หนี้น้ำใจ!

ตอนที่ 196 หนี้น้ำใจ!

ในวันที่ 8 ของการรับน้อง

ก็เกิดการทะเลาะเบาะแว้งขึ้น จนทำให้เรื่องราวบานปลายเข้าไปถึง หัวหน้าสาขาวิชาการจัดการ จนหัวหน้าสาขาเอาเรื่องไปหารือกับ รองคณบดี ฝ่ายกิจการนักศึกษา 

เพราะเกิดเรื่องชกต่อยทำร้ายร่างกายกัน และไม่ใช่แค่คนสองคนแต่เป็นหมู่ มีเลือดตกยางออก จนถึงขั้นหามส่งโรงพยาบาล

ในตอนเที่ยงเสือน้อยถูกเรียกมาพบ พร้อมบรรดารุ่นพี่ทั้งหลายที่เกี่ยวข้อง ส่วนใหญ่จะเป็นพวกประธานเชียร์ ประธานประกวดดาวเดือน

เสือน้อยยิ้มแต้เดินเข้ามาในห้องเห็นพวกอาจารย์ ก็ยกมือไหว้กล่าวสวัสดีตามมารยาท ก่อนจะนั่งลงที่มุมหนึ่ง ชายหนุ่มกวาดสายตาไปมองทั้งห้อง ซึ่งกำลังจับจ้องมาที่ตนเองไม่หยุด 

จนทำชายหนุ่มเขินอายพูดขึ้นว่า “อย่าจ้องผมเยอะนักสิ…ประเดี๋ยวก็เขินแย่!”

ทั้งห้องก็สงสัยใคร่รู้ว่านี่มันไม่กลัวเลยเหรอ บรรยากาศที่กดดันผ่านสายตาเหล่านั้นไม่สามารถทำอะไรกับชายหนุ่มฟันขาวที่มีรอยยิ้มพิมพ์ใจได้เลย พอเห็นทุกคนนั่งเงียบเอาแต่มองด้วยความสงสัย

เสือน้อยจึงกระแอมขึ้นมา และพูดว่า “เข้าเรื่องเถอะครับ!”

ก่อนจะนึกขึ้นมาได้ว่าตัวเองเสียมารยาทแล้วจึงพูด “ผมลืมแนะนำตัวไปเลย สวัสดีครับ ผมนายเสือน้อย เห็นให้เจ้าหน้าที่มาเชิญผม มีเรื่องอะไรจะปรึกษาหารือกันหรือครับ?”

ชายหนุ่มจ้องสบตากับทุกคนในห้อง อย่างไม่หลบหลีกหรือไม่หวาดหวั่นแม้แต่น้อย

รองคณบดีฝ่ายกิจการนักศึกษา ที่นั่งหัวโต๊ะพูดว่า “อาจารย์ทราบเรื่องแล้ว…ที่เธอมีปัญหาชกต่อยกับพวกรุ่นพี่ ดังนั้นจึงเรียกมาสอบถามมีอะไรจะแก้ต่างมั้ย?”

เสือน้อยคลี่ยิ้ม “ทำไมมันดูเหมือนเป็นการสอบสวนผมไปเลยล่ะครับอาจารย์ ผมเริ่มงงแล้วนะเนี่ย แล้วอีกอย่างอาจารย์ไปได้ข้อมูลมาจากไหนครับว่า…ตัวผมชกต่อยกับรุ่นพี่?”

หัวหน้าสาขาพูดขึ้นว่า “ก็ได้ยินมาจากรุ่นพี่น่ะสิ ก็เลยเรียกให้เธอมาบอกเล่าความจริง เพราะไม่อยากฟังความข้างเดียว!”

เสือน้อยไหว้ขอบคุณ พร้อมพูดขึ้น

“ขอบคุณนะครับอาจารย์ ผมก็ไม่รู้ว่าไอ้พวกขี้ฟ้องที่ไหนมันไปฟ้อง แต่ในเมื่ออาจารย์ยินดีฟังผมก็จะเล่าให้ฟัง เมื่อครู่ผมฟังจากท่านรองฯ ดูเหมือนจะเข้าใจอะไรคลาดเคลื่อนไปเยอะเลย เช่น ผมไม่ได้มีปัญหาชกต่อยกับรุ่นพี่ แต่เป็นพวกรุ่นพี่มีปัญหาและจะทำร้ายร่างกายผมต่างหาก!”

ชายหนุ่มกวาดสายตา มองไปรอบห้องดูหน้าพวกรุ่นพี่ทั้งหลาย

ก่อนที่จะถามจี้ใจดำว่า “ไม่ทราบว่าอาจารย์ทุกคนรู้หรือเปล่า? ว่าไอ้แจ็คมันเรียกพวกมาดักทำร้ายผม และก็เตรียมเล่นงานผมให้ถึงตายเลย!?”

อาจารย์ในห้องทำท่าทางตกใจ เสือน้อยเห็นดังนั้นจึงพูดขึ้นว่า “พูดปากเปล่า ใคร ๆ มันก็พูดได้ ดังนั้นผมก็จะให้ดูหลักฐานชิ้นแรกก่อนครับ”

เสือน้อยส่งโทรศัพท์ BB ไปให้อาจารย์ซึ่งตัวเขาได้มาจากสายสืบ

โดยข้อความระบุว่า “เฮ้ย! พวกมึงเตรียมพร้อมให้ดีกระทืบเด็กใหม่ เอาให้เละคาตีนเลย เดี๋ยวกูหาทางลากมันไปแถว ๆ มุมอับเอง! เอาให้ตายคาตีนเลยแม่งกวนโอ๊ยดีนัก”

ส่วนข้อความที่เหลือก็เป็นข้อความตอบกลับ ที่แสดงความคิดเห็นไปในทำนองว่า เห็นดีเห็นงามด้วย เสือน้อยบรรยายให้ทุกคนในห้องได้ฟัง

ขณะเดียวกันที่รองคณบดี กำลังเลื่อนดูข้อความอยู่!

เขานั่งนิ่งรอดูอาจารย์เลื่อนดูข้อความอยู่ หัวหน้าสาขาเมื่อดูเสร็จก็คิ้วขมวดก่อนจะหันมาพูดว่า “แล้วหลักฐานชิ้นอื่นล่ะ?”

เสือน้อยหยิบโน้ตบุ๊กขึ้นมาแล้วเปิดคลิปภาพ ที่ชายฉกรรจ์หลายสิบคนรุมเข้ามาทำร้ายแต่ปรากฏว่ามีคนออกมาช่วย แถมพูดบอกว่า “อย่าทำร้ายเพื่อนกูนะโว้ย ใครเข้ามาแสดงว่าจงใจทำร้ายร่างกายนะบอกก่อน!”

เมื่ออีกฝ่ายพูดจั่วหัวมาเสียขนาดนี้ ก็เป็นการยืนยันชัดเจนไปในตัวว่าพวกเขาไม่ได้คิดจะเริ่มก่อน และถ้าอีกฝ่ายลงมือเขาก็จำเป็นต้องป้องกันตัว!

พอคลิปจบลงเสือน้อยก็บรรยายว่า

“ดูสิครับ ดูเหมือนว่าพวกขี้ฟ้องจะปกปิดอะไรพวกอาจารย์ไว้เยอะแยะเลยนะครับ แต่ไม่เป็นไรครับอีกฝั่งหนึ่งบาดเจ็บ ส่วนเพื่อน ๆ ผมก็บาดเจ็บไม่เบาเลย ผมก็คิดว่าจะไปแจ้งความดำเนินคดี กับพวกมันทุกคนเลยครับ สายสืบผมรายงานมาแล้วว่า มีใครบ้าง!”

เสือน้อยหยิบกระดาษออกมาหลายแผ่น ก่อนจะส่งให้ทางฝ่ายอาจารย์ เป็นรายชื่อของพวกบรรดารุ่นพี่ พร้อมเขียนข้อความว่า “ทำร้ายร่างกาย ขู่เข็ญ ฝืนใจ”

ระหว่างที่อาจารย์กำลังดูเอกสาร เสือน้อยก็หันไปยิ้มให้บรรดารุ่นพี่สี่คนที่นั่งอยู่ รอยยิ้มชั่วร้ายของเขาคลี่ยิ้มออกมาจนทั้งสี่ดูร้อน ๆ หนาว ๆ จนทำเอารุ่นพี่คิดในใจ “ซวยแน่แล้ว!” 

“อดิศร! ไหนที่คุณเล่ามามัน ไม่เห็นเหมือนกับที่นายเสือน้อย ให้ดูหลักฐานมาแม้แต่นิดเดียว!” รองคณบดีหันไปตวาดใส่ชายคนหนึ่ง ชายคนนั้นก็ก้มหน้าก้มตา

พอเห็นอีกฝ่ายเงียบ เสือน้อยก็ส่งยิ้มสดใสให้รองคณบดี รอดูว่าอีกฝ่ายจะพูดว่าอะไร?

ก่อนที่รองจะพูดขึ้นว่า “ถ้าอาจารย์ขอร้องไม่ให้ดำเนินคดีความ จนกลายเป็นเรื่องเป็นราวจะได้มั้ย?” เขาถามหยั่งเชิงท่าทีชายหนุ่ม

“อาจารย์เอ่ยปากขอ…มีหรือที่ผมจะปฏิเสธ” พอเสือน้อยพูดจบยังไม่ทันให้อาจารย์ได้ดีใจเลย…

ตัวเขาก็เอ่ยปากบอกต่อว่า “ส่วนเรื่องเพื่อน ๆ ของผมจะไปเอาคืน แก้แค้นยังไงอันนี้ผมไม่รับรอง เพราะคนละเรื่องกับที่อาจารย์ขอนะครับ”

รองคณบดีหางคิ้วกระตุก ดูเหมือนกำลังเจรจากับนักธุรกิจใหญ่ ที่เชี่ยวชาญการเจรจามานักต่อนักแล้ว 

เขาจึงพยักพเยิดส่งสัญญาณให้หัวหน้าสาขา “แล้วถ้าอาจารย์ขอให้เรื่องมันจบเท่านี้ล่ะ?”

“ตามธรรมเนียมแล้ว เด็กใหม่ก็ควรที่จะอ่อนน้อมถ่อมตนเคารพครูบาอาจารย์ ในเมื่ออาจารย์กล้าขอ ผมก็กล้าให้ครับ แต่ทว่าพูดกันให้ชัดก่อน แล้วเราจะทำยังไงกับพวกนั้น ไม่ใช่ว่าผมจบแต่อีกฝ่ายไม่จบแบบนี้อาจารย์ขอร้องผมไป ไม่เสียเปล่าหรอกหรือครับ?”

สายตาของเขาเปลี่ยนมาจริงจัง

หัวหน้าสาขาลังเลเล็กน้อย “อาจารย์จะพยายามไม่ให้พวกเขา ไปหาเรื่องเธอ…” เขาพูดได้ไม่เต็มปากเต็มคำ เพราะใครมันจะไปเฝ้าดูอยู่ตลอด 24 ชั่วโมง

เสือน้อยถอนหายใจเฮือกใหญ่

“ดูเหมือนว่าจะต้องลำบากผมอีกแล้วสิ! ในเมื่ออาจารย์ทั้งสอง ออกหน้าขอร้องแทน ตัวผมก็จะช่วยให้ถึงที่สุดก็แล้วกัน และอย่างที่เห็นในมือถือเครื่องนั้น เป็นของสายสืบผมที่อยู่กับพวกมันตลอดเวลา ดังนั้นคนที่รู้เรื่องว่ามีสายในกลุ่มนั้นจะมีแค่พวกเราไม่กี่คน”

ชายหนุ่มแสยะยิ้มกว้างมองไปยังรุ่นพี่ทั้งหลาย “ถ้าเกิดข้อมูลมันหลุด แล้วหมามันออกจากกรง ผมคงต้องมาขอคำตอบจากทั้งสี่คนนี้แล้วนะครับ อาจารย์คิดว่ายังไงดี?”

เมื่อชายหนุ่มออกหน้าช่วยขนาดนี้ มีหรือพวกเขาจะปฏิเสธ “ได้! ตกลงตามนี้ ถ้าข้อมูลหลุดออกไป เธอเอาเรื่องกับสี่คนนี้ได้เลย!”

ตั้งแต่เริ่มต้นเข้าห้องมา เสือน้อยก็ต้องการสองอย่างจากอาจารย์

หนึ่งคือต้องการให้อาจารย์ทั้งสองติดหนี้น้ำใจเขา เพราะยังต้องเรียนที่นี่ไปอีกนาน และในภายหลังมีอะไรจะได้พึ่งพาอาศัยกัน พอถึงตาของเขาบ้างจะได้ขอร้องอย่างสะดวกใจ 

และสองก็คือต้องการเล่นงานคนที่ปฏิบัติต่อเขากลับคืน

ก่อนที่หญิงสาวรุ่นพี่คนหนึ่งจะพูดขึ้นว่า “แล้วเรื่องรับน้องจะเอาไงดีคะอาจารย์?”

“นี่เธอยังกล้าจะถามอีกเหรอ กลอนกวี?” รองคณบดีหันมาทำหน้าดุใส่ 

“ถ้าไม่ใช่จัดรับน้องบ้าบออะไรนี่ เหตุการณ์มันจะเป็นแบบนี้มั้ย!?”

เสือน้อยตั้งอกตั้งใจฟังเป็นอย่างมาก เขาอยากฟังทัศนคติของรองคณบดีฝ่ายกิจการนักศึกษา ซึ่งดูแลเรื่องพวกนี้ในคณะโดยตรง

เขาต้องการดูว่าอาจารย์จะโน้มเอียง ไปในทิศทางไหน และพอได้ยินดังนั้นเขาก็ชื่นใจสมเป็นผู้หลักผู้ใหญ่ ทำให้ความนับถือในตัวของ อาจารย์เพิ่มขึ้นมาส่วนหนึ่ง

……

ตอนบ่ายเสือน้อยก็กลับเข้าไปเรียนปกติและโพสต์เฟซบุ๊ก ให้ทั้งสาขาปีหนึ่งทราบว่า “ไม่ต้องเข้าร่วมกิจกรรมแล้ว เป็นไทแล้ว!”

ทุกคนในห้องก็ส่งเสียงไชโย เพื่อน ๆ ร่วมชั้นปีก็รีบโพสต์เฟซบุ๊กตอบกลับข้อความแจ้งเตือนเด้งขึ้นรัว ๆ

พอตกเย็นวันนั้นข่าวลือเรื่อง สาขาการจัดการไม่มาเข้าร่วมกิจกรรมรับน้องยกสาขา ก็ได้แพร่กระจายออกไปราวกับไฟลามทุ่ง ภายในคณะสาขาอื่น ๆ ก็ตั้งข้อสงสัย เช่นว่า “เฮ้ย! มันทำได้ไงวะ? หรือบางคนก็อิจฉากูอยากย้ายสาขา!”

เรียกเสียงวิพากษ์วิจารณ์ได้อย่างล้นหลาม

เพื่อนร่วมคณะก็ส่งคนมาถามเพื่อนที่รู้จักกันในสาขาการจัดการว่าทำได้ยังไง

อยากทำด้วย ทว่าเพื่อน ๆ เก่าแต่ละคนก็โบ้ยไปให้ คนที่เป็นตัวแข็งเมือง และก็เล่าถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้นให้ฟังว่าเรื่องราวมันเป็นมาอย่างไง

พอวันนี้ตอนเข้าร่วมรับน้อง แต่ละคนก็จิตใจห่อเหี่ยวไม่กระปรี้กระเปร่า หลายคนก็คิดอยากจะแข็งเมืองเลียนแบบเสือน้อย แต่ละคนก็สุมหัวกันว่าจะเอายังไงดี

เพราะเบื่อหน่ายเต็มที ใครมันอยากมาถูกนั่งสั่งให้คนทำโน่นทำนี่ ซ้ายหันขวาหัน!

ชีวิตมหาลัยมันไม่ง่ายนะน้อง!