ผู้แข็งเมือง!

ตอนที่ 192 ผู้แข็งเมือง!

หนุ่มสาวหลายคนคงคาดหวังว่าหลังจากได้ขึ้นมหาลัยมาแล้ว

ตนจะได้พบโลกกว้างอันแสนสดใส มาพร้อมกับอิสรเสรีอย่างเต็มที่ จะไว้ทรงผมอะไรก็ได้ ทำสีผมอะไรก็ได้ อยากจะสะพายกระเป๋าแฟชั่นกิ๊บเก๋แค่ไหนก็ตามแต่ใจจะปรารถนา

ทว่าในโลกแห่งความเป็นจริงไม่ได้เป็นดั่งใจหวัง ไม่ได้เหมือนนิยายหวานซึ้งกินใจ!

การเริ่มต้นชีวิตมหาลัยของนักศึกษาใหม่ ในสัปดาห์แรกเต็มไปด้วยความกดดันบีบคั้นอารมณ์ ทั้งยังถูกบังคับข่มเหงทางจิตใจ จากภาพบรรยากาศการละลายพฤติกรรม ในสองสามวันแรก กลับกลายมาเป็นกิจกรรมระบายอารมณ์ ของบรรดารุ่นพี่ทั้งหลาย!

โดยเฉพาะอย่างยิ่งคณะบริหาร สาขาการจัดการ ที่มีคนคิดแข็งเมือง กระด้างกระเดื่อง และผิดแผกไปจากคนอื่น ในขณะที่เพื่อนร่วมรุ่นนับร้อยคน ในตอนนี้กลับกำลังถูก ซ่อม อย่างหนัก เนื่องจากเพื่อน ๆ มาไม่ครบ

เพื่อเป็นการกดดันทางอ้อมให้ คนที่ไม่มาเข้าร่วมกิจกรรมรับน้อง ต้องกลับเข้ามาร่วม! เพราะถ้าหากว่าพวกคนที่ไม่มา หรือว่ามาไม่ครบ ตัวของเพื่อนก็จะถูกซ่อมอยู่อย่างนั้น

จนทำให้ เพื่อนร่วมรุ่นเกลียดขี้หน้า และกลายเป็นคนไม่มีเพื่อนคบ ไม่มีใครอยากคุยด้วย นี่คือหนึ่งในกลยุทธ์หลัก ของระบบ SOTUS ที่มหาลัยทุกแห่งในประเทศไทยนำมาใช้กัน นั่นคือการกดดันทางอ้อม เพราะอ้างว่าจะช่วยให้รุ่นน้องรักสามัคคีกัน!

โดยใช้วิธีการเลียนแบบทหารมา นั่นก็คือการลงโทษเป็นหมู่คณะ หากคนใดคนหนึ่งทำผิด คนอื่น ๆ ก็จะถูกทำโทษไปด้วย เพื่อกดดันให้คนที่ทำไม่ได้ ต้องเร่งรีบขวนขวายทำตามให้ได้ไม่เช่นนั้น ก็จะถูกเขม่นจากเหล่าเพื่อน ๆ

ซึ่งจะคิดว่าตัวเองเป็นคนสร้างความเดือดร้อน เป็นการใช้ จิตวิทยาหมู่ มักนิยมใช้ในหมู่ทหาร

ทว่าสำหรับเสือน้อยแล้ว ไอ้พวกนี้มันเลียนแบบมาแต่เรื่องผิด ๆ ส่งต่อความคิดผิด ๆ จากรุ่นสู่รุ่น ตอนเขาเรียน รด. ก็ถูกใช้จิตวิทยาหมู่ ใครทำผิดโดนแดกหัวหน้าก็โดนไปด้วย

แต่ว่าที่ รด. หรือทหารเกณฑ์ก็ตามแต่ เขาฝึกไปเพื่อให้มีวินัยมีระเบียบและเอาไปสู้รบ ฆ่าศัตรู แต่ทว่านี่มันมหาลัย! ไม่ใช่ค่ายทหารเสียหน่อย

ตัวเขาก็รู้สึก ขำในความคิดของคนพวกนี้ กระทั่งความหมายที่แท้จริงของ SOTUS พวกมันยังไม่เข้าใจกันเลย

มันดูคล้ายพวกเก็บกดที่โดนรุ่นพี่ทำมา และเอามาระบายลงกับรุ่นน้อง ซึ่งเสือน้อยไม่ชอบแบบนี้มาตั้งแต่สมัยมัธยมแล้ว พอได้ขึ้นมหาลัยมาก็ถือโอกาสเข้าไปอยู่ในระบบแบบนั้นดู

เขาจึงจะสามารถพูดได้อย่างเต็มปากเต็มคำว่า “มันดีหรือไม่ดี!” ไม่ใช่ยังไม่ลองเข้าไป แล้วมาพูดส่งเดช?

หลายวันที่ผ่านมา

ตัวเขาต้องคอยรับแรงกระแทก ทั้งจากบรรดาเพื่อนร่วมรุ่น และพวกรุ่นพี่

เพราะเป็น ‘ผู้แข็งเมือง’ โดยปกติแล้วในทุกปี ย่อมมีคนที่ไม่อยากเข้าร่วมกิจกรรม แต่ไม่เคยมีใคร กล้าเป็น ตัวตั้งตัวตี หรือเป็นแกนนำเช่นเขามาก่อน!

……

ย้อนกลับไปในคืนวันที่ 3 ของการเปิดเทอม หลังจากเสือน้อยประกาศลงในเฟซบุ๊ก ข่าวล่ามาเร็วก็ดังเข้าไปถึงหูรุ่นพี่

จนตกเย็นของวันที่ 4 กลับกลายเป็นว่า มีเพื่อนในห้องที่อยากจะเข้าร่วมกิจกรรมรับน้องต่อ ประมาณ 15 จาก 30 คน

บรรดาพวกรุ่นพี่ก็จัดหนักจัดเต็ม ทำการซ่อม โดยให้กอดคอลุกและนั่งพร้อมกัน ทำเอาบรรดาเพื่อนร่วมห้องทั้งหลาย ต่างเจ็บปวดกล้ามเนื้อ จนบ่นโอดครวญ ร้องโอดโอย

ส่วนพวกพี่ว้ากก็พูดขึ้นว่า “ถ้าพรุ่งนี้ห้องคุณยังมาไม่ครบกันอีก ก็จะโดนซ่อมแบบนี้…ทราบ!”

ทุกคนก็ตอบอย่างอิดออด “ทราบ!” 

ทว่าพอได้ยินเสียงที่ไม่ใคร่เต็มใจนัก ดังนั้นพวกรุ่นพี่ว้าก และพี่ระเบียบก็พากันมาซ่อมชุดใหญ่ไปอีกรอบ จนเจ็บปวดกล้ามเนื้อหนักกว่าเดิม!

โดยที่รุ่นพี่ไม่ต้องทำอะไรเลย แค่ใช้อำนาจของคนที่เข้ามาเรียนก่อน ก็สามารถสั่งให้รุ่นน้องซ้ายหันขวาหันได้แล้ว อันที่จริงพวกเขาก็เลือกที่จะไม่ทำตามก็ได้ แต่ทว่าพอมาอยู่ต่างถิ่นต่างบ้านต่างเมือง ก็จำต้องยอมอ่อนข้อให้!

เช้าของวันที่ 5 เพื่อน ๆ เข้ามาในห้องเรียน ก็บ่นอิดออดให้คนที่เหลือฟัง ว่าโดนซ่อมโดนทำโทษเพราะว่ามากันไม่ครบ 

พวกผู้หญิงร่วมห้องเดินมาตีหน้าเศร้าน้ำตาคลอ “นี่เสือน้อย…ไปเข้าร่วมรับน้องเถอะนะ พวกเราไม่อยากถูกทำโทษ!” หลายคนพยายามมาพูดกล่อม

ทว่ามีหรือจะเกลี้ยกล่อมเสือน้อยได้ ตัวเขาก็พยักหน้ารับ แถมพูดตอบกลับอย่างเห็นอกเห็นใจ จนท้ายที่สุดเสือน้อยก็พูดขึ้นมาประโยคหนึ่ง

“นี่แทนที่จะมากดดันให้เราเข้าร่วม ไม่สู้พวกเธอเปลี่ยนมาทำแบบพวกเรา ไม่ดีกว่าเหรอจะได้ไม่เจ็บปวดเมื่อยตัวด้วย?” ชายหนุ่มผายมือยิ้มกว้าง

พอเห็นใบหน้าลังเลของพวกเพื่อน ๆ ที่มาเกลี้ยกล่อม เสือน้อยก็ฉวยโอกาสพูดต่อไปว่า 

“ลองนึกดูนะสมมติว่าถ้าเราไม่เข้า พวกรุ่นพี่มันจะทำอะไรได้ พวกมันจะไล่พวกเราออกจากมหาลัยเหรอ หรือจะห้ามไม่ให้เราเข้าห้องเรียน?” ชายหนุ่มค่อย ๆ ยิงคำถามตรงจุดใส่เพื่อน ๆ

บรรดาเพื่อน ๆ ที่มาเกลี้ยกล่อม แต่ก็กลับถูกกล่อมกลับเสียเอง จนหลายคนเริ่มลังเลใจแล้ว เพราะกลุ่มที่ไม่เข้าร่วมรับน้องที่นั่งสนิทใกล้ชิดกับเสือน้อย ก็พูดเอออ้อเห็นด้วยไม่ต้องไปเข้าแล้ว

“ขืนพวกเธอไปเข้าต่อก็โดนซ่อมอยู่ดี” ดำเกิงพูดขึ้น

คนครึ่งหนึ่งที่ไม่เข้ารับน้อง ส่วนใหญ่เป็นผู้ชายสิบคน ผู้หญิงอีกห้าคน ที่เห็นดีเห็นงามกับเสือน้อยด้วย เพราะเจ้าตัวอาสาออกหน้ารับแทนทุกคนเอง ทำให้คนที่ไม่ชอบกิจกรรมแบบนั้นอาศัยเสือน้อยเป็นเกราะกำบัง

กชกรหนึ่งในห้าสาวก็พูดขึ้นว่า “ดูสิพวกเราก็อยู่ดีมีสุข ไม่เห็นต้องไปทนให้พวกมันโขกสับเลยนี่?” เธอพูดขึ้นมาคล้ายบอกเล่าและตั้งใจถามไปในเวลาเดียวกัน

พอได้ยินเพื่อน ๆ พูดเสริมก็เข้าทาง

เสือน้อยจึงพูดว่า “จะบอกอะไรให้นะกิจกรรมในสองสามวันแรกถือเป็นกิจกรรมที่ดีเลย เพราะได้ละลายพฤติกรรม ทำให้คนรู้จักกันมากขึ้น แต่หลังจากนั้นมา มันคล้ายจะเป็นที่ระบายอารมณ์เสียมากกว่านะ เป็นเชิงว่ารุ่นกูโดนมารุ่นมึงก็ต้องโดนบ้าง อะไรแบบนี่!?”

ตัวเขาพยายามพูดให้เห็นภาพ

เขาก็ไม่พูดอะไรต่อมาก…ปล่อยให้ที่เหลือเก็บไปคิดเอาเอง แต่ละคนก็กำลังดีดลูกคิดคำนวณในใจว่าจะเอาอย่างไรต่อไปดี หนึ่งคือไปโดนซ่อม สองนั่งสบาย ๆ แบบกลุ่มของนายเสือน้อยและเพื่อน ๆ ในห้อง

จนถึงตอนเย็นเลิกเรียน เสือน้อยตบมือเสียงดัง ก่อนเดินไปหน้าห้องเรียน

“เอาละหลายคนก็นั่งขบคิดจนพอจะรู้ใจตัวเองบ้างแล้ว ใครที่อยากจะเข้าไปร่วมกิจกรรมรับน้อง ก็เชิญตามสบาย แต่อย่าได้มาเกลี้ยกล่อมหรือกดดันเพื่อน ๆ ผ่านทั้งคำพูดหรือการกระทำ เพราะนั่นคือสิ่งที่ตัดสินใจเลือกแล้ว!” 

ชายหนุ่มคลี่ยิ้มก่อนก้าวเดินออกไปจากห้องพร้อมเพื่อน ๆ

สุดท้ายแล้วในเย็นวันนั้น

ก็ไม่มีใครในห้องไปเข้าร่วมเลยแม้แต่คนเดียว เพราะถ้าไปก็ถูกซ่อมแน่ ๆ ใครมันจะไปกันล่ะ ทำเอาบรรดารุ่นพี่ปีสองปวดหัวไม่ใช่น้อย เพราะเล่นหายไปยกห้องเลย

พวกพี่สันทนาการ พี่ว้าก และพี่ปลอบ ก็ได้สุมหัวประชุมร่วมกัน โดยมีเฮดว้ากกับผู้นำเชียร์เป็นประธาน

ชายหนุ่มร่างตุ้ยนุ้ยคนหนึ่งพูดขึ้น “ถ้าขืนปล่อยไปแบบนี้พวกเราจะคุมคนอย่างไงล่ะเนี่ย เรียนสาขาการจัดการ แต่จัดการไม่ได้แม้กระทั่งรุ่นน้องกลุ่มหนึ่ง” หัวหน้าพี่ว้ากพูดขึ้น

ผู้นำเชียร์ก็พูดเสริม “เห็นว่ามีคนเป็นตัวตั้งตัวตี ชื่อเสือน้อยชักจูงให้เพื่อน ๆ ไม่มาเข้าร่วมกิจกรรม ดังนั้นถ้าเด็ดหัวตัวตั้งตัวตีได้ ประเดี๋ยวที่เหลือก็กลับมาเองแหละ!”

ในขณะเดียวกันในจุดหนึ่งของมหาลัย

“คนทั้ง 15 คนที่ยืนหยัดในสองวันที่ผ่านมา” ก็ถูกเสือน้อยนัดรวมตัว ซึ่งทุกคนก็พร้อมใจกันมาอย่างว่าง่าย ชายหนุ่มเริ่มพูดขึ้น “เป็นไงบ้าง…เหมือนที่พูดไว้มั้ย?”

เสือน้อยยืนระบายยิ้ม ก่อนจะกวาดสายตามองดูทุกคนอย่างมีเลศนัย

เทพไทพูดขึ้น “เป็นอย่างที่เอ็งบอกเป๊ะเลยวะ! เอ่อ…แล้วถ้าเล่นไม่เข้ากันยกห้องแบบนี้จะมีปัญหาตามมามั้ย?”

เสือน้อยก็พยักหน้า “มีแน่! ถึงได้นัดมาคุยกันไง ตั้งแต่แรกก็บอกไว้แล้วว่าข้าไอ้เสือน้อยออกหน้าเอง”

จากนั้นเขาก็อธิบายถึงความเป็นไปได้ที่จะเกิดขึ้นจากนี้ ขอแค่ทุกคนทำใจให้สงบ มีอะไรเดี๋ยวไอ้เสือน้อยคนนี้จัดการเอง ชายหนุ่มตบอกเสียงดังทำให้ทุกคนไว้วางใจ

ที่เขาต้องทำเช่นนี้ เพราะจำนวนคนที่เอาด้วยกันกับเขา มีผลเป็นอย่างมากที่ตัวเขาจะวางหมากตาต่อไป อันที่จริงเขาก็ไม่ได้คิดอะไรไปไกล 

แต่พอโดนพวกรุ่นพี่มันมาขู่วันก่อนก็รู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัว

“อยากเล่นชักเย่อจิตใจกันนัก ใช่มั้ยเดี๋ยวไอ้เสือจัดให้!?” เขาแสยะยิ้มชั่วร้าย

……

พอวันที่ 6 ซึ่งเป็นวันเสาร์ อาจารย์ให้เจ้าหน้าที่ติดต่อมาว่าจะขอเลื่อนตารางเรียนจากวันศุกร์มาเป็นวันนี้หน่อย ดูเหมือนแกจะติดธุระอะไรเร่งด่วน ทุกคนในห้องก็รับทราบตามนั้น

ในตอนเช้า พอเพื่อน ๆ เริ่มเข้ามาในห้องเรียน เสือน้อยก็พูดให้ทุกคนในห้องฟังว่า “เมื่อวานได้ยินมาว่า…ไม่มีใครเข้ารับน้องเลยเหรอ ไม่กลัวไม่มีเพื่อนหรือไม่มีรุ่นพี่กันเหรอ?”

สุขเสมอก็พูดว่า “เราไม่อยากเข้าประกวดแล้ว โดนพวกรุ่นพี่ด่าเปิง แค่เดินผิดนิดเดียว อีกอย่างพวกรุ่นพี่แม่งบ้าอำนาจมาก เอะอะก็ต้องไหว้ให้ครบทุกคน จำหน้าให้ครบทุกคน แต่ถามหน่อยมาไม่กี่วันใครมันจะไปจำได้! เฮอะ!” เธอเค้นเสียงไม่พอใจ

ตัวของเธอเองได้ถูกคัดเลือกให้เป็นหนึ่งในดาวสาขา แต่ยังไม่ทันได้ให้รุ่นพี่ตัดสินใจ

ก็เบื่อหน่ายจึงถอนตัวออกมาไม่เห็นมีความสุขเลยสักนิด แถมทั้งห้องพากันโดดกิจกรรมบ้า ๆ นี้ทั้งหมดตัวเองจะอยู่ก็ใช่ที่

จึงถือโอกาสเดินตามแกนนำ ผู้แข็งเมืองอย่างเสือน้อยไปด้วยเลย!

เสือน้อยพยักหน้าให้ ก่อนจะเผยความลับออกมา “เชื่อมั้ยวันนี้จะมีคนมาหา และมาดักรอหน้าห้อง!” พอพูดจบเขาก็เห็นท่าทีตกใจของเพื่อน ๆ