ชักเย่อกับจิตใจคน!

ตอนที่ 193 ชักเย่อกับจิตใจคน!

ทว่าเขาก็โบกไม้โบกมือ “ใจเย็น ๆ ก็แค่มาดักรอ ส่วนจุดประสงค์หลัก ๆ ก็คือ อืม…” เขาลากเสียงยาว

“สมมติว่าถ้าเราเป็นพวกรุ่นพี่ ก็คงคิดหาวิธีจัดการ ซึ่งมีไม่กี่อย่างยกตัวอย่างเช่นจับโจรต้องจับหัวหน้าก่อน คงพุ่งเป้ามาที่ตัวของเราก่อน หรือไม่ก็พยายามจะมาชักชวนใคร ให้กลับไปเข้ารับน้อง!”

“ดังนั้นถ้าทุกคนเห็นบรรยากาศแปลก ๆ ก็ไม่ต้องตื่นตกใจไป และยิ่งไม่ต้องเข้ามาช่วย แค่รอดูเรื่องสนุก ๆ ก็พอ สำคัญที่สุดถ้ามีพวกที่มาตะโกนแหกปาก ให้ทำอะไรก็อย่าไปบ้าจี้ทำตามพวกมัน ทำตามที่ไอ้เสือน้อยคนนี้บอก ประเดี๋ยวมันจะดีเอง!” ชายหนุ่มพูดให้กำลังใจ

ชายหนุ่มพูดจบก็เดินไปนั่งที่เก้าอี้มุมหนึ่ง แผนการในใจเขาก็มีไว้เยอะแล้ว เหลือก็เพียงแค่รอดูอีกฝ่ายว่าจะมาไม้ไหน!

รอไม่นานครูก็เข้ามาในห้องเรียนอย่างรีบเร่ง พร้อมกล่าวขอโทษขอโพย เพราะปกติแล้วเสาร์-อาทิตย์มักไม่มีการเรียนการสอน หากอาจารย์จัดสรรเวลาไม่ดี อาจถูกมหาลัยเพ่งเล็งก็ได้ แต่ว่าหากเกิดเหตุฉุกเฉินก็ว่าไปอย่าง

พอถึงตอนเลิกเรียนก็เป็นอย่างที่เสือน้อยบอกไว้ เพราะมีรุ่นพี่ผู้ชายหลายสิบคนมาปิดกั้นทางเข้าออกห้องไว้ ตามที่เจ้าตัวคาดการณ์ไว้เป๊ะ ๆ ทุกคนจึงหันมาจ้องมองที่เสือน้อย

เสือน้อยจึงได้กระแอม “อย่าลืมที่เราพูดเมื่อเช้านะทุกคนเอาตามนั้น!”

ชายหนุ่มคลี่ยิ้มสดใส ก่อนจะเริ่มเปิดการแสดง “อ่าว…นี่มันพี่เจนี่หว่า มาทำอะไรเหรอครับพี่ ผมก็จำได้ว่าไปขอลายเซ็นพี่แล้วไง แถมยังเต้นเพลงฮิบโปให้ดูเลย”

ก่อนจะเต้นกระเซ้าเย้าแหย่ไปรอบหนึ่ง

“ปิดกั้นทางออกแบบนี้…เฮ้ย! นี่มันกักขังหน่วงเหนี่ยวนี่หว่า!” เสือน้อยรีบควักมือถือขึ้นมาก่อนจะกดบันทึกวิดีโอ พร้อมพูดบรรยายเหตุการณ์ คล้ายกับนักข่าวภาคสนาม

“นี่นะครับ รุ่นพี่สาขาการจัดการ ปิดกั้นทางออกไว้น่าจะเข้าข่ายกักขังหน่วงเหนี่ยว เดี๋ยวเรามาดูกันนะครับว่า ถ้ามีคนในห้องเดินออกไป แล้วใครยังจะขวางทางอยู่อีก คงต้องมีการแจ้งความร้องทุกข์อีกทั้งดำเนินคดีต่อไป”

เสือน้อยพูดเสร็จโบกไม้โบกมือให้เพื่อน ๆ ทำตาม

พอพวกรุ่นพี่เห็นอีกฝ่ายเอามือถือมาบันทึกภาพ ก็ยิ้มเจื่อนไม่กล้าทำอะไรมาก ก่อนที่จะโดนเสือน้อยเดินแหวกทาง ไม่มีใครกล้าปิดกั้นอะไร ทว่าพอถึงคราวของเพื่อน ๆ ที่กำลังจะเดินออกมากลับโดนปิดกั้นไว้

เสือน้อยจึงหันไปโหวกเหวกโวยวาย “เฮ้ย! ทำอะไรนะถ้าไม่หลบไป จะแจ้งความนะโว้ย” พอเห็นเพื่อน ๆ เดินออกมาจากห้อง เขาก็หัวเราะร่า มองดูคล้ายคนเสียสติ

สีหน้าของพวกรุ่นพี่แต่ละคนเหยเก ทำตัวเลิ่กลั่ก เพราะถูกคนใช้มาเป็นด่านหน้า ถ้าเกิดผลีผลามทำอะไรรุนแรง คนที่ซวยก็ไม่ใช่พวกเขาก่อนหรอกเหรอ?

จนท้ายที่สุดก็ไม่สามารถปิดกั้นน้อง ๆ ไว้ได้ จึงได้แต่ปล่อยเลยตามเลย พวกพี่ว้ากทั้งสี่คนก็ไม่พอใจเพื่อน ซึ่งได้ให้ไปทำงานง่าย ๆ แค่นี้แต่กลับทำไม่ได้

ฝ่ายที่ไปกั้นก็บอกว่าถ้าแน่จริงไปกั้นเอาเองสิวะ จากนั้นจึงโวยวายทะเลาะกันยกใหญ่เกือบถึงขั้นลงไม้ลงมือ…

เสือน้อยเดินนำขบวน พาทั้งห้องมาประชุมปรึกษาหารือในจุดเดิม

เขาพูดขึ้นว่า “วิธีการนี้ ไม่ใช่วิธีการรับมือระยะยาว ดังนั้นจากนี้ไปถ้าใครอยากที่จะร่วมแสดงด้วยขอให้บอก เดี๋ยวไอ้เสือน้อยรับประกันความบันเทิงให้!”

ในขณะที่กำลังพูดอยู่นั้นก็มีเสียงข้อความเด้งขึ้นมา เสือน้อยหยิบขึ้นมาดูก่อนเจ้าตัวจะหัวเราะร่าจนตัวงอ

เพื่อน ๆ ที่กำลังมองเขาอยู่ก็เกิดความสงสัย จึงถามว่า “เป็นอะไรไป?”

เสือน้อยก็เล่าให้ฟังอย่างไม่ปิดบัง ถึงเหตุการณ์ที่พวกรุ่นพี่ มันเกือบจะชกต่อยกันเองให้พวกเพื่อน ๆ ได้ฟัง

พอหยุดขำได้สักพักเขาก็พูดต่อว่า “งานนี้ไม่ต้องการทุกคนหรอกแค่จะเอาไปใช้ยั่วเพื่อน ๆ ร่วมรุ่นเราเสียหน่อยน่ะ ใครชอบความท้าทายก็มาลองด้วยกันได้!”

คนในห้องก็ใคร่สงสัยว่า “ไอ้เสือน้อย มันกำลังคิดจะทำบ้าอะไร!”

“ภายในใจของพวกเขารู้สึกคันยุบยิบ” ก่อนที่จะคิดกันไปต่าง ๆ นานา…

“ถึงยังไงก็ตกมาในรังโจรแล้ว จากนี้ถึงไหนถึงกันวะ!” หลายคนคิดเช่นนั้น ก็สนใจอยากเข้าร่วมด้วย เพราะไอ้เสือน้อยมันออกปากว่าจะรับผิดชอบเองทั้งหมด

ซึ่งที่ผ่าน ๆ มามันก็ทำเช่นนั้น ผลปรากฏว่าพอเห็นคนเข้าร่วมกันมาก ๆ ทุกคนก็พร้อมใจเข้าร่วมด้วยกันทั้งหมดเลย

……

วันต่อมาเป็นวันที่ 7 ในการรับน้อง แม้กระทั่งวันอาทิตย์มันก็ไม่หยุดรับน้อง

วันนี้บรรดาพวกรุ่นพี่ก็ได้จัดกิจกรรมอย่างเต็มที่ ทั้งสันทนาการ จัดฐานกิจกรรมต่าง ๆ เป็นซุ้ม มีทั้งเล่นโคลน เขียนหน้าเขียนตา ประแป้ง ซึ่งนี่ถือเป็นโอกาสอันดี ในการล่ารายชื่อรุ่นพี่ทั้งหลาย

แต่ทว่าจัดไปได้ไม่นานกลุ่มของเสือน้อยก็เดินมา รุ่นพี่หลายคนมองอย่างประหลาดใจ เพราะมันเล่นมากันทั้งห้องเลย หรือว่าจะกลับใจมาร่วมรับน้องแล้ว? แต่แต่งตัวดูไม่เหมือนมารับน้องนะ? หลายคนสงสัยจึงหันไปมองดู

พอกลุ่มเสือน้อยเดินมาถึง ก็มีรถเครื่องเสียงขนาดใหญ่ตามมา พวกเขาก็ไปหาลานว่าง ๆ ที่อยู่ใกล้เคียง เพื่อทำให้เพื่อนร่วมสาขามองเห็นได้อย่างชัดเจน

ก่อนที่พวกเขาจะเริ่มเปิดเพลง ร้องเล่นเต้นกันไป แข่งประชันกับทางฝั่งโน้น

ซึ่งบรรยากาศของทางฝั่งเสือน้อย ดูสนุกสนานครื้นเครงกว่ามาก เพื่อน ๆ ในห้องแต่ละคนก็เต้นกันสุดฤทธิ์สุดเดช พอร้องรำทำเพลงไปได้พักใหญ่ ๆ ก็มีรถขนเก้าอี้เข้ามาจอด ก่อนทุกคนจะช่วยกันยกมาจัดวาง

จากนั้นก็ตามมาด้วยรถไอติมตักคันโก้หรู ที่มองเห็นสีสันหวานแหววมาแต่ไกล รถไอติมคันนี้เสือน้อยออกเงินจ้างมาเป็นพิเศษ เนื่องจากเคยเดินผ่านรถคันนี้ จึงคิดอะไรแผลง ๆ ออก ก็เลยว่าจ้างร้านแฟรนไชส์ให้มาแจกไอติมให้เพื่อน ๆ กิน

เท่านั้นก็ว่าไปอย่าง ตอนหลังเล่นมี รถร้านขายเครป รถขายโตเกียว และรถร้านอื่น ๆ มาจอดเรียงราย ให้คนทั้งสามสิบคนได้นั่งกินกันอย่างชิล ๆ

เพื่อน ๆ ร่วมสาขาบางคน ที่กำลังรับน้องตามซุ้มต่าง ๆ ทั้งกลิ้งคลานไปกับพื้น ทั้งลอดซุ้มอย่างทุลักทุเลอยู่ มองดูคล้ายกับเด็กกำลังเล่นดินโคลนก็ไม่ปาน

พอเหลือบไปมองเห็นรถไอ้ติมแล้วก็อดน้ำลายสอไม่ได้ อีกทั้งยังมีของคาวของหวาน จนหลายคนเสียสมาธิทำให้ถูกรุ่นพี่สั่งซ่อม!

ส่วนป้ายชื่อ ซึ่งเขาได้ห้อยคออยู่มันก็แกว่งไปมา แถมยังต้องเอาไปเคลือบให้เสียเงินที่ร้านอีก มองดูมันราวกับโซ่คล้องคอหมา ไม่แตกต่างเสียเท่าไหร่

พวกรุ่นพี่ออกกฎว่าห้ามเอาออก ตอนที่กลับบ้านกลับหอก็ต้องใส่ไว้ทั้งอย่างนั้น หลายคนรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก ไม่มีใครชอบที่จะต้องถูกบังคับ ให้ทำสิ่งที่ไม่สมเหตุสมผลหรอก และนี่ก็คือธรรมชาติของมนุษย์!

พวกเพื่อนร่วมสาขาแทบทุกคนเหลือบมองไปยัง ห้องของเสือน้อยแต่ก็ไม่เห็นป้ายแต่อย่างใด เพราะพวกเขาปลดมันทิ้งไปนานแล้ว บางคนก็พึ่งทำเมื่อวานในตอนรู้แผน

ในวันนี้พวกเขาแต่งตัวชุดนักศึกษาธรรมดา ทว่ารองเท้ากับจัดเต็มใส่แฟชั่นจ๋า บางคนก็ใส่สีแดงโดดเด่นสะดุดตามาเลย!

มองดูก็รู้ว่าทุกคนรู้สึกมีอิสระมาก แถมยังได้นั่งกินไอติมอย่างดี นั่งกินเครปพร้อมเปิดเพลงไปเพลิน ๆ 

อีกทั้งกลิ่นอาหารมัน ลอยมายั่วยวนใจของพวกเขามาก ๆ หลายคนอดไม่ได้ที่จะเริ่มเปรียบเทียบระหว่างตนเอง กับอีกฝ่ายที่นั่งกินกันเพลิน ๆ

พวกพี่ระเบียบ พี่ว้าก พอเห็นรุ่นน้องจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวก็เรียกมาเข้าแถวใหม่ ก่อนจะเดินด่าไปเรื่อย เช่น “ไม่มีระเบียบ ไม่มีวินัย โตขึ้นไปจะไปทำอะไรกิน แค่นี้ก็ทนรับไม่ไหวเสียแล้ว ถ้าจบไปทำงานพวกมึงจะเจอหนักกว่านี้อีก!?”

เสือน้อยเมื่อเห็นพวกพี่ว้าก กำลังเรียกเพื่อนร่วมสาขาไปประชุมเข้าแถว เพื่อเตรียมการจะว้ากอบรมสั่งสอน พอได้เห็นดังนั้นตัวของเขา ที่ได้เตรียมสร้างความบันเทิง มาเรียบร้อยแล้ว จึงพยักพเยิดส่งสัญญาณ ให้ไอ้เทพไทเปิดเพลงสุดฮิตในเวลานี้!

เจ้าตัวก็ทำตาม พร้อมถือไมค์ขึ้นมาพูดคล้ายดีเจ “เอาล่ะเพื่อน ๆ ทุกคนถึงเวลามาสนุกกันแล้ว พร้อมกันหรือยัง!?”

นักแสดงทุกคนก็ตะโกนขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียง “พร้อมแล้ว!” เทพไทก็ได้จัดการเปิด ‘เพลงกินตับ’ ของพี่เท่ง เถิดเทิง พอเสียงดนตรีบรรเลงเทพไทก็นำขบวนเต้นยั่ว

ตัดสลับไปอีกฟากหนึ่ง ซึ่งกำลังก้มหน้าก้มตาตามที่พวกรุ่นพี่สั่งพวกเขามีท่าทีหงอยซึม

ตัวของเสือน้อยรู้สึกบันเทิงเริงใจ เพราะอีกฟากหนึ่งกำลังเปิดเพลงเต้นกันอย่างเมามัน ส่วนอีกฟากหนึ่งกำลังหงอยเป็นหอยป่วย เป็นบรรยากาศที่ดูพิลึกเป็นอย่างมาก

เขาคิดในใจว่า “หลายคนในนั้น เริ่มที่จะมีความคิดบางอย่าง เกิดขึ้นมาในหัวแล้ว!”

ตั้งแต่เริ่มเข้ามาเรียนมหาลัย

ตัวเขาเหมือนได้ฝึกสมองประลองปัญญา เสือน้อยรู้สึกว่าเป็นแบบนี้ก็ดีนะสนุกดี เพราะตัวเขาไม่ได้เล่นชักเย่อกับจิตใจคนมาพักใหญ่ ๆ แล้ว ในเมื่ออีกฝ่ายมาแนวนี้มันก็เข้าทางตัวเขาพอดีสิ!

ปล.หากว่าท่านนักอ่านจะช่วยเมตตา…สนับสนุนนักเขียนสักเล็ก ๆ น้อย ๆ โดยที่ท่านสามารถช่วยเขียนรีวิวนิยายตามลิงก์ด้านล่าง ขอฝากไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะครับ กราบขอบพระคุณครับ

( คลิกที่ลิงก์ เพื่อเขียนรีวิว )
https://novel.dek-d.com/novel/2517396/review/create/