รับน้องกับพี่ว้าก!

ตอนที่ 191 รับน้องกับพี่ว้าก!

พอวันต่อมานอกจากเรื่องเรียนแล้ว ตกเย็นมาก็เป็นรับน้องสาขา

เห็นว่าอีกไม่กี่วันจะรับน้องคณะบริหารด้วย วันนี้มีรุ่นพี่มายืนล้อมมากกว่าวันแรก ตัวเสือน้อยก็ไม่ค่อยจะใส่ใจมากนัก สนใจอยู่กับเพื่อน ๆ เสียมากกว่า

วันนี้บรรดาสาวสวยและหนุ่มหล่อ ต่างก็ถูกทยอยคัดเลือก

โดยดูว่าใครที่เหมาะจะเป็นดาวเดือนประจำสาขา ก่อนที่จะเข้าไปชิงดำ โดยเริ่มแข่งขันกันเองภายในคณะ จนกระทั่งสุดท้ายแล้วก็ได้ตัวแทนของคณะบริหาร และก็ส่งเข้าไปประกวดระดับมหาวิทยาลัย ในอีกหนึ่งเดือนให้หลัง ในงาน Freshy Night 

ตอนแรกเสือน้อยเกือบโดนเลือกแล้ว

ทว่าเจ้าตัวยืนกรานปฏิเสธเสียงแข็ง พร้อมกล่อมว่า “ถ้าคนที่ถูกบังคับให้ทำ มันไม่ดีเท่าคนที่เต็มใจอยากเป็นหรอก!” จนรุ่นพี่ผู้หญิงที่มาชักชวนเข้าใจและเดินไปเลือกคนอื่นแทน

วันนี้ก็ทำกิจกรรมเช่นเคย แต่ให้แนะนำตัวให้ทุกคนรู้จัก ก่อนแบ่งกลุ่มให้ทุกคนจำชื่อให้ได้โดยป้ายชื่อต้องกลับหลังหัน กิจกรรมวันนี้สนุกดีมาก หลายคนที่ไม่ได้รู้จักกันมากนักก็ได้รู้จักกันในงานนี้

วันที่สามก็รับน้องอีกเช่นเคย

เสือน้อยบอกกับเพื่อน ๆ ร่วมห้องที่สนิทกันดีแล้วว่า “วันนี้ตั้งใจจะเข้าเป็นวันสุดท้ายแล้ว เพราะน่าจะสมควรแก่เวลา”

ดำเกิงกับเทพไทที่ตามติดตัวเสือน้อยแจ จึงพยักหน้าเห็นด้วย

ตอนนี้ทั้งสองก็ได้กลายมาเป็นผู้ดูแลกลุ่มเฟซบุ๊ก โดยเริ่มจากที่เสือน้อยเป็นคนสร้าง

และชักชวนคนอื่น ๆ ให้มาอยู่ด้วยตั้งแต่วันแรกแล้ว กลุ่มก็ใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ เพื่อนในห้องหลายคนก็เข้ามาอยู่ในกลุ่มแทบจะทั้งหมดแล้ว

เสือน้อยพูดกับไอ้ดำเกิงกับเทพไทว่า “เฮ้ย! เดี๋ยวพรุ่งนี้ไปเดินดูสาขาอื่น ๆ กันดีกว่าเอาเปล่า?” รอยยิ้มกรุ้มกริ่มของเขาทำให้ทั้งคู่รู้ว่าจะไปเดินดูอะไรกัน!

วันนี้กิจกรรมก็เหมือนเดิม หมดความสนุกแล้วก็แค่เต้น ๆ 

แล้วต้องไปล่ารายชื่อรุ่นพี่ ซึ่งตัวของเสือน้อยเองก็ทำตามแต่โดยดี แม้ว่าจะรู้สึกไม่ชอบใจ แต่ว่าไม่ลองแล้วจะรู้ได้ไงว่ามันไม่ดีคำถามนี้ คือหัวใจสำคัญของตัวเขา ในการเข้ารับน้อง ถึงแม้ว่าจะได้ยินผ่านหูมาบ้างก็ตามที!

กว่าจะได้รายชื่อแต่ละคนเสือน้อยก็เต้นแล้วเต้นอีก จนรุ่นพี่บางคนอยากจะกลั่นแกล้งเสียมากกว่า มีคำพูดหลุดเข้ามาในหูของเสือน้อย ตอนที่ไปขอลายเซ็นรุ่นพี่คนหนึ่ง “สมัยกูโดนเยอะกว่านี้อีกเต้น ๆ ไป”

เสือน้อยก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ฝืนใจทำต่อไป…

ขณะเดียวกันวันนี้พวกรุ่นพี่ก็เข้ามาตีกรอบ โดยแต่ละคนก็ต้องทำตามกฎที่เข้มงวดมากขึ้นเรื่อย ๆ เช่น เห็นรุ่นพี่จะต้องไหว้ อีกทั้งประกาศห้ามใส่รองเท้าผ้าใบ ห้ามใส่กระโปรงทรงเอ และอีกสารพัด กฎบ้าบอที่พากันตั้งขึ้นมาเอง

ทันทีที่รุ่นพี่ที่มายืนตำหนิด่าทอเสร็จสิ้น ก็มีพวกรุ่นพี่ผู้ชายเข้ามาร่วมวงทีหลัง 

พอมาถึงพวกเขาก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง ตะโกนแหกปากเสียงดัง “ก้มหน้าลงไป!” ชายหนุ่มคนหนึ่งตะโกนใส่บรรดารุ่นน้องที่นั่งอยู่เรียงราย

เสือน้อยก็พอรู้มาบ้าง คนพวกนี้เรียกว่า ‘พี่ว้าก’ มีหน้าที่พูดจาข่มขู่ บังคับให้คนอื่นคอยทำตาม ส่วนตัวเขาไม่ชอบอะไรแบบนี้เลย ทันทีที่ได้ยินเสียงตะโกนแสบแก้วหู เขาก็พลอยนึกถึงจ่าเยี่ยมขึ้นมาทันที

ก่อนบ่นในใจว่า “นี่…กูหลุดจากพวกจ่านรกแล้ว ยังต้องมาเจอพวกมึงอีกเหรอ!?” 

เขากลายเป็นคนเดียวที่ไม่ได้ก้มหน้าลงไป เพราะมัวแต่เหม่อลอยอยู่ จึงทำให้กลายเป็นเป้าสายตา ของพวกพี่ว้ากไปโดยปริยาย

“ทำไมมึงไม่ก้มหน้าลงไป…ฮะ!” ชายหนุ่มหนวดงาม มาตะคอกใส่ใกล้ ๆ จึงปลุกให้เสือน้อยตื่นจากภวังค์

เขาร้องอ้อขึ้นมาทีหนึ่ง แล้วก็พูดว่า “โทษที นึกว่าอยู่ค่าย รด. กำลังคิดถึงพวกจ่ากับครูฝึกทั้งหลายน่ะ”

“แล้วยังไง! ทำไมมึงยังไม่ก้มหน้าลงไปอีก?” ชายหนุ่มรุ่นพี่ตะคอกใส่จนน้ำลายกระเซ็นเข้ามาบริเวณใบหน้าของเสือน้อย

เขาใช้มือปาดเพราะรู้สึกสกปรก ขยะแขยงก่อนพูดเสียงดังฟังชัดว่า “มึงพูดดี ๆ ไม่เป็นเหรอจะตะคอกให้น้ำลายมันกระเด็นเต็มหน้ากูเพื่อ!?” เขาเริ่มฉุนเล็กน้อย

ทันใดนั้น ทุกคนก็หันมาจ้องมองเสือน้อยเป็นสายตาเดียว นับถือในความกล้าของเจ้าหมอนี่จริง ๆ 

แต่ทว่าบรรดารุ่นพี่บางคนก็รู้สึกว่าแย่แล้ว…

พี่ว้ากอีกสามคนก็เดินเข้ามารุมล้อม พร้อมพูดเสียงดัง “มึงพูดกับพวกกูว่าไงนะ? ใช้คำว่า มึง กับพวกกูเหรอ…มึงเก๋ามากนักหรือไงฮะ!?”

เสือน้อยที่ไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้จึงลุกขึ้นยืน คลี่ยิ้มกว้างตอบว่า “ก็พอประมาณนะ! ในเมื่อมึงขึ้น ‘มึงกู’ ก่อน แล้วทำไมกูถึงจะพูดบ้างไม่ได้ล่ะ?”

พอเห็นรุ่นน้องปีนเกลียว พวกรุ่นพี่ว้ากทั้งหลายก็โมโห อยากจะซัดหน้าไอ้หมอนี่สักหมัดโดยเฉพาะรอยยิ้มที่มุมปากของเจ้าตัว ชายหนุ่มที่แขวนป้ายชื่อว่า “เสือน้อย”

พอรุ่นพี่คนหนึ่งหันไปเห็นก็พูดถ่มถุยขึ้นว่า “ชื่อมึงเนี่ยไม่น่าจะตั้งชื่อว่าเสือน้อยเนอะ กูว่าน่าจะใช้ชื่อว่าลูกแมวน่าจะเหมาะมากกว่า…เหมียว ๆ”

เสือน้อยได้ยินเสียงคุ้นหู กลับมาหยอกล้ออีกรอบก็ส่ายหน้า พูดขึ้นว่า “เขาบอกหมาเห่ามักไม่กัด ดูท่าจะจริง พวกมึงเป็นพวกดีแต่ปากสินะ?” เขาใช้สองมือไพล่หลังและพูดจาแดกดันคืน

ทำเอาทั้งสี่เต้นเป็นเจ้าเข้า มองดูรอยยิ้มที่ไม่ว่ายังไงก็ชักชวนอยากให้คนต่อยเสียเหลือเกิน!

เมื่อเพื่อน ๆ ร่วมชั้นปีของรุ่นพี่ว้าก เห็นว่าบรรยากาศไม่ดี จึงมากันทั้งสี่คนออกไป

ส่วนเสือน้อยก็เดินขึ้นไปด้านหน้า สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่ชายหนุ่ม ส่วนตัวเขาเองก็กวาดสายตาไปโดยรอบ พร้อมประกาศขึ้นว่า “วันนี้กิจกรรมรับน้องจบลงเพียงเท่านี้…ใครมีปัญหาอะไรก็มาคุยกับผมได้ ทั้งหมดแยกย้าย!”

จากนั้นเองทุกคนที่นั่งอยู่ ดูเหมือนจะถูกชักจูงด้วย ท่วงท่าอันทรงพลัง และน้ำเสียงอันน่าเกรงขาม ต่างก็พากันทยอยลุกขึ้นยืนโดยไม่รู้ตัว ทำการตบมือและแยกย้ายจากไป!

ทำเอารุ่นพี่ทั้งหลายที่เตรียมกิจกรรมรับน้องอยู่ “งงเป็นไก่ตาแตก”

ส่วนเสือน้อยก็ไม่ได้สะบัดตัวหนี เขากลับยืนยิ้มอยู่อย่างงั้น เวลานี้เป็นช่วงห้าโมงเกือบหกโมงเย็น ตัวเขารู้สึกว่าง ๆ ไม่มีอะไรทำ จึงคิดยืนตอบคำถาม และก็ฟังความคิดเห็นของพวกรุ่นพี่ทั้งหลายเสียหน่อย

ผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาถามว่า “เฮ้ย! เสือน้อยทำแบบนี้มันไม่เกินไปหน่อยเหรอ?”

เสือน้อยส่ายหน้า “ที่เกินเลยไป คือไอ้สี่ตัวนั้นต่างหาก!”

คนอื่น ๆ ก็เข้ามาพูดคุยแทน มีทั้งต่อว่า ทั้งด่าทอ ทว่าเสือน้อยก็ยืนยิ้ม รับฟังได้ทั้งหมด และตอบกลับแบบมีเหตุผล ชายหนุ่มดูนิ่งสงบไม่เหมือนคนร้อนตัว ทำอะไรผิดมาเลยสักนิด ยิ่งทำเอาพวกรุ่นพี่บางคนโมโห

ทางด้านดำเกิงกับเทพไท และเพื่อนร่วมห้องบางคน ยืนแอบรับฟังอยู่ห่าง ๆ ก็อดนับถือหัวใจของเพื่อนร่วมห้องใหม่คนนี้ไม่ได้ ส่วนพวกคนอื่นที่เหลือในเมื่อมีคนออกหน้าให้แล้ว จึงได้หนีกลับหอของตัวเองเป็นที่เรียบร้อย

ตอนนี้ไอ้พี่ว้ากสี่คนนั้นไปสูบบุหรี่และเดินกลับมา เห็นผู้คนที่รุมล้อมไอ้ลูกแมวอยู่

จึงถือโอกาสเดินเข้าไปผสมโรง โดยชายคนหนึ่งพูดขึ้นว่า “กูว่าเล่นแม่งไปเลยดีกว่า!”

เสือน้อยก็พูดเบา ๆ “ลงไม้ลงมือผิดกฎหมายนะครับ แถมถ้าเรื่องบานปลายไปถึงคณะขึ้นมาจะซวยเอานะ!” เขายิ้มเจ้าเล่ห์อยากให้อีกฝ่ายลงมือเต็มแก่แล้ว

สายตาที่เขาใช้มองทั้งสี่แฝงไปด้วยความสมเพชเวทนา

“เห็นมั้ย? ภาษิตว่าหมาเห่ามักไม่กัดเป็นเช่นนั้นจริง ๆ ด้วย!” เสือน้อยทำท่าทางจุปาก

จนหลายคนเข้ามาห้ามปรามพยายามดันทั้งสี่คนไว้ไม่ให้ลงไม้ลงมือ

ทว่าเสือน้อยกลับเติมเชื้อไฟเข้าไป “ปล่อยมันมาเลยพี่ ๆ ไม่ต้องไปห้ามหรอก อยากรู้ว่าจะแน่แค่ไหนเชียว?”

หญิงสาวคนหนึ่ง ที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าจัดกิจกรรมรับน้องก็บอกว่า “นี่ถ้าเธอไม่พูดก็ไม่มีใครเขาว่าเป็นใบ้หรอกนะ อีกอย่างเธอน่ะกลับบ้านไปได้แล้ว…เชิญ!” เธอพูดเสียงประชด

“อ้อ…ขอบคุณครับ” เสือน้อยพูดทิ้งท้าย ก่อนโบกมือเดินจากไป

……

ในตอนหัวค่ำเขาก็ลงในเฟซบุ๊กกลุ่มว่า “จากนี้ใครที่คิดจะเข้าร่วมกิจกรรมรับน้องก็เชิญตามสบายส่วนถ้าใคร คิดที่ไม่เข้าร่วม ก็ให้อ้างชื่อไอ้เสือน้อยไปได้เลย ส่วนรองเท้าจะใส่อะไรก็ได้แต่งตัวแค่ไหนก็สุดแต่ใจจะคิด เอาที่มันไม่ขัดกับกฎของมหาลัยเป็นอันใช้ได้!”

จากนั้นหลายคนก็เข้ามาแสดงความเห็น เพราะมีหลายคนเห็นเหตุการณ์ที่ยืนโต้เถียงกันไปมาของทั้งเสือน้อยและรุ่นพี่ 

ทว่าเสือน้อยรู้ดีว่านี่มันเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น! ยังต้องเตรียมการรับมือหลังจากนี้อีก! บนใบหน้าและรอยยิ้มของเขาปรากฏแผนการมากมาย…

หากท่านแล้ว ชอบใจ๊ชอบใจ อย่าลืมส่งขนมนมเนยมาเป็นของขวัญ ให้ผู้เขียนด้วยนะครับ