เสือคำราม!

ตอนที่ 120 เสือคำราม!

ณ โรงพยาบาลเรือใบ

พอรู้ข่าวว่าเจ้าใหญ่ต้องนอนโรงพยาบาลเพื่อตรวจดูอาการให้ละเอียด ก็ทำเสือน้อยสั่นเป็นเจ้าเข้า…ทันทีที่ได้รู้ข่าว

น้ายิ้มน้าแย้ม พ่อและแม่ของสองแฝด เป็นคนโทรมาบอกเสือน้อยด้วยตัวเอง นั่นก็เป็นเพราะว่าต้องการวานให้เขากับเจ้าใหญ่ ช่วยกันเก็บเสื้อผ้าให้หน่อย เพราะต้องนอนเฝ้าค้างคืน

ยักษ์พูดขึ้น “พ่อ…ไอ้ใหญ่มันเป็นอะไรมากหรือเปล่า?”

ยิ้มตอบกลับลูกชาย “เบื้องต้นก็แขนหักต้องเข้าเฝือก ส่วนอื่น ๆ รอหมอสรุปอาการอยู่ อาจจะต้องนอนโรงพยาบาลอย่างน้อยหนึ่งคืน…”

เสือน้อยกับยักษ์ ทั้งสองก็วิ่งเข้าไปในบ้านช่วยกันเก็บเสื้อผ้าของใช้จำเป็น ก่อนโทรเรียกพี่วัน ให้มารับและพาไปส่งที่โรงพยาบาล

พอทั้งสามมาถึงก็กล่าวทักทายสองสามีภรรยา

ก่อนที่จะพยายามชะเง้อมองเข้าไปดูอาการของเจ้าใหญ่ที่อยู่ภายในห้อง ซึ่งโชคดีพวกเขามาทันเวลาหมอที่กำลังเดินออกมารายงานอาการผู้ป่วย ให้ญาติคนไข้ทราบพอดี

“เบื้องต้นเหมือนที่หมอบอกไปก่อนหน้านี้ นอกจากใส่เฝือกแล้วต้องดูอาการอื่น ๆ เช่นบริเวณเบ้าตา เพราะอาจกระทบกระเทือนไปถึงสมองได้!”

ทำเอาพ่อแม่ทั้งสองคนวิตกกังวลขึ้นมาทันที ทว่าก็ถูกหมอพูดปลอบใจไว้ เพราะอาการโดยรวมไม่ได้หนักหนาสาหัส แค่ต้องพักฟื้นร่างกายสักหลาย ๆ วันหน่อย

เสือน้อยแง้มประตูไปมองสภาพน้องชาย ก็ใจเสียอยู่ไม่น้อย แต่อยู่ไปก็ช่วยอะไรไม่ได้มาก

จึงได้มากล่าวลาพาอีกสองคนกลับบ้าน “น้ายิ้มน้าแย้ม ไม่ต้องไปห่วงค่ารักษาพยาบาลนะ ไอ้ใหญ่มันมีบัตรประกันชีวิตหลายใบ เลือก ๆ มาใช้สักใบก็แล้วกัน”

เสือน้อยสั่งกำชับอยู่อีกหลายอย่าง ด้วยความเป็นห่วง

……

พอกลับมาถึงบ้านเสือน้อยกับยักษ์ก็มานั่งศาลาริมน้ำ ตัวเสือน้อยกำลังพิมพ์ข้อความในโน้ตบุ๊กส่งไปหาเหมือนฝันอยู่

ช่วงนี้หลังจากกลุ่มสี่สหายของเขาเตือน

เขาจึงพยายามหาวิธีติดต่อใหม่ ๆ กับเหมือนฝัน โดยช่วงนี้รู้ว่าเดี๋ยวนี้คนนิยมใช้เฟซบุ๊กในการเล่นมากขึ้นเรื่อย ๆ เขาจึงบอกเหมือนฝันว่าให้สร้างบัญชีเฟซบุ๊กขึ้นมา

แต่ปรากฏว่าเจ้าหล่อนก็ดันสร้างขึ้นมาเสียแล้วนี่ เธอบอกว่าที่ลอนดอนคนนิยมเล่นกันมาได้สักพักหนึ่งแล้ว เธอเองเล่นจนลืม Hi5 ไปเลย เพราะว่าเฟซบุ๊กมันดูทันสมัยกว่ามาก

และดูไม่รกรุงรังเหมือน Hi5 ตัวเสือน้อยเองก็ดีใจ ที่หาวิธีสื่อสารใหม่ ๆ กับเธอ และพอเล่น ๆ ไปสักพัก ก็เสมือนได้เปิดโลกใบใหม่!

เขาเห็นรูปของเหมือนฝันที่ลงในเฟซบุ๊กด้วยท่าทีกิริยาต่าง ๆ ก็ทำเอาเขาเคลิ้ม คิดถึงเธอขึ้นมา จึงเหม่อลอยไปชั่วครู่หนึ่งขณะที่ไล่ดูรูปในเฟซบุ๊กของเธอ…

ทว่าเขาก็ยังไม่ลืมตะล่อมเหมือนฝัน ให้ลงรูปเลี้ยงกระแสในเว็บเด็กดีไว้ หมั่นลงรูปบ่อย ๆ รีวิวบรรยากาศโน่นนี่ การเรียนที่นั่นคนจะได้ไม่ลืม เผื่อว่าเธอกลับมาจะได้ถือเป็นโอกาสอันดีงาม ใครจะรู้ว่าจะได้ใช้ประโยชน์ในอนาคตก็เป็นไปได้

ตัวเหมือนฝันก็ทำทีว่าเห็นด้วย เพราะตัวเธอติดบอร์ดเด็กดีมานานหลายปี ยิ่งช่วงนี้กลุ่มวัยรุ่นหนุ่มสาว ก็มักจะเข้าเว็บเด็กดีไปโพสต์อวดอะไร ๆ กัน

ทั้งคู่พูดคุยสนทนาสัพเพเหระกันไปเรื่อย ทว่าด้วยช่วงเวลาที่ต่างกันถึงเจ็ดชั่วโมง จึงทำให้บางทีต้องนัด หาเวลาตรงกัน เพื่อจะได้พูดคุยกันอย่างสะดวก ซึ่งบางครั้งเหมือนฝันก็ติดธุระอื่น ๆ แน่นอนว่าเสือน้อยก็ย่อมมีธุระอื่น ๆ ให้ทำด้วย

……

หลังจากเสือน้อยสนทนาหวานแหววกับหล่อนเสร็จ

ก็หยิบคีย์บอร์ดไฟฟ้ามากดบรรเลงเพลงฟังสบาย ๆ ส่วนเจ้ายักษ์ที่กำลังเล่นโน้ตบุ๊กเพื่อหัดนั่งเล่นเฟซบุ๊กตามเสือน้อยอยู่ ก็หันมามองลูกพี่ที่บรรเลงดนตรีทำอารมณ์อยู่

ผ่านไปได้ครึ่งชั่วโมงกว่า ๆ เสือน้อยก็หยุดมือก่อนนอนครุ่นคิดอะไรต่อมิอะไร

ภายในใจของเขาความรู้สึกส่วนหนึ่งที่คิดถึงเหมือนฝัน กับความเป็นห่วงอาการของเจ้าใหญ่ ผสมปนเปกันไป

แต่ว่าเรื่องหนึ่งที่ตอนนี้เขามั่นใจแน่ ๆ เลยก็คือ “หรือว่าเดี๋ยวนี้ใคร ๆ ก็กระทืบทำร้ายคนที่เขารักได้หมด?” เขาครุ่นคิดในใจ

เริ่มจากเหมือนฝันโดนไอ้สี่คนนั้นแล้ว ยังมีไอ้ใหญ่อีกขนาดอยู่ใต้จมูกเสืออย่างเขาแท้ ๆ ยังมีคนมากระตุกหนวดถึงที่ “แบบนี้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่แล้วมั้ง?” เขาเผลอพูดพึมพำออกมา

เจ้ายักษ์ก็คุ้นชินกับลูกพี่แกแล้ว เวลาปกติมักชอบพูดแพล่มอะไรอยู่คนเดียว “ดูท่าคงกำลังวางแผนเล่นงานใครอยู่แน่ ๆ” เขาคิดในใจ และเขารู้ดีว่าพี่เสือแม่งไม่ปล่อยกลุ่มไอ้กั้งนี่ไปหรอก

และความจริงก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ เสือน้อยกำลังคิดวางแผนเล่นงานคนทั้งหมดที่กล้ามาแหย็ม มาทำร้ายคนรอบข้างกายเขา

……

วันต่อมา

‘ไอ้กั้ง’ และผองเพื่อนก็มาเรียนตามปกติ ทว่าย่อมถูกเรียกตัวเข้าไปพบที่ห้องปกครองตามระเบียบ ทั้งกลุ่มได้รับจดหมายเชิญผู้ปกครอง ติดตัวมาคนละฉบับ ตอนอยู่ในห้องทั้งกลุ่มก็ทำสีหน้าเศร้าสลดนิด ๆ หน่อย ๆ พอเป็นพิธี

แต่ว่าหลังจากออกจากห้องปกครองมา ก็เริ่มกระดี๊กระด๊าอีกครั้ง ส่วนอาการเศร้าสลดหายไปหมดสิ้น! ทั้งกลุ่มที่ออกจากห้องปกครองมา ก็เตรียมเดินแยกย้ายไปเข้าเรียนตามปกติ

แต่ทว่าเสือน้อยที่ได้เห็นภาพบรรยากาศดังนั้น ก็แสยะยิ้มชั่วร้าย เพราะว่าวันนี้เขาตั้งใจโดดเรียนเป็นพิเศษ เพื่อมาดักรอดูพฤติกรรมของคนกลุ่ม ก่อนที่จะตัดสินใจต่อไป 

แน่นอนว่าภาพที่ออกมา มันย่อมปลุกความดุร้ายภายในจิตใจเขา

ก่อนจะเดินมาตีขนาบข้างไปกับกลุ่มของไอ้กั้ง และพูดลอย ๆ “ทำผิด…แล้วยังไม่สลดยังมากระดี๊กระด๊าแบบนี้ได้ กูนับถือใจพวกมึงจริง ๆ”

ทั้งกลุ่มก็งุนงง ไอ้บ้านี่มันมาจากไหนเดินมาหาเรื่องพวกเขา วอนโดนตีนหรืออย่างไร? 

เสือน้อยที่ไม่ได้เหลือบสายตาไปมองพวกมันเลย

พอเดินไปได้หลายก้าว ตัวเขาก็หันมาหยุดและพูดขึ้นว่า “พวกมึงอย่าหนีไปไหนเสียล่ะ คิดว่าทำน้องกูแล้วจะรอดไปง่าย ๆ เหรอ…ถ้าพวกมึงไม่เป็นอย่างน้องกู ก็อย่าเรียกกูว่าไอ้เสือน้อยเลย!”

หนึ่งในคนกลุ่มนั้นก็ได้พูดขึ้น “อ๋อ…มึงเองเหรอที่ชื่อเสือน้อยเหรอ ที่มันคล้าย ๆ ลูกแมวที่ร้องเหมียว ๆ ปะวะ ฮ่าฮ่าฮ่า” ทั้งกลุ่มก็พากันหัวเราะเยาะเย้ยหยัน

แต่ตัวเสือน้อยก็ไม่สนใจ เขาพูดขู่ไว้แล้วก็เดินจากไป เสียงเยาะเย้ยดังตามหลังมาไม่ขาดสาย!

ในเวลาเดียวกันก็มีนักเรียนหลายคนที่เห็นเหตุการณ์ใบหน้าซีดเผือด!

เสือน้อยสืบเสาะมาว่าที่ทะเลาะกันไม่ใช่เรื่องอื่นใด แต่เป็นเพราะแย่งกันจีบผู้หญิงคนเดียวกัน!

พอไอ้กั้งเห็นรุ่นน้อง ม.ต้น มันกล้าเหิมเกริมกำเริบเสิบสาน จึงได้รวมกลุ่มเพื่อน ๆ จากโรงเรียนเก่า ที่สอบติดเข้าโรงเรียนนี้ ไปรุมกระทืบไอ้ใหญ่เสียเละ

ซึ่งไม่ใช่สู้แบบตัวต่อตัวแบบลูกผู้ชาย หากแต่เป็นการรุมกระทืบอยู่ฝ่ายเดียว!

……

คาบเรียนถัดมาก็เป็นวิชาของครูสมศักดิ์ ที่แกสอนศิลปะ ทั้งปั้น วาด และระบายสี พอสอน ๆ ไปเห็นสีหน้าของเสือน้อย บอกบุญไม่รับก็เกริ่น ๆ ว่า “เฮ้ย! เสือน้อยจะทำอะไรก็เบา ๆ มือหน่อยนะ!” 

เสือน้อยก็ยิ้ม ๆ ตอบ “ครูครับ เวลาผมระบายสี ผมก็ลงแรงแค่พอดีเท่านั้นแหละครับ… เพราะลงแรงเยอะไปมันเปลืองสีน้ำ!”

เสือน้อยตอบด้วยคำพูดคลุมเครือ ในห้องทั้งสี่สิบคน มีแค่ไม่ถึงสิบคนที่เข้าใจในสิ่งที่ทั้งคู่กำลังพูดคุยกัน

วันนี้เป็นวิชาวาดภาพเบื้องต้น ซึ่งสายที่เสือน้อยได้เลือกเรียนก็เป็นห้องศิลป์ ‘คำนวณ- ศิลปะ’ ตามที่เจ้าตัวต้องการ 

วันนี้จึงกำลังหัดแรเงารูปภาพอยู่ พวกเพื่อน ๆ ในห้องหลายคนไม่เข้าใจและงุนงง “มันมีสีน้ำด้วยเหรอวะ?”

หลายคนที่ไม่เข้าใจก็ปล่อยผ่าน หลายคนที่เข้าใจก็รู้ดีว่าลางไม่ดีแล้ว!

เมื่อมีคนไปกระตุกหนวดเสือที่กำลังหงุดหงิดอยู่…