นายหญิงจือจือ #75
นายหญิงจือจือ #75
ตอนที่ 37 นายหญิงจือจือ
เหลียงคุนแค่นเสียง “ข้าไม่มีเก้าชั่วโคตรให้เจ้าประหาร”
“แต่เจ้ามีคนที่ต้องการปกป้อง”
แววตาของเหลียงคุนวูบไหว แม้จะเพียงไม่ถึงอึดใจ แต่ไม่พ้นสายตาของลั่วเฉิงโจวไปได้
“ใครเป็นคนบงการ” ลั่วเฉิงโจวถาม
เหลียงคุนไม่ตอบ ครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรก ที่เขาถูกจับเพราะเฉียวหลันจือ และไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาต้องเจ็บตัวเพราะนาง เพราะเช่นนี้เหลียงคุนจึงไม่หวาดกลัว
ลั่วเฉิงโจวส่งสัญญาณให้ทหารใต้บังคับบัญชา พวกเขาถือเครื่องมือทรมานชิ้นหนึ่งเดินเข้าไป ส่วนลั่วเฉิงโจวเดินออกมาภายนอก
เมื่อออกมาถึงลาน ซ่งเปียวยังคงยืนรออยู่ เขาเห็นลั่วเฉิงโจวก็รีบเข้ามาถาม “มันยอมพูดหรือไม่”
ลั่วเฉิงโจวส่ายหน้า พลางเอ่ยสั่ง “ข้าต้องการรู้ประวัติของเหลียงคุนอย่างละเอียด คนผู้นี้ไม่มีครอบครัวซ้ำยังไม่กลัวตาย การจะทำให้สารภาพและซัดทอดถึงคนบงการไม่ใช่เรื่องง่าย พวกเราต้องหาห่วงของเขาให้เจอ”
ซ่งเปียวนึกอะไรขึ้นมาได้พอดี “นายหญิงขอรับ นายหญิงจือจือ นางเป็นคนเดียวที่ทำให้เหลียงคุนยอมคุกเข่าแทบเท้า”
“นายหญิงจือจือหรือ” ลั่วเฉิงโจวเลิกคิ้ว
“ใช่ขอรับ” ซ่งเปียวเริ่มเล่าย้อนไปเมื่อสามปีก่อน
“ปีนั้นพวกข้ารับงานในเมืองหลวง ขณะกำลังเดินทางกลับ พวกข้าพบหญิงสาวสองนางพาดอยู่บนกิ่งไม้ พวกนางตกมาจากหน้าผาบาดเจ็บ ด้วยความที่เห็นเป็นหญิงงาม เหลียงคุนจึงพาพวกนางเดินทางกลับไปรังโจร”
ซ่งเปียวหยุดไปอึดใจแล้วเล่าต่อ “ทั้งสองแสร้งทำเป็นความจำเสื่อม ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใคร เหลียงคุนเลยแต่งกับสตรีที่เรียกว่าจือจือ ตั้งแต่นั้นนางก็กลายมาเป็นนายหญิงแห่งค่ายโจรป่า นางฉลาด วางแผนปล้นฆ่าสำเร็จเกือบทุกครั้ง จนกระทั่งไปปล้นเสบียงทหาร ค่ายถึงแตก จากนั้นนางวางแผนติดตามเส้นทางร้านขนเงิน พวกเรากลับมาเป่ยจิงอีกครั้ง แต่คราวนี้ นายหญิงจือจือกลับทุบหัวแล้วแทงตัวเอง จากนั้นก็หนีออกไป วันนั้นมีทหารมาพอดี พวกข้าไม่ทันเห็น ก็ต้องรีบหนี ตั้งแต่นั้นก็ไม่ได้พบนายหญิงจือจืออีกเลย เหลียงคุนคลุ้มคลั่งเกือบตาย แต่กลับไม่โกรธเคืองนาง เรื่องต่อจากนั้นพวกท่านก็ทราบแล้ว”
ลั่วเฉิงโจวฟังจบก็ทราบทันทีว่านายหญิงที่ซ่งเปียวพูดถึงคือผู้ใด เพราะคืนนั้นเป็นเขากับท่านอ๋องผ่านทางไปเอง และแน่นอนว่าสตรีที่วิ่งลงมาจากเขาก็คือ คุณหนูเฉียว
ลั่วเฉิงโจวไม่พูดอันใด เพียงชักชวนซ่งเปียวไปยังที่แห่งหนึ่ง เขาใช้ทางน้ำเพื่อเข้าเมือง จะได้ไปถึงก่อนขบวนรถม้าของเฉียวหลันจือ
ซ่งเปียวถูกพากระโดดข้ามกำแพงไปซุ่มอยู่ในพุ่มไม้บนเส้นทางไปเรือนรับรอง
ครั้นได้เห็นหญิงสาวที่เดินนำหน้า ดวงตาเขาก็โตเป็นไข่ห่าน หลังจากกลุ่มของเฉียวหลันจือเดินพ้นไปแล้ว ลั่วเฉิงโจวถึงค่อยพาเขากลับออกมา
“นะ...นั่น นาง นาง...” ซ่งเปียวลงมายืนข้างกำแพงได้ก็พูดจาติด ๆ ขัด ๆ
ลั่วเฉิงโจวไม่สนใจ เขาเอ่ยถามอย่างใจเย็น “ใช่นางหรือไม่”
“ใช่ ๆ เป็นนาง นางคือนายหญิงจือจือ ภรรยาของเหลียงคุน”
เมื่อได้คำตอบแล้ว ลั่วเฉิงโจวก็ให้คนพาซ่งเปียวไปส่ง ส่วนตนเองกลับไปที่หมู่บ้าน
พ่อบ้านเฉียนมาถึงแล้ว ตอนนี้ดูแลเซิ่งอ๋องอยู่ในห้อง ลั่วเฉิงโจวกลับไปที่ศาลบรรพชน
เหลียงคุนถูกทรมานจนหมดสภาพ แต่เขาเป็นพวกหัวแข็ง พอเห็นลั่วเฉิงโจวเดินเข้ามา เขาก็ถ่มเลือดออกจากปาก
ลั่วเฉิงโจวไม่สนใจอีกฝ่าย เดินไปยืนพิงเสากอดกระบี่ พลางเอ่ยเสียงเฉื่อยชา “ตอนนี้ข้ารู้แล้วว่าเจ้าทำงานให้ผู้ใด” เหลียงคุนเหลือบตามอง
ลั่วเฉิงโจวเอ่ยต่อ “แล้วเจ้ารู้ฐานะของนางหรือไม่ นางคือคุณหนูใหญ่ตระกูลเฉียว เป็นบุตรสาวคนโตของจิ้งอันโหว เจ้าถึงกับยอมตายเพื่อนาง เจ้าคิดว่านางจะตอบแทนเจ้าอย่างไร”
“พูดเพ้อเจ้ออันใดของเจ้า ข้าไม่รู้จักนางเสียหน่อย” แม้ปากจะพูดออกมาเช่นนั้น แต่นัยน์ตาของเขากลับไม่ได้นิ่งสงบอย่างที่เห็น ลั่วเฉิงโจวแสร้งทำเป็นไม่เห็น เดินออกไปโดยไม่สนใจ เขาเพิ่งจะก้าวออกมา ก็เจอเข้ากับเฉียวอวี้หนาน
ลั่วเฉิงโจวค้อมกายคารวะ “นายหญิง”
อวี้หนานพยักหน้าให้ ก่อนจะเอ่ยถาม “มันยอมพูดหรือยังว่าใครเป็นคนบงการ”
ลั่วเฉิงโจวส่ายหน้า “มันไม่ยอมบอก แต่ข้าหาพบด้วยตัวเอง”
“คงเป็นพี่สาวข้ากระมัง” อวี้หนานเอ่ยเสียงเรียบ น้ำเสียงเจือความเย้ยหยันอยู่หลายส่วน
ลั่วเฉิงโจวรู้สึกแปลกใจ “นายหญิงทราบได้อย่างไรขอรับ”
“เพราะนางเผยพิรุธด้วยตนเอง เรื่องท่านอ๋องบาดเจ็บไม่ควรจะมีผู้ใดล่วงรู้ แต่พี่สาวข้ากลับมาพร้อมยารักษาตั้งแต่เช้า หากเป็นเจ้า เจ้าจะคิดเช่นไรล่ะ”
ลั่วเฉิงโจวย่อมไม่มีคำโต้แย้ง
อวี้หนานเอ่ยต่อ “ข้าลองปะติดปะต่อเรื่องราวดู พี่สาวของข้าหายไปสามปี ซ้ำยังไม่เคยมาฝูโจว แล้วนางไปรู้จักพวกโจรชั่วได้อย่างไร มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว คือนางรู้จักกับโจรมาก่อน และถ้าเป็นเช่นนั้น สามปีที่นางหายไป ก็น่าสงสัยแล้ว ท่านว่าอย่างนั้นหรือไม่” พูดจบสายตาคาดคั้นก็ไปตกที่ลั่วเฉิงโจว
เขาจึงกล่าว “ที่นายหญิงกล่าวมาล้วนถูกต้อง สามปีที่คุณหนูใหญ่หายไป นางไปอยู่กับเหลียงคุน หัวหน้าโจรป่า แล้วยังกราบไหว้ฟ้าดิน ใช้ชีวิตเป็นนายหญิงแห่งค่ายโจรขอรับ เพียงแต่ข้ามีข้อสงสัย คือเพราะเหตุใด คุณหนูใหญ่ต้องคิดสังหารท่านด้วย”
เรื่องพี่น้องคิดสังหารกัน สำหรับลั่วเฉิงโจวไม่ใช่เรื่องแปลก แต่ที่แปลกคือเหตุผลในการฆ่าฟันมันมีไม่พอ ถ้าคุณหนูใหญ่ลงมือกับน้องสาวเพราะแค่เรื่องหึงหวง เช่นนั้นนางจะเป็นคนอำมหิตแค่ไหน