16. ความแตก!
ความแตก!
ตอนที่ 15 ความแตก!
ผ่านไปหนึ่งวันหลังจากต้อนรับขับสู้แขกเหรื่อ…
ในตอนค่ำของวันนั้น ตลอดเวลาที่กินข้าว แม่ชบานั่งมองดูสองพ่อลูก พร้อมกับยิ้มหรี่ตา มองดูแปลก ๆ
เสือน้อยคิดในใจ “วันนี้แม่ประหยัดถ้อยคำเหลือหลาย หรือกลัวว่าเวลาพูดกับใครจะมีดอกพิกุลทอง ร่วงจากปาก อื้อ…แต่แม่ก็มีเรื่องที่ต้องคิดละมั้ง?”
เด็กก็มีความเครียดของเด็ก ผู้ใหญ่ก็มีปัญหาของผู้ใหญ่ หลังจากแม่บ้านยกกับข้าวจานชามออกไปแล้ว พ่อผันกับเสือน้อยถูกแม่รั้งไว้
สองพ่อลูกนั่งรอ โดยเธอบอกว่า “มีเรื่องจะคุยด้วย!”
ส่วนพ่อผันเองก็คงคิดว่าภรรยาตัวเองน่าจะคุยเรื่องเงิน ที่พึ่งขายภาพวาดได้จึงไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก ส่วนเสือน้อยก็นั่งเปิดอ่านการ์ตูนไปพลาง ๆ เขาก็เดาทิศทางไปในทำนองเดียวกับพ่อ
รอประมาณยี่สิบนาที…แม่ชบาเดินมาพร้อม ซองเอกสารสีน้ำตาล พ่อจึงถามด้วยความสงสัย “มีอะไรหรือแม่?” เขารู้สึกถึงรังสีอํามหิตที่แผ่ซ่านออกมา รอยยิ้มมองยังไงก็ดูน่ากลั๊วน่ากลัว
แม่ชบายิ้มหรี่ตา ก่อนถามว่า “คุณเมื่อวานขายภาพวาดได้ราคาดีเนอะ…?”
พอพ่อผันกับเสือน้อยได้ยินเรื่องนี้ก็โล่งใจ “เป็นไปตามคาด!”
จากนั้นก็ได้ยินเสียงแว่ว ๆ ลอยมาตามสายลม เข้าหูทั้งสองคน “นี่สองพ่อลูก ดูเข้าขากันได้ดีมาก แถมประสานงานกันได้ดีมากเป็นพิเศษเลยนะ” แม่ชบาจงใจเน้นคำหลัง ๆ ให้หนักแน่น
พ่อผันก็ยิ้มเจื่อนเขาเริ่มตงิดใจบางอย่าง…
ส่วนเสือน้อยก็เอาคำพูดพ่อทั้งดุ้นมาบอกกับแม่ “เป็นธรรมเนียมไทยแท้แต่โบราณ ใครมาถึงเรือนชานต้องต้อนรับ เป็นเรื่องปกติสำหรับคนไทยเรานะแม่” เสือน้อยพูดจาฉะฉาน
แม่ยิ้มจาง ๆ มองลูกชายสุดที่รักพูดเจื้อยแจ้ว ก่อนจะขัดคอพูดแทรกขึ้นว่า “แต่เอ...เมื่อวานจำได้ว่าภาพวาดที่ขายไป ต้นแบบในรูปมันดูคุ้น ๆ อยู่น่ะ...” พูดเสร็จแม่ก็เปิดซองเอกสารหยิบรูปที่ถ่ายเก็บไว้วันก่อนออกมาดู
เพราะวันนี้เธอพึ่งไปอัดรูปมา ทั้งรูปภาพที่เสือน้อยถ่ายให้ลูกสาวของนายเม่น และรูปที่อยู่ในกล้องที่เธอถ่ายบันทึกความทรงจำไว้ ระหว่างขายรูปเก็บบันทึกไว้เป็นผลงาน
เธอยังไม่ลืมที่จะส่งรูปผ่านไปรษณีย์ไปให้พวกเขาที่เชียงราย ตามที่เสือน้อยได้รับปาก
แม่ชบาเลือกหยิบรูปถ่ายต่าง ๆ ขึ้นมาไล่ดู ก่อนจะหยิบรูปหนึ่งขึ้นมา “เนี่ย...พ่อ แม่ว่ามันดูคล้าย ๆ เจ้าเสือน้อยลูกเราเหมือนกันนะ?”
สองพ่อลูกเริ่มเหงื่อออกหลังทั้งที่ลมเย็น ๆ พัดโชยมาจากทางแม่น้ำ หรือสวนหน้าบ้าน
หัวใจของทั้งคู่เริ่มเต้นแรง เหมือนสัมผัสอะไรได้บางอย่าง
พ่อผันตอบแบบแบ่งรับแบ่งสู้ “อ๋อ....แรงบันดาลใจน่ะแม่ ก็เห็นลูกเรามันชอบเตะกระสอบทรายชกมวย ก็เลยปิ๊งไอเดียได้น่ะ”
พอพ่อพูดขึ้น เสือน้อยก็พยักหน้าเหมือนไก่จิกข้าวเปลือก
“แค่นี้เหรอ…ไม่มีอย่างอื่นแล้วใช่มั้ย?” เธอถามเสียงเข้ม เมื่อเห็นพ่อผัน เริ่มโดนต้อนจนมุม
เสือน้อยจึงฉวยโอกาส พูดสนับสนุนพ่อ “ก็พ่อเขาช่างจินตนาการจะตายไปแม่ เอาแค่มีแรงบันดาลใจไว้วาดภาพขายได้ก็พอแล้วนี่นา…” เขาเลือกเบี่ยงประเด็นไปที่เรื่องขายรูปได้
ใต้โต๊ะขาของเสือน้อยกำลังสะกิดส่งสัญญาณให้กับพ่อผันอยู่
พ่อผันก็ตอบกลับหนักแน่น “ใช่ ๆ ขายภาพวาดได้ก็ดีแล้วนี่เนอะแม่!”
ตอนที่พ่อผันพูดจบครู่หนึ่ง ชนาแม่ก็ตบมือสองครั้งเสียงดังลั่น พร้อมกับตะโกนขึ้นว่า “พาตัวขึ้นมา!”
แม่บ้านทั้งสองก็พากลุ่มเด็ก ๆ เพื่อนสนิทของเสือน้อยขึ้นมา ตอนนี้บรรยากาศคล้ายอยู่ในศาลไคเฟิง ของท่านเปาบุ้นจิ้น
ผันกับเสือน้อยเริ่มรู้ตัวแล้วว่า…ความซวยกำลังมาเยือน!
แม่ชบารับบทผู้พิพากษาจ้องมองสองพ่อลูก และพูดขึ้นว่า “พวกเด็ก ๆ โดนแม่บีบให้สารภาพมาหมดแล้วว่า…ไอ้เสือน้อยตัวดีไปขึ้นเวทีชกมวยตามงานต่าง ๆ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ พร้อมชี้ไปพยานที่กลุ่มเด็กหนุ่มเพื่อนสนิทมิตรสหายของเสือน้อย
กลุ่มเด็กน้อยอยู่ในบรรยากาศที่ชวนกระอักกระอ่วนเหลือหลาย ทว่าคนที่แย่กว่าคือสองพ่อลูก
……
ย้อนกลับไปเมื่อตอนกลางวัน
แม่ชบาโทรเรียก ‘เจ้ายักษ์’ ให้เข้าไปหาคนเดียว เธอบอกมีของจะฝากพ่อแม่ จึงชวนคุยโน่นนิดนี่หน่อย เช่นเรื่องเรียน เรื่องกีฬา ฯลฯ เด็กหนุ่มกำลังเล่าเพลิน ๆ
ก่อนที่ป้าชบาจะถามขึ้นอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย “เออ…ยักษ์ว่าแต่ไอ้เสือน้อย มันจะขึ้นชกอีกทีวันไหนเหรอ?” เธอถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน บวกกับความอยากรู้อยากเห็น
ยักษ์ก็ตอบไปโดยไม่ทันยั้งคิด “เห็นว่าเวทีหน้าไปต่อยที่วัดปากน้ำน่ะป้า!”
แต่พอพูดไปสักพักเหงื่อเริ่มออก เขาอุทานในใจว่า “ฉิบหายแล้ว”
เพราะลูกพี่เสือน้อยของพวกเขาย้ำนักย้ำหนา ว่าห้ามบอกแม่ชบา! เด็กหนุ่มก็กะพริบตาใส สมองตื่นตัว ในใจคิดอยากจะวิ่งหนีให้รู้แล้วรู้รอด
ทว่าติดตรงที่ขามันก้าวไม่ออก…แม้ว่ากายหยาบอยู่ตรงนี้ แต่ว่ากายละเอียดกระโดดลงแม่น้ำเจ้าพระยาไปเรียบร้อยแล้ว
รวมกับเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่ที่เคารพรัก ป้าชบาก็เอ็นดูพวกเขาสองพี่น้อง ทั้งเห็นกันมาตั้งแต่ยังเด็กยังเล็ก วิ่งเข้าวิ่งออกบ้านหลังนี้อย่างกับบ้านของตัวเอง ทั้งมากินข้าวด้วยกันก็บ่อย
จะหนีก็หนีไม่พ้น จึงยืนกุมเป้าอย่างสงบเสงี่ยม…สายตาของเด็กหนุ่มจ้องมองที่ปลายเท้าทันที ภายในใจก็คิดอย่างปลงตก “พี่เสือเอ๊ย...มึงซวยแล้ว!”
จากนั้นป้าชบาก็เริ่มหุบรอยยิ้มอันเสแสร้ง เด็กน้อยพวกนี้มีหรือที่จะตามมารยาร้อยเล่มเกวียนของเธอได้ และเมื่อรู้ว่าเจ้าเสือมันขึ้นไปชกมวยจริง ๆ เธอเองก็โกรธจนควันแทบจะออกหู จึงอยากจะสืบให้รู้ความจริงทั้งหมด
ปรากฏว่าเด็กหนุ่มแฝดคนพี่ตรงหน้า กลับไม่เปิดปากพูดอีกเลยเขากัดฟัน ส่วนสายตาก็จ้องมองพื้นอย่างสำนึกผิด ไม่กล้าขายความลับลูกพี่คนสนิทตัวเอง…
เธอจึงไม่อยากสร้างความลำบากใจให้เจ้ายักษ์ จึงเกลี้ยกล่อมให้ไปตามเพื่อน ๆ ที่รู้ว่าเจ้าเสือไปชกมวยมาเยอะ ๆ ทั้งยังบอกอีกว่ารับรองไม่มีใครรู้หรอก แถมมีรางวัลให้ด้วย
เธอใช้ทั้งไม้อ่อนไม้แข็ง ออกอุบายให้เด็กหนุ่มไปลากเพื่อนมาลงน้ำด้วยกัน เพราะตายหมู่ดีกว่าตายคนเดียว แถมจะได้เฉลี่ย ๆ โทษกันไป โดยให้บอกว่า “ป้าชบาซื้อขนมมาฝากที่บ้านให้ตามไปเอาของขวัญหน่อย”
พักใหญ่ยักษ์ก็เรียกเพื่อน ๆ มาเยอะแยะ สมองเขายังทำงานได้ดี คัดเลือกมาเฉพาะที่รู้ว่าลูกพี่ของตัวเองไปชกมวย บางคนยังตามไปเชียร์อยู่รอมร่อ โดยเฉพาะน้องชายเขา ‘ใหญ่’ ซึ่งป้าชบาได้เน้นย้ำเป็นพิเศษ
ก่อนที่ป้าชบาจะเรียกเข้าไปเอาของฝากทีละคน เธอก็ใช้เงินง้างปาก ตามแต่ข้อมูลที่จะให้บางคนได้หนึ่งร้อย บ้างก็ได้ห้าร้อย แต่ละคนจึงไม่เห็นของกันและกัน ทำให้ยักษ์ผู้เป็นตัวเปิดเรื่องคลายใจได้ เขาไชโยโห่ร้องอยู่ในใจ “กูมีเพื่อนตายแล้วโว้ย!”
คนที่เข้าไปนานสุดคือใหญ่น้องชายของเขาเอง ตอนออกมาได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ กวักมือเรียกพี่ชายให้เข้าไปหาพร้อมกัน
บทสรุปออกมาแม่เข้าใจเด่นชัด ทุกแผนการของพ่อกับเจ้าเสือน้อย ที่หลอกว่าไปเดินห้าง พาลูกไปเที่ยวเปิดหูเปิดตา มาวันนี้กลับกลายเป็นพาลูกชายตัวดีขึ้นไปชกมวย
แถมยังชกไปยี่สิบกว่าครั้งแล้ว ส่วนเรื่องที่ฝีมือดีแพ้ชนะ เธอไม่ได้เก็บมาใส่ใจ แต่ว่าโดนปิดหูปิดตามาตั้งสี่ห้าเดือนแน่ะ จึงทำเอาเธอหัวเสียสุด ๆ
……
ตัดภาพมาที่ศาลไคเฟิง
“พยานหลักฐานพร้อมมูล มีอะไรจะแก้ตัวไหมทั้งสองคนพ่อลูกฮะ?”
สภาพของพ่อในตอนนี้ก็ได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ ออกมา ส่วนทางเจ้าเสือน้อยหัวหดเก็บหางแลดูคล้ายกับเสือหมอบ ยอมจำนนด้วยหลักฐาน
ก่อนแม่ชบาจะตบโต๊ะเสียงดัง พร้อมตวาดเพื่อเค้นเอาคำตอบของสองพ่อลูก “สรุปว่าจะยอมรับไหมฮะ?”
“ยอมรับครับ!” เสือน้อยพูดเสียงอ่อน เมื่ออยู่ต่อหน้า ‘นางพญาเสือ’ เขาก็เป็นได้แค่ ‘ลูกแมวตัวน้อย ๆ’ ที่ตัวสั่นเทา เพียงแค่เสียงตวาดของเธอ
พ่อผันแสร้งหัวเราะ “ยอมรับจ้ะ…”
แม่ชบาก็ส่งสัญญาณให้กลุ่มเด็ก ๆ กลับบ้านไปได้ ส่วนยักษ์-ใหญ่ หันมามองลูกพี่ตน
ภายในใจคิดเหมือนกันว่า “สู้ ๆ นะมึงพี่เสือ!”
แม่ชบาเริ่มเค้นถามใครกันที่เป็นคนเริ่มแผน เมื่อมาถึงขั้นนี้ไม่มีอะไรต้องปิดบัง เสือน้อยที่เป็นคนก่อเรื่อง ใครผูกคนนั้นก็ต้องเป็นคนแก้ จึงชิงสารภาพหมดเปลือก…เผื่อศาลท่านจะลดโทษให้บ้าง
พ่อก็ทำตัวให้การเป็นประโยชน์ บอกว่าช่วยเจ้าเสือมันปิดบัง
เสือน้อยยังไม่วาย คุยโวบอกว่า “ตัวเองชนะมาหลายเวทีแล้วนะแม่ เนี่ยเหรียญรางวัลเต็มเลย ใจอยากจะวิ่งไปหยิบเหรียญมาให้ดู” แต่ขามันตายก้าวไม่ออก
แม่ชบาบ่นอุบ กัดฟันกรอด “ดีกันจริง ๆ นักนะ สองพ่อลูก เดี๋ยวนี้ทำอะไรไม่ปรึกษากันแล้ว นี่เห็นฉันเป็นหัวหลักหัวตอหรือไง?” จากนั้นแม่ชบาก็สาธยายอีกยาว ด่าจนสองพ่อลูกหูชา ก่อนที่จะประกาศบทลงโทษ