ละลายพฤติกรรม!

ตอนที่ 190 ละลายพฤติกรรม!

สายตาของผู้คนเริ่มล่อกแล่ก

เมื่อถูกให้โจทย์ซึ่งดูเหมือนจะเป็นเรื่องง่าย ๆ แถมใกล้ตัว เพราะเพียงแค่แนะนำจังหวัดตัวเองเท่านั้น

ครั้นจะให้ลุกขึ้นยืนซื่อบื้อทำตาใสใส่ ตั้งแต่วันแรก แบบนี้ใครมันจะไปคบหา และก็เอาเข้ากลุ่มไปทำงานด้วย!

เสือน้อยเขากวาดสายตาดูเพื่อนโดยรอบครั้งหนึ่ง ก่อนจะยิ้มและครุ่นคิด เขาเชื่อว่ามันต้องมีสักคนบ้างแหละ ที่ลืมคำขวัญประจำจังหวัดตัวเอง หรืออาจจะมีหลายคนสมองครุ่นคิดไปไกลต่าง ๆ นานา เช่น จะแนะนำจังหวัดตัวเองยังไงให้โดดเด่น

จากนั้นอาจารย์นา ก็ขานชื่อเรียกลำดับถัดไป…

คนที่สองลุกขึ้นยืน เธอเป็น สาวสวยหน้าตาน่ารักมาก ผิวผุดผ่องเป็นยองใย บวกกับการแต่งหน้าแบบเรียบง่าย จึงขับทำให้เธอดูโดดเด่นสะดุดตา

และจากนั้นเธอเริ่มแนะนำตัวเอง ท่ามกลางสายตาของผู้คนที่จับจ้อง “สวัสดีค่ะ ชื่อสุขเสมอ โพธารามิตร ชื่อเล่น สุข จบมาจากโรงเรียนโพธาวัฒนาเสนี จังหวัดราชบุรีค่ะ!”

“อุ๊ย! เจอคนบ้านเดียวกันแฮะ” อาจารย์หลุดปากพูดขึ้น เธอคลี่ยิ้มสดใส

ก่อนจะมองไปที่สาวสวย และก็พูดว่า “นี่…สุขเสมอ ไหนลองแนะนำคำขวัญประจำจังหวัดของเรา ให้เพื่อน ๆ ได้ฟังหน่อยสิจ๊ะ เอาให้ทุกคนรู้จักของดีเมืองราชบุรีไปเลย!”

เธอคลี่ยิ้มสดใส เมื่อเจอคนบ้านเดียวกัน “ได้เลยค่ะอาจารย์…คำขวัญประจำจังหวัดเรา คนสวยโพธาราม คนงามบ้านโป่ง เมืองโอ่งมังกร วัดขนอนหนังใหญ่ ตื่นใจถ้ำงาม ตลาดน้ำดำเนิน เพลินค้างคาวร้อยล้าน ย่านยี่สกปลาดี!”

อาจารย์นา ตบมือให้กำลังใจอย่างออกนอกหน้า

“สมกับเป็นคนสวยโพธาราม เสียจริงนะเราเนี่ย เอ่อ…นี่ครูเชียร์ให้ลงประกวดแข่งขัน ดาวเดือนมหาลัยไปเลย ให้มันรู้ไปว่าคนราชบุรีของเรามีแต่สาวสวยทั้งนั้น!” อาจารย์หัวเราะคิกคัก

พออาจารย์พูดเช่นนี้ ก็ทำเอาเธอเอียงอายเล็กน้อยก่อนจะนั่งลง พร้อมรอยยิ้มจาง ๆ

เสียงหยอกล้อของอาจารย์ ทำให้นักเรียนที่เหลือในห้อง ผ่อนคลายลงไปได้อีกส่วน ก่อนที่จะได้ยินชื่อต่อไป…

คนต่อ ๆ มาหลังจาก สุขเสมอ ก็ไม่มีใครสวยเด่นสะดุดตาเหมือน คนสวยโพธารามอีกเลย แต่เสือน้อยสังเกตเห็น บางคนหน้าตาดี ผิวดี เพียงแต่ไม่ได้แต่งหน้ามากนัก ถ้าเกิดแต่งองค์ทรงเครื่องกันคงกินกันไม่ลงแน่ ๆ ชายหนุ่มยิ้มกรุ้มกริ่มมองบรรดาสาว ๆ

เพราะหลังจากนั้นมา แต่ละคนก็แนะนำของดีของเด็ดประจำจังหวัด อย่างเช่น กล้วยไข่หวาน-กำแพงเพชร, ทุเรียนนนท์-นนทบุรี, มะขามหวาน-เพชรบูรณ์, แตงโมหวาน-ยโสธร ฯลฯ

แต่เสือน้อยชอบเพื่อนร่วมห้องคนหนึ่ง เป็นชายหนุ่มปักษ์ใต้แท้ ๆ

ตอนเจ้าตัวลุกขึ้นพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเล็กน้อย “ส…วัสดีครับ ผมดำเกิง เริงใจ ชื่อเล่นไอ้…ดำ”

พอเขาแนะนำตัวเสร็จ ก็ปรากฏเสียงหัวเราะลั่นดังห้อง เพราะใส่คำว่า ไอ้ ไปนี่แหละ

จนทำเอาชายหนุ่มปักษ์ใต้ยิ้มเก้อเขิน เกาหัวแกร๊ก ๆ

ก่อนจะพูดต่อไปว่า “ผมมาจากจังหวัดสุราษฎร์ธานี คำขวัญก็คือ…เมืองร้อยเกาะ เงาะอร่อย หอยใหญ่ ไข่แดง แหล่งธรรมะ” 

ดำพยายามพูดด้วยสำเนียงภาคกลาง แต่ทว่าก็ยังมีหางเสียง ตามแบบฉบับของคนปักษ์ใต้ติดปลายนวมมาด้วย

เสือน้อยเห็นเพื่อนร่วมห้องรายนี้ ก็ถูกชะตาเป็นพิเศษ เพราะรู้สึกเหมือนได้มองตัวเองตอนเรียนอยู่มัธยม และด้วยน้ำเสียงอันเป็นเอกลักษณ์ ของเจ้าตัวซึ่งจะไปอยู่ที่ไหนก็โดดเด่น

ส่วนอีกคนที่เขาชื่นชอบเป็นคนอีสาน ฟังจากสำเนียงแล้วไม่ผิดจากที่คาดไปแน่ ๆ

ชายหนุ่มผิวสองสี หน้าตาหล่อเหล่าไม่เบา เขาลุกขึ้นยืน พร้อมพูดด้วยสำเนียงภาคกลาง ผสมกับสำเนียงของภาคอีสานเล็กน้อย คล้าย ๆ กรณีของดำเกิง

“สวัสดีครับ ผมชื่อเทพไท คำดี ชื่อเล่นเทพครับผม มาจากจังหวัดสุรินทร์ครับ!”

ชายหนุ่มยืนเหนียมอายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ “คำขวัญประจำจังหวัดสุรินทร์ ถิ่นช้างใหญ่ ผ้าไหมงาม ประคำสวย ร่ำรวยปราสาท ผักกาดหวาน ข้าวสารหอม งามพร้อมวัฒนธรรม”

พอเสือน้อยใช้สมองประมวลผล นึกถึงภาพแผนที่ประเทศไทยก็พบว่า “โอ้โฮ! นั่นอยู่ติดชายแดนไทย-เขมรเลยแฮะ!”

การแนะนำตัวของเพื่อน ๆ มันเสมือนเป็นการเปิดโลกกว้างสำหรับเสือน้อย ที่ได้พบผู้คนจากหลากหลายจังหวัด เกินครึ่งห้องเป็นคนต่างจังหวัดไกล ๆ หมดเลย ส่วนที่เหลือก็เป็นคนในกรุงเทพบ้างหรือจังหวัดใกล้ ๆ กับปทุมธานี

ขณะที่เสือน้อยเหม่อลอย คิดอะไรไปเรื่อย อาจารย์นาก็ได้เรียกชื่อของเขาดังขึ้น ทำเอาตัวเขาก็ลุกขึ้นพรวดพราด พร้อมยืนระบายยิ้มสดใสให้ทุกคนในห้อง และก็พูดจาทักทายอย่างกระฉับกระเฉง 

“สวัสดีครับ ผมชื่อเสือน้อย นามสกุลร่มไม้เย็น ชื่อเล่นก็เสือน้อยครับ จบมาจากโรงเรียนปทุมวิไล และเป็นคนจังหวัดปทุมธานีโดยกำเนิดครับ!”

“ส่วนเรื่องของดีประจำจังหวัด ก็มีข้าวหอมปทุมธานี ส่วนพวกส้มรังสิต ถิ่นเราน่าจะไม่มีเหลือแล้วครับ” เขาหัวเราะแห้ง ๆ ก่อนนั่งลงไป

อาจารย์นา ก็แซวขึ้นว่า “แหม่…ชื่อน่ารักจังนะพ่อคุณ!”

เสือน้อยตอบกลับด้วยอารมณ์ดีว่า “ใคร ๆ เขาก็พูดแบบอาจารย์เลยครับ!”

ชายหนุ่มส่งรอยยิ้มพิมพ์ใจให้กับอาจารย์ และก็เพื่อน ๆ รอบห้องที่กำลังหันมามองตน ทำให้อาจารย์หัวเราะคิกคักครู่หนึ่ง

สาว ๆ ร่วมชั้นเรียนหันกลับมามอง ชายหนุ่มที่ดูอกผายไหล่ผึ่ง ซึ่งมองดูแล้วคล้ายเป็นคนที่น่าจะพึ่งพาอาศัยได้ ดังนั้นแต่ละคนก็หันมาส่งยิ้มให้เขาเล็กน้อย

พอแนะนำชื่อกันเสร็จก็แทบหมดเวลาเรียนแล้ว จึงแยกย้ายพากันเดินไปเรียนคาบวิชาถัดไป ตัวของเสือน้อยก็ยังไม่ได้ไปตีสนิทกับใครเป็นพิเศษ รอดูท่าทีกันไปก่อนเพราะพึ่งจะวิชาแรกเท่านั้น!

พอพักกลางวันเสือน้อยก็เดินออกไปหาอะไรกิน ที่ด้านหลังก็มีเพื่อน ๆ หนุ่มร่วมห้องเดินตามมาเป็นขบวน เพราะเห็นว่าเขาเป็นเจ้าถิ่นย่านนี้ จึงได้ถูกยกให้กลายเป็นลูกพี่ใหญ่ไปโดยปริยาย

เสือน้อยก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไร จึงพาเพื่อน ๆ ผู้ชายร่วมห้องไปหาอะไรกินในละแวกนี้ ก่อนจะพูดแนะนำสถานที่เที่ยวต่าง ๆ ในปทุมธานีให้ทุกคนฟัง 

เขาพูดว่า “ถ้ามีอะไรให้ช่วยได้ก็บอก แต่ถ้าช่วยไม่ได้ก็จะปฏิเสธตรง ๆ เช่นกัน”

ดำเกิงกับเทพไท ต่างรู้สึกถูกชะตากับเสือน้อยเป็นพิเศษ เพราะในคาบถัดมา ทั้งคู่ก็ได้นั่งลงข้างเสือน้อย จนเสือน้อยถึงขั้นแซวว่า “มาจากจังหวัด ‘สุ’ ทั้งคู่เลยนะ!”

จากนั้นทั้งคู่ก็ถึงบางอ้อ เพราะคนหนึ่งมาจากภาคใต้สุราษฎร์ อีกคนจากภาคตะวันออกสุรินทร์

“สุ…ที่แปลว่าดีหรือเปล่านะ?” เสือน้อยบ่นพึมพำกับตัวเอง ทว่าพอเข้าหูของทั้งสองคนก็รู้สึกปลื้มใจ รู้สึกถูกชะตาเพิ่มขึ้นมาอีกหลายส่วนกับเสือน้อยในทันที

ตัวของเสือน้อยนั้น เอาแค่ชื่อคนอื่นฟังก็จำไม่รู้ลืมแล้ว บวกกับบุคลิกดี ท่าทางดี และเป็นมิตรเข้ากับคนอื่นได้ง่ายยิ่งแล้วใหญ่!

พอถึงคาบบ่าย อีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะเลิกเรียนแยกย้ายกลับบ้านแล้ว 

ทว่าดันถูกรุ่นพี่ปี 2 มาดักหน้าห้องไว้ บอกว่าตอนเย็นมีกิจกรรมรับน้อง “ขอให้น้องทุกคนไปร่วมด้วยจะได้สนุก ๆ” หญิงสาวที่มาแจ้งข่าวก็ยิ้มสดใสให้

ทว่าดูเหมือนการเรียนวันแรกจะไม่จบลงอย่างง่ายดายเช่นนั้น

ดำเกิงถามขึ้นว่า “ไอ้เสือน้อยเอ็งจะไปเข้ารับน้องไหมวะ”

เสือน้อยก็พยักหน้ารับ “ไปสิอยากจะดูสาว ๆ และเผื่อรู้จักคนอื่น ๆ เพิ่มด้วย!”

เทพไทพูดขึ้น “แล้วมันจะเป็นแบบในข่าวหรือเปล่าวะ?”

“ไม่รู้สิ…ลองเข้าไปดูก่อน ถ้าไม่ดีเราก็แค่ไม่เข้าก็เท่านั้น! อย่าไปคิดเยอะน่า!” เสือน้อยยิ้มแย้มพูดปลอบใจ

จนถึงตอนเย็นวันแรก ส่วนใหญ่ก็เป็นการรับน้องแบบสันทนาการ ละลายพฤติกรรมตัวของเสือน้อยเองก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี คนร้อยพ่อพันแม่มาอยู่ด้วยกัน ใช้วิธีนี้น่าจะเห็นผลได้เร็วที่สุด เพื่อปรับเปลี่ยนพฤติกรรม

สาขาการจัดการ มีหลายห้องมาก โดยปกติแล้วจากที่เขาฟังใน Open House มา คณะบริหารธุรกิจ เป็นคณะที่มีคนเรียนเยอะมากที่สุด ตัวของเสือน้อยเองก็ได้รู้จักผู้คนเยอะแยะขึ้น ผ่านการร้องและเต้น เพื่อละลายพฤติกรรม เขาเข้าใจจุดประสงค์ของมันดี!

เพียงแต่ว่า เพลงมันออกจะสิ้นคิดไปเสียหน่อย เช่น เพลงไก่ย่าง เจ้านกน้อย ฮิปโป นกกระยาง สับปะรด ฯลฯ ซึ่งเป็นเพลงซ้อมเต้นในกีฬาสี เขาได้ยินมาตั้งแต่ ม.ต้น แล้ว ดังนั้นเสือน้อยจึงปวดขมับ

ก่อนบ่นพึมพำว่า “ไอ้พวกเรียนคณะดนตรี ในมหาลัยมันไม่คิดจะประพันธ์บทเพลงซ้อมเต้นขึ้นมาใหม่ ๆ บ้างหรือไงวะ?”

เอะอะก็เต้นฮิปโป เต้นไก่ย่าง ก่อนจะให้สลับห้องทำความรู้จักกันไว้ รับน้องอยู่จนถึงทุ่มหนึ่งถึงเลิกและแยกย้ายกันไป

เสือน้อยก็แลกเบอร์กับ ว่าที่เพื่อนสนิททั้งสองไว้ ก่อนที่จะพูดว่า “เดี๋ยวพรุ่งนี้เจอกัน!”

หนึ่งอีสาน หนึ่งใต้ เมื่อมารวมตัวกันอะไรจะเกิดขึ้น?