ปิดปาก #86

รอยยิ้มบนใบหน้าหลันจือแข็งค้าง

อวี้หนานไม่สนใจหยิบจดหมายออกจากแขนเสื้อ คลี่อ่านทีละหน้า หลังฟังจบ สีหน้าท่าทางอ่อนแอของเฉียวหลันจือพลันอันตรธานหาย

อวี้หนานเอ่ย “วันนั้นน้องชายของพวกเราเห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง ในมุมที่คนอื่นไม่เห็น”

สีเลือดบนใบหน้าหลันจือจางหาย นางมองกระดาษราวกับมันเป็นงูพิษ “เขาโกหก”

“โกหกหรือไม่ กลับไปให้ศาลต้าหลี่สอบสวนเดี๋ยวก็รู้”

หลันจือเม้มปาก ในดวงตาไม่มีน้ำตาอย่างที่เคยใช้ต่อหน้าผู้อื่น เหลือเพียงความคั่งแค้นที่ปิดไม่มิด

“เด็กขลาดเขลาผู้นั้นเห็นแล้วอย่างไร สามปีก่อนไม่กล้าพูด ตอนนี้จะกล้าพูดหรือ”

อวี้หนานเองก็คร้านจะพูดมากกว่านี้ จึงถามเหตุผลที่อยากรู้ “เหตุใดท่านต้องการฆ่าข้า”

ครั้นมาถึงคำถามนี้ คล้ายว่าความรู้สึกที่เก็บกดไว้มาเนิ่นนานของหลันจือจะปะทุออกมา นางลืมแม้กระทั่งว่า ที่นี่เป็นสถานที่ใด เค้นเสียงลอดไรฟันออกมา

“เพราะเจ้าไม่ควรเกิดมาตั้งแต่แรก! ใครใช้ให้เจ้าโดดเด่นกว่าข้าเล่า! ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหน้าตา ลักษณะท่าทาง เจ้าล้วนเป็นเป้าสายตาทุกคน ตั้งแต่เด็ก ข้าต้องแสร้งอ่อนแอเจ็บป่วยถึงจะดึงความสนใจของทุกคนจากเจ้ามาได้ พอมาเรื่องความรัก เจ้าก็ยังได้ใจเซิ่งอ๋องไปอีก เฉียวอวี้หนาน เจ้าเกิดมาเพื่อแย่งชิงทุกอย่างไปจากข้า!”

อวี้หนานมองนางอย่างไม่อยากเชื่อสายตา ไม่คิดว่าตลอดเวลาคนตรงหน้าไม่เคยเห็นนางเป็นน้องเลยสักครั้ง

หลันจือแผดเสียงขึ้นมาอีก “จั้นเหิงกอดเจ้าในเขตหวงห้าม เขามองเจ้าด้วยสายตาที่ไม่เคยมองข้า ข้าเป็นคนรู้จักเขาก่อน เป็นข้าที่ไท่เฟยเลือก แต่แค่วันนั้นเขากอดเจ้า เขาถึงกับเกิดรักแรกพบ เจ้ามีสิทธิ์อันใด มาแย่งทุกอย่างไปจากข้า!”

“แค่นี้เองหรือ?” เฉียวอวี้หนานมีโทสะขึ้นมาบ้าง “เฉียวหลันจือชีวิตท่านไม่สุขสบายตรงไหน ท่านพ่อท่านแม่รักท่านมากกว่าข้า ทุกคนบอกให้ข้าเสียสละทุกอย่างให้ท่าน แต่ท่านกลับพูดว่าข้าแย่งทุกอย่างไป! ท่านมันไม่รู้จักพอ คนอย่างท่านต่างหากที่ไม่สมควรเกิดมา!”

“เจ้า!” หลันจือโกรธจนปากสั่น ครู่หนึ่งนางก็สูดลมหายใจเข้าลึกแล้วยิ้มหยัน “เจ้าอย่าคิดว่าจะชนะข้าได้นะ ข้ายังเป็นบุตรสาวจิ้งอันโหว ไท่เฟยติดค้างชีวิตข้า ท่านพ่อกับท่านแม่ไม่มีวันปล่อยให้ข้าตาย เจ้าเชื่อหรือไม่ ว่ายิ่งข้าถูกเล่นงานมากเท่าไหร่ ท่านพ่อท่านแม่จะยิ่งเกลียดชังเจ้า”

อวี้หนานใจเย็นลงแล้ว นางจึงมองอย่างสงบ “ข้าไม่สนใจ ต่อไปข้าก็จะกลับไปเป็นเซิ่งหวางเฟยที่พวกเขาต้องค้อมกายคารวะ ไม่ว่าพวกเขาจะเกลียดชังหรือรักข้า ล้วนไม่มีความหมาย ชีวิตข้ามีท่านอ๋องคอยดูแล ข้ามีความสุขแล้ว ส่วนท่าน ดูแล้วไม่น่ารอดจากโทษประหาร ขอให้ไปดีนะพี่ใหญ่”

พูดจบอวี้หนานก็หมุนตัวเดินจากไป ไม่สนใจเสียงกรีดร้องราวกับคนเสียสติของเฉียวหลันจือ

ขบวนนักโทษออกจากฝูโจวในรุ่งเช้าวันถัดมา เหลียงคุนกับพวกถูกล่ามบนรถกรง ส่วนสตรีทั้งสามนั่งรถม้าคนละคัน มีทหารหญิงเฝ้าอยู่ภายใน

จูจั้นเหิงยังเดินทางไม่ได้ เขาจึงส่งลั่วเฉิงโจวคุมขบวนไปถึงเป่ยจิง ซ่งเปียวและคนอื่น ๆ ร่วมทางในฐานะพยาน

หลังขบวนจากไป ฝูโจวกลับสู่ความสงบทีละน้อย เรือนที่เสียหายถูกซ่อม ยุ้งข้าวสร้างใหม่ด้วยเงินชดเชยจากกองทัพและเงินส่วนตัวของเซิ่งอ๋อง อวี้หนานจ่ายค่ารักษากับค่าข้าวที่สูญเสียตามบัญชีของตนอีกส่วนหนึ่ง ไม่มีชาวบ้านต้องขายที่ดินเพราะเหตุปล้น

หลายวันต่อมา ขบวนนักโทษกำลังจะผ่านเส้นทางเปลี่ยวระหว่างจุดพักม้าสองแห่ง

เหลียงคุนถูกขังอยู่ในรถกรงคันแรก มือทั้งสองล่ามกับโซ่ตรวนตรงพื้นรถ บาดแผลใต้ชายโครงเริ่มสมาน แต่รอยแส้จากการสอบสวนยังตกสะเก็ดอยู่เต็มแผ่นหลัง พรรคพวกค่ายซานเฟิงถูกแยกอยู่รถอีกสามคัน ส่วนซ่งเปียวกับพยานคนอื่นนั่งรถม้ามีหลังคาและมีทหารคุ้มกันคนละชุด

เฉียวหลันจือ หลัวหมัวมัว และอวิ๋นเซวี่ยอยู่ท้ายขบวน รถม้าแต่ละคันมีทหารหญิงสองคนเฝ้าภายใน

ลั่วเฉิงโจวเข้มงวดกับการคุ้มกันมาก ทุกจุดพักเขาจะตรวจห้องด้วยตนเอง อาหารกับน้ำต้องมีคนชิมก่อน พอตะวันลับฟ้า รถทุกคันต้องอยู่ภายในจุดพักม้า ไม่มีผู้ใดได้รับอนุญาตให้เดินออกจากแนวคบไฟ

วันนั้นฝนเพิ่งหยุด ทางดินข้างหน้ากลายเป็นหล่ม รถกรงของเหลียงคุนจมลงตรงสะพานไม้เก่า ล้อซ้ายติดอยู่ในร่องจนม้าสองตัวลากไม่ขึ้น

“หยุดขบวน!” ลั่วเฉิงโจวสั่ง

ทหารสิบกว่านายลงไปช่วยกันงัดล้อ ส่วนอีกกลุ่มกระจายออกเฝ้าสองข้างทาง ทุ่งข้าวฟ่างหลังฝนสูงเกือบถึงอก ลมพัดรวงสีเขียวเอนเป็นระลอก มองจากถนนไม่เห็นว่าด้านในซ่อนผู้ใดอยู่หรือไม่

เหลียงคุนนั่งพิงซี่กรง มองทหารออกแรงยกล้อด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย

เสียงหนึ่งดังขึ้นท่ามกลางเสียงลม เบามาก คล้ายกิ่งไม้แห้งดีดกลับ

ลั่วเฉิงโจวหันไปทางทุ่งข้าวฟ่างทันที “หมอบลง!”

ลูกศรจากหน้าไม้พุ่งผ่านช่องระหว่างซี่กรง ปักเข้าตรงลำคอของเหลียงคุนจนปลายเหล็กโผล่ออกไปอีกด้าน ร่างใหญ่กระแทกผนังกรง เลือดทะลักจากปากก่อนที่เขาจะเปล่งเสียงได้

ลูกที่สองตามมาติด ๆ ครานี้ปักตรงอกทหารผู้คุมที่กำลังไขกุญแจ เขาล้มลงขวางประตู