ควายอะไรวะไถนาไม่เป็น?

【 ภาคที่ 3 】
“หน้าเนื้อใจเสือ”

บทเพลงที่ใช้เปิดนิยายภาคนี้ก็คือของวงอัสนี-วสันต์อีกเช่นเคย “แต่จะเป็นเพลงอะไรท่านคงต้องตามอ่าน” แต่เพลงปิดท้ายนั้นก็คือ ‘เพลงจิ๊บ รด.’

♪ 
เราจะยอมก็แต่เรื่องรัก เรื่องความรัก รด. ก็มักจะตรอม 
เขาไม่ยอม รด. ไม่รู้วิธีกล่อม จีบสาว ๆ ยังไม่เป็น 
ใครจะเป็นนางเอก รด. เฝ้าแต่รอ รอทั้งเช้าทั้งเย็น 
แม้ไม่หล่อ รด. ใจเขานั้นดีเด่น หากได้เห็นไม่ผิดหวัง
♪ 

ตอนที่ 116 ควายอะไรวะไถนาไม่เป็น?

หลังจากที่เหมือนฝันจากไป ตัวเขาเองก็ไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไร…

วัน ๆ ก็นอนป้อนหญ้าให้เจ้าทองสุข และพิมพ์ข้อความในคอมพิวเตอร์คุยกับเหมือนฝัน พึ่งจากกันหมาด ๆ ไม่ให้คิดถึงคงจะไม่ได้ หากไม่ได้คุยกับเหมือนฝันเจ้าตัวก็หงอยซึม!

ภายในใจของแม่ อยากเห็นลูกชายกลับมาสดใสร่าเริง เรื่องบางเรื่องเธอรู้แต่ก็ไม่ได้พูดมันออกมา

แต่ที่แน่ ๆ จะปล่อยให้เจ้าตัวเป็นแบบนี้ต่อไปคงไม่ดีแน่ วันต่อมาจึงนัดแนะหมอแตงโม ไปเลี้ยงข้าวที่ร้านอาหาร และก็ปรึกษาขอคำแนะนำจากเธอ

ทางด้านหมอแตงโมก็แนะนำว่า “ให้หาอะไรให้เจ้าตัวทำเสีย จะได้ไม่คิดมาก ถ้าเกิดคิดอะไรไม่ออก การใช้แรงกายจะช่วยให้ดีขึ้น ประเดี๋ยวก็ลืมเรื่องที่ต้องแยกห่างจากแฟนไปเอง!” 

หมอเกริ่นประมาณว่าพอใช้แรงมาก ๆ ประเดี๋ยวเสือน้อยก็ลืมไปเอง บางครั้งคนฉลาด ๆ ก็จำเป็นต้องใช้วิธีการที่เรียบง่ายที่สุด…

หลังจากคุยกับหมอแตงโมเสร็จ ขณะที่แม่ชบากำลังหาวิธีดึงสติสตังลูกชายกลับมา ก็เหลือบไปเห็นเจ้าทองสุขที่มันกำลังกินดีมีสุข ตัวอ้วนพีนักเชียว! 

ช่างสมกับชื่อของมันจริง ๆ เธอจึงอดมันเขี้ยวไม่ได้ เพราะมองดูยังไงก็ไม่ใช่ควาย…แต่เป็นหมู ที่ตัวเท่าควายเสียมากกว่า 

พอคิดไปคิดมาจึงเกิดปิ๊งไอเดีย วิธีช่วยลูกชายหัวแก้วหัวแหวน นั่นก็คือให้เจ้าของมันพามันไปช่วยชาวนาทำไร่ไถนาละแวกนี้

พอคิดได้ดังนั้นจึงโทรเรียกหมอพุ้ยสัตวแพทย์ประจำตัว มาปรึกษาหารือ ทำทีให้ไปช่วยตรวจดูสุขภาพมันหน่อย ถึงแม้ตอนนี้จะยังไม่ถึงรอบตรวจตามปกติของแกก็ตามที!

พอลุงพุ้ยสัตวแพทย์ขาประจำ มาถึงบ้านก็ได้ตรงปรี่เข้าไปดูเจ้าควายทองสุขที่บ้านสวน ตามที่นัดแนะกับแม่ชบาไว้เป็นอย่างดี และพอมาเห็นเจ้าควายตัวนั้นก็ถึงกับตาค้างไปเลย

ลุงพุ้ยเดินจุ๊ปาก วนรอบบริเวณที่มันนอนอยู่…

“โอ้โฮ! นี่เอ็งจะเลี้ยงมันส่งโรงเชือดหรือ? แหมคงได้ราคางามดีนักเชียว” ตัวเสือน้อยได้ฟังคำพูดกระเซ้าเย้าแหย่จากลุงพุ้ย จึงลุกขึ้นมากล่าวสวัสดีตามมารยาท

ส่วนเจ้าควายทองสุขคล้ายมีญาณพิเศษ เวลาใครพูดถึงโรงเชือด จึงร้องเสียงหลงทำท่าไม่พอใจ…ก่อนจะสะบัดหน้าหนี ส่ายหางไปมา พร้อมทำจมูกฟุดฟิด

“บ๊ะ! ไอ้ควายไม่รักดี…อุตส่าห์ดูแลมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย เดี๋ยวนี้โตเข้าหน่อยผยองนักนะเอ็ง!” 

เจ้าทองสุขก็เริ่มรับรู้เค้าลางไม่ดี ก่อนจะตะเกียกตะกายลุกขึ้น เดินมาอ้อนก่อนย่อเข่าลงเอาอกเอาใจ ลุงพุ้ยเป็นเชิงว่า “เชิญขี่หลังผมได้ตามสบาย…เลยครับลุง!”

ลุงพุ้ยเห็นดังนั้นก็ไม่เกรงใจ ขี่ควายวนรอบสวนสักรอบสองรอบ ก็มองดูโก้ไม่น้อย

เสือน้อยกลับมานอนอยู่ในเปลที่เก่า มือกำลังกดพิมพ์โน้ตบุ๊กคุย MSN กับเหมือนฝันอยู่ เขามีคำถามมากมาย เช่น “ที่นั่นสบายดีมั้ย กินอยู่เป็นอย่างไรบ้าง?” 

คำถามสารพัดที่แสดงถึงความเป็นห่วงเป็นใยพิมพ์ค้างไว้ เพื่อรอเธอกลับมาตอบ ด้วยเพราะว่าเวลาไม่ตรงกันจึงจำต้องอาศัยวิธีการนี้

ลุงพุ้ยที่ขี่ควายจนสนุกสนานแล้ว จึงลากมันมาผูกตรงเสาบ้าน พร้อมพูดกับเสือน้อยว่า “พามันออกไปทำไร่ไถนาเสียหน่อยเถอะ…เอามันไปออกกำลังกายเสียบ้าง ไม่เช่นนั้น มันคงจะป่วยง่าย โรคภัยรุมเร้าแน่ ๆ”

“ได้ยินมาว่าที่นาละแวกนี้ก็มีให้ทดลองก็เยอะแยะ สุ่ม ๆ เลือกออกมาสักผืนสิวะ เอาควายไปให้คนทำนาเขาใช้งานมันหน่อย ถ้าไม่วางใจก็ไปช่วยเขาทำไร่ไถนาด้วยเสียเลย เปิดประสบการณ์ใหม่ ๆ” เขาพูดตามคำแนะนำพร้อมลูบหัวเจ้าทองสุข

เสือน้อยหันไปมองดูขนาดตัวของมัน ‘ใบหน้าซื่อ ๆ แลบลิ้นแพล็บ ๆ’

ลองนำมาเทียบกับภาพเก่าเล่าเรื่อง กับภาพปัจจุบัน มันต่างกันราวฟ้ากับเหว

ก่อนจะกะพริบตาปริบ ๆ คิดในใจ “นี่ตัวเขาเลี้ยงควาย แต่ดันออกมาเป็นหมูเหรอเนี่ย!” ช่างมหัศจรรย์เสียจริง!

หลังจากฟังคำแนะนำของลุงพุ้ย หลายวันต่อมาเขาก็เอาเจ้าทองสุขพาไปให้ลุงก้านช่วยหาที่นาให้มันไถหน่อย

ตัวลุงก้านที่รับหน้าที่ดูแลมันอยู่เนือง ๆ ก็พูดกลั้วหัวเราะ “แรงงานฟรี ๆ แบบนี้ใคร ๆ ก็อยากได้ แป๊บเดียวก็คงหาไร่ได้แล้ว”

ลุงก้านตกปากรับคำเป็นมั่นเป็นเหมาะ

……

เพียงชั่วลัดนิ้วมือเดียว…ก็ถึงเวลาเปิดเทอมขึ้น ม.4

ก่อนเปิดเทอมไม่กี่วัน เป็นวันประชุมผู้ปกครอง ซึ่งต้องพาตัวบุตรหลานมาส่งมอบตามระเบียบ ในระหว่างที่แม่ชบาเดินตะลอน ๆ ไปพบเพื่อนรักอย่าง ผอ.นัยนา ตัวเขานั้นก็นั่งเหม่อลอย คิดโน่นคิดนี่ไปเรื่อย…

มีเพื่อนเก่าหลายคน เดินเข้ามาพูดคุยทักทาย แต่ตัวเขาก็ไม่ค่อยจะมีอารมณ์อยากจะตอบเสียเท่าไหร่…

ในบรรดาเพื่อน ๆ เก่า ๆ ต่างก็รู้ดีว่าแม่ยอดยาหยีของมัน บินไปเรียนไกลถึงอังกฤษโน่นแน่ะ แล้วจะให้มากระดี๊กระด๊าก็ใช่ที่

เหลือแต่สิงหากับเข้มนั่งอยู่เป็นเพื่อนอย่างเหงา ๆ จึงได้แต่นั่งปลอบใจ ‘หุ่นตุ๊กตาเดินได้’ คอยหิ้วมันไปไหนมาไหน กินข้าวกินน้ำด้วยกัน

คล้ายเป็นช่วงเวลาที่มืดหม่นไม่น้อยสำหรับเสือน้อย ที่หัวมันตัน ๆ คิดอะไรไม่ออก

……

เทอมใหม่แน่นอนว่าย่อมมาพร้อมกับเพื่อนใหม่ ๆ 

โรงเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย มีน้อยกว่ามัธยมศึกษาตอนต้นมากนัก ถ้าหากไม่ไปทางสายอาชีพไปเลยก็ย่อมต้องมาเข้ามัธยมปลาย

ซึ่งโรงเรียนปทุมวิไล คือหนึ่งในสอง ตัวเลือกหลักของคนย่านอำเภอเมือง 

บางคนก็ขวนขวายถึงขนาดนั่งมาเรียนจากลำลูกกาก็มีเช่นกัน ด้วยเป็นเพราะแหล่งรวมรถเมล์หลักของจังหวัดปทุมธานี การเดินทางไปมาจึงสะดวก

อาการหายเศร้าของเจ้าตัวก็ดีขึ้นมากแล้ว จากการได้สนทนากับเหมือนฝันผ่านทาง MSN และอีเมล เจ้าตัวก็รู้สึกชื่นใจขึ้นมามาก 

อีกทั้งยังต้องไปคอยช่วยดูแลเจ้าทองสุข พอนั่งดูเห็นมันเดินต้วมเตี้ยม ตัวเขาก็รู้สึกไม่ได้ดั่งใจ จนชาวนาเจ้าของไร่ ถึงกับบ่นกระปอดกระแปด ทำเอาใบหน้าเสือน้อยแดงก่ำ

เสือน้อยบ่นอุบในใจ “ควายอะไรวะ…ไถนาไม่เป็น!” จากนั้นจึงลงไปควบคุมสั่งการมันด้วยตัวเอง พอทำไปทำมาผลก็กลายเป็นเละตุ้มเป๊ะ มองดูคล้ายเด็กกำลังเล่นโคลนอยู่ก็ไม่ปาน

เจ้าของที่นาก็หัวเราะร่วน จนเมียคู่ใจเข้ามาห้ามปรามไว้ กลัวว่าเขาจะหัวเราะจนหัวใจวายตายเสียก่อน

เสือน้อยที่ล้มลุกคลุกคลาน ลื่นไถลไปกับผืนนากับทำเอาเจ้าตัว หมดเรี่ยวหมดแรง เขาก็ตะโกนดังลั่นออกมา “ไอ้ทองสุข!”

ทว่าเจ้าควายทองสุขเมื่อได้ยินเสียงคุ้นหูจากเจ้านาย จึงแกว่งห่างส่ายไปมาอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว

ทำให้เสือน้อยเอามือก่ายหน้าผากพร้อมพูดขึ้นอย่างหน่ายใจ “กลุ้มใจจริงโว้ย!”

หลังจากนั้นเป็นต้นมา ก่อนจะเปิดเทอมเสือน้อยก็หมายมั่นปั้นมือ ต้องทำให้เจ้าควายทองสุข มันสมกับเป็นควายให้ได้

จึงพาลงไร่ไถนาผืนเดิม โดยให้ลุงก้านกับลุงเจ้าของไร่มาช่วยกำกับดูแล สอนทั้งคน และสอนควายให้ช่วยกันไถนา…

ทำไปทำมาอยู่หลายวัน เสือน้อยพอจะเข้าใจคำว่าหลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดิน ขึ้นมาบ้างแล้ว เพราะก้ม ๆ เงย ๆ จนหน้ามืดตาลาย

……

เวลาว่าง ๆ เสือน้อยก็มักจะเปิด MSN ขึ้นมาเพื่อส่งข้อความไปหาเหมือนฝันสม่ำเสมอ

ช่วงนี้นอกจากพาเจ้าทองสุขมันไปทำนาแล้ว ตัวเขาเองก็มีอะไรให้ทำไม่กี่อย่าง เช่นงานส่วนไหนที่เขาจ้างคนมาแล้ว ก็ไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวมากนัก และปล่อยให้คนที่ว่าจ้างมาดำเนินการ ถ้าทำไม่ดีค่อยมาว่ากันอีกที!

ส่วนงานอีกอย่างที่ทำช่วงนี้ ก็คือคอยรับฟังรายงานจากลุงวินมอเตอร์ไซค์คนหนึ่ง ซึ่งมักขี่เข้าขี่ออกบ้านสวนเป็นประจำ

ตัวเสือน้อยเองก็สั่งงานลุงวินอย่างใกล้ชิด คนอื่นไม่มีสิทธิ์รู้อะไรมากนัก เพราะว่าเจ้าตัวเก็บเป็นความลับ!

แน่นอนว่าลุงวินมอเตอร์ไซค์ที่ว่าก็คือลุงสมหมาย ผู้ที่เข้าไปช่วยเหมือนฝันไว้ในวันเกิดเหตุ ตอนนี้เขาจ้างลุงแกเป็นงานประจำแล้วในฐานะสายสืบส่วนตัว

……

วันเปิดภาคเรียนวันแรกของชีวิต ม.ปลาย

คราวนี้เสือน้อยไม่ได้ไปยืนขายข้าวเหนียวหมูปิ้ง วันนี้เขาไม่ได้เร่งรีบที่จะไปให้ถึงที่มากนัก 

หลังออกจากบ้านเขาก็ถีบจักรยานคู่ใจ พร้อมกับเสื้อผ้าใหม่เอี่ยม ทั้งปักสัญลักษณ์โรงเรียนดอกบัวช่อใหญ่ ที่หน้าอกขวาของเสื้อ ซึ่งแสดงถึงระดับชั้นมัธยมปลายอย่างชัดเจน

ช่วงนี้ดูเหมือนอารมณ์ของตัวเองเริ่มจะมั่นคง และคงที่มากยิ่งขึ้น เพราะว่าในทุก ๆ วัน เขายังได้คุยกับเหมือนฝันเช่นเคย เปลี่ยนแค่จากเสียงเป็นข้อความที่ส่งหากัน!

“คุณทองสุข” เขาพึ่งเริ่มหัดไถนาแหละ…คุณผู้ชม!!

พักจากเรื่องเครียด ๆ ดึงอารมณ์กลับมาสนุกสนานบ้างเล็กน้อย