รับดาบแทน #69

ตอนที่ 34 รับดาบแทน

ลั่วเฉิงโจวกับองครักษ์ตามมาถึง จัดการอีกสองคนที่หมายลอบเข้าด้านหลัง ภายในชั่วไม่กี่อึดใจ ตรอกที่ถูกขวางก็เปิดออก

“ท่านอ๋อง ทางนี้ให้กระหม่อมจัดการ พระองค์เสด็จไปก่อน!”

จูจั้นเหิงไม่ตอบ เขาวิ่งพ้นตรอกไปแล้ว

เรือนหลังใหญ่ที่เขาเฝ้ามองจากบนเขามาหลายคืนอยู่ห่างออกไปไม่ถึงครึ่งลี้ ประตูหน้าถูกฟันจนไม้แตก บนพื้นมีสาวใช้คนหนึ่งนอนกุมแขนเลือดไหล ชายสองคนลากหีบผ้าออกจากห้องข้าง ทำเหมือนโจรที่สนใจทรัพย์สิน ส่วนคนผูกผ้าแดงเจ็ดแปดคนกลับไม่แตะต้องของมีค่า พวกมันถีบประตูทุกห้อง

ก่อนหน้านั้นไม่นาน ในเรือน อวี้หนานสะดุ้งตื่นเพราะเสียงฆ้อง นางยังไม่ทันลุกจากเตียง เหอหมัวมัวก็อุ้มอาอันเข้ามา เด็กน้อยถูกรบกวนจนร้องไห้ไม่หยุด ด้านหลังเยี่ยนหลีกับซิ่วอิงและซุนชิงที่กำลังกอดลูกทั้งสองยืนหน้าซีดเผือด

อวี้หนานรับลูกมากอด “ปิดหน้าต่าง ดับตะเกียง อย่าส่งเสียง”

เยี่ยนหลีรีบลงกลอนหน้าต่าง ซิ่วอิงดับไฟจนห้องมืด เหอหมัวมัวเพิ่งลากหีบมาขวางประตู เสียงฝีเท้าหนักก็ขึ้นมาบนระเบียง คมดาบฟันบานประตูดังปัง เศษไม้กระเด็นเข้ามาในห้อง

“เจอแม่หม้ายเหอกับลูกหรือยัง” ชายด้านนอกตะโกนถาม

เสียงอีกคนดังตอบมาจากลาน “ไม่เจอ ค้นดูทุกห้องแล้ว”

“หาให้เจอ! เจอที่ไหนฆ่าทิ้งได้เลย”

เหอหมัวมัวหันมามองอวี้หนาน พลางกระซิบอย่างไร้เสียง “ดูเหมือนพวกมันจะไม่ได้มาปล้นธรรมดานะเจ้าคะ”

เฉียวอวี้หนานพยักหน้า ใบหน้าแค้นเคืองของพี่สาวผุดเข้ามาในหัว แต่ไม่มีเวลาให้ขบคิด

“ประตูหลังห้องเก็บยา” อวี้หนานกระซิบ “พาทุกคนออกไปก่อน”

“แล้วนายหญิงเล่าเจ้าคะ”

“ข้าจะตามไป”

เหอหมัวมัวไม่ยอมขยับ อวี้หนานจึงส่งอาอันให้ นางรู้ว่าหากมีลูกอยู่ในอ้อมแขน ตนจะปีนผ่านหน้าต่างแคบได้ช้า

“เอาอาอันไป หากข้าไม่ตามออกไป ให้พาเขาเข้าป่า”

เหอหมัวมัวกอดเด็กไว้ทั้งน้ำตา ซิ่วอิงช่วยเลื่อนตู้เตี้ยเปิดทางไปยังห้องเก็บยา พวกนางเพิ่งจะเข้าไปถึงประตูลับด้านหลัง บานประตูห้องนอนก็ถูกถีบพัง

ชายคนแรกพุ่งตามเสียงเด็กร้องเข้ามา อวี้หนานดึงปิ่นเงินออกจากผม ซ่อนตัวอยู่ข้างประตู ครั้นร่างใหญ่ผ่านเข้ามา นางแทงปิ่นลงบนหลังมือที่ถือดาบสุดแรง คนร้ายร้องลั่น ดาบหลุดตกพื้น นางใช้เท้าถีบอาวุธเข้าใต้ตั่งแล้ววิ่งตามเหอหมัวมัวไป

คนผู้นั้นกระชากปิ่นออก เลือดไหลเต็มมือ “นังแพศยา! จับมันไว้!”

ประตูหลังห้องเก็บยาเปิดออกสู่สวนผัก แต่ทางหนีถูกคนร้ายอีกกลุ่มปิดไว้แล้ว ชายสามคนปีนกำแพงเข้ามา คนหนึ่งเห็นเด็กในอ้อมแขนของเหอหมัวมัวก็ชี้ดาบ

“อยู่นั่น!”

อวี้หนานฉวยอาอันกลับมาอุ้มเอาไว้ นางผลักเหอหมัวมัวกับหญิงคนอื่นไปทางโรงตากชา

“แยกกันหนี พวกมันต้องการข้ากับลูก!”

“ไม่เจ้าค่ะ!” เยี่ยนหลีร้องไห้พลางเกาะแขนนาง

“ไป!”

เสียงตวาดทำให้สาวใช้ชะงัก อวี้หนานฉวยจังหวะนั้นวิ่งไปอีกทาง นางรู้ว่าตนกำลังทำสิ่งโง่เขลา แต่ถ้าคนร้ายตามนาง คนอื่นก็จะปลอดภัย

อาอันร้องอยู่ในอ้อมแขน ผ้าห่อตัวสีอ่อนเด่นชัดท่ามกลางความมืด อวี้หนานกอดลูกแนบอก ใช้แขนเสื้อคลุมศีรษะเล็กไว้ แล้ววิ่งเลียบกำแพงไปยังประตูข้าง

คนร้ายตามมาทันตรงลานตากชา

ปลายดาบฟาดแผงไม้ด้านข้างแตกกระจาย นางก้มหลบ เศษไม้บาดข้างแก้ม อีกคนหนึ่งเข้ามาดักด้านหน้า อวี้หนานหยุดฝีเท้าไม่ทัน ชนเข้ากับร่างใหญ่จนเกือบล้ม คนผู้นั้นยื่นมือหมายกระชากเด็ก นางหมุนตัวใช้หลังบัง กอดอาอันไว้แน่นจนเล็บจิกผ่านผ้าห่อตัว

คนร้ายเงื้อด้ามดาบกระแทกลงบนไหล่นาง ความเจ็บแล่นไปถึงปลายนิ้ว เข่าอวี้หนานทรุดลงกับพื้น แต่แขนที่อุ้มลูกไม่คลาย ชายผู้นั้นดึงผมหมายบังคับให้นางเงยหน้า

เสียงกระบี่แหวกอากาศดังขึ้นจากด้านหลัง

มือที่กำผมนางขาดออกตรงข้อมือ เลือดพุ่งใส่พื้นลาน ชายฉกรรจ์ยังไม่ทันร้อง คมกระบี่ก็ฟันผ่านลำคอ ร่างไร้ชีวิตล้มลงข้างอวี้หนาน

นางเงยหน้าขึ้น เห็นจูจั้นเหิงยืนอยู่หลังม่านควัน แขนเสื้อกับกระบี่เปื้อนเลือด เส้นผมหลุดจากกวานครึ่งหนึ่ง ฝุ่นจากการวิ่งของเขายังไม่ทันสงบ เขาก็ก้าวมายืนบังนางแล้ว

“พาลูกไปที่ห้องเก็บยา ห้ามออกมาจนกว่าข้าจะเรียก!” จูจั้นเหิงเอ่ยสั่งโดยไม่หันกลับมามอง เมื่อครู่ใจของเขาหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ตอนนี้เขาหวาดกลัวจับจิต กลัวว่านางจะเป็นอันใดไป

อวี้หนานยังไม่ทันตอบ คนร้ายสองคนก็เข้ามาพร้อมกัน จูจั้นเหิงรับดาบเล่มแรกเหนือศีรษะ แล้วเตะเข่าคนถือจนพับ ปลายกระบี่แทงสวนเข้าใต้คาง อีกเล่มฟันเฉียงมาทางเอว เขาถอยครึ่งก้าว เบี่ยงคมให้ผ่านหน้าอกไปไม่ถึงหนึ่งฝ่ามือ ก่อนจะฟันกลับไปถูกต้นขา

คนร้ายสองคนถูกฟันล้มลง แต่เสียงจากนอกกำแพงดังเข้ามาอีกระลอก

อวี้หนานไม่ยอมทิ้งเขา นางถอยไปชิดเสาอุ้มลูกไว้ พลางใช้เท้าเขี่ยดาบที่ตกอยู่ขึ้นมา แม้ไม่เคยฝึกอาวุธ แต่นางก็ยังพยายาม

จูจั้นเหิงปรายตามาเห็น “ข้าบอกให้เจ้าไป!”

“พวกมัน!”