สวมรอย

ตอนที่ 122 สวมรอย

ในวันเสาร์ช่วงที่กลุ่มเขี้ยวเสือจะไปออกปฏิบัติภารกิจ…

หลังจากที่เสือน้อยได้มือถือของโอบฟ้ามา เขาก็ได้ทำการสวมรอยโดยจ้าง เพื่อนผู้หญิงแถว ๆ บ้าน เพื่อมาตีเนียน ปลอมตัวเป็นโอบฟ้า และล้วงข้อมูลของคนที่เธอกำลังพูดคุยด้วยอยู่

แน่นอนว่าเขาไม่ได้โง่ถึงขนาดที่จู่ ๆ ก็เอาใครหน้าไหนก็ไม่รู้มาตีเนียน ทำตัวเป็นหล่อนนอกจากทำอะไรไม่ได้แล้ว กลับจะยิ่งเผยพิรุธเสียอีก

ในตลอดช่วงหลายวัน ที่ทั้งโรงเรียนต่างก็จับจ้องไปว่าตัวของเสือน้อยจะจัดการกับกลุ่มไอ้กั้งยังไง

‘ใบตอง’ เพื่อนผู้หญิงแถวบ้านซึ่งถูกเสือน้อยว่าจ้างมา ก็ได้ทำตัวเข้าไปตีสนิทกับโอบฟ้าตั้งแต่วันแรก…หลังจากที่เสือน้อยนั่งครุ่นคิดแผนอยู่ที่ศาลาริมน้ำ

ตัวเธอก็อยู่ ม.4 เช่นเดียวกัน และก็เรียนห้องเดียวกันด้วย ดังนั้นจึงสามารถพยายามทำตัวกลมกลืนเข้ากับโอบฟ้าได้ง่าย ซึ่งคนที่ได้ชี้ช่องลงมือ เพื่อขโมยโทรศัพท์ก็คือเธออีกเช่นกัน!

ตั้งแต่วันแรกที่เสือน้อยตัดสินใจว่าจ้างเธอ ก็ได้ทำการพูดคุยเปิดอก ว่าต้องการข้อมูลแบบไหน และเธอต้องทำตัวยังไง ถูกสั่งให้พยายามเรียนน้ำเสียง จริตการพูดจาแน่นอนว่าเขาไม่ได้ถึงขั้นเล่าลึกลงในรายละเอียด…

ตัวของใบตองก็ยอมเลือกที่จะเชื่อฟังแต่โดยดี เพราะเงินดี ๆ งานดี ๆ แบบนี้ไม่ใช่แค่เธอคนเดียวที่สามารถทำได้

คนที่อยู่ละแวกบ้านต่างก็รู้กันดีว่า เสือน้อยใจป้ำมากแค่ไหน เธอจึงรู้ว่าจุดไหนที่ควรทำและจุดไหนที่ไม่ควรทำ…

……

หลายวันหลังจากที่ตีสนิท เพื่อขอเข้าแก๊งกับโอบฟ้า…

ตัวเธอก็พบว่าหล่อนเป็นคนที่เรียบร้อยมากคนหนึ่ง เวลาจะพูดจาโทรศัพท์กับใครก็มีจริตจะก้านน้ำเสียงดูนุ่มนวล

แต่พอหลายวันหลังจากนั้นเข้าเมื่อเสือน้อยขุดคุ้ยพฤติกรรม และได้นำมาเล่าให้เธอฟังซึ่งก็ทำเอาเธอตกใจอยู่ไม่น้อย เพราะว่าสภาพที่เธอได้เห็น กับสภาพที่เสือน้อยเล่าออกมา มันคนละโยชน์หนังคนละม้วนเลยนะ

ใบตองถามด้วยความลังเล “เสือน้อยแน่ใจเหรอว่าโอบฟ้าเป็นอย่างนั้นจริง ๆ” ทั้งคู่คุยกันผ่านทางโทรศัพท์

“ไม่ผิดแน่…สืบจนรู้ไส้รู้พุงกันหมดแล้ว ส่วนมือถือของยัยโอบฟ้าเดี๋ยวส่งไปให้ แล้วจะรู้เอง” จากนั้นเสือน้อยก็ทำการคัดลอกข้อมูล ถ่ายโอนข้อมูลลงมือถืออีกเครื่อง

ส่วนคลิปต่าง ๆ ของพวกผู้ชาย…

เสือน้อยก็ลังเลสองจิตสองใจว่าควรจะทำยังไงดี เพราะหากว่าลบทิ้งไปก็เสียดายเปล่า เขาก็พูดพึมพำกับตัวเอง จนสุดท้ายแล้วก็ตัดสินใจปล่อยมันไว้อย่างนั้น เผื่อวันข้างหน้าอาจจะได้ใช้งาน แถมเอาไว้ขู่ไอ้พวกสำส่อนพวกนี้ได้!

หลังจากนั้นตัวของใบตองก็ได้เข้าใจสิ่งที่เสือน้อยพูด โดยที่ดูจากโทรศัพท์มือถือที่เจ้าตัวส่งมาให้ เธอเองก็นึกไม่ถึงว่ายัยโอบฟ้าจะเป็นคนที่หน้าเนื้อใจเสือแท้ ๆ

คำสั่งถัดมาก็คือเอามือถือไปยัดคืนแบบเนียน ๆ และให้เธอพยายามตอบกลับ ทดลองโทรคุยกับหนุ่ม ๆ ในสต๊อกของโอบฟ้า

ผ่านมือถืออีกเครื่องที่คัดลอกเบอร์ไว้ เพื่อที่จะพยายาม ทดสอบดูว่าไม่มีใครจับได้ว่าเธอปลอมตัวสวมรอยเป็นหล่อน

ส่วนเป้าหมายที่แท้จริง ยังคงต้องรอให้ผ่านไปสักระยะก่อน เพราะของแบบนี้ไม่อาจจะผลีผลามได้ ส่วนมือถือเครื่องเก่าพร้อมกับซิมการ์ดก็ถูกแอบเอาไปคืนเนียน ๆ ให้กับเจ้าตัว เพื่อไม่ให้เป็นการตีป่าให้เสือตื่น

จากวันนั้นเป็นต้นมาเธอก็จำเป็นต้องทำตัว ‘แรด’ หรือว่า ‘ก๋ากั่น’ เพื่อพยายามจะตีสนิท ตีเนียนขอเข้ากลุ่มของยัยโอบฟ้า เพื่อเป็นสายสืบใกล้ตัวโดยพยายามแข่งกันล่าแต้ม โดยใช้เป็นชุดพละของผู้ชายที่เคยหลับนอน เป็นเครื่องยืนยันความสำเร็จ

ตัวเสือน้อยก็ไม่ได้รีบแก้แค้นถึงขนาดที่ว่าจะบุกเข้าไปยิงไอ้สี่ตัวนั่นถึงบ้าน

เพราะมันไม่ใช่สไตล์ของเขา ถ้าทำแบบนั้นแล้วมันดูเหมือนไม่มีสมอง หากเอาชีวิตและอนาคตไปแลกกับคนชั่ว ๆ มันย่อมไม่คุ้มค่า เขาต้องใช้วิธีการที่แตกต่างออกไป นั่นก็คือรอมันเผยจุดอ่อนก็ค่อย ๆ จัดการทีละคนสองคน

เพราะตอนนี้ลุงสมหมายวินมอเตอร์ไซค์ สายสืบส่วนตัวของเสือน้อย ผู้ที่ได้รู้เรื่องราวทุกอย่าง ซึ่งรวมถึงเหตุการณ์ในวันนั้น ได้เคลื่อนไหวแล้ว…

ก่อนที่เสือน้อยจะว่าจ้าง เขาก็ได้ให้อีกฝ่ายเซ็นสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษรกัน และก็ได้เล่าเรื่องราวต่าง ๆ ออกมาให้ลุงสมหมายฟัง

โดยเขาระบุว่าต้องการให้ลุงสมหมาย สืบเสาะหาตัวผู้ต้องสงสัย และถ้ามีอะไรก็จะคอยประสานงานกับเขาตลอด

ซึ่งส่วนมากก็เพียงแค่เฝ้าติดตามสถานการณ์ในจุดที่เขาได้กำหนดเอาไว้ และถ้าหากว่ามีอะไรก็โทรคุยหรือขี่รถเข้ามาประสานงานได้ตลอด

วันก่อนที่ได้โทรศัพท์มือถือของหล่อนมา เสือน้อยก็ทำการคัดลอกเบอร์ และดูช่วงเวลาเพื่อที่จะได้ตีกรอบให้แคบลง เพราะมันอาจเป็นไปได้ว่าคนที่ก่อเหตุไม่ใช่คนในพื้นที่ แต่มาจากบ้านอื่นตำบลอื่น

……

หลังจากสภาพของกลุ่มกั้ง ที่มีสภาพเหมือนอย่างเดียวกันหมด คล้ายถอดแบบออกมาจากแม่พิมพ์เดียวกัน ดูแล้วไม่ต่างจากเจ้าใหญ่เลย ที่ตาเขียวช้ำแขนซ้ายหัก ต้องใส่เฝือกพร้อมที่พยุงแขน

หลังจากผ่านเหตุการณ์ไปอีกอาทิตย์หนึ่ง เสือน้อยก็ได้รับการติดต่อเข้ามาจากกลุ่ม เพื่อเข้ามาขอโทษขอโพย ผ่านครูฝ่ายปกครอง ซึ่งจำต้องออกหน้าเป็นกาวใจให้โดยอ้อม ๆ

มิเช่นนั้นแล้ว ทางทั้งกลุ่มก็คงขี้หดตดหายเป็นแน่แล้ว ชีวิตก็คงไม่เป็นอันเรียน หรือว่าทำอะไรได้ เพราะมัวแต่มานั่งพะวงว่าจะโดนเล่นงานอะไร และโดนเล่นงานแบบไหนบ้าง

นี่คือผลของอำนาจที่ไม่เป็นทางการ และก็ไม่มีลายลักษณ์อักษรระบุไว้ ซึ่งมันเรียกว่า…อำนาจบารมี!

……

ภายในห้องฝ่ายปกครอง

ที่เสือน้อยคุ้นชินจนไม่รู้จะคุ้นชินยังไงแล้ว เพราะเข้ามาบ่อยเกินไป เห็นกลุ่มครูและกลุ่มของไอ้กั้งนั่งอยู่เรียงราย ตัวเสือน้อยเองก็กล่าวสวัสดีทักทายตามมารยาทอันพึงมี

ก่อนที่เขาจะพูดยิ้มแย้ม “มีอะไรหรือครับครูแหม่ม ถึงรั้งผมไว้ตอนจะกลับบ้านพอดีเลย” เสือน้อยกวาดสายตาไปที่เพื่อน ๆ ร่วมระดับชั้นที่นั่งใส่เฝือกเป็นแถว ๆ ก่อนจะยกยิ้มที่มุมปาก

ครูแหม่ม “คือแบบนี้นะเสือน้อย วันนี้ครูออกหน้ามาเป็นกาวใจให้น่ะ…ก็ไม่ใช่เรื่องอื่นใดเป็นเรื่องที่กลุ่มของนายกั้งไปมีเรื่องกับเธอ”

เสือน้อยกะพริบตาปริบ ๆ ทำหน้าไขสือ “ผมไปมีเรื่องกับพวกเขาตอนไหนเหรอครับครู ไม่เห็นจะจำได้เลย!?” ชายหนุ่มเกาหัวแกรก ๆ ก่อนที่จะนั่งลงเก้าอี้ด้านข้าง

ครูแหม่มยิ้มจืดชืด แอบบ่นในใจอยู่หลายคำ ก่อนพูดว่า “พอดีครูพูดผิดไป พวกเขาไปมีเรื่องกับน้องชายของเธอน่ะ”

“อ๋อ…เรื่องนี้เอง!” เสือน้อยคลี่ยิ้มจาง ๆ กวาดสายตามองไปยังทั้งกลุ่มดูคล้ายพยัคฆ์ร้ายจับจ้องเหยื่อ จนทำเอาทั้งกลุ่มก๊วนหนาวสั่น

ครูแหม่มพูดขึ้นอีก “พอดีเขาอยากขอโทษ เอ่อ…น้องชายเธอน่ะ” เธออึกอักและลังเล รู้ว่าต้องพูดไปในเชิงแบบนี้เท่านั้น เพราะตีให้ตาย เจ้าตัวก็ไม่มีทางยอมรับว่าเป็นคนทำแน่ ๆ

“แล้วทำไมไม่เรียกน้องชายผมมาล่ะครับ?” เสือน้อยยิ้มถาม

“เรียกมาแล้วจ้ะ…กำลังมานี่แหละ! ระหว่างนี้ก็อยากให้เธอคุยกับเพื่อน ๆ ไปพลาง ๆ ก่อนดีมั้ย?” ครูเสนอขึ้น

เสือน้อยก็พยักหน้ารับ ก่อนหันไปพูดคุยหยอกเย้ากับกลุ่มของไอ้กั้ง “อ้าว! เป็นยังไงบ้างเพื่อน ๆ แล้วไปทำอีท่าไหนมาละ ถึงได้บาดเจ็บจนเลือดตกยางออก ถึงขั้นใส่เฝือกกันทุกคนเลยฮึ?” เขากระหยิ่มยิ้มย่อง

กั้งที่เตรียมใจอยู่ก่อนแล้ว แต่ก็ยังชะงักครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นว่า “เอ่อพอดีไม่ทันระวังน่ะ วันก่อนขึ้นรถเมล์จะไปเที่ยวกัน ดันเผลอสะดุดล้มลงพื้น ในตอนที่คนขับเปิดประตูให้ลงรถ…”

“ตกรถเมล์พร้อมกัน…เก้าคนเนี่ยนะ!” เสือน้อยร้องเสียงหลง

หางคิ้วของเขากระตุก ลอบบ่นในใจว่า “โถ่เอ้ย! ไอ้พวกเวร จะแต่งเรื่องทั้งทีก็เอาให้มันเข้าเค้าหน่อยก็ไม่ได้!” 

กั้งพยักหน้า “ใช่ ๆ ขึ้นรถเมล์ด้วยกันนะ ฝนตกมันลื่น” ก่อนที่เจ้าตัวจะสาธยายอีกยาวเหยียด

“เอา ๆ วันหลังก็เดินระวัง ๆ กันหน่อยนะเพื่อน ๆ” เสือน้อยพูดปลอบใจอยู่อีกสองสามคำ ก่อนที่เจ้าใหญ่จะเดินเข้ามา!

เขาทักทายตามมารยาทเสร็จ ก็ไปนั่งข้างลูกพี่ของตัวเอง

เสือน้อยในฐานะลูกพี่ก็ไม่อยากทำให้ครูแหม่มลำบากใจจึงพูดขึ้นว่า “เข้าเรื่องกันเถอะครับครู น้องชายผมมาแล้ว!”

จากนั้นครูแหม่มก็เริ่มพิธีสานสัมพันธ์ เรื่องวันนี้ก็จบลงด้วยดี ก็เพราะว่าเอาคืนไปแล้วนี่ 

และแถมอีกฝ่ายก็ได้แสดงท่าทียอมจำนน ยอมสวามิภักดิ์ แต่เสือน้อยก็พูดแบ่งรับแบ่งสู้ เพราะดูเหมือนเขามีเรื่องต้องใช้งานไอ้กั้ง จึงขอเบอร์โทรศัพท์ติดต่อไว้…

เริ่มปะทุความเดือด