190. แนะนำตัว ของดีประจำจังหวัด!
แนะนำตัว ของดีประจำจังหวัด!
ตอนที่ 189 แนะนำตัว ของดีประจำจังหวัด!
เสือน้อยพอสบสายตากับอีกฝ่ายก็ได้เริ่มประเมิน ใบหน้าขาวตี๋ แถมคิ้วหนาเหมือนกับปลิงควาย ที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะของเจ้าตัว และก็ดวงตาประดุจหมาป่าคู่นั้น ซึ่งดูพร้อมที่จะออกล่าเหยื่อได้ทุกเมื่อ!
ตัวของเขาเองก็ได้ส่ายหน้ายิ้มเจื่อน ก่อนบ่นในใจ “โลกช่างกลมแท้ ๆ มหาลัยมีตั้งมากมายทำไมมึงถึงไม่ไปเรียน?”
ในเวลาเดียวกันทางด้านชายหนุ่มหน้าขาวคนนั้น หันกลับมามอง
คนที่ตะโกนเรียกเขา แม้ว่ารูปร่างอีกฝ่ายจะดูกำยำสูงขึ้น ทว่าทั้งคู่ที่เป็นอริกันมาหลายปี มีหรือจะจำกันไม่ได้
ทั้งสองคนก็พร้อมใจกันตะโกน เรียกชื่ออีกฝ่ายขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียง…
“ไอ้ทรพี!”
“ไอ้ลูกแมว!”
เสือน้อยยิ้มกว้าง แต่ว่าหางคิ้วกระตุกหน่อย ๆ เพราะเป็นไปตามที่เขาคาดการณ์ไว้
ไอ้หมอนี่ไม่ใช่ใครที่ไหนอื่นนอกเสียจากไอ้ทรพี ลูกชายของอดีต สจ.พาที ซึ่งตอนนี้ผันตัวไปเป็นนายกเทศบาลสามโคก!
ตั้งแต่ช่วง ม.ปลาย เจ้าตัวย้ายไปเรียน สาธิตเกษตรฯ ในเมืองกรุง จึงไม่ได้เจอะเจอหน้ากันมาสามปีกว่า ๆ แล้ว และเมื่อศัตรูเก่าหวนกลับมาพบหน้ากันอีกครั้ง ในตอนแรกทั้งคู่ก็ทำสีหน้าไม่ถูกเล็กน้อย
ก่อนที่เสือน้อยจะฟื้นคืนสติอย่างรวดเร็ว เขาจึงฉีกยิ้มกว้าง พร้อมก้าวเดินไปข้างหน้าด้วยความมั่นใจอันเต็มเปี่ยม ไปหยุดตรงหน้าไอ้ทรพี และยื่นมือขวาออกมาเป็นเชิงว่าอยากทักทายแบบฝรั่ง!
ส่วนฝ่ายของพีเองที่ไปฝึกวิทยายุทธ์อยู่ในกรุงเทพฯ ในช่วงตอน ม.ปลาย ตัวของเขาเองก็กลายเป็นหัวโจกตัวพ่อประจำโรงเรียน มีหรือแค่นี้จะกลัว? จึงจับมืออีกฝ่าย พร้อมกับออกแรงบีบอย่างสุดกำลัง!
ทั้งสองพูดจาปราศรัยกันด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ทักทายพูดคุยกันเรื่องโน้นเรื่องนี้
แต่ว่าในขณะเดียวกัน มือที่จับกันอยู่ของทั้งคู่ ต่างก็ผลัดกันออกแรงบีบอย่างสุด กำลังของแต่ละคน!
โดยเสือน้อยที่เป็นฝ่ายเปิดปากทักทายก่อน เขาถามว่า “มึงเรียนอยู่คณะอะไรวะ?”
พีก็ตอบกลับแบบข่มกลั้นความเจ็บปวด เพราะสู้เรี่ยวแรงไอ้หมอนี่ไม่ได้
จึงได้แต่เค้นเสียงออกมา “กูเรียนนิเทศฯ แล้วมึงล่ะ”
มุมปากเขากระตุกเล็กน้อย เนื่องจากถูกไอ้เสือน้อยมันบีบอย่างแรง แต่ก็จำต้องฝืนทนเพราะลูกสมุนทั้งสองยืนดูอยู่ข้าง ๆ ถ้าถอยให้มันไม่เสียหน้าแย่หรอกหรือ?
เสือน้อยมีท่าทางสบาย ๆ ตอบกลับแบบกลั้วหัวเราะว่า “กูเรียนบริหารน่ะ เฮ้ย! เห็นเขาบอกว่าสาว ๆ ตึกนิเทศฯ น่ารักมาก…ประเดี๋ยวกูจะแวะไปหามึงบ่อย ๆ หน่อยก็แล้วกันนะ”
มือขวาของเขายังออกแรงบีบไม่หยุดราวกับคีมเหล็ก
“เออ…ได้สิ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ แต่เดี๋ยวกูต้องไปก่อนว่ะ พอดีนัดเพื่อนไว้!” มุมปากของชายหนุ่มกระตุกเล็กน้อย เพราะมือขวาของเขาก็เจ็บไม่ใช่ย่อย จึงต้องพูดถอนตัวเพื่อไม่ให้ต้องเสียหน้ามากนัก!
เสือน้อยก็รู้สึกเสียดายในใจ ยังบีบมือมันไม่สาแก่ใจเลย แต่จะให้ทำมากกว่านี้ก็ดูไม่ดี จึงปล่อยมือ พร้อมกับตบบ่ามันแรง ๆ และก็บอกว่า “เออ ๆ ไว้คุยกันนะมึง!” ที่มุมปากของเสือน้อยแฝงไว้ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
พอเห็นอีกฝ่ายเดินจากไป เข้มก็พูดสัพยอกว่า “ดูเหมือนชะตามึงกับมันเนี่ยจะต้องได้อยู่ร่วมกันนะ ขนาดมหาลัยตั้งเยอะตั้งแยะ มันยังเลือกเรียนที่เดียวกับมึง!”
เข้มจุปากแซวเพื่อน
ส่วนเสือน้อยก็ยิ้มเจื่อน เขาเบื่อที่จะต้องมาเจอะเจอกับมันเต็มทน จึงถือโอกาสสั่งสอนไปเล็กน้อย เพื่อลดความผยองในดวงตาของมันลงเสียบ้าง ซึ่งก็ดูท่าว่าจะเห็นผลได้ไม่ใช่น้อย!
……
สามวันถัดมาเสือน้อยก็ตื่นแต่เช้าเพราะวันนี้เริ่มเรียนเป็นวันแรก …
ส่วนพวกเรื่องสมัยเด็ก ๆ ที่น่ากลัวสำหรับเขา เช่น การแนะนำชื่อของตัวเอง มันก็มลายหายสิ้นไปแล้ว เพราะถูกพวกครูฝึกที่ค่ายฝึก รด. เรียกจนคุ้นชิน! แต่ละวันพอพวกแกไม่มีอะไรทำกันก็มักจะแวะเดินมาหาเขา
พร้อมตะโกนใส่หน้าว่า “นายเสือน้อย! ไอ้เสือน้อย! คุณเสือน้อย!” เรียกได้ว่าช่วงปีที่หนึ่ง ชื่อของเขามันโด่งดัง กว่าหน้าตาเสียอีก
แต่ละคนก็ไม่รู้ชอบใจอะไรนักหนา มาฝึกแต่ละทีก็ให้เขาตะโกนแนะนำตัวเองอย่างแข็งขัน ทุกครั้งไป!
โดยเฉพาะจ่าเยี่ยม เอะอะก็ถามว่า “พวกคุณเข้าใจแล้วใช่มั้ยนายเสือน้อย!”
ตัวเขาเองก็สงสัย “ทำไมต้องลงท้ายด้วยชื่อกูวะเนี่ยจ่า! เดินไปพูดกับคนอื่นบ้างก็ได้…ไม่ต้องรักกูมากหรอก เพราะกูหนวกหู!”
แน่นอนว่าหลังผ่านการทุบตีมาหลายปีดีดัก จนกระทั่งแผ่นเหล็กมันขึ้นรูปแล้ว ไม่เหลืออะไรให้อายอีกแล้ว สำหรับเขาตอนนี้ จึงไม่ได้เป็นปัญหาในการแนะนำตัวแต่อย่างใด!
เขาเดินยิ้มจ้า เข้ามาในห้องเรียนก่อนเวลา กวาดสายตาไปเห็นคนนั่งรออยู่ประปรายแล้ว ในวันนี้ที่ชีวิตมหาลัยเริ่มต้น สิ่งแรกที่เขาสัมผัสได้ตอนนี้เลย…
“นั่นก็คือกูไม่ต้องมาให้ทันเวลาเข้าแถว เคารพธงชาติแล้วโว้ย!” เขาตะโกนกู่ร้องอยู่ในใจ แค่มาให้ทันคาบเรียนก็พอ
ด้วยเป็นคนเข้ากับคนง่ายเสือน้อยจึงพูดจาถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ โดยส่วนมากแล้วจะเป็นพวกผู้หญิงที่มาก่อน พอผ่านไปได้ไม่นานคนก็เร่งรีบเข้ามาในห้องเรียนมากยิ่งขึ้น จึงทำให้เขาต้องหยุดพูดไปก่อนชั่วคราว รอให้อาจารย์ผู้สอนเข้ามาก่อนค่อยว่ากัน!
อาจารย์ที่เข้ามาก็ไม่ได้เร่งรีบแต่อย่างใด เพราะรู้ว่านักเรียนหลายคน ยังหาห้องเรียนไม่เจอ เนื่องจากเป็นอย่างนี้ประจำทุกปี อาจารย์จึงพูดคุยเกี่ยวกับรายวิชาไปพลาง ๆ
เช่นบอกว่าปีหนึ่ง…ส่วนใหญ่ก็เรียนเหมือนกันหมด นั่นก็คือวิชาพวกพื้นฐาน คณิต ไทย อังกฤษ ฯลฯ
พอเห็นว่าเวลาผ่านไปได้สักสิบนาทีแล้ว และนักศึกษาเริ่มเข้ามากันเต็มห้อง
อาจารย์จึงเริ่มพูดแนะนำชื่อของตนเอง “อาจารย์ชื่อ ปริศนา เรียกว่าอาจารย์นาก็ได้จ้ะ” ก่อนจะพูดอีกสองสามประโยค
และจากนั้นก็เริ่มขานชื่อทีละคนตามเลขที่ และก็เป็นเช่นเคยตาม ธรรมเนียมที่ปฏิบัติกันมา จะต้องแนะนำตัวเอง เช่น ชื่อ จบโรงเรียนอะไร และมาจากจังหวัดไหน ฯลฯ
เสือน้อยที่คุ้นเคยกับบรรยากาศแบบนี้มากเป็นพิเศษ เพราะสำหรับเขาแล้ว ยังจำได้ไม่รู้ลืม! แต่ตอนนี้ไม่ได้มีท่าทีลนลานเหมือนเก่าก่อนแล้ว เขากลับอยากฟังการแนะนำชื่อของแต่ละคน ว่าจะสร้างสรรค์มันออกมาอย่างไร
ผู้หญิงคนหนึ่งพูดขึ้นว่า “สวัสดีค่ะ ชื่อจริงกชกร นวลดี ส่วนชื่อเล่นกชค่ะ จบมาจากโรงเรียนราชินีบูรณะ เอ่อ…มาจากจังหวัดนครปฐมค่ะ”
ทันใดนั้นอาจารย์นาก็พูดแทรกขึ้นว่า “เอ่อ…หนูจะไม่แนะนำ จังหวัดตัวเอง ให้เพื่อน ๆ รู้จักกันหน่อยเหรอจ๊ะ?”
อาจารย์นาเธอทำหน้าครุ่นคิด แนะนำต่อ “เอาเป็นพวกของดีประจำจังหวัดตัวเอง หรือว่าจะใช้เป็นคำขวัญก็ได้นะ…” ครูหันมายิ้มสดใสให้ทุกคนภายในห้อง
กชพยักหน้ารับ ก่อนพูดอย่างเคอะเขินว่า “เอ่อ…คำขวัญประจำ จังหวัดส้มโอหวาน ข้าวสารขาว ลูกสาวงาม ข้าวหลามหวานมัน สนามจันทร์งามล้น พุทธมณฑลคู่ธานี พระปฐมเจดีย์เสียดฟ้า สวยงามตาแม่น้ำท่าจีน”
อาจารย์นาคลี่ยิ้มก่อนจะพูดว่า “แหม่…อาจารย์ก็ชอบตรงที่คำว่าลูกสาวงามนี่แหละ!” พอเธอแซวขึ้นก็ทำให้บรรยากาศในห้องดีขึ้นตามลำดับ
พอทางกชได้ยินคำชม เธอก็ยิ้มแก้มปริ…
เพียงคำพูดเดียวของอาจารย์ ก็ทำให้คนถัดไป เริ่มใช้สมองประมวลผลครุ่นคิด
ตอนนี้หลายคนภายในห้องเรียนกลับกลายเป็นว่าเริ่มจะประชันแข่งขันกัน อวดของดีประจำจังหวัดกันเสียแล้ว และบางคนก็กำลังนั่งนึกถึง คำขวัญประจำจังหวัดตัวเองอยู่!?