ขึ้นหลังเสือแล้วมันลงยาก!

ตอนที่ 118 ขึ้นหลังเสือแล้วมันลงยาก!

เสือน้อยเดินทิ้งช่วงห่างกับเพื่อน ๆ รั้งท้ายอยู่ด้วยกันสี่คน ทั้งสามหันมามองเสือน้อยเห็นเหงื่อผุดเป็นดอกเห็ดบนหน้าผาก 

“ไอ้เสือ นี่มึงเป็นอะไรไป? ห…หรือว่าพิษดอกรักมันกำเริบอีกแล้ว?” ถ้าหากมันไม่พูดก็ยังพอจะลืมเลือนมันไปได้บ้าง 

ทว่าพอไอ้สิงหามันพูดย้ำขึ้นมา ก็ยิ่งทำเอาหางคิ้วของเสือน้อยกระตุกไม่หยุด

ยิ่งนานเหงื่อยิ่งผุดขึ้นบนหน้าผาก จนเจ้าตัวต้องเอามือปาดเหงื่อ เห็นน้ำใสไหลหยดลงมาเป็นสาย…

ส่วนไอ้เข้มกับไอ้ต่ายก็หัวเราะร่าอยู่กับความซวย เรื่องหัวนมแตกพานของไอ้เสือน้อยมัน ซึ่งได้กลายมาเป็นวีรกรรมอันโด่งดังประจำโรงเรียน

ในหมู่นักเรียนบางคนถึงขนาดยกย่อง และจัดอันดับให้มันกลายเป็น ‘ตำนานประจำโรงเรียน’ ที่จะต้องเล่าขานกันสืบไป…

แน่นอนว่าคนผลักดันอยู่เงียบ ๆ หนีไม่พ้นไอ้สิงหาไม่รู้ว่ามันภูมิใจอะไรนักหนา…

เสือน้อยก็ได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ ตอบไปว่า “ไม่เป็นอะไรหรอก…ก็แค่อากาศมันร้อนนิดหน่อยน่ะ!” 

หลังเช็ดเหงื่ออยู่พักหนึ่งเขาก็พูดกับเพื่อนว่า “ไปเถอะ…เข้าห้องเรียนกัน!”

ระหว่างที่เดิน ๆ กันอยู่เข้มก็เอ่ยปากถามเพื่อน ๆ “เฮ้ย…นี่พวกมึงรู้หรือยัง สรุปแล้วใครเป็นครูที่ปรึกษาของพวกเรา?”

“ยังเลยว่ะ! ทำไมมึงสืบมาแล้วเหรอ?” ต่ายก็สนใจเรื่องนี้เหมือนกัน

“เปล่า ๆ กูก็นึกว่าพวกมึงไปสืบมาแล้วเสียอีก?” เข้มก็หันไปถามเพื่อนรัก “แล้วมึงละไอ้เสือ!?” เพราะทุกวันนี้ สายสืบของมันมีอยู่ทั่วทั้งโรงเรียน อยากรู้เรื่องโน้นเรื่องนี้ แค่สั่งไม่กี่คำก็มีคนมารายงานแล้ว

เสือน้อยก็ขมวดคิ้ว ความจริงแล้วตลอดช่วงปิดเทอม เขายุ่งมากจริง ๆ ไหนจะจัดการเรื่องโน่นนี่นั่น

ก่อนเปิดเทอมก็ยังต้องพาไอ้ทองสุขไปไถนา จึงตอบเพื่อนสนิทไปตามตรง “ยังเลยว่ะ…ช่วงนี้กูยุ่ง ๆ อยู่ แถมยังต้องพาไอ้ทองสุขมันไปหัดไถนา ทำกูปวดกบาล จนเหนื่อยจนไม่มีเวลาไปสนใจเรื่องอื่นหรอก…”

“เออก็ดี! จะได้เลิกคิดถึงแม่ยอดรักของมึงลงบ้าง” สิงหาตบไหล่เพื่อน

เสือน้อยน้ำตาแทบไหล แอบบ่นในใจ “ไอ้ฉิบหาย มึงนี่ขยันพูดจี้ใจดำกูจริง!” 

พอเดินเข้ามาถึงห้องเรียนก็พบว่า เพื่อนทั้งหน้าเก่าหน้าใหม่ ทั้งคุ้นเคยและไม่คุ้นเคย มีผสมปนเปกันไป ทุกคนกำลังนั่งกันเป็นระเบียบรอคอยการมาถึงของครูที่ปรึกษา

ซึ่งทั้งสี่คนพึ่งเดินมาทีหลังสุด

ก็เลยสามารถกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ได้โดยถ้วนทั่ว โดยเฉพาะไอ้สามคนด้านข้างที่คล้ายกับปลาได้น้ำ เตรียมพร้อมจะทำความรู้จักกับเพื่อนผู้หญิงใหม่ ๆ

สิงหาจึงเดินยิ้มแฉ่งนำเข้าห้องไปท่ามกลางสายตาที่จับจ้องของเพื่อนร่วมห้องใหม่

ส่วนทางด้านของเสือน้อย ก็เดินเจี๋ยมเจี้ยมนั่งลงในที่นั่งประจำตำแหน่ง ซึ่งก็คือมุมหลังของห้อง ตามหลักพิชัยยุทธ์ของตัวเอง

ตัวเขาเองไม่ค่อยได้สนใจเพื่อนร่วมห้องมากนัก เพราะเดี๋ยวอยู่ ๆ กันไปก็รู้จักกันเองนั่นแหละ

ขณะที่เขากำลังคิดไปคิดมาอยู่นั้น ครูประจำชั้นก็เดินเข้ามาในห้องเรียน และก็ไม่ใช่ใครที่ไหนไกลตัว กลับเป็นคนคุ้นเคยของเสือน้อย ที่รู้จักกันเป็นอย่างดีครูสมศักดิ์นั่นเอง!

เสือน้อยตะลึงงัน ก่อนที่จะกะพริบตาปริบ ๆ พร้อมกับบ่นในใจ “ครูก็ช่างสรรหาเลือกห้องกันเหลือเกิน!” 

ถ้าเป็นคนอื่นยังพอว่า แต่ครูสมศักดิ์นี่มันคนรู้จักมักจี่ แถมรู้ไส้รู้พุงวีรกรรมเปิ่น ๆ ของเขาเกือบหมด

ในใจจึงพลอยคิดถึง 36 ยอดกลยุทธ์ เตรียมใช้กลยุทธ์สุดท้ายนั่นก็คือ…หนี!

ได้เขาแสร้งปล่อยทำปากการ่วง ก่อนที่จะก้มลงคลานไปกับพื้น เพื่อเตรียมชิ่งหนี เพื่อนร่วมห้องก็หันมามองดูเขา ซึ่งกำลังคลานอย่างแปลกประหลาด

แต่ทว่าเจ้ากรรมด้วยความที่เป็นคนเด่นคนดังประจำโรงเรียนอยู่แล้ว

มีหรือครูสมศักดิ์จะปล่อยให้ผ่านหูผ่านตาไป เพราะตั้งแต่วินาทีแรกที่เขาเดินเข้าห้องก็ได้เห็นหัวใสเด่นสะดุดตาของเจ้าเสือน้อยมัน ซึ่งพึ่งจะทักทายกันอยู่เมื่อตอนเช้า…

พอเห็นศิษย์รักกำลังทำทีผลุบ ๆ โผล่ ๆ

จึงพูดเสียงดังขึ้นออกมา “นี่ไอ้ทิดเอ็งจะรีบไปไหนเล่า!”

ครูสมศักดิ์เอี้ยวตัวมาตรงแถวของเสือน้อยที่กำลังคลานดุกดิกอยู่ พร้อมกับพูดขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มแฉ่ง “แหม…กำลังคลานเสียด้วย จะเล่นอะไรแผลง ๆ อีกล่ะพ่อ?” 

เสือน้อยก็เหงื่อแตกพลั่ก ยิ้มอย่างขมขื่นพอรู้ว่าสุดยอดกลยุทธ์หนี ล้มเหลวไม่เป็นท่าจึงค่อย ๆ ปั้นหน้ายิ้ม ยืนหันกลับมามองครูสมศักดิ์ “อ๋อ…พอดีปากกามันตกน่ะครับครู”

เขาทำท่าเลิ่กลั่ก ก่อนที่จะพูดว่า “พอก้มลงไปเก็บก็รู้สึกปวดฉี่ขึ้นมา ประเดี๋ยวผมขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะครับ!”

ยังไม่ทันรอให้ครูสมศักดิ์อนุญาต เจ้าตัวก็รีบทำท่าจะเผ่นหนี

แต่ทว่าก็ถูกครูสมศักดิ์พูดดักทางไว้ “หยุดความคิดนั้นซะแล้วไปนั่งลง เอาไว้พอแนะนำตัวให้เพื่อน ๆ ได้รู้จักก่อนค่อยไปขี้ไปเยี่ยวก็ยังไม่สาย!”

“ไหน ๆ ก็ยืนแล้ว แนะนำตัวเองให้เพื่อน ๆ ได้รู้จักกันหน่อยสิ!?” ครูสมศักดิ์นั่งบนขอบโต๊ะ พร้อมไล่ดูรายชื่อเด็กนักเรียนในห้อง

เสือน้อยยืนตาค้างแนะนำตัวเองให้เพื่อนฟัง! ครั้งล่าสุดที่เขาจำได้ มันเริ่มแนะนำตัวกันยาวเหยียด เช่น ชื่ออะไร แปลว่าอะไร จบมาจากไหน

ตัวเขากำลังประมวลผล และพยายามเลียนแบบ ‘ยัยแว่นกมลา’ ที่ได้เป็นคนพูดเปิดตัวตอน ม.1 

สมองของเขาก็กำลังนึกย้อนกลับไปในอดีต ผ่านความทรงจำ ซึ่งเป็นหนึ่งวันในอดีตที่ ตัวเขาจำได้ไม่เคยลืมเลือน!

ในตอนนั้นเขาจำได้ว่า มีเด็กสาวรูปร่างบอบบางคนหนึ่ง ลุกขึ้นยืนพร้อมกับหันไปมองเพื่อน ๆ 

“สวัสดีค่ะคุณครู” ก่อนที่จะหันไปทางเพื่อน ๆ ในห้องพร้อมแนะนำตัวเอง 

“เราชื่อกมลา ถิ่นไกล กมลาที่แปลว่า เทพีแห่งความรุ่งเรือง จบมาจากโรงเรียนเทศบาลเมืองปทุมค่ะ ชื่อเล่นเรือง ชอบเล่นวอลเลย์บอล” 

“เราจะต้องแนะนำชื่อจริง พร้อมกับแปลชื่อเล่นของตัวเอง แถมต้องบอกจบมาจากไหน และชอบเล่นกีฬาอะไรงั้นสินะ!?”

ขณะที่สมองกำลังประมวลผลอย่างหนัก ก็ได้ยินเสียงดังขึ้นมาขัดจังหวะของครูสมศักดิ์

ตัวครูสมศักดิ์พอเห็นว่าเสือน้อยยืนนิ่งชะงักอยู่ จึงพูดแทรกขึ้นมา “เอาเลย เริ่มเลย…ทำตัวเป็นเจ้าบ้านที่ดีหน่อยน่า!” 

ทำเอาเสือน้อยขึ้นหลังเสือแล้วลงยาก จึงได้รวบรวมความกล้าพูดเลียนแบบยัยกมลา…แบบลวก ๆ

“ส…วัสดีทุกคน” เขายิ้มกวาดสายตาไปโดยรอบ “คืออย่างนี้นะ เราชื่อเสือน้อย ร่มไม้เย็น ชื่อเล่นก็เสือน้อยนั่นแหละ!” 

เขาเริ่มนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อว่า “ชื่อเสือน้อยก็มาจากตอนที่แม่คลอด ดันถือตุ๊กตาเสือติดไม้ติดมือไป…”

เจ้าตัวก็พูดอธิบายประวัติชื่อของตัวเองยาวเหยียด

จนกระทั่งเพื่อน ๆ ในห้องกลั้นหัวเราะกันไม่ไหวแล้ว พวกเขาจึงได้พากันหัวเราะเสียงดังลั่นออกมา

ซึ่งแม้แต่ครูสมศักดิ์เองก็หัวเราะร่วนไม่แพ้กัน กว่าเสือน้อยจะรู้ตัวอีกทีก็ตอนได้ยินเสียงหัวเราะดังออกมา

ก่อนจะอุทานในใจ “ฉิบหายแล้ว! นี่กูพูดเยอะไปเหรอว่ะ!” เขาจึงพูดรวบรัดตัดความ ตัดจบลงดื้อ ๆ เลย ก่อนจะนั่งลงก้มหน้าก้มตาไม่มองใคร

ภายในใจก็คิดอยู่นึกอยู่คำเดียว นั่นก็คืออาย เพราะเขาอธิบายเป็นฉาก ๆ “เช่น…ทำไมต้องมีคำว่าน้อยต่อท้ายชื่อ เพื่อไม่ให้ดูดุเกินไป”

ด้วยความลนลาน จึงเล่าไปเสียหมดเปลือก ไม่มีอะไรให้อายไปมากกว่านี้แล้ว!

ทางเพื่อนร่วมแก๊งทั้งสามคนก็พอจะเข้าใจท่าทีล่อกแล่กของไอ้เสือน้อยก่อนหน้าแล้ว ว่าทำไมเจ้าตัวมันเหงื่อผุดเป็นดอกเห็ด ที่ไหนได้นี่มันแพ้ทางการแนะนำตัวเองนี่หว่า

ถ้าหากเปรียบว่าเป็นมวย นี่ก็คงเป็นมวยแพ้ทางเข้าเต็มเปา

เพื่อน ๆ ในห้องหลายคน ก็ยังไม่หยุดหัวเราะ จนทำให้บรรยากาศในห้องครึกครื้นขึ้นมาเยอะมาก โดยเฉพาะพวกสาว ๆ ที่หัวเราะคิกคักกันยกใหญ่

กลับมาเรียกรอยยิ้มสักนิดสักหน่อย ก่อนจะบู๊เดือดในภาคนี้