมือเด็ก แต่ยิ่งมีคนล้อม เด็กยิ่งร้อง
จูจั้นเหิงฟังเสียงร้องนั้น แล้วมองเห็นความเหนื่อยล้าของนางแล้ว รีบก้าวเข้ามา “ให้ข้าช่วยอุ้มดีหรือไม่”
นางมองเขา ดวงตาคู่นั้นไร้ซึ่งความหยิ่งผยอง มีแต่ความเป็นห่วงกังวลจนเห็นได้ชัด อวี้หนานถามกลับไป “ท่านอุ้มเป็นหรือ”
จูจั้นเหิงพยักหน้า ไม่มีใครรู้ว่าเขาแอบหัดอุ้มผ้าทุกคืน เผื่อมีโอกาสได้อุ้มลูกสักครั้ง
อวี้หนานเห็นท่าทางของเขาแล้ว อดที่จะใจอ่อนไม่ได้ สุดท้ายก็ยอมพยักหน้า บางทีอาจเป็นเพราะสภาพร่างกายนางตอนนี้ อ่อนแอเกินไป
เขาก้าวเข้ามาช้า ๆ ถอดปลอกแขนกับของแข็งตรงเอวออกก่อนแล้วค่อยยื่นแขนออกไป อวี้หนานบอกให้รองท้ายทอยและรับหลัง เขาทำตามอย่างตั้งอกตั้งใจ
น้ำหนักของอาอันเบากว่าที่คิด เด็กยังร้องตอนเปลี่ยนอ้อมแขน มือเล็กคว้าสาบเสื้อเขาทั้งที่ไม่รู้ว่าเป็นของผู้ใด จูจั้นเหิงเกร็งตั้งแต่ไหล่ถึงปลายนิ้ว ระวังไปหมด ต่อให้ลองอุ้มผ้ามามากเท่าใด แต่พอต้องอุ้มคนจริง ๆ กลับไม่ง่ายเช่นนั้น
ยามนี้เหงื่อซึมไปตามหน้าผากและเส้นผมของเขา ราวกับซ้อมกระบี่มาทั้งวัน
“ประคองศีรษะสูงอีกนิด” อวี้หนานบอก
เขาขยับ
“อย่าเขย่า” นางดุ
จูจั้นเหิงมือไม้สั่น “ขะ..ข้าไม่ได้เขย่า”
เฉียวอวี้หนานเห็นท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ ของเขาแล้ว ไม่กล้าอยู่ห่าง กลายเป็นว่าทั้งสองอยู่ใกล้จนลมหายใจเป่ารดกัน
จูจั้นเหิงมองนางไม่กล้าละสายตาไปไหน ออกศึกครั้งแรก ยังไม่ทำให้เขาตื่นเต้นเท่านี้มาก่อน
รอให้เขาอุ้มได้มั่นคงแล้ว อวี้หนานถึงค่อยให้เขาเดิน เขาเดินตามเส้นทางที่นางชี้
น่าแปลกที่อาอันค่อย ๆ หยุดร้อง อาจเพราะเหนื่อย หรือเพราะอ้อมแขนกว้างมีความอุ่น เด็กน้อยซบอกคนแปลกหน้า สูดจมูกสองครั้งแล้วเหลือเพียงเสียงสะอื้น
จูจั้นเหิงก้มมองศีรษะเล็กใต้คาง ก้อนเนื้อในอกที่กำลังเต้นแรงค่อย ๆ สงบลง
อวี้หนานนำยาไปอุ่นใหม่ ผสมกับน้ำต้มสุกทีละน้อย เหอหมัวมัวช่วยเตรียมผ้าชุบน้ำเช็ดตัว ทุกคนต่างไม่ว่าง จึงไม่มีผู้ใดรับอาอันคืน
จูจั้นเหิงอุ้มลูกอยู่เกือบครึ่งชั่วยาม
เมื่อยาพร้อม อวี้หนานนั่งข้างเขา ใช้ช้อนเล็กป้อน เด็กทำหน้าเบ้แต่ไม่ดิ้นมากเหมือนเดิม ยาครึ่งหนึ่งเข้าไปได้ อีกครึ่งไหลลงคาง
“พอแล้ว” หมอที่เข้ามาดูบอก “รออีกหนึ่งชั่วยาม”
จูจั้นเหิงยังไม่ส่งเด็กคืน อวี้หนานยื่นมือ “ข้าจะพาเขาเข้านอน”
เขามองใบหน้าลูกอีกครั้ง ก่อนจะวางกลับในอ้อมแขนนางอย่างระมัดระวัง
อาอันขยับตัวทันที มือที่จับสาบเสื้อหลุดออก จูจั้นเหิงเห็นรอยยับเล็กบนผ้าของตนแล้วใช้นิ้วแตะ
อวี้หนานอุ้มลูกไปวางบนเตียงและนั่งเฝ้าข้างหมอน จูจั้นเหิงนั่งมองสองแม่ลูกอยู่นาน ในหัวเริ่มทบทวนถึงการกระทำที่ผ่านมาของตนเอง โชคดีแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ได้สูญเสียนางและลูกไป
หลังจากลูกหลับ อวี้หนานถึงได้มีเวลาหันมาให้ความสนใจเขาจริงจัง
จูจั้นเหิงเห็นนางมองมา ทั้งร่างพลันแข็งเกร็ง สายตาคู่นั้นบอกความหมายเอาไว้ชัดเจน
ท่านยังไม่ไสหัวไปอีกหรือ
ไม่ต้องรอให้นางเอ่ยปาก จูจั้นเหิงลุกขึ้นยืน “ข้าต้องกลับก่อน ถ้ามีอะไรให้คนไปแจ้งข้า”
อวี้หนานพยักหน้าให้ เหอหมัวมัวเดินไปส่ง หากแต่เซิ่งอ๋องกลับออกไปรอเพียงใต้ชายคา ไม่ได้กลับโรงตาก
ไข้ของเด็กเริ่มลดตอนใกล้รุ่ง หมอตรวจอีกครั้งบอกว่าวางใจได้แล้ว ทุกคนถึงผ่อนคลายลง ไม่มีอะไรหนักหนาเท่ากับเรื่องลูกป่วยอีกแล้ว เฉียวอวี้หนานอดไม่ได้ที่จะย้อนนึกไปถึงเมื่อคืน บางทีการมีบิดามารดาอยู่ครบ ก็นับเป็นเรื่องดี
พอคิดมาถึงตรงนี้ นางก็ส่ายหน้า บางเรื่องมันก็ไม่ได้ง่ายเช่นนั้น เหอหมัวมัวออกมาบอกข่าวแก่คนที่รออยู่
จูจั้นเหิงพยักหน้า ใบหน้าหล่อเหลามีความโล่งใจ เขาเป็นห่วงทั้งแม่ทั้งลูก พอรู้ว่าลูกดีขึ้นแล้ว เขาค่อยเบาใจ
เช้าวันนั้นน้ำในลำธารลดลง รถม้าผ่านได้ จูจั้นเหิงกลับค่ายก่อนอวี้หนานตื่น
บนโต๊ะบัญชาการมีจดหมายเมืองหลวงเพิ่มอีกสองฉบับ ซองสีฟ้าเดิมยังอยู่ที่เดิม เฉียนกว่างนำยาต้มมาให้แล้วรายงานว่าเรือสอดแนมพบร่องรอยเรือต้องสงสัยใกล้เกาะร้างด้านตะวันออก
“คราวนี้มีเรือใหญ่ลากเรือเล็กสามลำ พวกมันอาจขนคนหรืออาวุธพ่ะย่ะค่ะ”
จูจั้นเหิงเปิดแผนที่ทันที “ส่งสัญญาณให้หน่วยเหนืออ้อมไปหลังเกาะ ห้ามจุดไฟก่อนเห็นธงของข้า”
สามวันต่อมา กองทัพจับเรือโจรได้อีกหนึ่งลำ บนเรือไม่มีหัวหน้ากลุ่ม มีคนพายเรือที่ถูกล่ามโซ่สิบสองคน กับโจรเฝ้าเรือเจ็ดคน ห้องเก็บของเต็มไปด้วยเกลือเถื่อน ผ้า และหีบของที่ปล้นมาจากเรือสินค้า