เผชิญหน้าด้วยความสุขุม!

ตอนที่ 195 เผชิญหน้าด้วยความสุขุม!

แต่เสือน้อยถามขึ้นว่า “แล้วไอ้รับน้องเนี่ยมันได้ชั่วโมงทุนมั้ย!?”

ชายคนหนึ่งพูดขึ้นว่า “ไม่ได้…แต่มันอาจมีผลเกี่ยวโยงต่อเนื่องกันไปไง เช่น ขึ้นสแตนด์เชียร์” เสือน้อยก็ถามอีกหลายสิบประโยคจนสิ้นข้อสงสัย

ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มาโทรไปหาพวกรุ่นพี่ทั้งหลายที่เรียนอยู่มหาลัยนี้

โดยคนที่เขาโทรไปหาเป็นเด็กนักเรียนทุน “ไอ้พี่ปลื้ม…มีเรื่องจะถามหน่อยวะ?”

จากนั้นเขาก็เล่าบรรยายสถานการณ์ให้อีกฝ่ายฟัง เพื่อให้อีกฝ่ายช่วยวิเคราะห์ ไม่นานก็ได้ข้อสรุปแบบตอกฝาโลง

“โทรไปถามรุ่นพี่ที่ได้ทุน 100% มาแล้ว” เสือน้อยได้พูดและอธิบายสถานการณ์ให้ฟัง “ไม่จำเป็นต้องเข้าเลย แค่เก็บให้ครบ 42 ชั่วโมงก็พอ ซึ่งมีกิจกรรมตลอดทั้งเทอมให้คอยเก็บ

ก่อนจะให้ทุกคนลุกไปหาอะไรกิน เช่น ไอติม น้ำปั่น เครป พอเห็นทุกคนอิ่มหนำสำราญแล้ว

เสือน้อยก็เดินขึ้นไปบนรถแทนที่ไอ้เทพไท และก็พูดว่า “จากนี้ไป ใครมีปัญหาให้มาเอาเรื่องกับไอ้เสือน้อยได้เลย!”

ชายหนุ่มตบอกเสียงดัง ให้คำยืนยันเป็นมั่นเป็นเหมาะ

ทุกคนก็พากันไชโยโห่ร้อง เสมือนได้รับอิสรภาพกลับคืนมา ในอย่างที่มันควรจะเป็น!

……

วันต่อมาเป็นวันเปิดเรียนปกติ

ตอนนี้ทุกคนในชั้นปีที่หนึ่ง สาขาการจัดการอยู่ในกลุ่มเฟซบุ๊กที่เสือน้อยสร้างขึ้นมาแล้ว

และในตอนนี้กลับกลายเป็นว่าทุกคนในสาขาเชื่อฟังเสือน้อยหมดแล้ว ภายในใจก็ยกให้กลายเป็นประธานรุ่นไปโดยปริยาย หลาย ๆ คนก็พูดออกมาว่าโหวตให้เป็นประธานรุ่น ในกลุ่มเฟซบุ๊ก

ทุกคนก็เบื่อเหมือนกัน กลายเป็นว่าในทุก ๆ วันมัวแต่เอาเวลาไปทำกิจกรรมรับน้องไม่สนใจเรื่องเรียนเสียแล้ว

ตัวของเขาเองก็ไม่สนใจอะไรมากนัก มาเรียนเหมือนเดิม และทำตัวเหมือนเคย 

และในวันนี้บรรดารุ่นพี่ปีสามปีสี่ต่างตั้งใจจะมาคุยกับเสือน้อย โดยที่สายสืบได้รายงานมา สำหรับตัวของเขาแล้วมีเครือข่ายกว้างขวางเป็นอย่างยิ่ง เพราะว่าเด็กที่จบจากโรงเรียนเก่ามาจะไปไหนได้ หากไม่ใช่มหาวิทยาลัยในจังหวัดปทุมธานี หรือละแวกใกล้เคียง 

ถ้าไม่แหวกแนวบินขึ้นเหนือไปเรียนต่อมหาลัยเชียงใหม่ หรือล่องใต้ลงไปเรียนสงขลา ก็แทบจะเรียนอยู่แถว ๆ นี้เกือบหมด

เสือน้อยเองก็บอกให้เพื่อน ๆ รู้ว่าเดี๋ยววันนี้จะมีพี่ ๆ มาคุยแต่เดี๋ยวออกหน้าเอง เขาให้ไอ้เทพไทกับดำเกิงไปกระจายข่าวให้ห้องอื่น ๆ รู้บอกว่ามีอะไรให้มาคุยกับ “ประธานเสือน้อย!” ได้ตำแหน่งมาทั้งทีก็ต้องทำงานกันหน่อย เขากระหยิ่มยิ้มย่อง

วิชาเรียนก็ไม่ได้มีอะไรหนักมากนักในเทอมแรก ส่วนใหญ่จะเป็นวิชาพื้นฐานทั้งนั้นเลย จึงไม่มีปัญหากับเสือน้อยสักเท่าไหร่

พอตกเย็นพวกรุ่นพี่ก็มาดักรอหน้าห้องอีกตามเคย แต่คราวนี้เป็นพวกแปลกหน้าเป็นรุ่นพี่ปีสามปีสี่เสียเป็นส่วนใหญ่!

พออาจารย์ออกจากห้องไป พวกเขาก็เดินปรี่เข้ามา…ทุกคนเหมือนจะไม่ได้ตกใจแม้แต่น้อยกลับรอการมาถึงของรุ่นพี่เสียมากกว่า เสือน้อยถือไมค์รอหน้าห้องก่อนอยู่แล้วหลังจากครูออกไป

ในใจก็ครุ่นคิดอะไรไปเรื่อย แต่ที่แน่ ๆ ไม่ใช่เรื่องรับน้องกับพวกรุ่นพี่แม้แต่น้อย

พอรุ่นพี่ปิดทางเข้าออกเสือน้อยก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย “นี่…จะเปิดทางดี ๆ หรือว่าจะให้มีเรื่องก่อนถึงจะเปิด?”

เสียงพูดผ่านไมค์ของเสือน้อยดังขึ้นมา “บอกก่อนนะโทรแค่กริ๊งเดียวตำรวจมาเลย ถ้าเกิดว่าจะมาปิดล้อมแบบนี้!”

“เพื่อน ๆ ออกไปก่อน เดี๋ยวประธานเสือน้อยจะคุยกับรุ่นพี่พวกนี้เอง!”

ทุกคนก็ทำตามที่สั่งอย่างว่าง่าย ในใจอดนับถือชายหนุ่มไม่ได้ ที่โดนคนมารุมขนาดนี้ยังสงบเยือกเย็นได้อยู่อีก…

“เชิญพี่ ๆ ทั้งหลาย เข้ามานั่งในห้อง แบบคนมีอารยธรรมหน่อยนะครับ” เสือน้อยยืนยิ้มอยู่หน้าห้องโดดเด่นสะดุดตา ฟันขาวจั๊วะของเขาส่งยิ้มให้ทุกคน

พอเห็นคนมานั่งครบแล้ว จึงพูดขึ้นว่า “เชิญพี่ ๆ แนะนำตัวครับ ใครจะพูดกับผมบอกชื่อด้วยจะได้รู้จักกัน”

เขายื่นไมค์ให้พวกรุ่นพี่ขณะเดียวกันก็พูดว่า “ไมค์และลำโพง ใช้เพื่อขยายเสียง ดังนั้นใครจะพูดก็ตระหนักไว้นิดหน่อยก็ดีอย่าตะโกนใส่ไมค์”

เขานึกถึงจ่าเยี่ยมทันทีที่เห็นภาพนี้ ให้โทรโข่งไปเสือกตะโกนใส่จนเส้นเสียงอักเสบ

“พี่ปลา เป็นรุ่นพี่ปีสี่ ตำแหน่งประธานเชียร์ของสาขา เห็นว่าเราเป็นตัวตั้งตัวตีให้คนโดดรับกิจกรรมรับน้องเหรอ?” หญิงสาวถามขึ้น

“ใช่ครับ! ผมเป็นคนพาเพื่อนไม่เข้าร่วมกิจกรรมเอง แต่อย่างแรกกิจกรรมนี้ไม่บังคับเข้าร่วม และเป็นพวกคุณทั้งหลายตั้งขึ้นมากันเอง ดังนั้นถ้าไม่พอใจก็จงเก็บฝืนทนไว้” เสือน้อยยิ้มตอบ เขาพูดตรงประเด็นสั้นกระชับ

“แล้วถ้าไม่มีใครในสาขาเข้าร่วมเลย สาขาจะส่งประกวดดาวเดือนยังไง?” ปลาถามต่อ

“ง่ายมาก…ก็ไม่ต้องส่ง! คำตอบนี้อาจจะฟังดูชุ่ย ๆ แต่ความจริงแล้ว มันก็เป็นแบบนั้น เหมือนกับว่า คนไม่มีเงินคิดจะซื้อขนมกิน…มันย่อมซื้อไม่ได้ถูกมั้ย?” เสือน้อยพูด

ปลาส่ายหน้าไม่เข้าใจ จึงยื่นไมค์ให้ชายหน้าดุคนหนึ่ง ก่อนจะพูดว่า “แล้วมึงไม่คิดบ้างเหรอว่าทำแบบนี้พวกกู…จะเดือดร้อน!” ชายหนุ่มคนนี้เค้นเสียงเย็นชา

“ฮึ! ไม่อะกูไม่คิด” เสือน้อยตอบ ขึ้นมึงขึ้นกูกับเขา เขาก็ตอบไปตามนั้น

ชายหนุ่มหน้าดุไม่พอใจ “มึงคิดว่าเก๋ามากเหรอไงวะ!”

“สรุปแล้ว มึงจะมาพูดคุยหรือจะมาชวนทะเลาะ? ถ้าจะชวนทะเลาะก็ไปข้างนอกที่นี่ห้องเรียน ส่วนเก๋าไม่เก๋า…มึงก็ต้องลองวัดใจกันหน่อยนั่นแหละ” เสือน้อยคลี่ยิ้ม

“มึงท้ากูเหรอ!?” ชายหนุ่มหน้าดุพูด

“เออกูท้ามึงแล้วไง? เจ๋งนักเหรอแค่คิดว่าเป็นรุ่นพี่ เดี๋ยวก็หมอบเหมือนไอ้สี่คนเมื่อวาน” เสือน้อยตอบแบบไม่เกรงใจ

ก่อนจะมีคนมาห้ามปรามเพราะวันนี้จะมาคุย แต่ทว่าเสือน้อยที่ถือไมค์อยู่ไม่หยุดพูด “ดูจากท่าทางมึงคงชื่อไอ้แจ็คใช่มั้ย? ถึงได้ดูกร่างนัก…ไม่พอใจค่อยนัดกันก็ได้นะจ๊ะ!”

“ส่วนคนที่อยากจะพูดประเด็นอื่นก็เอาไมค์ไปถือแล้วพูด ถ้าอยากได้ความเคารพจากใครก็ควรมอบความเคารพนั้นให้คนอื่นก่อน”

ชายหนุ่มเอ่ยเตือน ถ้ามาถึงขึ้นมึงกู เขาก็จะสวนกลับไป

“ลองพูดให้ฟังได้มั้ยทำไมถึงพาเพื่อนโดด?” รุ่นพี่ปีสี่คนหนึ่งเอ่ยปากถามขึ้น

“ไม่มีประโยชน์ที่จะให้เพื่อน ๆ กลายเป็นที่ระบายอารมณ์ต่อไปโดยเฉพาะไอ้พวกสิ้นคิดที่เอาแต่ว้าก ตะโกนใส่อย่างเดียว ผมนี่นึกว่าอยู่ค่าย รด. เสียอีก ก่อนอื่นต้องบอกว่าสองวันแรกทำได้ดีมากแต่วันหลัง ๆ มา เริ่มออกทะเลอยู่ ๆ ก็มาตั้งกฎบ้าบออะไรก็ไม่รู้ ห้ามโน่นห้ามนี่! ถือสิทธิ์อะไร?” เสือน้อยตอบกลับ

รุ่นพี่คนนั้นก็พูดต่อไปว่า “ถ้าแค่นี้ทนไม่ได้แล้วจะไปทำงานทำการอะไรได้ไอ้เสือน้อย!? แล้วจบไปใครเขาจะรับเข้าทำงาน กับอีแค่ทนเสียงดังและการบีบคั้นไม่ไหว”

เสือน้อยกะพริบตา “ไปทำงานแล้วโดนตะคอก ขู่เข็ญ ถามจริงดิ? เอาจริง ๆ เคยทำงานจริง ๆ มาก่อนหรือเปล่าพี่ชาย?”

ชายหนุ่มกระอักกระอ่วน ก่อนจะตอบว่า “เคยสิ! ไม่งั้นไม่มาพูดอะไรแบบนี้หรอก!?”

“แสดงว่าอยู่แต่ในสถานที่แย่ ๆ เลยติดนิสัยและความคิดแบบนี้มา…มา ๆ จะเล่าให้ฟังนะ เรียนการจัดการไปเสียเปล่าสี่ปีที่ผ่านมา ผู้นำที่ดีต้องซื้อใจลูกน้อง ปกครองคุณด้วยพระเดชและพระคุณ” ชายหนุ่มกวาดสายตาไปทั่วทั้งห้องสบตากับทุกคน

“ไม่ใช่ว่าพอไม่ได้ดั่งใจก็มาระบายอารมณ์ใส่ ทำอย่างกับทาสในเรือนเบี้ย มันหมดสมัยไปนานแล้ว ขอถามหน่อยถ้าเจอนายจ้างเจ้าอารมณ์แบบนี้ใครจะอยากทำงานด้วย และถึงทำงานด้วย คิดว่ากิจการมันจะไปรอดมั้ยจะอยู่ได้นานมั้ย หลักพื้นฐานของการปกครองคนง่าย ๆ ยังไม่มี แล้วมันจะไปบริหารธุรกิจได้ยังไง!?”

เสือน้อยเทศนายาวเหยียด

ชายหนุ่มคนนั้นคล้ายไม่ยอมจึงเถียงต่อยาวเหยียดยกแม่น้ำทั้งห้า สมมติเหตุการณ์ที่เลวร้ายที่สุดมาให้หมด

เสือน้อยโบกมือให้หยุดได้แล้ว ก่อนพูดว่า “อย่าเถียงในประเด็นนี้เลย เถียงยังไงก็ไม่ชนะหรอก เพราะนี่คือธรรมชาติของมนุษย์เป็นอย่างนี้เรื่อยมา! เชิญคนต่อไป…”

จนสุดท้ายแล้วเสือน้อยก็ตอบคำถามทุกคนครบถ้วนสมบูรณ์ แน่นอนว่าสร้างความไม่พอใจให้กับรุ่นพี่หลายคน 

แต่เจ้าตัวทำท่าทางราวกับว่า แน่จริงก็กระโดดมากัดกูเลยสิ! อยู่อย่างงั้น โดยเฉพาะแจ็ค ที่ตอนนี้พิมพ์ BB ตามตัวเพื่อน ๆ มาแล้ว

เสือน้อยได้รับข้อความก่อนเงยหน้าขึ้นมา “ไอ้แจ็คหน่อไอ้แจ็ค ดูเหมือนจะเจ้าคิดเจ้าแค้นนะมีการให้คนไปดักเล่นงานเสียด้วย จุจุ ไม่ธรรมดา”

เขามองเห็นใบหน้าตกใจของแจ็ค ชายหนุ่มรุ่นพี่ ก่อนพูดขึ้นว่า “ไม่ต้องคิดมาก สายสืบกูมีอยู่ทั้งมหาลัย ในห้องนี้ก็มี ไม่งั้นกูไม่รู้จักมึงหรอก ส่วนมึงเมื่อคิดจะเล่นงานกูแล้ว ก็อย่าหาว่ากูไม่ปราณีก็แล้วกัน” เขาฉีกยิ้มกว้าง

“ส่วนพี่ ๆ ทั้งหลาย ผมมีข้อเสนอหนึ่ง…ถ้าใครอยากขึ้นสแตนด์เชียร์ อยากชนะก็ขึ้นไปเองเสียก็สิ้นเรื่อง อยากให้มันดีก็ลงมือทำเสียก็สิ้นเรื่อง จะไปบีบบังคับคนอื่นทำไม พอแล้วจบประชุมแค่นี้ ประเดี๋ยวไอ้แจ็คเราเจอกันข้างนอกนะจ๊ะ!”

เสือน้อยพูดท้าทายก่อนเดินออกไป

กลายเป็นว่าทุกคนสัมผัสได้ถึงบรรยากาศไม่ดี

ดูท่าไอ้หมอนี่จะไม่ธรรมดาจริง ๆ ถึงขั้นพูดกับพวกเขาอย่างไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย และที่สำคัญสายสืบก็น่าจะเป็นเรื่องจริง ดูท่าในห้องก็คงมีคนของมันอยู่ตลอด

ทุกคนเริ่มมองหน้ากันและกัน เริ่มสงสัยว่าใครเป็นสายสืบบ้าง!

……

ที่ด้านนอกกลุ่มของแจ็คยืนรออยู่ ก่อนจะถูกเสือน้อยกระดิกนิ้วเชิญชวน “ไปหาที่มุมอับสายตาจะได้ไม่เดือดร้อนคนอื่น!”

ทั้งกลุ่มก็เดินตามเขาไปอย่างไม่ยี่หระ

ทว่าหารู้ไม่ว่าเสือน้อยเตรียมการไว้ก่อนแล้ว ลูกน้องที่สวมชุดมหาลัยปลอมตัว ปะปนเข้ามาก็เริ่มกระทืบพวกนั้นเสียสะบักสะบอม โดยทำแผนอย่างเป็นขั้นเป็นตอน ตามที่คุ้นชิน

ณ จุดรวมพล ของคณะบริหารปรากฏว่า…สาขาการจัดการไม่มีคนมาเข้าร่วมแม้แต่คนเดียว จึงทำให้พวกรุ่นพี่สงสัยไม่ใช่น้อย

แต่ว่าปล่อยไปและเริ่มซ้อมเต้น ซ้อมสแตนด์กันก่อนแล้วโดยที่ไม่รอสาขาการจัดการ

เพื่อน ๆ ของแจ็คเมื่อ เห็นสภาพสะบักสะบอมของเจ้าตัว ที่ทั้งตัวอาบเลือดต่างน้ำ ก็พาหิ้วปีกไปห้องพยาบาลโดยเร็ว

ข่าวลือก็แพร่กระจายออกไปจนทั่วทั้งสาขารู้เรื่องกันหมด ทุกคนจึงเริ่มหวั่น ๆ บ้างแล้ว 

“ดูเหมือนจะเจอกับคนจริงเข้าเสียแล้ว!” ทั้งยังระแวงกันเองอีก เพราะกลัวว่าจะพูดอะไรผิดไป!

ชายหนุ่มผู้เป็นขบถต่อธรรมเนียมอันมั่วซั่ว