ลานประหารสำหรับเสือน้อย!

ตอนที่ 117 ลานประหารสำหรับเสือน้อย!

วันก่อนเขาเข้าร้านตัดผม สั่งตัดสกินเฮดเบอร์หนึ่งไปเสียเลย ถ้าโกนคิ้วดูอีกหน่อย ก็มองดูเหมือนพระพึ่งสึกมาใหม่แน่ ๆ

ด้วยเป็นเพราะตั้งแต่เด็กเขาขี้เกียจไว้ผมยาว พอถึงช่วง ม.ปลาย ก็ถือฤกษ์งามยามดีจับยามสามตา พร้อมโยนเหรียญหัวก้อย ผลที่ได้ก็ออกมาเป็นผมทรงนี้

ตอนถีบจักรยานผ่านโรงเรียนกวดวิชาเทพทันใจ เขาก็เงยหน้าไปมองดู ภาพแห่งความภาคภูมิใจ ของโรงเรียนกวดวิชาที่ขึ้นป้ายแอลอีดีให้เห็นเด่นชัดสะดุดตา พาดหัวใหญ่เขียนว่า ของแสดงความยินดีกับนักเรียน ที่สอบติดจปร. 

จากนั้นก็เปลี่ยนรูปไปมาทีละชุด ๆ

ไม่น่าเชื่อว่าจาก 400 คน ที่โรงเรียนกวดวิชาแห่งนี้ ส่งเข้าประกวดจนผ่านการสอบ รอบแรกมากถึง 300 คน 

และที่สำคัญการสอบรอบที่สองก็คงอัตราเดิมไว้ จึงทำให้โรงเรียนโด่งดังเป็นพลุแตกไปทั่วทั้งจังหวัด ป้ายไฟที่สี่แยกไฟแดงก็ยังไม่ลืมขึ้นแสดงตัวเลขสถิติ…

สาเหตุหนึ่งเพราะปีนี้รับเยอะมาก หลายเหล่าทัพต้องการกำลังพลมากขึ้น ก็นะ…ช่วงนี้ทหารเขาคุมประเทศ เสือน้อยก็พอเข้าใจได้! 

ชื่อเสียงที่โด่งดังยังไม่จบแค่นี้ นักเรียนแพทย์ที่มาเข้าคอร์สติวเข้าสอบแพทย์ ก็ผ่านฉลุยแทบเกือบ 80% ทางโรงเรียนเอาสถิติกับรูปขึ้นป้ายอย่างภาคภูมิใจ

จนกระทั่งโรงเรียนเก่าของพวกคนที่สอบติด วิ่งมาขอรูปไปทำป้ายประชาสัมพันธ์หน้าโรงเรียนเช่นกัน

เมื่อพ่อแม่ผู้ปกครองเห็นสถิติก็พากันแห่แหน เอาลูกเข้ามาสมัครเข้าเรียนกันไม่ขาดสาย โดยเฉพาะเตรียมทหารที่ถึงขั้นต้องจองคิวกันทีเดียว หากรับมากเกินไปประเดี๋ยวจะกลายเป็นกระแสตีกลับ

เสือน้อยที่กำลังนอนฟังพี่แดน-บีม ซึ่งได้มารายงานเขาถึงที่ เขาก็ได้เกริ่นบอกทั้งคู่ไปว่า “เตรียมเปิดคอร์ส นายสิบไว้ให้พวก ม.6 ด้วยของปีนี้!”

ตลาดเดียวกันแต่คนละกลุ่มอายุ ไม่ต้องลงทุนเพิ่มมากนัก เพียงแต่แค่บริหารจัดการประสิทธิภาพให้ดีก็พอทั้งสองคนจึงขยันขันแข็งเป็นพิเศษ

เสือน้อยสั่งให้ลุงทบกับพี่พลจะต้องหาพวกครูสอนมาเพิ่มให้จงได้ และก็ต้องได้ของดีที่มีศักยภาพด้วย ในส่วนนี้เสือน้อยก็โยนงานไปให้ทั้งคู่ทำ…

ครูสอนพิเศษในโรงเรียนกวดวิชาก็ได้รับเงินขวัญถุงก้อนใหญ่ จากเสือน้อยไปเยอะมาก ตัวเขาคิดคำนวณให้ตามเงินตามสัดส่วนการประเมิน โดยเฉพาะลุงทบที่อู้ฟู่เป็นพิเศษ

เขาจึงยืนยิ้มหน้าชื่นตาบานขยันขันแข็ง เสือน้อยสั่งมาอย่างไงก็รีบไปทำอย่างงั้น

เสือน้อยมองภาพธุรกิจนี้ในระยะยาว มันเป็นการกินยาว ๆ ทั้งนั้นเลย แต่ก็ต้องคงคุณภาพไว้ เขากล่าวอย่างชัดเจนบนชั้นสามของร้านระฆังทองสาขาแรก เมื่อวานก่อน

ทั้งยังสั่งให้หาสถานที่วิ่งใหม่ด้วย ถ้าจะสร้างตึกอะไรก็ขอให้บอก อุปกรณ์ต้องทันสมัย บุคลากรต้องดี พอเห็นผลสำเร็จของธุรกิจตัวเอง เขาจึงกล่าวรายละเอียดยาวเหยียด ไม่ยอมปล่อยตกหล่นกับธุรกิจที่ไม่ต้องเสียภาษีแบบนี้

ที่ต้องหาสถานที่วิ่งใหม่ เพราะเขาไม่อยากเห็นคนมาวิ่งรอบสวนบ้านตัวเอง รบกวนการพักผ่อน อีกอย่างเขาอยากเปลี่ยนไปทำเป็นบ้านเรือนไทย เป็นร้านอาหารสวย ๆ เสียมากกว่า 

จึงจ้างบริษัทมาทุบลู่วิ่งทิ้งไปพร้อมปรับภูมิทัศน์ ซึ่งตอนที่ทำลาย มันก็ง่ายกว่าตอนสร้างมากนัก และเพียงวันสองวันก็เสร็จสิ้นแล้ว

……

หลังจากที่มองป้ายไฟแอลอีดีแล้ว จึงก้มลงมามองร้านระฆังทอง…

ซึ่งตอนนี้กำลังขยายสาขาไปครอบคลุม ทั่วทั้งฟากฝั่งด้านซ้ายของแม่น้ำเจ้าพระยาแล้ว เพราะว่าไม่ค่อยมีคู่แข่งสนใจในย่านนี้มากนัก จึงทำให้เขาสามารถตีตลาดได้ง่าย

เมื่อการขยายงานมากขึ้น ตอนนี้สองชั้นข้างบนของสาขาแรก จึงไม่เพียงพอที่จะเป็นสถานที่ทำงานแล้ว ช่วงนี้จึงได้แต่เช่าตึกทำเป็นสำนักงานไปพลาง ๆ

ส่วนฟิตเนสที่สร้างใหม่แทนค่ายมวย ก็กำลังก่อสร้างเป็นไปได้ด้วยดี

เช่นเดียวกันกับ ‘โรงงานริมแม่น้ำ’ ที่ลุงถิ่นรับหน้าที่ก่อสร้างอยู่ ทุกวันนี้แกพยายามขยายบริษัทอย่างเต็มกำลัง เพื่อรองรับการก่อสร้างในอนาคตที่จะมีงานเข้ามาอีกมากมาย

ส่วนบริษัทระฆังทองที่เสือน้อยวาดฝันไว้ให้สร้างตึกสูงลิบ เพื่อให้เป็นหน้าเป็นตาแก่บริษัทและจังหวัดไปในคราวเดียว พร้อมกับโกดังสินค้าขนาดใหญ่ที่ใช้กระจายสินค้าไปทั่วทั้งจังหวัด ก็จำต้องยกให้บริษัทอื่นเข้ามารับเหมาก่อสร้างแทน

แน่นอนว่าส่วนใหญ่ตัวเขากำชับกับบริษัทที่มาร่วมงานด้วยว่า ควรจ้างแรงงานภายในจังหวัดก่อน ถ้าไม่มีค่อยหาคนต่างจังหวัดหรือคนต่างชาติเพิ่มเข้ามา!

……

จากนั้นเขาก็ถีบจักรยานไปต่อ จนถึงร้านทองสุขเห็นเจ้าลิป-ออย ยืนต้อนรับแขกเหรื่อ อย่างขยันขันแข็ง ช่วงปิดเทอมที่ผ่านมาทั้งคู่ก็ได้งานประจำที่ร้านนี้ โดยผ่านการควบคุมของพี่เจมส์-พี่ฉาย

ซึ่งกำลังง่วนอยู่กับบริษัทห้างร้านต่าง ๆ ที่มาติดต่อขอลงโฆษณา พวกเขาจำต้องรับมือให้ได้ และทำให้ออกมาดีที่สุดด้วย ทั้งคู่รู้ตัวดีว่าหากทำไม่ไหวหรือทำพลาดขึ้นมา ทั้งก็คู่คงตกขบวนรถไฟชั้นพิเศษของนายน้อยเป็นแน่!

ทางด้านคูหาด้านข้างที่เจ้าของตึกเคยคุยกับแม่ชบาไว้ ‘เมื่อสามปีก่อน’ ก็พยายามที่จะหาคนเช่าใหม่ เนื่องจากเพราะครบกำหนดสัญญาพอดี และคนเช่าเดิมก็ทนราคาไม่ไหวจึงย้ายออกไป ลุงเจ้าของตึกเลยไปคุยกับแม่ชบาชักชวนให้มาเช่า

พอเอาเข้าที่ประชุมเพื่อเลือกทำเลประจำเดือน แม่ชบาจึงส่งคน ‘ไปเรียนเชิญ’ ท่านประธานเสือน้อยมาให้ความเห็น

ช่วงนั้นเสือน้อยซึมเหม่ออยู่ ก็เลือดลมสูบฉีดจึงบอกเอาเลย เปิดชนร้านเซเว่นไปเลย ถือเสียว่าสร้างภาพให้คนจดจำให้ลูกค้ารู้จัก เป็นการสร้างแบรนด์!

ส่วนตึกชั้นสามชั้นสี่ ก็เดี๋ยวจะเอาไว้เปิดบริษัทรับลงป้ายโฆษณาไปพลาง ๆ ไม่ต้องห่วงว่าจะกลายเป็นห้องว่างเปล่า…

ซึ่งตอนนี้กำลังอยู่ในระหว่างก่อสร้างตกแต่งอยู่ หากแต่ว่าได้หยุดก่อสร้างในช่วงเช้ากับช่วงเย็น เพราะเดี๋ยวจะเป็นอันตรายกับผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมา

เสือน้อยถีบรถจักรยานไปจอดที่หน้าร้านทองสุขตามปกติ วันนี้เขาตั้งใจจะเข้าโรงเรียนเช้าเป็นพิเศษ!

หลังจากทักทายคนในร้านเสร็จ เขาก็เดินเข้าโรงเรียนไป

……

“อุบ๊ะ! นี่มันเจ้าเสือน้อยจริงหรือนี่ ครูนึกว่าพระสึกใหม่ที่ไหน” เสียงอุทานตกใจ ทำเอารุ่นน้องที่พึ่งเข้ามาใหม่หันมามองกันตรึม 

“แหมครูก็พูดเกินไปทรงใหม่ตัดรับเปิดเทอมไง!” เสือน้อยยิ้มตอบ

“แล้วคิดอย่างไรถึงได้เข้ามาเรียนเช้า ปกติต่อแถวพิเศษเป็นประจำนะ?” ครูสมศักดิ์สัพยอก

“โถ่ครู…ผมก็มาเป็นตัวอย่างที่ดีให้รุ่นน้องมันดู!” เสือน้อยยืนระบายยิ้ม

“เอาให้จริงเถอะพ่อเอ๊ย! กลัวก็แต่ไม่พ้นสองวันก็กลับไปเป็นเหมือนเดิมแล้ว” ครูสมศักดิ์โบกมือเป็นเชิงว่าให้ไปได้แล้ว

เดินเข้ามาได้ถึงหน้าโรงเรียนเสือน้อยยกโทรศัพท์เข้ามาโทรหาเพื่อน ทั้งกลุ่มตอนนี้เหลือแค่เข้ม ต่าย สิงหา ซึ่งนั่งรออยู่ในโรงอาหารนานแล้ว

“เฮ้ย! แม่งมาเช้าจริงว่ะ!” พอได้ยินสิงหาพูดขึ้นจึงวิ่งยิ้มหน้าบานไปหา ส่วนอีกสองคนก็รีบตามไปกอดคล้องคอเพื่อน พาประคองไปที่โต๊ะ

“กูนี่ก็นึกว่ามึงจะหงอยซึม…ยาวไปจนถึงปีหน้าเสียอีก?” ต่ายแซวขึ้นก่อนพูดปลอบใจ “ไม่เป็นไรเว้ย เดี๋ยวถ้ามันมีเทคโนโลยีก้าวหน้าขึ้นมาอีกหน่อย คงได้คุยเห็นหน้ากัน”

“เออ…กูจะเฝ้ารอเทคโนโลยีนี้!” เสือน้อยยิ้มรับ ความจริงแล้วมันก็มี แต่ก็ได้แค่โฆษณาไปอย่างงั้น เพราะว่าใช้งานจริงไม่ได้เลย ด้วยความเร็วอินเตอร์เน็ตกระจอกแบบนี้

พอพูดแบบนี้เสือน้อยก็นึกวิธีพื้นฐานเช่น ส่งรูปจากมือถือให้ทางอีเมลหรือ MSN ก็ได้นี่หว่า เขาคิดหาวิธีติดต่อสื่อสารกับเหมือนฝันใหม่ ๆ

……

หลังจากเข้าแถวเคารพธงชาติเสร็จก็ถึงเวลาโฮมรูม เป็นเวลาที่ต้องพบปะเพื่อนใหม่! 

เสือน้อยที่มัวแต่คิดโน่นคิดนี่มาหลายวัน อีกทั้งช่วงเช้านี้ก็ดันมัวแต่คิดเรื่องติดต่อเหมือนฝัน จนกระทั่งลืมเรื่องนี้ไปเสียได้ จึงเดินเข้าโรงเรียนมาพร้อมด้วยความคุ้นเคย

กว่าที่จะรู้ตัวอีกทีก็ถึงตอน…กำลังเดินเข้าลานประหารเสียแล้ว!

ในสมองเขาประมวลผลเร็วจี๋ จนเหงื่อผุดออกมาเป็นเม็ด ๆ 

ก่อนจะคำรามในใจ “จะแนะนำตัวยังไงดีวะ! ลืมคิดเรื่องนี้ไปเสียได้ ดันจะมาพลาดตกม้าตายเอาแบบนี้ไม่ได้นะโว้ย ไอ้เสือน้อย!” เขาลอบพูดให้กำลังใจตัวเอง

‘การแนะนำชื่อตัวเอง’ แต่ไหนแต่ไรมาก็เป็นไม้เบื่อไม้เมากับเสือน้อยมาโดยตลอด…

คล้ายกับว่าเป็นคู่ปรับที่จะต้องก้าวผ่านมันไปให้จงได้ เขาจึงได้เลือกใช้กลยุทธ์พื้นฐานอย่าง ‘ใจดีสู้เสือ!’

ทุก ๆ คนล้วนมีจุดอ่อน แต่จุดอ่อนของเขาดันอยู่ที่ “ชื่อตัวเอง”